Εκλογές 2012, Πράξη Δεύτερη

Οι νέες βουλευτικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 17 Ιουνίου είναι από τις κρισιμότερες στη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας. Αισθανόμαστε και πάλι την υποχρέωση να πάρουμε θέση, ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές. Kαι μάλιστα θέση διαφορετική απ' ότι την προηγούμενη φορά, γιατί πλέον έχουν αλλάξει τόσο οι συνθήκες όσο και το διακύβευμα.

Στις προηγούμενες εκλογές, μπροστά στην κατάρρευση του μεταπολιτευτικού πολιτικού σκηνικού, είχαμε προτείνει ψήφο σε νέες πολιτικές δυνάμεις, για να ανανεωθεί το πολιτικό σκηνικό. Όμως αυτές οι επιλογές δεν υπάρχουν πια: ο "Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας" και η "Κοινωνική Συμφωνία", δεν κατάφεραν να προσελκύσουν κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων και προτίμησαν να αποχωρήσουν από το πολιτικό προσκήνιο, ενώ η "Δημιουργία Ξανά" λοξοδρόμησε άσχημα, συμμαχώντας με τη "Δράση" του Σ. Μάνου και τη "Φιλελεύθερη Συμμαχία του Γ. Βαλλιανάτου, γνωστού, εκτός των άλλων, για τις μειοδοτικές απόψεις του στα εθνικά θέματα. Η συνεργασία με τον Γ. Βαλλιανάτο, που προκάλεσε και την παραίτηση του αξιολογότατου αντιπροέδρου της ΔΞ, αντιστρατήγου ε.α. Λουκόπουλου, μας υποχρεώνει να ανακαλέσουμε κατηγορηματικά τη σύστασή μας για στήριξη της "Δημιουργίας Ξανά" στις εκλογές της 6ης Μαϊου.

Αλλά δεν είναι μόνο η εξαφάνιση των εναλλακτικών επιλογών, που μας αναγκάζει να αλλάξουμε στάση: η απρόσμενη εκτόξευση της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 6ης Μαϊου (και κυρίως μετά από αυτές, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις) άλλαξε το σκηνικό και το διακύβευμα. Πολλοί συμπολίτες μας, απελπισμένοι από την οικονομική κρίση, τις περικοπές και την ανεργία, φαίνονται να επιλέγουν ως διέξοδο την ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ, που υπόσχεται την αποκατάσταση του εισοδήματός τους. Πρόκειται για επιλογή απελπισίας, ανθρώπων που αγοράζουν ελπίδα από όποιον την πουλάει, χωρίς να τον ρωτούν πώς θα εκπληρώσει όσα υπόσχεται. Και επειδή θεωρούμε αυτή την επιλογή απελπισίας ως ύψιστο κίνδυνο για το μέλλον της Ελλάδας, αυτό το κείμενο στοχεύει να την αποτρέψει - το δηλώνουμε ευθέως.

Κάποια σημεία του πολιτικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ που προκαλούν μεγάλη ανησυχία σε περίπτωση εκλογικής νίκης του, έχουν ήδη συζητηθεί εδώ:

Το πρώτο είναι η πρόθεση καταγγελίας των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, ακριβώς τη στιγμή που η Ελλάδα πρέπει να κερδίσει χρόνο, μένοντας εντός Ευρωζώνης για να επωφεληθεί από την αλλαγή πολιτικής που προωθεί ο Φ. Ολάντ. Ο ΣΥΡΙΖΑ αγνοεί αυτή την προοπτική και εξαγγέλλει μονομερή καταγγελία, χωρίς κανένα σχέδιο για την περίπτωση που οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι απαντήσουν με διακοπή της χρηματοδότησης της Ελλάδας. Αυτή την πιθανότητα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ την αποκλείουν, εκτιμώντας ότι "οι Ευρωπαίοι μπλοφάρουν" - εκτίμηση επιεικώς αστεία, για όποιον παρακολουθεί τις διεθνείς αναλύσεις. Και αν ακόμα αποδώσουμε τις κατηγορηματικές δηλώσεις των Μπαρόζο, Ρομπάι, Σόιμπλε, Μέρκελ σε ιδεολογικές εμμονές και ανθελληνισμό, και αν ακόμα οι πληροφορίες περί προετοιμασιών της Ευρωζώνης για ελληνική έξοδο θεωρηθούν κατευθυνόμενη κινδυνολογία, τουλάχιστον οι προειδοποιήσεις του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου Σουλτς και του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ έρχονται από ανθρώπους σοσιαλδημοκράτες και φιλέλληνες. Πρέπει να φοράει κανείς τεράστιες παρωπίδες για να αυταπατάται πως όλοι αυτοί "μπλοφάρουν". Και πάντως δε νοείται ένα κόμμα να διεκδικεί να κυβερνήσει, βασίζοντας τις ελπίδες του στην υπόθεση της "μπλόφας", χωρίς σχέδιο Β για την περίπτωση που η μπλόφα αποδειχθεί αληθινή. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όποτε πιέζονται να απαντήσουν τι θα πράξουν αν τελικά οι Ευρωπαίοι δεν μπλοφάρουν, εμφανίζουν μια πανσπερμία απόψεων που ξεκινούν από τη δέσμευση των τραπεζικών καταθέσεων (Στρατούλης), περνούν από τα "υποχρεωτικά δάνεια" (Γλέζος) και τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών (Μπαλάφας), και καταλήγουν στην έξοδο από το Ευρώ (Λαφαζάνης) ή σε δημοψήφισμα (Βούτσης). Και αν ακόμα υπάρχει τρόπος συντεταγμένης εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνονται ούτε να τον έχουν επεξεργαστεί, ούτε να μπορούν να τον διαχειριστούν. Προφανώς το ίδιο σκέφτηκε και ο υποψήφιος βουλευτής Κορινθίας κ. Χανιάς, και έγραψε στο γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ ότι "αν κυβερνήσουμε έστω και μια ώρα θα καταστρέψουμε τη χώρα".

Το δεύτερο σημείο ανησυχίας στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι θέσεις του για την εθνική άμυνα και την εξωτερική πολιτική. Όσο κι αν προσπάθησε ο Α. Τσίπρας να θολώσει τα νερά με επισκέψεις στο ΥΕΘΑ κλπ., οι προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνουν ανέκαθεν τη μείωση των στρατιωτικών δαπανών, όπως μας (ξανα)θύμισε ο κ. Μπαλάφας την ίδια μέρα της επίσκεψης Τσίπρα στο ΥΕΘΑ. Με τις εξοπλιστικές δαπάνες ήδη στο μηδέν, και τις λειτουργικές δαπάνες ήδη μειωμένες, η εφαρμογή αυτής της προγραμματικής θέσης του ΣΥΡΙΖΑ θα σημάνει απλά την ακινητοποίηση και αχρήστευση της μεγάλης πλειονότητας των μέσων των ΕΔ (λινκ). Όσο για τη στρατιωτική θητεία, όχι μόνο η μείωσή της ήταν προ "στρογγυλέματος" προγραμματική θέση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ο ίδιος ο A. Τσίπρας σε ανύποπτο χρόνο έχει υποστηρίξει την κατάργησή της. Η εφαρμογή των δύο αυτών προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε συρρίκνωση των ελληνικών ΕΔ (προσωπικού και υλικού) σε μεγέθη απολύτως ανεπαρκή για την άμυνα της χώρας.

Από άποψη εξωτερικής πολιτικής, θεαματικό "αυτογκόλ" θα αποτελούσε η ακύρωση της στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας-Ισραήλ, που δημιούργησε ευνοϊκές στρατηγικές συνθήκες έναντι της Τουρκίας για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων Ελλάδας και Κύπρου. Το ίδιο ισχύει και για την πρόθεση "αποδέσμευσης" από το ΝΑΤΟ, δηλαδή από μια συμμαχία στην οποία συμμετέχουν ήδη η Τουρκία, η Βουλγαρία και η Αλβανία, ενώ αν λείψουν οι ελληνικές αντιρρήσεις θα ενταχθούν και τα Σκόπια. Δηλαδή σε περίπτωση αντιπαράθεσης της Ελλάδας π.χ. με την Τουρκία ή την Αλβανία, αυτές θα είχαν και την ενργό συμπαράσταση της μοναδικής πλέον παγκόσμιας συμμαχίας: ούτε να τον πλήρωναν το ΣΥΡΙΖΑ οι αντίπαλοί μας...

Όμως το βασικότερο σημείο που προξενεί ανησυχία στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ έχει μείνει ως τώρα σε δεύτερο πλάνο: είναι οι προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τους μετανάστες, λαθραίους και μη. Αυτό το διαχωρισμό ο ΣΥΡΙΖΑ ανέκαθεν τον θεωρούσε απαράδεκτο, ζητώντας "ίσα δικαιώματα" βάσει του συνθήματος "κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος". Ακόμα και το νέο "στρογγυλεμένο" πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ προβλέπει εφοδιασμό των λαθρομεταναστών με ταξιδιωτικά έγγραφα, με τα οποία θα μπορούν να ταξιδέψουν στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η πρόταση αξίζει να αναλυθεί: ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο παρουσιάζει μια ιδεολογικά βολική λύση (χωρίς απελάσεις) για το θέμα της λαθρομετανάστευσης που ως τώρα ήταν το "αδύνατο σημείο" του, αλλά "κλείνει και το μάτι" στην αντιευρωπαϊκή διάθεση του μέσου Έλληνα, υπονοώντας ότι "θα ξεφορτωθούμε" τους λαθρομετανάστες φορτώνοντάς τους στους Ευρωπαίους. Φυσικά, πρόκειται για σαπουνόφουσκα: τα ευρωπαϊκά κράτη δεν πρόκειται να δεχτούν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομεταναστών με σταυρωμένα χέρια και λέγοντας "Ευχαριστώ". Θυμίζουμε ότι η Γαλλία, για ένα και μόνο τρένο με λαθρομετανάστες από την Ιταλία, είχε αναστείλει προσωρινά τη συνθήκη Σένγκεν, επαναφέροντας τους συνοριακούς ελέγχους. Αυτό ακριβώς θα κάνουν και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, αν η Ελλάδα αρχίσει να εφοδιάζει τους λαθρομετανάστες με ταξιδιωτικά έγγραφα. Το αποτέλεσμα θα είναι ότι οι λαθρομετανάστες θα μείνουν εδώ, και μάλιστα νομιμοποιημένοι πλέον με έγγραφα του ελληνικού κράτους...

Ιδεολογική ραχοκοκαλιά των παραπάνω θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο για την εθνική άμυνα όσο και για τους λαθρομετανάστες, είναι ο εθνομηδενισμός που διαποτίζει ιδεολογικά το συγκεκριμένο κόμμα. Και δεν αναφερόμαστε σε εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα, αλλά στη σημερινή θεώρηση του έθνους ως "φαντασιακής κοινότητας" και τη ρητή καταπολέμηση της εθνικής ταυτότητας και του εθνικού κράτους ως μηχανισμών παραπλάνησης της εργατικής τάξης, όπως τις διατυπώνει π.χ. ο καθηγητής Γ. Μηλιός στο κείμενο "Εξουσία, Έθνος, Εθνικισμός". Ας σημειωθεί ότι ο Γ. Μηλιός δεν είναι τυχαίο πρόσωπο: είναι o βασικός σύμβουλος του Α. Τσίπρα και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Συνασπισμού (δηλαδή της βασικής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι συγκριτικά μετριοπαθής σε σχέση π.χ. με τη "Ρόζα Λούξεμπουργκ"). Άλλωστε στο ίδιο πνεύμα της "καταπολέμησης του εθνικισμού", τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν επανειλημμένα υιοθετήσει τα πιο ακραία επιχειρήματα της τουρκικής προπαγάνδας, όπως π.χ. ότι ο Ποντιακός Ελληνισμός ευθύνεται ο ίδιος για τη γενοκτονία που διέπραξαν οι Τούρκοι σε βάρος του. Επομένως οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τους μετανάστες (όπως και για την αμυντική πολιτική) βασίζονται σε μια πολύ συγκεκριμένη ιδεολογική βάση.

