“Νυχτερινή Αστραπή 2013″ με την ματιά του Μάνου Ηλιάδη

Του Μάνου Ηλιάδη

Αυτό που γίνεται τώρα στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων (Ε.Δ.) μόνο ως θαύμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Με έναν εγκληματικά περικομμένο αμυντικό προϋπολογισμό (με ευθύνη κυρίως του Ευ. Βενιζέλου – να μην το ξεχνάμε αυτό), με αποδοχές των μονίμων στελεχών που μόνο ως ταπεινωτικές θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει, με μεγάλες ελλείψεις ανδρών (με εγκληματική και πάλι ευθύνη των πολιτικών), τόσο ή ηγεσία των Ε.Δ. της χώρας όσο και το σύνολο των μονίμων στελεχών τους επέτυχαν, με υπεράνθρωπες προσπάθειες και με μία ακραία εκδήλωση του γνωστού φιλότιμου του Έλληνα, να διατηρήσουν ένα στράτευμα σε μια κατάσταση που δεν έχει σχέση με τις αναμενόμενες επιπτώσεις που θα είχαν για κάθε άλλο στράτευμα οι αλόγιστες περικοπές των αμυντικών και εξοπλιστικών δαπανών.

Απόδειξη τούτου η τεράστια προσπάθεια που γίνεται σε όλο το στράτευμα, σε κάθε τομέα των δραστηριοτήτων του και κυρίως στον ζωικό τομέα της εκπαιδεύσεως, με έμπρακτη απόδειξη τις πρόσφατες αλλεπάλληλες ασκήσεις του τελευταίου διμήνου. Είκοσι τρεις (!) μεγάλες και μικρές ασκήσεις μέσα σε δύο μόλις μήνες (Οκτώβριο και Νοέμβριο), από διακλαδικές μέχρι εξειδικευμένες ασκήσεις των Κλάδων και αρκετές μεταξύ αυτών νυχτερινές, αποτελούν ένα έργο που, αν υπήρχε αντίστοιχο από πλευράς πολιτικών, η χώρα θα είχε βγει ήδη από την κρίση. Αυτά τα λίγα λόγια ως ελάχιστο φόρο τιμής στα μόνιμα στελέχη των Ε.Δ. και στην ηγεσία τους που, παρά τις αλλεπάλληλες γκάφες τις πολιτικής ηγεσίας (ιδίως στις κρίσεις στην κορυφή της πυραμίδας, με κύριο θύμα των Ε.Σ., που υπέστη τις περισσότερες αλλαγές ηγεσίας μέσα σε χρόνο-ρεκόρ στα χρονικά του στρατεύματος). επέτυχε με μία αξιοσημείωτη σύμπνοια μεταξύ των αρχηγών τον εντυπωσιακό αυτό άθλο.

Αφορμή γι΄αυτά η τελευταία άσκηση “Νυκτερινή Αστραπή 2013″ που πραγματοποιήθηκε στο πεδίο ασκήσεων του Αετού στις 28 Νοεμβρίου, με αντικείμενο την Υπέρβαση – Αντεπίθεση Συγκροτήματος Ίλης Μέσων Αρμάτων Μάχης Κατά τη Νύχτα, η οποία έγινε στο πλαίσιο της επιχειρησιακής εκπαιδεύσεως της 12ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Πεζικού, διοικητής της οποίας είναι ο υποστράτηγος Κων. Γκατζογιάννης, που μας είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις για την επάρκεια και εργατικότητα του ως διευθυντή ΕΓΑ (επιτελικό γραφείο αρχηγού) του στρατηγού Δ. Γράψα.

Η κύρια φάση της ασκήσεως ήταν η υπέρβαση, κατά την οποία εκτελείται η υπέρβαση τμημάτων που αμύνονται στην τοποθεσία αμύνης από φίλιες δυνάμεις και η εξαπόλυση από αυτές αντεπιθέσεως κατά τη νύχτα για την καταστροφή του εισχωρήσαντος εχθρού. Η υπέρβαση είναι μία εξ αντικειμένου δύσκολη επιχείρηση που απαιτεί μεγάλο συντονισμό μεταξύ των αμυνομένων τμημάτων και της υπερβαίνουσας δυνάμεως, η οποία είναι ακόμη πιο δύσκολη όταν εκτελείται νύχτα.