Ίσως όμως οι θέσεις αυτές να εξυπηρετούν και έναν πιο απτό στόχο: τη μακροπρόθεσμη πολιτική εδραίωση του ΣΥΡΙΖΑ, με τη μετάλλαξή του από κόμμα διαμαρτυρίας σε κόμμα εξουσίας, όπως το ΠΑΣΟΚ μετά το 1981. Για το σκοπό αυτό απαιτείται μια μάζα σταθερών ψηφοφόρων - πελατών, και ο Α. Τσίπρας γνωρίζει ότι δεν μπορεί να την αποκτήσει με παροχές (όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου), γιατί η οικονομική κατάσταση της χώρας δεν το επιτρέπει. Ο δρόμος προς την πολιτική εδραίωση του ΣΥΡΙΖΑ περνάει μέσα από την αθρόα χορήγηση ιθαγένειας σε μετανάστες. Μόλις δύο χρόνια μετά το νόμο Ραγκούση το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για (περαιτέρω) "διευκόλυνση της πολιτογράφησης", και η χορήγηση "ταξιδιωτικών εγγράφων" είναι ακριβώς το πρώτο βήμα για την πολιτογράφηση: με αυτήν πιστοποιείται η παρουσία τους και τρέχει ο χρόνος νόμιμης παραμονής στην Ελλάδα, που είναι προϋπόθεση για τη χορήγηση ιθαγένειας. Ο χρόνος αυτός βάσει του νόμου Ραγκούση είναι 7 χρόνια, και μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ θα μπορούσε εύκολα να τον μειώσει αλλάζοντας το νόμο, ώστε στις επόμενες εκλογές να έχει προλάβει να δώσει ιθαγένειες... Το κρίσιμο είναι ότι με τη χορήγηση εγγράφων νομιμοποίησης αρχίζει να τρέχει η προθεσμία.

Κάποιοι ίσως πουν ότι αυτά είναι "δίκη προθέσεων" και κινδυνολογίες. Θα τους συνιστούσαμε να κοιτάξουν τι γράφαμε το 2009, για τον κίνδυνο εκλογής του Γ. Παπανδρέου και την ιδεολογική του ατζέντα στο θέμα των μεταναστών. Και τότε κάποιοι φίλοι είχαν πάρει την απειλή αψήφιστα, λέγοντας ότι ο ΓΑΠ δεν θα εφαρμόσει τις "πολυπολιτισμικές" εμμονές του. Και όμως, δυο μήνες μετά την εκλογή του ΠΑΣΟΚ ήρθε στη Βουλή το νομοσχέδιο Ραγκούση) και στις αρχές του 2010 δόθηκε στις αρχές του Έβρου η κατάπτυστη εντολή να μην αποτρέπουν την είσοδο λαθρομεταναστών και απλά να τους βάζουν στο ΚΤΕΛ για Αθήνα. Έτσι επιβεβαιώθηκε η πρόβλεψή μας, και η κατάσταση με τους λαθρομετανάστες επιδεινώθηκε δραματικά. Θα πούμε λοιπόν και τώρα, αυτό που είχαμε γράψει και το 2009: στις ερχόμενες εκλογές διακυβεύεται η υπόσταση της Ελλάδας ως εθνικού κράτους. Και αυτό το διακύβευμα, περισσότερο και από την οικονομία ή την εθνική άμυνα, είναι ο γνώμονας της ψήφου μας:

Ξέρουμε καλά ότι η Νέα Δημοκρατία είναι ένα φθαρμένο κόμμα. Από τη μία πλευρά, εκτιμούμε τον προσωπικό πατριωτισμό του Αντώνη Σαμαρά, καθώς και μερικών συνεργατών του όπως ο Χ. Λαζαρίδης και ο Φ. Κρανιδιώτης. Από την άλλη πλευρά, δεν έχουμε σε καμία εκτίμηση τον κομματικό μηχανισμό της ΝΔ - ούτε από άποψη εντιμότητας, ούτε από άποψη ικανοτήτων. Αλλά πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα: η επιλογή είναι μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας, μεταξύ Τσίπρα και Σαμαρά. Το δίλημμα είναι πράγματι εκβιαστικό, αλλά είναι και πραγματικό, γιατί ο εκλογικός νόμος δίνει μπόνους 50 εδρών στο πρώτο κόμμα. Όποιο κόμμα αναδειχθεί πρώτο από τις κάλπες, θα μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας υπό τη δική του ομπρέλα, ενώ το δεύτερο κόμμα όχι. Σε αυτό το εκβιαστικό αλλά πραγματικό δίλημμα, η επιλογή είναι εύκολη: με την ψήφο στη Νέα Δημοκρατία κερδίζουμε χρόνο μέχρι να αλλάξουν οι ευρωπαϊκές πολιτικές, ενώ η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί στην καταστροφή της χώρας. Καλώς ή κακώς, ως μόνη λύση βλέπουμε την ψήφο στη Νέα Δημοκρατία.

Διαβάστε περισσότερα...

Κατώτεροι των περιστάσεων...

Μετά την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης κατά τις επαφές μεταξύ των κομμάτων, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέθεσε στον πρόεδρο του Συμβουλίου Επικρατείας Π. Πικραμμένο το σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης, που θα οδηγήσει τη χώρα σε νέες εκλογές στις 17 Ιουνίου. Η εξέλιξη αυτή είναι εξαιρετικά αρνητική και επικίνδυνη, και δείχνει το τραγικά ανεπαρκές επίπεδο του πολιτικού κόσμου της χώρας. Αλλά για την άκαρπη κατάληξη των διερευνητικών εντολών και τις νέες εκλογές, σε μια κρισιμότατη στιγμή για τον τόπο, δεν "ευθύνονται όλοι εξ ίσου", όπως θα ήταν βολικό να πούμε. Οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμα και πρέπει να αποδοθούν.

Όπως σωστά έχει επισημάνει ο Σ. Λυγερός, η Ελλάδα αυτή τη στιγμή χρειάζεται εθνικό σχέδιο. Είτε μιλάμε για σχέδιο επαναδιαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους πιστωτές μας, είτε μιλάμε για σχέδιο διαχείρισης της διαφαινόμενης πρόθεσής τους (ή κάποιων από αυτούς) να μας οδηγήσουν εκτός Ευρώ. Το μόνο που δεν χρειάζεται η Ελλάδα είναι νέες εκλογές. Αυτή τη στιγμή είναι ζητούμενο αν θα φτάσουμε στις νέες εκλογές ομαλά, χωρίς να σημειωθεί στάση πληρωμών του Δημοσίου ή κατάρρευση τραπεζών λόγω του συνεχούς κύματος αναλήψεων (όποιος μιλήσει για κινδυνολογίες, ας ρωτήσει πρώτα τραπεζικούς). Είναι επίσης ζητούμενο ποιοι υπουργοί, και με ποιες θέσεις, θα εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στις 20 Μαϊου, όπου τα Σκόπια θα ζητήσουν την ένταξή τους εκμεταλλευόμενα την απόφαση της Χάγης. Και είναι εξαιρετικά πιθανό την επαύριο των νέων εκλογών να έχουμε το ίδιο σκηνικό "διερευνητικών εντολών" και ακυβερνησίας, με ακόμα χειρότερους όρους για όποια κυβέρνηση προκύψει. Αν προκύψει...

Οι νέες εκλογές θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Επειδή στην πραγματικότητα υπήρχε βάση συνεννόησης. Η επαναδιαπραγμάτευση των Μνημονίων και της δανειακής σύμβασης ήταν θέση τόσο του Α. Σαμαρά (ανέκαθεν) και του Ε. Βενιζέλου (έστω από την προεκλογική περίοδο), όσο και της ΔΗΜΑΡ. Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι "Ανεξάρτητοι Έλληνες" που προεκλογικά μιλούσαν για "καταγγελία του Μνημονίου", στις διερευνητικές επαφές μετρίασαν τη ρητορική τους, ο μεν ΣΥΡΙΖΑ διευκρινίζοντας ότι "δε μιλάμε για μονομερείς ενέργειες", οι δε "Ανεξάρτητοι Έλληνες" δεχόμενοι, με το γνωστό non paper, τη στήριξη κυβέρνησης λίγων μήνων για την αποτροπή εθνικού κινδύνου ή κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος.

Επομένως πολιτική βάση συνεργασίας υπήρχε, και λεγόταν ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ. Τσίπρας, Κουβέλης και Καμμένος μπορούσαν να θέσουν τους όρους τους ως προς το περιεχόμενό της, τα σημεία συμβιβασμού, τις "κόκκινες γραμμές" κλπ., και στη συνέχεια μια τέτοια κυβέρνηση να πάει στο εξωτερικό να προτείνει και να διαπραγματευτεί ένα συμφωνημένο σχέδιο αλλαγών στη δανειακή σύμβαση και τα μνημόνια. Έτσι πράττουν οι σοβαρές πολιτικές δυνάμεις στις σοβαρές χώρες, : συνεργάζονται στη βάση μίνιμουμ συγκλίσεων, και μάλιστα σε λιγότερο κρίσιμες περιστάσεις. Έτσι θα έπρεπε να πράξουν και οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις, ειδικά επειδή οι περιστάσεις είναι κρισιμότατες. Αλλά δεν το έπραξαν:

Ο Φ. Κουβέλης θα μπορούσε να θέσει όρους επαναδιαπραγμάτευσης και να στηρίξει κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ χωρίς να απαιτεί τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά δεν το έπραξε, φοβούμενος μη χάσει ψηφοφόρους προς το ΣΥΡΙΖΑ - το να το ονομάζει αυτό "υπεύθυνη στάση" δεν είναι μόνο υποκρισία, αλλά και θράσος.

Ο Α.Τσίπρας απέκρουσε την "οικουμενική", με το επιχείρημα ότι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΗΜΑΡ θα μπορούσαν να κυβερνήσουν και χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά δεν ήταν αυτή η μόνη πρόταση στο τραπέζι: ΠΑΣΟΚ και ΝΔ του πρότειναν να κάνει κυβέρνηση με την ψήφο τους, με μόνο όρο να μείνει η χώρα στο Ευρώ. Επομένως είχε τη δυνατότητα να προβεί σε επαναδιαπραγμάτευση, ακόμα και στην καταγγελία της δανειακής σύμβασης που επαγγελλόταν προεκλογικά (πριν τα "μαζέψει" μετεκλογικά). Γιατί πέταξε τη μπάλα στην εξέδρα, ζητώντας την ταπεινωτική (και άκυρη νομικά) ανάκληση των υπογραφών Σαμαρά - Βενιζέλου; Προφανώς γιατί αναμένει οφέλη από τις επόμενες εκλογές, ή γιατί δεν έχει το παραμικρό κυβερνητικό σχέδιο και ήθελε να αποφύγει την καυτή πατάτα. Σε κάθε περίπτωση, κατακριτέος.

Όσο για τον Π. Καμμένο, φάνηκε προς στιγμή να συναισθάνεται την κρισιμότητα των περιστάσεων, με το "Plan B" που πρότεινε. Ούτε αυτό, ούτε οι όροι που έθεσε περί ανάληψης ΥΕΘΑ κλπ., είναι προς ψόγο - αντιθέτως. Θα μπορούσε να θέσει κι άλλους όρους επί της ουσίας, αν έκανε σοβαρή διαπραγμάτευση. Προτίμησε όμως να υπαναχωρήσει, καλυπτόμενος με τον εξωφρενικό ισχυρισμό ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πλαστογράφησε το έγγραφο. Πρόσθεσε έτσι μια πινελιά θρασύτητας στην ανερμάτιστη εικόνα που έδωσε.

Ανεξάρτητα από όποιες άλλες ενστάσεις έχουμε για τον καθέναν τους, τη χώρα δεν την οδήγησαν στις νέες εκλογές ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Βενιζέλος, ούτε ο Μιχαλολιάκος, ούτε η Παπαρήγα. Την οδήγησαν ο υποκριτής κ. Κουβέλης και οι ανώριμοι κκ. Τσίπρας και Καμμένος, με μόνο γνώμονα να διατηρήσουν (Κουβέλης - Καμμένος) ή να αυξήσουν (Τσίπρας) την πολιτική τους δύναμη. Αποδείχθηκαν πολύ κατώτεροι των περιστάσεων. Ευχόμαστε να μην αποδειχθεί το μέγεθος της αφροσύνης τους στην πράξη, και να φτάσει η χώρα στις εκλογές ομαλά...

Διαβάστε περισσότερα...

Προαπαιτούμενα ελπίδας

Toυ Γιάννη Βαρουφάκη

Την περασμένη Κυριακή, η παράταξη του Μνημονίου ηττήθηκε κατά κράτος. Την Δευτέρα που ακολούθησε άρχισε να προδιαγράφεται μια δεύτερη ήττα: η ήττα της Αντι-μνημονιακής παράταξης. Έτσι είναι. Στον καιρό της Κρίσης είναι πολύ εύκολο να έχουμε μόνο ηττημένους. Τόσο στον πολιτικό όσο και στον οικονομικό στίβο. (Αυτή δεν ήταν άλλωστε η μοίρα των λαών την δεκαετία του 1930, η οποία ακολούθησε μετά το 2008 της εποχής εκείνης; Μετά το 1929; Τότε δεν ηττήθηκαν μαζί τόσο οι συντηρητικοί-μεν-φιλελεύθεροι-δε αστοί όσο και η Αριστερά;)

Η ήττα της παράταξης του Μνημονίου οφείλεται σε κάτι πολύ απλό: Η λογική του Μνημονίου δεν μπορούσε σε καμία των περιπτώσεων (όσο χρηστή και αποτελεσματική να ήταν η διακυβέρνηση των δύο μνημονιακών κυβερνήσεων που είχαμε) να πετύχει τον βασικό στόχο του Μνημονίου: την αποτροπή – μέσω τεράστιων δανείων και αυστηρής λιτότητας – της πτώχευσης του δημοσίου και της περαιτέρω βύθισης της πραγματικής οικονομίας στην όλο και επιταχυνόμενη Ύφεση. (Πόσο δε μάλιστα που η εν λόγω διακυβέρνηση κάθε άλλο παρά αποτελεσματική ήταν!)

Η ήττα της Αντιμνημονιακής παράταξης θα έρθει (εκτός κι αν μεσολαβήσει μια αλλαγή στάσης από τον Σύριζα) λόγω μιας άλλης εξ ίσου στυγνής πραγματικότητας: Η Ελλάδα μπορεί να βγει από αυτή την Κρίση με τις δικές της δυνάμεις όσο μπορούσε το Ohio, ανεξάρτητα και αυτόνομα από την υπόλοιπη Αμερική, να βγει από την Μεγάλη Ύφεση το 1931. Σε καμία των περιπτώσεων! Μας αρέσει δεν μας αρέσει, η τύχη της Ελλάδας είναι αναπόσπαστα δεμένη με εκείνη της υπόλοιπης ευρωζώνης. Όσο βαυκαλιζόμαστε ότι μπορούμε να διαχωρίσουμε την πορεία μας από την Ευρώπη και, με τις δικές μας δυνάμεις, να πορευτούμε σε ένα καλύτερο αύριο, δημιουργούμε τις συνθήκες μιας συντριπτικής ήττας της ελπίδας ότι η Αντιμνημονιακή ψήφος θα βγει σε καλό.

Εδώ λοιπόν έγκειται η ουσία της υπόθεσης: Από την μία ο σεβασμός των όρων του Μνημονίου όχι μόνο δεν ενδείκνυται αλλά είναι ανέφικτος (ακόμα κι όλοι να συμφωνούσαμε σε αυτούς τους όρους – ακόμα κι οι αναρχικοί των Εξαρχείων). Από την άλλη, η εγχώρια χρηματοδότηση των αναπτυξιακών και μεταρρυθμιστικών πολιτικών που είναι προαπαιτούμενο για την ανατροπή της Κρίσης είναι αδύνατη. Άρα, τί κάνουμε; Αν έχω δίκιο, η λύση είναι μία (αν και όχι απλή): Επαναδιαπραγμάτευση εντός του ευρώ. Πως γίνεται αυτό, σας ακούω να ρωτάτε (με δίκαιη απορία), όταν η κα Μέρκελ δεν θέλει να ακούσει κουβέντα; Γιατί να μας ακούσουν; Γιατί να μας αποτείνουν καν τον λόγο; Εύλογο το ερώτημα (το οποίο ετίθετο στον κ. Σαμαρά από τον Μάιο του 2010, όταν υποσχόταν κι εκείνος την επαναδιαπραγμάτευση, χωρίς να δίνει απάντηση).

Η μόνη σοβαρή απάντηση είναι ότι θα μας πάρουν στα σοβαρά μόνον αν θέσουμε την επανδιαπραγμάτευση ως προϋπόθεση για να δεχθούμε την νέα δόση από το EFSF. Από εκεί που μας φοβερίζουν ότι δεν θα μας την δώσουν, να ανακοινώσουμε ήρεμα και νωχελικά (χωρίς να προβούμε σε καμία καταγγελία) ότι επιλέγουμε να μην την πάρουμε όσο το «πρόγραμμα» παραβαίνει τους κανόνες της λογικής και επιμένει σε νέα μέτρα που θα γκρεμίσουν ότι έχει μείνει όρθιο στην κοινωνική οικονομία της χώρας (π.χ. νέες μειώσεις κατώτατων μισθών και συντάξεων).

Βέβαια, για να το πούμε αυτό το «ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε», χωρίς η ρήση μας να αποτελεί μπλόφα, είναι απαραίτητο πρώτα να έχουμε κάνει (εντός των ερχόμενων εβδομάδων) ό,τι απαιτείται ώστε το ελληνικό δημόσιο να μπορεί να «αντέξει» στο επόμενο διάστημα (π.χ. έως τον Δεκέμβριο) χωρίς δανεικά, μέσω της εξάλειψης του πρωτογενούς ελλείμματος, τουλάχιστον έως το τέλος του χρόνου. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό; Ναι, είναι (α) με μια από-πάνω-προς-τα-κάτω συμπίεση μισθών και συντάξεων που αφήνει ανέπαφα τα χαμηλά εισοδήματα και (β) με την δυνατότητα προ-πληρωμής ΦΠΑ και φόρου εισοδήματος με μεγάλες εκπτώσεις εκ μέρους των φορολογουμένων (αντί για την απίστευτα ανόητη πρόταση της «κινητοποίησης των καταθέσων» που φέρεται να εξήγγειλε μέλος του Σύριζα, σπέρνοντας τον πανικό στους μικρο-καταθέτες).

Στόχος τέτοιων διαπραγματευτικών κινήσεων δεν μπορεί να είναι η αυτόνομη, μαρκοπρόθεσμη ανάπτυξη της χώρας. Στόχος είναι να κρατηθεί η Ελλάδα βραχυπρόθεσμα ζωντανή έως ότου η Ευρώπη, υπό την επιρροή της αλλαγής σκηνικού που επέφερε η νίκη Hollande (καθώς και η καθίζηση των Μνημονικακών κομμάτων στην Ελλάδα), αλλάξει ρώτα. Θα μου πείτε: Κι αν δεν αλλάξει; Σας απαντώ: Δεν υπάρχει πιθανότητα να μην αλλάξει! Ποτέ δεν είναι, βέβαια, σίγουρο ποια θα είναι η νέα ρώτα. Όμως ένα είναι σίγουρο: η σημερινή ρώτα (που συνθλίβει χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία) δεν μπορεί να παραμείνει ως έχει. Το ζητούμενο είναι να επιβιώσουμε έως τότε, έως ότου το ευρωπαϊκό τοπίο αρχίσει να ξεκαθαρίζει, όσο γίνεται με λιγότερα θύματα. Αυτό είναι το ζητούμενο για την νέα κυβέρνηση. Αυτό είναι το θέμα που θα ήθελα να δω τους πολιτικούς μας αρχηγούς να συζητήσουν στο Προεδρικό Μέγαρο όταν θα έρθει, πολύ σύντομα, η στιγμή της υπό τον κ. Παπούλια σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών. Πρέπει, αντί να βγουν εκτός θέματος και να προσπαθούν να κερδίσουν την μάχη των εντυπώσεων, να συζητήσουν ήρεμα και υπεύθυνα (α) το πως θα ετοιμαστεί η χώρα ώστε να «αντέξει» όσο η άρνησή μας να πάρουμε την επόμενη δόση πυροδοτήσει μια Μεγάλη Ευρωπαϊκή Διαπραγμάτευση, καθώς και (β) ποια θα είναι η δική μας, η ελληνική, τοποθέτηση στην διάρκεια αυτής της διαπραγμάτευσης.

Ποια τοποθέτηση πρέπει να επιλέξουμε στον ευρωπαϊκό πεδίο; Επιτρέψτε μου να σας πω τι θα πρότεινα ως ελληνική θέση (όσοι έχετε διαβάσει τις προτάσεις μου εδώ στο protagon δεν θα ξαφνιαστείτε): Να παρουσιάσουμε στην Ευρώπη μια πρόταση επίλυσης που να ηχεί ρεαλιστική όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ισπανία που καταρρέει σήμερα, για την Ιρλανδία, για την Πορτογαλία, για την Γαλλία της οποίας η σειρά έρχεται κλπ – έτσι ώστε να δημιουργήσουμε ερείσματα μεταξύ της πλειοψηφίας των ευρωπαίων που, πλέον (κι ευτυχώς) κατανοούν πως αυτό που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, πρώτον, δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας και, δεύτερον, δηλητηριάζει (καθώς επεκτείνεται σε) ολόκληρη την Ευρώπη. Βασικές αρχές αυτής της συνολικής λύσης πρέπει να είναι:

(1) Να μην πληρώνει τον λογαριασμό ο γερμανός φορολογούμενος αλλά το κατά Μάαστριχτ δημόσιο χρέος να μετατραπεί σε ευρωπαϊκό χρέος (από την ΕΚΤ) το οποίο θα αποπληρώνουν τα κράτη-μέλη με επιτόκια που θα εξασφαλίσει για αυτά η ΕΚΤ

(2) Να σταματήσουν οι εθνικές κυβερνήσεις να ασχολούνται με τις τράπεζες οι οποίες περνούν σε ευρωπαϊκό έλεγχο (δηλαδή να τις αναλάβει ως προς την επανακεφαλαιοποίηση, έλεγχο και διοίκηση – τουλάχιστον όσες δεχθούν σημαντικά ευρωπαϊκά κεφάλαια – το EFSF)

(3) Να συνεργαστεί η ΕΚΤ με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (εκδίδοντας ομόλογα και η μία και η άλλη) στην εκπόνηση ενός Ευρωπαϊκού Νιου Ντηλ (επενδυτικό πρόγραμμα για την ανάπτυξη και την εξισορρόπιση της ενδοε-ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας)

(4) Δέσμευση των χωρών-μελών, στον βαθμό που ισχύσουν τα πιο πάνω (και εξευρωπαϊστεί μεγάλο μέρος του χρέους, οι επενδύσεις και το τραπεζικό σύστημα), να ισοσκελίζουν μόνιμα τον προϋπολογισμό τους.


Επίλογος
Η παράταξη του Μνημονίου ηττήθηκε λοιπόν. Ο Σύριζα ανεδείχθη στον μεγάλο κερδισμένο της περασμένης Κυριακής. Η επιτυχία αυτή σήμερα κινδυνεύει καθώς ο Σύριζα βρίσκεται εκατοστά από το να κάνει το μεγαλύτερο δώρο στους φιλο-Μνημονιακούς του αντιπάλους προσπαθώντας να κρατά ικανοποιημένους τόσο τις συνιστώσες που κρίνουν ότι η λύση θα δοθεί μέσα στο ευρώ όσο και στις συνιστώσες (και τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις εκτός του Σύριζα) που προκρίνουν την έξοδο από το ευρώ. Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να αποφασίσει με ποιον από τους δύο θα πάει. Και με τους δύο δεν γίνεται. Αν προσπαθήσει να πετύχει την ενότητα της Αριστεράς μη ξεκαθαρίζοντας την θέση του επ΄αυτού, ο Σύριζα να χάσει το τραίνο της ιστορίας, η Αριστερά θα καταβαραθρωθεί (άλλη μια φορά) και η χώρα θα πέσει θύμα ενός θηριώδους λάθους (το οποίο θα προστεθεί στο κτηνώδες λάθος του Μνημονίου).
Μπορεί να έχω άδικο όταν φωνάζω, όπου σταθώ κι όπου βρεθώ, ότι «λύση εκτός του ευρώ» θα φέρει μια μεταμοντέρνα δεκαετία του ’30 στην Ευρώπη και στον κόσμο. Μπορεί συνάδελφοί μου, όπως ο Λαπαβίτσας ή ο Ρουμπίνι, να έχουν δίκιο όταν λένε ότι το μέλλον της χώρας προδιαγράφεται λαμπρότερο εκτός του ευρώ. Όμως, αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι η ηγεσία του Σύριζα πρέπει να αποφασίσει ποια από τις δύο σχολές σκέψεις έχει δίκιο και ποια όχι. Μένουν ώρες, ούτε καν μέρες, για να το πράξει. Η Ιστορία μπορεί να είναι διατεθειμένη να περιμένει μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση τον Ιούνιο, ώστε να ξεκαθαρίσεουν τα πράγματα. Ολιγωρία όμως όσον αφορά το αν η λύση θα γίνει μέσα από ενδο-ευρωζωνική διαπραγμάτευση ή μέσα από μια «ηρωική» έξοδο, δεν θα ανεχθεί.

Παράρτημα: Τα πέντε σημεία της πρότασης του Σύριζα

Καθώς ο κερδισμένος των εκλογών ήταν ο Σύριζα και, δεδομένου ότι στο προηγούμενο άρθρο μου (λίγο πριν τις εκλογές) υποστήριξα την ουσιαστική στήριξη του Σύριζα, νομίζω ότι δικαιούμαι να ρίξω μια κριτική ματιά στα πέντε σημεία που προέθεσε ο κ. Τρίπρας ως ελάχιστο πλαίσιο συμφωνίας με τα άλλα κόμματα για σχηματισμό κυβέρνησης. Τα παίρνω ένα-ένα, προσθέτω σύντομο σχόλιο στο καθένα και, τέλος, λαμβάνω το θάρρος να τα ξανα-γράψω όπως θα τα ήθελα:

1. Άμεση ακύρωση εφαρμογής των μέτρων του Μνημονίου και ειδικότερα εκείνων για μειώσεις μισθών και συντάξεων που προγραμματίζονται για τους επόμενους μήνες

Σχόλιο: Δεν υπήρχε κανείς λόγος να ζητηθεί από κανέναν να στείλει ακυρωτικά γράμματα στις Βρυξέλλες. Όπως το EFSF την τελευταία στιγμή ανακοινώνει ότι τελικά θα εκταμιεύσει λιγότερα χρήματα από τα συμφωνημένα (με την Αθήνα) εκ μέρους της Ελλάδας, έτσι κι η νέα ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται να κινηθεί κατά το δοκούν αρνούμενη να μειώσει μισθούς και συντάξεις στα επίπεδα που είχε συμφωνήσει με την τρόικα η κυβέρνηση Παπαδήμου.

Εναλλακτική διατύπωση: Η νέα κυβέρνηση θα εφαρμόζει πολιτικές μισθών και συντάξεων ανάλογα με το πρωτογενές πλεόνασμα της χώρας, το οποίο θα παραχθεί μέσα από μια από-πάνω-προς-τα-κάτω συμπίεση για όσο χρόνο χρειάζεται ώστε να βρεθεί η Συνολική Λύση στην Κρίση που η ΕΕ υποσχέθηκε από τον Μάρτιο του 2011 χωρίς να την έχει εκπονήσει.

2. Ακύρωση των νόμων που καταργούν τα εργασιακά δικαιώματα και τις συλλογικές συμβάσεις

Σχόλιο: Συμφωνώ απολύτως. Μόνο που θα το διατύπωνα διαφορετικά, με τρόπο που να αναδεικνύει το σημαντικό πρόβλημα στην αγορά εργασίας το οποίο προκύπτει από το πολύ μεγάλο εργασιακό κόστος σε σχέση με τον μισθολογικό κόστος (λόγω μη ανταποδοτικών εισφορών)

Εναλλακτική διατύπωση: Η νέα κυβέρνηση θα ακυρώσει μέτρα τα οποία, λανθασμένα, λαμβάνουν ως δεδομένο ότι η προσφορά εργασίας είναι αντιστρόφως ανάλογη του μισθού αλλά, παράλληλα, θα λάβει υπ’ όψη τις στρεβλώσεις που δημιουργούν οι υψηλές, και άνευ ανταποδοτικότητας στους εργαζόμενους, εισφορές.

3. Καθιέρωση της απλής αναλογικής στον εκλογικό νόμο και κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών

Σχόλιο: Προφανώς και συμφωνώ. Οι 50 βουλευτές που πήρε ως μπόνους η ΝΔ σε αυτές τις εκλογές αποτελούν παραβίαση βασικών δημοκρατικών αρχών. Όμως δεν τα έθετα αυτό τον όρο σε αυτή την χρονική στιγμή. Θα ανέφερα την θέση αυτή αλλά όχι ως όρο συνεργασίας. Σήμερα, προέχουν άλλα ζητήματα.

4. Δημόσιος έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα που έχει λάβει έως σήμερα 200 δισ. από την κυβέρνηση και άμεση δημοσιοποίηση της έκθεσης της Black Rock για την κατάσταση των τραπεζών

Σχόλιο: Η διαφωνία μου εδώ είναι κάθετη. Δημόσιος έλεγχος από ένα πτωχευμένο δημόσιο το οποίο παράλληλα θέλει να διαπραγματευτεί στην Ευρώπη (κάτι που, όπως έγραψα παραπάνω, έχει ελπίδες μόνο εφόσον αρνηθούμε κι άλλες δόσεις) δεν γίνεται. Τελεία και παύλα. Εκτός κι αν ο Σύριζα σκέφτεται σοβαρά την επιστροφή στην δραχμή και την δήμευση των καταθέσεων – κάτι που δεν θέλω καν να το σκεφτώ (γιατί αν το σκεφτώ θα πρέπει να ζητήσω συγγνώμη για το προηγούμενο άρθρο μου).
Εναλλακτική διατύπωση: Η νέα κυβέρνηση ζητά από το EFSF την απ’ ευθείας επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (με κεφάλαια του EFSF) και με κοινές μετοχές που θα = περάσουν στο ίδιο το EFSF, με νέες διοικήσεις να διορίζονται απ’ ευθείας από την ΕΕ, το EFSF και την ΕΒΑ (European Banking Authority) – βλ εδώ για την άποψη αυτή.

5. Δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου (ΕΛΕ), διερεύνηση του επαχθούς χρέους, μορατόριουμ στην αποπληρωμή του και διεκδίκηση δίκαιης και βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης

Σχόλιο: Δεν σας κρύβω ότι ένιωσα βαθιά στενοχώρια όταν διάβασα αυτές τις γραμμές. Εξ αρχής είχα δηλώσει ότι καμία ΕΛΕ δεν μπορεί να απαντήσει τα ίδια της τα ερωτήματα. Τώρα μάλιστα που, μετά το Μνημίνιο 2-PSI, το χρέος έχει ουσιασιστικά μετακυλίσει στους ώμους της τρόικα, σχεδόν κανείς από τους αρχικούς μας δανειστές δεν εξακολουθεί να παραμένει δανειστής μας. Άρα, ποιος ο λόγος, πέραν του να χαιδευτούν κάποια αυτιά κάποιων συνιστωσών; Αφήστε που η «κενότητα» της πρόταση για ΕΛΕ έρχεται να επισκιάσει την σημαντική φράση «διεκδίκηση δίκαιης και βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης» (που βέβαια δεν μου αρέσει καθόλου, καθώς μου θυμίζει την «δίκαιη και βιώσιμη λύση του... Κυπριακού»).

Εναλλακτική διατύπωση: Η νέα κυβέρνηση θα θέσει στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής ζήτημα εκπόνησης ενιαίας λύσης για την κρίση στο Ευρώ που να μην προσποιείται πως η «ελληνική κρίση», η «ιρλανδική κρίση», η «ισπανική κρίση» κλπ μπορούν να μελετηθούν, να κατανοηθούν και να επιλυθούν ως εάν να ήταν ανεξάρτητες η μία από την άλλη.

www.protagon.gr

Διαβάστε περισσότερα...

"Αναχαιτίζει" τις ανακρίβειες ο Δήμαρχος Διστόμου

Σε ανακοίνωση για το ποσοστό της Χρυσής Αυγής στο μαρτυρικό Δίστομο προέβη ο Δήμαρχος Διστόμου Γ. Πατσαντάρας. Ο επίτιμος Αρχηγός Τακτικής Αεροπορίας -εκλεγμένος πλέον Δήμαρχος της περιοχής- έχει περίπου 4.500 ώρες πτήσης ως ιπτάμενος κυβερνήτης-εκπαιδευτής εκ των οποίων οι 3.500 ώρες πτήσης σε μαχητικά F-4E και Mirage 2000. Ας δούμε τι λέει η ανακοίνωση :

Μετά τα τελευταία αναληθή δημοσιεύματα – πληροφόρηση, από μερίδα των ΜΜΕ, ότι «Στις εκλογές της 6ης Μαΐου, στο Δίστομο η Χρυσή Αυγή έλαβε 335 ψήφους, που αντιστοιχεί στο 5,96% επί των ψηφισάντων».

Διευκρινίζουμε ότι :

1. Το παραπάνω ποσοστό αφορά όλον τον Καλλικρατικό Δήμο που περιλαμβάνει εκτός του Διστόμου, την Αράχωβα, την Αντίκυρα, το Στείρι και την Παραλία Διστόμου (οικισμό Άσπρων Σπιτιών).

2. Στο Μαρτυρικό Δίστομο το ποσοστό της Χρυσής Αυγής περιορίζεται σε 44 ψήφους, δηλαδή ποσοστό 2,7% επί των ψηφισάντων.

Επιπρόσθετα διευκρινίζεται ότι οι ψήφοι των αυτοχθόνων Διστομιτών είναι ακόμα λιγότεροι, διότι στους ανωτέρω ψηφοφόρους εμπεριέχονται και ψηφοφόροι, οι οποίοι είναι κάτοικοι του οικισμού Παραλίας Διστόμου (Άσπρων Σπιτιών).

Ο Δήμαρχος Διστόμου Αράχωβας Αντικυρας

Ιωάννης Πατσαντάρας


Μερικά ακόμα λόγια για το who is who του Δημάρχου Διστόμου.

Εισήχθη στη Σχολή Ικάρων το 1973 και αποφοίτησε το 1977 ως Ανθυποσμηναγός (Ι) τοποθετούμενος στα F-4E Φάντομ στην Ανδραβίδα, όπου και διετέλεσε εκπαιδευτής και Διοικητής του ΣΟΤ(Σχολείο Όπλων Τακτικής). Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 μετατέθηκε στην 114 ΠΜ στην Τανάγρα και ήταν από τους πρώτους που εκπαιδεύτηκαν στα νέα – τότε – Μιράζ-2000, υπηρετώντας στη νεοσυγκροτηθείσα 331 Μοίρα Παντός Καιρού. Ακολούθως, διετέλεσε υποδιοικητής («Αξιωματικός Επιχειρήσεων») και διοίκησε την 331 Μ.Π.Κ., γράφοντας και δοκιμάζοντας μαζί με τους πιλότους του τα νέα τότε δόγματα επιχειρήσεων του νέου μαχητικού της ΠΑ.

Διετέλεσε Διοικητής της 114 Πτέρυγας Μάχης, η οποία κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών του 2004 ήταν υπεύθυνη για την από αέρος προστασία της πρωτεύουσας και των ολυμπιακών εγκαταστάσεων. Διηύθυνε την αεροπορική επίδειξη "Αρχάγγελος 2005".

Αργότερα ανέλαβε Διευθυντής της νευραλγικής Α’ Διεύθυνσης του ΓΕΑ (Διεύθυνση Επιχειρήσεων), ενώ ως Yποπτέραρχος (Ι) διετέλεσε Υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ) και ως Aντιπτέραρχος (Ι) διοικητής της Διοίκησης Αεροπορικής Υποστήριξης (ΔΑΥ) στην Ελευσίνα.

To Μάρτιο του 2010 έγινε Αρχηγός της Τακτικής Αεροπορίας (ΑΤΑ) στη Λάρισα και Διοικητής του Νατοϊκού Αεροπορικού Στρατηγείου, CAOC - 7. Αποστρατεύτηκε τον Αύγουστο του 2010, ως επίτιμος Αρχηγός της Τακτικής Αεροπορίας.

Διαβάστε περισσότερα...

"Γιατί δεν είσαι εγέρθητος;"

Δε χρειάστηκαν ούτε 24 ώρες από την εκλογική της επιτυχία και η νεοναζιστική "Χρυσή Αυγή" αυτογελοιοποιήθηκε, στο γνωστό περιστατικό με τους δημοσιογράφους. Δε θα μιλήσουμε για το ζήτημα της συμπεριφοράς προς τους δημοσιογράφους, γιατί καταδικάστηκε ήδη από όλη την κοινωνία. Θα μιλήσουμε για την απομίμηση στρατιωτικής συμπεριφοράς, που προκαλεί θυμηδία σε όποιον έχει πραγματική στρατιωτική εμπειρία.

Κάποια μέλη της Χρυσής Αυγής, όπως ο υπόδικος Η. Κασιδιάρης, θέλησαν να δικαιολογήσουν το περιστατικό λέγοντας ότι το "εγέρθητι" είναι στρατιωτικό παράγγελμα και "πρέπει να μάθουν και οι δημοσιογράφοι να πειθαρχούν". Θα επισημάνουμε λοιπόν δυο βασικά πράγματα:

1. Το παράγγελμα "εγέρθητι" (δεύτερο πρόσωπο ενικού) δίνεται μόνο σε ένα άτομο. Το παράγγελμα που δίνεται σε μονάδα ή τάξη εκπαίδευσης ή γενικότερα περισσότερους του ενός υφισταμένους είναι "εγερθείτε!" (δεύτερο πληθυντικό). Ούτε "εγέρθητο", ούτε "εγερθήτω", ούτε "εγέρθητι" ή "εγέρθητοι", που είναι οι διαδοχικές προσπάθειες που ακούγονται στο βίντεο. Θα περίμενε κανείς από ένα κόμμα που διαφημίζει τον εθνικισμό του να έχει στοιχειώδη γνώση της ελληνικής γλώσσας. Αλλά βέβαια αυτά συμβαίνουν όταν τα στρατιωτικά παραγγέλματα δε δίνονται από στρατιωτικούς, αλλά από πρώην μπασίστες black metal συγκροτημάτων, νυν βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου....

2. Η πειθαρχία είναι χαρακτηριστικό, και μάλιστα απαραίτητο χαρακτηριστικό, των στρατιωτικών μονάδων - αλλά μόνο των στρατιωτικών μονάδων. Προϋποθέτει σχέση κατωτέρου προς ανώτερο. Έξω στην κοινωνία είμαστε όλοι ίσοι, και δεν οφείλει κανείς σε κανέναν στρατιωτική πειθαρχία. Όσο για το σεβασμό, αυτός στην κοινωνία κερδίζεται - δεν επιβάλλεται. Με πιθηκισμούς στρατιωτικής συμπεριφοράς, οι μόνοι που εντυπωσιάζονται είναι όσοι δεν είχαν ποτέ σχέση με την στρατιωτική ζωή. Όλοι οι άλλοι, αυτοί που ξέρουν, απλώς γελάνε.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Ανδρέας, οι βάσεις και το μνημόνιο

του Σάββα Καλεντερίδη

Όλοι, εκτός της στενής ομάδας του ΓΑΠ, αποδέχονται ότι η Ελλάδα υποδουλώθηκε στο μνημόνιο με μεθοδεύσεις της κυβέρνησης του ΓΑΠ. Το γιατί, δεν είναι της ώρας.

Και από τη στιγμή που υποδουλωθήκαμε, δεν μπορούμε να μιλάμε για διαπραγμάτευση. Δεν έγινε καμία.Τώρα η Ελλάδα είναι χειροπόδαρα δεμένη και πρέπει να απελευθερωθεί. Το θέμα είναι πως! Ο ένας τρόπος είναι η επαναδιαπραγμάτευση. Ο άλλος η ανατροπή του μνημονίου.

Η άποψή μας είναι ότι πολλοί καιροσκόποι, που η μοναδική τους δουλειά χρόνια τώρα είναι η κατανάλωση κομματικών κονδυλίων που παίρνουν από το κράτος, το οποίο κατά τα άλλα πολεμούν, τζογάρουν και παίζουν με τα συναισθήματα του λαού, μιλώντας για ανατροπή και ακύρωση του μνημονίου, με σκοπό να πάρουν ψηφαλάκια. Μετά, αφού τα πάρουν, θα κάνουν ό,τι έκανε ο Ανδρέας, που έδιωξε τις αμερικανικές βάσεις, οι οποίες όμως τελικά έμειναν, μετά από συμφωνία που έγινε σε "μηδενική βάση".

Α, και να μην ξεχνάμε ότι εκείνα τα χρόνια, αυτοί ήταν τα μόνιμα δεκανίκια του μεγάλου Ανδρέα, με τους οπαδούς του οποίου βροντοφώναζαν όλοι μαζί και ρυθμικά το "Έξω οι βάσεις του θανάτου" και το "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο". Το ζητούμενο λοιπόν είναι να διδαχτούμε όλοι μας από τους καιροσκοπισμούς και τις ανεύθυνες επιλογές του παρελθόντος -αλήθεια πόσο εύκολα ξεχνάει αυτός ο λαός!!!- και να βρούμε τη χρυσή τομή. Ποια είναι;

-Σκληρή και παραδειγματική τιμωρία εκείνων που μας έβαλαν στο ΔΝΤ-Μνημόνιο

-Επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου

-Ταχύς εκσυγχρονισμός του ελληνικού κράτους

-Λήψη άμεσων αναπτυξιακών μέτρων

-Άμεση αναμόρφωση της παιδείας και του εκπαιδευτικού συστήματος

Κατά τα άλλα, όσοι τζογάρουν και παίζουν με τη "φωτιά" της ανατροπής του μνημονίου, δεν θα καούν μόνο οι ίδιοι, αλλά θα κάψουν και την ήδη τσουρουφλισμένη Ελλάδα. Δεν το ευχόμαστε, αλλά το "έξω από το μνημόνιο", θα αποδειχτεί πολύ σύντομα πιο ανεύθυνο και πιο οπορτουνιστικό από το "λεφτά υπάρχουν". Ελπίζουμε να μην αποδειχτεί το ίδιο καταστροφικό.Αυτά τα ολίγα προς στιγμήν...

infognomonpolitics

Διαβάστε περισσότερα...

Υπάρχει «επόμενη» μέρα;

Όχι δεν πρόκειται για καταστροφολογική διαπίστωση αλλά για την απορία του τι πραγματικά έδειξαν οι κάλπες και η εκλογική αναμέτρηση της χθεσινής Κυριακής.

Τα πρώτο σίγουρο – στην σειρά προτεραιότητας που εμείς βλέπουμε – είναι ότι η αποχή είναι για πρώτη φορά στην Ελλάδα το «πρώτο κόμμα». Ακόμη και αν το 35% του εκλογικού σώματος που δεν πήγε χθες να ψηφίσει αναλυθεί σε μη εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων ή αδυναμία για προσωπικούς λόγους (συμπεριλαμβανομένου και του οικονομικού), το γεγονός και μόνο ότι το ποσοστό στις κρισιμότερες ελληνικές εκλογές στην πρόσφατη Ιστορία φτάνει σε τέτοια ύψη, είναι το πρώτο θέμα που πρέπει να μας προβληματίζει.

Το δεύτερο που εμείς θεωρούμε σημαντικό είναι το γεγονός ότι το 19% αυτών που εκφράστηκαν με την ψήφο τους βλέπουν σήμερα την προτίμησή τους να βρίσκεται εκτός βουλής. Το γεγονός ότι το σύνολο των τελευταίων και της αποχής κερδίζει δυστυχώς την απόλυτη πλειοψηφία είναι αυτό που πρέπει να προβληματίζει όλους, ειδικά όσους αισθάνονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο νικητές.

Το τέλος του δικομματισμού είναι σαφώς γεγονός, αλλά η μετάβαση στην νέα πολιτική πραγματικότητα, που δεν μπορεί να γίνει με ομαλό και ανώδυνο τρόπο, έρχεται στην χειρότερη στιγμή της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Δεν θα υιοθετούσαμε μάλιστα πλήρως την θέση ότι την πόλωση του δικομματισμού αντικατέστησε το αδιέξοδο του διχασμού, διότι στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Υπάρχουν όμως και μάλιστα μεγάλα στην πολιτική.

Το εκλογικό αποτέλεσμα κάνει πρόδηλη της οργή μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος, που υπό τις παρούσες συνθήκες ήταν απολύτως αναμενόμενο να εκδηλωθεί. Αυτό όμως που γίνεται επίσης όλο και περισσότερο προφανές είναι ότι η τιμωρία στην κάλπη όσων θεωρούνται υπεύθυνοι κινδυνεύει, αν δεν έχει ήδη ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και που οι περισσότεροι αδυνατούν (ή δεν θέλουν) να καταλάβουν. Η ώρα των ευθυνών όμως για όλους μας είναι πλέον εδώ, αν δεν έχει ήδη περάσει, όπως υποστηρίζουν αρκετοί.

Πέραν των πολιτικών δυνάμεων που ανήκαν στο πολιτικό περιθώριο ή άλλων που ευκαιριακά αναδείχθηκαν μέσα από αυτό, όσες προτείνουν τον «άλλο δρόμο» βασίζονται (υπερβολικά θα τολμούσαμε να πούμε) στην ελπίδα (γιατί εκτίμηση δεν μπορεί να υπάρξει για το θέμα) ότι το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών θα ταράξει τα νερά στην Ευρώπη, που θα συνειδητοποιήσει το αδιέξοδο της πολιτικής που ακολουθείται, και θα εξελιχθεί σε γενικότερη αλλαγή στην ευρωπαϊκή πολιτική. Ενθαρρύνονται μάλιστα σε αυτές της ελπίδες τους από την αλλαγή ηγεσίας στην Γαλλία, τον άλλο πόλο του «σκληρού» πυρήνα της Ευρώπης εκτός Γερμανίας. Τα στοιχεία βέβαια που κάνουν αυτή την ελπίδα όλο και πιο ουτοπική είναι πολλά, συμπεριλαμβανομένου και του γεγονότος ότι εάν μελετήσει κανείς προσεκτικά τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη, δεν διαφαίνεται πουθενά ένα τέτοιο ρεύμα αλλαγής, ούτε καν στην Γαλλία, όπως μπορεί να πει ο μέσος Γάλλος. Η ελπίδα βασίζεται σε μια υπερεκτίμηση (για να μην πούμε αυταπάτη) των περιθωρίων ελιγμών που έχει η Ελλάδα μέσα στην βαθιά ευρωπαϊκή κρίση, χωρίς ουσιαστικά καμιά πραγματική δυνατότητα να επηρεάσει τις εξελίξεις και σε σαφώς χειρότερη διαπραγματευτική θέση από μερικούς μήνες πριν, όταν ο φόβος της εξάπλωσης της κρίσης και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες μας βοηθούσε υποστηρικτικά.

Έτσι στον αντίποδα της «ελπίδας» που υποστηρίζουν όσα κόμματα ευαγγελίζονται την δυνατότητα αλλαγής (στην βαθμό που την διακηρύττουν) και υιοθέτησης άλλου δρόμου (όπως τουλάχιστον τον περιγράφουν), υπάρχει και το άλλο, το εφιαλτικό σενάριο. Η Ελλάδα να απομονωθεί και να αφεθεί στην τύχη της, ενώ μάλιστα ο βρόγχος της μη εκταμίευσης των χρημάτων από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, απαραίτητων για την λειτουργία του κράτους να σφίγγει συνεχώς μέχρις ότου πνιγούμε και μάλιστα μόνοι μας, καθώς ο αυτοματισμός πάνω στον οποίο βασίζεται η διαδικασία, δεν απαιτεί καμιά περαιτέρω ευρωπαϊκή απόφαση.

Η (πολύ) σκληρή αυτή πραγματικότητα, που φυσικά προϋπήρχε των εκλογών, θα γίνει ορατότερη τώρα, φέροντας όλους προ των ευθυνών τους και αναφερόμαστε σε όλους εμάς που εκφράσαμε την βούλησή μας με ψήφο.

Καθώς όμως η σκόνη του εκλογικού αποτελέσματος θα καταλαγιάζει, θα γίνεται επίσης φανερό και κάτι άλλο: οι εκλογές της 6ης Μαΐου έδειξαν το τι δεν θέλει ο ελληνικός λαός (αν και οι ερμηνείες ακόμη και γι’ αυτό διίστανται).

Φρονούμε όμως ότι δεν έδειξε τι θέλει, μέσα στην σφαίρα του εφικτού και του δυνατού. Δεν έδειξε την επόμενη μέρα που –δυστυχώς- εκκρεμεί ακόμη. ΦΓΚ

Σημ Εν Κρυπτώ: Aναδημοσιεύουμε εδώ την τοποθέτηση του blog της Πτήσης για το εκλογικό αποτέλεσμα, με την οποία συμφωνούμε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Στο σχετικό άρθρο μας εν όψει των εκλογών είχαμε μιλήσει για "βαθύ προβληματισμό", και δυστυχώς το εκλογικό αποτέλεσμα τον επιβεβαίωσε και τον επαύξησε... Θα επανέλθουμε στο θέμα σε επόμενο άρθρο.

Διαβάστε περισσότερα...

Επτά κόμματα εντός Βουλής - τρία οριακά

Την είσοδό τους στη Βουλή εξασφαλίζουν επτά κόμματα, ενώ πολύ κοντά στο να μπουν είναι άλλα τρία σύμφωνα με την πρώτη ασφαλή εκτίμηση αποτελέσματος που έδωσε στη δημοσιότητα η διευθύνουσα σύμβουλος της Singular Logic, Μαρίκα Λάμπρου.

Ειδικότερα, με καταμετρημένα τα μισά εκλογικά τμήματα (2.500 περίπου) στο σύστημα ασφαλούς μετάδοσης, στη Βουλή μπαίνουν: η ΝΔ με 19,18% και 109 έδρες, ο ΣΥΡΙΖΑ με 16,3% και 50 έδρες, το ΠΑΣΟΚ με 13,63% και 42 έδρες, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με 10,5% και 32 έδρες, το ΚΚΕ με 8,46% και 26 έδρες, η Χρυσή Αυγή με 7% και 22 έδρες, η Δημοκρατική Αριστερά με 6% και 19 έδρες.

Με την είσοδό τους στη Βουλή «φλερτάρουν» οι Οικολόγοι Πράσινοι με 2,86%, ο ΛΑΟΣ με 2,86% και η Δημοκρατική Συμμαχία με 2,69%. Σε περίπτωση που τα τρία αυτά κόμματα εισέλθουν τελικά στη Βουλή ο συσχετισμός σε ό,τι αφορά την κατανομή των εδρών θα μεταβληθεί.αστικά κέντρα, γεγονός που ενδέχεται να επηρεάσει το αποτέλεσμα. Στο μεταξύ, σύμφωνα με τα συγκεντρωτικά στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών, με καταμετρημένο σχεδόν το 45% (44,95), η ΝΔ έχει το προβάδισμα με 23%, δεύτερο κόμμα αναδεικνύεται ο ΣΥΡΙΖΑ με 15,94% και ακολουθούν ΠΑΣΟΚ με 13,92 %, Ανεξάρτητοι Έλληνες με 10,40%, ΚΚΕ με 8,36%, Χρυσή Αυγή με 6,85%, Δημοκρατική Αριστερά με 5,98%, ΛΑΟΣ με 2,89%, Οικολόγοι Πράσινοι με 2,80% και Δημοκρατική Συμμαχία με 2,52%. Στο 37,4% ανέρχεται το ποσοστό της αποχής, που ξεπερνά τα αντίστοιχα ποσοστά των προηγούμενων βουλευτικών εκλογών. Υπενθυμίζεται ότι το ποσοστό της αποχής ήταν το 2009 30%, το 2007 26% και το 2004 24%.

Exit poll: 146 έδρες για ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Σε 146 διαμορφώνεται το άθροισμα των εδρών που εκτιμάται ότι θα λάβουν μαζί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με την το κοινό exit poll της ΝΕΤ και άλλων τριών ιδιωτικών καναλιών.

Σύμφωνα με την τελική εκτίμηση που δόθηκε στη δημοσιότητα, πρώτο κόμμα αναδεικνύεται η ΝΔ με 19,7% και 108 έδρες, δεύτερος ο ΣΥΡΙΖΑ με 16,4% και 47 έδρες και τρίτο το ΠΑΣΟΚ με 13,4% και 38 έδρες. Ακολουθούν: Ανεξάρτητοι Έλληνες με 10,5% και 30 έδρες, ΚΚΕ: 8,8% με 25 έδρες, Χρυσή Αυγή 6,8% και 19 έδρες, Δημοκρατική Αριστερά 6% με 17 έδρες, ΛΑΟΣ 3,1% με 8 έδρες και Οικολόγοι Πράσινοι επίσης 3,1% με 8 έδρες.

Στο μεταξύ, σύμφωνα με το αναθεωρημένο εκλογικό βαρόμετρο της Public Issue για το Σκάι, προηγείται η ΝΔ με 19,7% και έπονται: ΣΥΡΙΖΑ με 16,4%, ΠΑΣΟΚ με 14%, Ανεξάρτητοι Έλληνες με 10%, ΚΚΕ με 8,6%, Χρυσή Αυγή με 7%, Δημοκρατική Αριστερά με 5,8%, ΛΑΟΣ με 2,9%, Οικολόγοι Πράσινοι με 2,9% και Δράση με 1,4%.

«Κυβέρνηση εθνική σωτηρίας» πρότεινε ο Αντ. Σαμαράς

Με τη φράση «είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας», ο Αντώνης Σαμαράς απηύθυνε ανοικτή πρόταση συνεργασίας σε όσες δυνάμεις δέχονται την ευρωπαϊκή κατεύθυνση της χώρας.
Το γεγονός, τόνισε, ότι η ΝΔ είναι το πρώτο κόμμα, αυξάνει τις ευθύνες μας, καθώς, όπως είπε, «αποτελούμε το μόνο πυλώνα πολιτικής σταθερότητας» στη χώρα και στο πλαίσιο αυτό δήλωσε έτοιμος για το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, με δύο αποκλειστικές επιδιώξεις: την παραμονή της χώρας στο ευρώ και την τροποποίηση πολιτικών του μνημονίου.

Κατανοώ την οργή του κόσμου, αλλά η ΝΔ δεν θα αφήσει ακυβέρνητη τη χώρα, ξεκαθάρισε ο Αντώνης Σαμαράς, κλείνοντας τη δήλωσή του.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της δήλωσης του προέδρου της ΝΔ:

«Ζήτησα ισχυρή εντολή.
Ο λαός αποφάσισε διαφορετικά.
Σέβομαι το μήνυμά του…

Το σημερινό αποτέλεσμα εκφράζει την απογοήτευση του ελληνικού λαού για τα αδιέξοδα της οικονομικής πολιτικής που εξάντλησε τα όρια της αντοχής του, μια που δεν περιελάμβανε τις αναγκαίες πολιτικές Ανάπτυξης. Αυτό για το οποίο εξ αρχής επιμέναμε, μέσα κι έξω από την Ελλάδα. Κι εξακολουθούμε να επιμένουμε. Το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία αναδεικνύεται πρώτο κόμμα, αυξάνει τις ευθύνες της, μια που πλέον αποτελεί το μόνο πυλώνα πολιτικής σταθερότητας στην Ελλάδα. Είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη σχηματισμού κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας, με δύο αποκλειστικές επιδιώξεις:

Την παραμονή στο ευρώ και την τροποποίηση πολιτικών του Μνημονίου, ώστε να υπάρξει Ανάπτυξη και ανακούφιση της κοινωνίας.

Σήμερα καταθέτω αυτή την ανοικτή πρόταση προς όλες τις δυνάμεις που δέχονται την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και την ανάγκη αλλαγής της οικονομικής πολιτικής. Κατανοώ την οργή του κόσμου, αλλά η Παράταξή μας δεν θα αφήσει την Ελλάδα ακυβέρνητη».

Αλ. Τσίπρας: Θα επιδιώξουμε συνεννόηση πρωτίστως με την Αριστερά

Τη δέσμευση πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του προκειμένου «να αποκτήσει ο τόπος κυβέρνηση που θα καταγγείλει τη δανειακή σύμβαση της υποτέλειας και θα ακυρώσει το μνημόνιο της χρεοκοπίας» ανέλαβε ο επικεφαλής της ΚΟ Αλέξης Τσίπρας. Όπως ανέφερε, από αύριο θα επιδιώξει συνεννόηση πρωτίστως με τις δυνάμεις της Αριστεράς, επισημαίνοντας πως επιβραβεύτηκε η πρόταση για κυβέρνηση της Αριστεράς «που με τη στηριξη του λαού θα ακυρώσει το μνημόνιο και θα ανατρέψει την προδιαγεγραμμένη πορεία του λαού μας προς της δυστυχία».

Ο κ. Τσίπρας χαρακτήρισε το εκλογικό αποτέλεσμα ισχυρό μήνυμα ανατροπής τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, μήνυμα ειρηνικής επανάστασης, αν και όπως ανέφερε, «δεν φαίνεται να το έχουν καταλάβει Βενιζέλος και Σαμαράς»: «Πρόκειται για μήνυμα ειρηνικής επανάστασης, ότι οι λαοί της ευρώπης δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τα μνημόνια της βαρβαρότητας ... η ευρωπαϊκή ηγεσία και κυρίως η Αγκελα Μέρκελ οφείλει να καταλάβει ότι η πολιτική της λιτότητας έχει υποστεί συντριπτική ήττα».

Ανέφερε ακόμη πως τα κόμματα που υπέγραψαν τα μνημόνια αποτελούν μειοψηφία και οι υπογραφές τους απονομιμοποιηθηκαν από τη λαϊκή ετυμηγορία.

Πρόταση Βενιζέλου για κυβέρνηση εθνικής ενότητας

Την πρόθεσή του να αναλάβει πρωτοβουλία προκειμένου να διερευνηθεί η δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής ενότητας δυνάμεων με ευρωπαϊκό προσανατολισμό ανεξάρτητα από τη θέση τους για το μνημόνιο εξέφρασε νωρίτερα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, επισημαίνοντας πως δεν είναι δυνατή «μια κυβέρνηση του παλιού δικομματισμού».

Αφού επισήμανε πως ο λαός δεν έδωσε καθαρή εντολή σε καμία πρόταση, πρόσθεσε πως η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί πρέπει να διασφαλίσει πολιτική σταθερότητα και εθνική ευθύνη ενώ σημείωσε ότι πρέπει να δοκιμαστούν στην πράξη όσοι θεωρούν ότι το μνημόνιο μπορεί να χαλαρώσει, με δεδομένο ότι σε λίγες ημέρες πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρές αποφάσεις για το μέλλον της χώρας.

Μάλιστα, όπως διευκρίνισε στη συνέχεια η εκπρόσωπος Τύπου του Κινήματος Φώφη Γεννηματά, το ΠΑΣΟΚ θα περιμένει την τοποθέτηση των άλλων κομμάτων και κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κ. Βενιζέλος χαρακτήρισε «ιδιαίτερα επώδυνη» για το ΠΑΣΟΚ τη σημερινή μέρα, όμως υπεραμύνθηκε των επιλογών του κόμματος σημειώνοντας πως «πικράναμε το λαό για να προστατεύσουμε το μέλλον του εθνους». Παράλληλα, εξαπέλυσε βολές κατά άλλων κομμάτων, που δεν κατονόμασε: «Στη δική μας πλάτη στήθηκε ένας χορός δημαγωγίας και λαϊκισμού από δεξιά και αριστερά».

Π. Καμμένος: Ήρθε η ώρα κυβέρνησης εθνικού σκοπού

Αυτό που χρειάζεται πλέον η χώρα είναι μία κυβέρνηση εθνικού σκοπού, τόνισε σε δηλώσεις του ο επικεφαλής των Ανεξάρτητων Ελλήνων και απέκλεισε εκ νέου κάθε ενδεχόμενο συνεργασία με τη ΝΔ.

Το «ούτε νεκρός» (για συνεργασία με ΝΔ) ισχύει, απάντησε σε σχετική ερώωτηση, «δεν συνεργαζόμαστε με δοσίλογους», ξεκαθάρισε ο κ. Καμμένος, ενώ για το ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε ότι συμφωνούν μόνο στα οικονομικά. Διαφωνούμε, επεσήμανε, σε εθνικά θέματα, όπως πχ αυτό της ονομασίας της ΠΓΔΜ, στα ελληνοτουρκικά και σε αυτό της λαθρομετανάστευσης.

Αλ. Παπαρήγα: «Οχι» στην πρόταση ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασία

Την πρόταση του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρα για συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς απέρριψε η γενική γραμματέας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, σε δηλώσεις της για το εκλογικό αποτέλεσμα.

«Παραμένουμε στο όχι στη συνεργασία», τόνισε η κ. Παπρήγα, αφού όπως είπε, για να συμμετάσχει το ΚΚΕ σε μια τέτοια κυβέρνηση θα έπρεπε να κάνει «ριζική στροφή», μια «τούμπα», αλλά και σε «απαράδεκτους συμβιβασμούς» όσον αφορά στα λαϊκά συμφέροντα.

Η γ..γ της Κ.Ε. του ΚΚΕ κάλεσε τους πολίτες να μην παραπλανηθούν από τη «μεταμφίεση» του πολιτικού συστήματος που θα επιχειρηθεί τις επόμενες ημέρες. Χαρακτήρισε παράλληλα «μεγάλη παρακαταθήκη» το γεγονός ότι μόνο του το Κομμουνιστικό Κόμμα έδωσε τη μάχη της προβολής της δικής του εναλλακτικής πρότασης, απέναντι σε ένα σύνολο φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων.

Τόνισε επίσης ότι είναι θετικό το ότι ωριμάζει ή θα ωριμάσει το κίνημα της ανατροπής και το ότι το κίνημα αυτό δεν θα απέχει, όπως είπε, από την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ.

Ν. Μιχαλολιάκος: Με λασπολογήσατε, με συκοφαντήσατε, σας νίκησα

«Με λασπολογήσατε, με συκοφαντήσατε, σας νίκησα», ήταν το μήνυμα του προέδρου της Χρυσής Αυγής Ν. Μιχαλολιάκου, λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση των exit polls που φέρνουν τη Χρυσή Αυγή στο νέο κοινοβούλιο.

Σε δηλώσεις του, ο κ. Μιχαλολιάκος ευχαρίστησε όσους ψήφισαν Χρυσή Αυγή παρά «τη λάσπη των καναλιών και των κίτρινων φυλλάδων» που «μας συκοφάντησαν με το χειρότερο τρόπο», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. «Περιφρόνησαν τον ελληνικό λαό και ο λαός τους περιφρόνησε», πρόσθεσε και κατήγγειλε προσωπικά τον Αντώνη Σαμαρά ως έναν από τους «κατ' εξοχήν συκοφάντες» του εθνικιστικού κινήματος, ο οποίος όπως σημείωσε, «μίλησε για πατριωτισμό όταν έχει υπηρετήσει τρεις μήνες στο ναυτικό» και «έλεγε ψέμματα ότι δε θα κάνει συγκυβέρνηση και αμέσως βγήκε και είπε ότι θα κάνει συγκυβέρνηση».

Φ. Κουβέλης: Δεν θα δώσουμε αριστερό άλλοθι

Ο ελληνικός λαός μίλησε, καταδίκασε τις επιλογές του μνημονίου, σημείωσε ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτης Κουβέλης, και εκτίμησε πως το εκλογικό αποτέλεσμα αποτυπώνει την οργή και αγανάκτηση των πολιτών, ενώ ταυτόχρονα εξέφρασε και την ανησυχία του για την είσοδο στη Βουλή της Χρυσής Αυγής.

Η εντολή του λαού είναι σαφής, τόνισε, απαιτείται αλλαγή πολιτικής, προοδευτική πολιτική με ανάπτυξη και προστασία των αδυνάτων. Η ΔΗΜΑΡ θα τιμήσει τις προεκλογικές δεσμεύσεις, διεμήνυσε ο κ. Κουβέλης, αλλά δεν θα δώσουμε αριστερό άλλοθι σε πολιτικές που εξαθλιώνουν το λαό, θα κινηθούμε με βάση τις προγραμματικές μας δεσμεύσεις: απαγκίστρωση από το μνημόνιο και ευρωπαϊκός προσανατολισμός.

Για τη ΔΗΜΑΡ, κατέληξε ο κ. Κουβέλης, το εκλογικό αποτέλεσμα είναι επιτυχία και ταυτόχρονα ενθάρρυνση και έκλεισε τη δήλωσή του λέγοντας πως «θα τιμήσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών».

Εθνική υπευθυνότητα ζήτησε ο Γ. Καρατζαφέρης

«Οι όποιες προσπάθειες του πολιτικού κόσμου πρέπει να κινούνται πολύ περισσότερο από κάθε άλλη φορά σε ένα πλαίσιο εθνικής υπευθυνότητας για τη σωτηρία του τόπου» δήλωσε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης.

Όπως ανέφερε, «με σεβασμό στην ψήφο του λαού ξεκαθαρίζουμε ότι θέσεις μας θα παραμείνουν σταθερές και εθνικά φερέγγυες». Σημείωσε ακόμη πως «η πατρίδα γι’ εμάς είναι πάνω απ’ όλα και πάνω απ’ όλους, σε όλες τις πράξεις μας, όπως μέχρι τώρα, έτσι και στο μέλλον, θα είναι η θέση μας αυτή και ο οδηγός μας».

Στ. Μάνος: Θα βοηθήσουμε για να μη διαλυθεί ο τόπος

Την ελπίδα να μπορέσουν οι δυνάμεις που αναδείχθηκαν «να κυβερνήσουν τη χώρα που κινδυνεύει» εξέφρασε ο πρόεδρος της ΔΡΑΣΗΣ, Στέφανος Μάνος. Τόνισε επίσης ότι η ΔΡΑΣΗ θα βοηθήσει, με τις δυνάμεις που διαθέτει, καθώς, όπως είπε, «κινδυνεύει να διαλυθεί ο τόπος».

Ναυτεμπορική

Διαβάστε περισσότερα...

Εκλογές 2012, με βαθύ προβληματισμό...

Στις 6 Μαϊου θα διεξαχθούν εθνικές εκλογές, από τις κρισιμότερες στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Στο "Εν Κρυπτώ" δεν έχουμε ως αυτοσκοπό την πολιτική παρέμβαση, αλλά ούτε κρυβόμαστε. Θεωρούμε ότι όποιος διατυπώνει δημόσιο λόγο πρέπει να καταθέτει την άποψή του στα μεγάλα θέματα.Στις εκλογές του 2009 είχαμε τοποθετηθεί ευθαρσώς, και κόντρα στο ρεύμα, υπέρ της υπερψήφισης της κυβέρνησης Καραμανλή, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις και εκατοντάδες σχόλια, ακόμα και από βουλευτές. Ο λόγος δεν ήταν ότι έχουμε κάποια κομματική ταυτότητα, αλλά ότι κρίναμε ως εξαιρετικά επικίνδυνη την ανάληψη της πρωθυπουργίας της χώρας από τον Γ. Παπανδρέου και ως μόνη οδό αποτροπής της την επανεκλογή της κυβέρνησης Καραμανλή, με όλα τα ελαττώματά της. Δυστυχώς η πραγματικότητα της διακυβέρνησης ΓΑΠ όχι μόνο μας επιβεβαίωσε, αλλά ξεπέρασε και τους χειρότερους φόβους μας.

Έτσι αισθανόμαστε ακόμα βαρύτερη την υποχρέωση να τοποθετηθούμε, αφού μάλιστα υπάρχουν και αναγνώστες που μας το ζητούν, για να διαμορφώσουν την άποψή τους. Όμως στην εκλογική αναμέτρηση που έρχεται, είναι δύσκολο να προτείνουμε ψήφο με την ίδια σαφήνεια - και δεν θα το κάνουμε. Μπορούμε όμως να καταθέσουμε την δική μας άποψη για τις απορριπτέες επιλογές και κυρίως να προτείνουμε ένα πλαίσιο σκέψης για την απόφαση της ψήφου.

Έχουμε γράψει επανειλημμένα ότι αυτός εδώ ο ιστότοπος πρεσβεύει τον πατριωτισμό, συνυφασμένο με τη δημοκρατία. Αυτές τις δύο έννοιες τις θεωρούμε συνώνυμες και όχι αντώνυμες, όπως κάποιοι που κινούνται στα άκρα του πολιτικού φάσματος.Για τους λόγους αυτούς απορρίπτουμε το ΚΚΕ και τη Χρυσή Αυγή, που δεν αποδέχονται τις θεμελιώδεις αρχές της αστικής δημοκρατίας. Ειδικά ως προς τη Χρυσή Αυγή επισημαίνουμε ότι το συγκεκριμένο κόμμα δεν είναι ούτε "πατριωτικό" ούτε "εθνικιστικό" όπως ξεδιάντροπα το προμοτάρουν ορισμένοι (συμπεριλαμβανομένου του γνωστού "Πράβδανετ"). Είναι ναζιστικό και δεν το κρύβει - το διατρανώνει με το χιτλερικό χαιρετισμό και με τα έντυπά του που υμνούν το Χίτλερ, το Ρούντολφ Ες κλπ. Ο ναζισμός έχει τόση σχέση με τον ελληνικό πατριωτισμό, όση το Άουσβιτς με την Ακρόπολη. Το ναζισμό τον πολέμησαν οι πραγματικοί Έλληνες πατριώτες, πρώτα στο Ρούπελ και τα άλλα οχυρά, κι έπειτα στα βουνά και τις πόλεις της Ελλάδας. Ο λοχίας Ίντζος και οι υπόλοιποι ήρωες των οχυρών, η Πηνελόπη Δέλτα που αυτοκτόνησε όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, οι νεκροί του Διστόμου, των Καλαβρύτων, της Κανδάνου, σφράγισαν με το αίμα τους τη στάση του Ελληνισμού έναντι του ναζισμού. Η ψήφος στο ναζισμό θα ήταν προσβολή στη μνήμη τους, και ντροπή για κάθε Έλληνα πατριώτη.

Επιπλέον, επειδή γνώμονάς μας από τότε που λειτουργούμε αυτό τον ιστότοπο είναι ο πατριωτισμός και το εθνικό συμφέρον, απορρίπτουμε εξ αρχής και εκείνα τα κόμματα, που έχουν επιζήμιες (για να το πούμε κομψά...) θέσεις στα εθνικά θέματα: Απορρίπτουμε τους Οικολόγους Πράσινους, λόγω των γνωστών θέσεων του κ. Τρεμόπουλου στο Μακεδονικό, υπέρ της θέσπισης οδού "Κεμάλ Ατατούρκ" στη Θεσσαλονίκη και κατά της εγκατάστασης Ποντίων στη Θράκη. Απορρίπτουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, που αναμασά τη γνωστή καραμέλα περί "μείωσης των εξοπλισμών"(πόσο ακόμα;) και τάσσεται "κατά της διάκρισης νόμιμων και παράνομων μεταναστών", δηλαδή υπέρ της νομιμοποίησης όλων. Απορρίπτουμε τη Δημοκρατική Αριστερά, που με μια εξόχως συμβολική κίνηση συμπεριέλαβε στα ψηφοδέλτιά της τη γνωστή Μαρία Ρεπούση, συγγραφέα του σχολικού βιβλίου ιστορίας που μιλούσε για "συνωστισμό" στη Σμύρνη το 1922... Απορρίπτουμε τη "Δημοκρατική Συμμαχία" της Ντόρας Μπακογιάννη, πάντα πρόθυμης να "μαλακώσει" την ελληνική στάση έναντι των Σκοπίων και να "εξυπηρετήσει" τη μουσουλμανική μειονότητα, κάνοντας και "Τούρκο" υπουργό. Και απορρίπτουμε τα μικρότερα κόμματα με ανάλογες θέσεις.

Το πλαίσιο σκέψης που θα οδηγήσει στην απόφαση της κάλπης πρέπει κατά τη γνώμη μας να βασιστεί σε τρεις αρχές: (α) τη σκέψη για το μέλλον (β) τις θέσεις για τα εθνικά θέματα και (γ) την απόρριψη των "έτοιμων εναλλακτικών λύσεων".

(Α) Κριτήριο το μέλλον

Βασικό κριτήριο για την απόφαση της κάλπης πρέπει να είναι η δημιουργία του μέλλοντος της χώρας, και όχι μόνο η οργή για το παρελθόν. Το "να τιμωρηθούν όσοι μας έβαλαν στο Μνημόνιο" είναι ανώριμο και ανεπαρκές κριτήριο ψήφου, και δε δικαιολογεί επιλογές που θα βλάψουν τη χώρα. Πρέπει να σκεφτούμε τι είδους διακυβέρνηση θέλουμε για τις επόμενες τετραετίες, και όχι τι εκδίκηση θα πάρουμε για τις προηγούμενες. Βέβαια οι υπέρμαχοι των μνημονίων (όπως ο απερχόμενος πρωθυπουργός Παπαδήμος) όταν ζητούν "βλέμμα στο μέλλον" εννοούν την πλήρη εφαρμογή των συμφωνιών, με τις οποίες έχουν αλυσοδέσει την Ελλάδα. Αλλά εμείς δεν εννοούμε αυτό. Πρώτοι οι αποτυχημένοι "μνημονιακοί" θα πρέπει να μας εξηγήσουν τι είδους σχέδιο έχουν για το μέλλον της χώρας, από πού θα βρουν τα 14 δις περικοπών που έχουν υποσχεθεί μέχρι τον Ιούνιο, και αν κάτω από τις προτάσεις συνταγματικής αναθεώρησης που καταθέτουν προεκλογικά κρύβεται η υπόσχεση προς τους Ευρωπαίους, να μπει στο Σύνταγμα η προτεραιότητα της εξόφλησης των δανειστών... Και σε τελική ανάλυση, γιατί θα έπρεπε να τους εμπιστευτεί ο λαός ξανά τη διακυβέρνηση, μετά από τόσες αποτυχίες και τόση δυστυχία που έφερε η πολιτική τους.

Από την άλλη πλευρά όμως, πρέπει και οι "αντιμνημονιακές" δυνάμεις, μεγάλες και μικρές, να εξηγήσουν τι προτείνουν από εδώ και μπρος, γιατί δεν είμαστε πια στο 2010. Είχαμε γράψει με σαφήνεια, ότι το δεύτερο Μνημόνιο (όπως και το πρώτο) δεν έπρεπε να ψηφιστεί, και ότι ήταν προτιμότερη η στάση πληρωμών. Ψηφίστηκε όμως, με περισσότερους από 180 βουλευτές, και αυτό είναι πλέον μια πικρή πραγματικότητα, που αλλάζει δεδομένα και ακυρώνει εναλλακτικές λύσεις. Ενδεικτικά, οι όροι των νέων ομολόγων που έχουν στα χέρια τους οι δανειστές μας δεν μπορούν πια να αλλάξουν με μονομερή απόφαση της Βουλής, όπως πριν. Και αν το πρώτο Μνημόνιο ήταν παράνομο γιατί έδινε εθνική κυριαρχία χωρίς ψήφο 180 βουλευτών, σήμερα αυτή η ψήφος έχει δοθεί. Όποια πολιτική δύναμη προτείνει σήμερα τις ίδιες ακριβώς λύσεις που προτείνονταν πριν το δεύτερο μνημόνιο (στάση πληρωμών κλπ.), πρέπει να εξηγήσει πώς θα τις εφαρμόσει, με τρόπο που δεν θα καταντήσει την Ελλάδα Ζιμπάμπουε.

(Β) Τα εθνικά θέματα

Ο μέγας Παναγιώτης Κονδύλης έγραψε κάποτε: "όπως ο Κύριος μωραίνει ον βούλεται απολέσαι, έτσι κι ένας λαός χάνει την ικανότητα της στρατηγικής σκέψης ακριβώς την ώρα που τη χρειάζεται περισσότερο". Αυτή τη στιγμή γύρω μας, πίσω από το προπέτασμα καπνού που δημιουργούν στην Ελλάδα οι εκλογές, εκτυλίσσονται γεωπολιτικές εξελίξεις με τεράστια σημασία. Η αντιπαράθεση της Δύσης με το Ιράν και τη Συρία (και εμμέσως τη Ρωσία και την Κίνα) είναι πιθανό να φτάσει σε σημείο χωρίς επιστροφή, και είναι άγνωστο τι διαστάσεις θα πάρει ένας νέος πόλεμος, αν ξεκινήσει. Ταυτόχρονα, συνεχίζεται μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ, Τουρκίας και Ελλάδας η "μεγάλη παρτίδα" με έπαθλο τους υδρογονάνθρακες της Αν. Μεσογείου. Η πρόσφατη απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να δώσει άδειες πετρελαϊκών ερευνών σε περιοχές που η Ελλάδα έχει διακηρύξει ως ανήκουσες σε ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, δείχνει ότι το τέλος της παρτίδας είναι ίσως πιο κοντά απ' όσο νομίζουμε. Δυστυχώς η χώρα θα αντιμετωπίσει τη γεωπολιτική πρόκληση, ευρισκόμενη στο χειρότερο δυνατό σημείο προετοιμασίας - όχι μόνο σε επίπεδο οικονομικό, στρατιωτικό και διπλωματικό, αλλά και σε επίπεδο ηθικού της κοινωνίας, και βεβαίως σε επίπεδο ποιότητας ηγεσίας. Το τι από αυτά μπορεί να διορθωθεί με τις εκλογές, είναι ένα ερώτημα. Σίγουρα όμως, οι εκλογές θα καθορίσουν την ηγεσία που θα χειριστεί τα εθνικά μας θέματα στο άμεσο, κρίσιμο, μέλλον.

(Γ) Οι "έτοιμες εναλλακτικές λύσεις"

Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης καταρρέει με πάταγο, και είναι βέβαιο ότι θα αναδειχθούν νέες πολιτικές δυνάμεις. Αυτό είναι κατ' αρχήν θετικό, αλλά ένα σοφό πολιτικό αξίωμα λέει ότι "ο καλύτερος τρόπος να εξουδετερώσεις την αντιπολίτευση είναι να ηγηθείς αυτής". Και σε ένα προσεκτικό παρατηρητή είναι ορατές οι προσπάθειες ισχυρών κέντρων να ελέγξουν την επόμενη μέρα, κατασκευάζοντας τους επόμενους πολιτικούς πρωταγωνιστές. Αξίζει να αναρωτηθεί κανείς ενδεικτικά:

- Γιατί π.χ. στις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται να διαπρέπει ως "εναλλακτική λύση" της κεντροαριστεράς ο ακίνδυνος Φώτης Κουβέλης και καταβαραθρώνεται η Λούκα Κατσέλη που θέσπισε την προστασία των υπερχρεωμένων νοικοκυριών (προς μεγάλο εκνευρισμό των τραπεζών και της τρόικα);

- Γιατί στους οπαδούς των νεοφιλελεύθερων λύσεων προτείνεται για πολλοστή φορά ως "φωνή λογικής" ο Σ. Μάνος και όχι η "Δημιουργία Ξανά" που δηλώνει "αν θες ειρήνη ετοιμάσου για πόλεμο" και είναι υπέρ της στρατιωτικής θητείας σε αντίθεση με τη "Φιλελεύθερη Συμμαχία" που θέλει την κατάργησή της;

- Γιατί το σύστημα των ΜΜΕ προβάλλει (δήθεν αποτροπιασμένο) ως "εθνικιστική" επιλογή τη ναζιστική Χρυσή Αυγή και αποσιωπά εντελώς τον αξιολογότατο Σύνδεσμο Εθνικής Ενότητας που δηλώνει ως ιδεολογία (όχι το ναζισμό αλλά) τη φιλοπατρία; Ποια "ανώτερη δύναμη" αποφάσισε να προβάλλονται ως "ελληνόψυχοι" οι τραμπούκοι νοσταλγοί του Χίτλερ, και όχι οι άριστοι απόστρατοι αξιωματικοί του ΣΕΕ, με δυο και τρία πτυχία ο καθένας, με εμπειρία διοίκησης και - κυρίως - με φιλοπατρία αποδεδειγμένη με ιδρώτα;

Χρησιμοποιήσαμε παραδείγματα από όλο το πολιτικό φάσμα για να δείξουμε, ότι το "σύστημα" έχει λύσεις για κάθε διάθεση του λαού, ακόμα και την αντισυστημική. Και σπεύδει να προσφέρει έτοιμες "αντισυστημικές" εναλλακτικές επιλογές που στην πραγματικότητα είναι μία από τα ίδια - ή και πολύ χειρότερα...

Αν θέλουμε να βοηθήσουμε στην ανάδυση ενός νέου πολιτικού σκηνικού από τα ερείπια, ας ψάξουμε καλά τις "νέες" μας επιλογές, τόσο σε κομματικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο υποψηφίων βουλευτών. "Γραμμή" ψήφου δε δίνουμε. Επίτηδες βάλαμε λινκς στα κόμματα που αναφέραμε, για να μπορέσετε να διαβάσετε τις θέσεις τους και να αποφασίσετε. Στους 36 συνδυασμούς που ζητούν την ψήφο μας υπάρχουν σκουπίδια του παρελθόντος, υπάρχουν παγίδες για αφελείς του παρόντος, αλλά υπάρχουν και διαμάντια που μπορούν να μας πάνε στο μέλλον. Είναι καιρός να τα αναδείξουμε.

Καλή ψήφο σε όλους.

Διαβάστε περισσότερα...