Προσβολή στόχου από αεροσκάφος F-16 Block 50 της 347 Μοίρας. Διακρίνεται το ίχνος του α/φ καθώς εκτελεί δεξί break.

“Ο Παρμενίων της νύχτας”

Η άσκηση αυτή ήταν η πρώτη νυχτερινή διακλαδική άσκηση που εκτέλεσαν οι Ε.Δ. εδώ και πολλά χρόνια, με αποτέλεσμα ορισμένοι να τη χαρακτηρίσουν ως ο “Παρμενίων της Νύχτας”. Η άσκηση ήταν ιδέα και απόφαση του Α/ΓΕΣ αντιστρατήγου Αθάν. Τσέλιου και διεξήχθη στο πλαίσιο της επίμονης προωθήσεως της διακλαδικότητας από τον Α/ΓΕΕΘΑ Μιχ. Κωσταράκο και σε συντονισμό με την Π.Α Θα πρέπει να αναφερθεί εδώ οτι από της αναλήψεως των καθηκόντων του ο Α/ΓΕΣ έδωσε τεράστια έμφαση στην ανάπτυξη των δραστηριοτήτων του Ε.Σ. στο νυχτερινό αγώνα και στις βολές κατά τη νύχτα. Να προσθέσουμε εδώ ότι ο πόλεμος, ως γνωστόν, διεξάγεται σε 24 βάση και όχι …βάσει ωραρίου εργασία, και να αναρωτηθούμε: Πόσοι ανώτατοι αξιωματικοί τόλμησαν να πραγματοποιήσουν τέτοιες ρεαλιστικές ασκήσεις τη νύχτα;

Αξίζει να σημειωθεί οτι ο “νέος” ακόμη Α/ΓΕΣ διεξήγαγε τουλάχιστον έξι ασκήσεις που έγινα πρώτη φορά. Ήταν οι “Διομήδης 2013“, “Νικηφόρος 2013“, “Πυρπολητής 10/2013” (αφορούσε στη για πρώτη φορά συμμετοχή των τμημάτων του Υγειονομικού), “Ακουσίλαος 2013“, “Χατζηευαγγέλου 2013″ και “Νυκτερινή Αστραπή 2013“, με τρεις από αυτές έχουσες ως αντικείμενο την υπέρβαση – αντεπίθεση, δύο την εξάλειψη αεροπρογεφυρωμάτων, επτά από αυτές με πρόσκληση εφέδρων και εθνοφυλάκων και με πραγματικά πυρά ημέρα και νύχτα τις περισσότερες φορές.

Οι δυνάμεις που συμμετείχαν στην άσκηση ήταν:
1) συγκρότημα Μηχανοκίνητου (ΜΚ) Λόχου Πεζικού τους 626 ΜΚ Τάγματος Πεζικού της 31 ΜΚ Ταξιαρχίας (Διοικητής ο Ταξίαρχος Βασ. Ζορμπάς, ανώτερος διοικητής της αμυνόμενης δυνάμεως στο πρόσθιο όριο τοποθεσίας).
2) συγκρότημα Ίλης Μέσων Αρμάτων από την 21 ΕΜΑ της XXIII Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας (Διοικητής ο Ταξίαρχος Δημήτριος Κυριάκος, ανώτερος διοικητής της υπερβαίνουσας δυνάμεως).
3) μία πυροβολαρχία αυτοκινούμενων πυροβόλων PzH-2000 και τρεις ουλαμοί πυροβόλων M-109 (συνολικά 16 πυροβόλα των 155 χλστ. M101A1.
4) ένα σχηματισμός 4 αεροσκάφων F-16 Block 50 της 347 Μοίρας.
5) δύο ζεύγη επιθετικών ελικοπτέρων AH-64A Apache.
6) ένα ελικόπτερο Chinnok CH-47D και
7) τμήμα Αλεξιπτωτιστών. Το σύνολο του προσωπικού που συμμετείχε ήταν 542 άτομα, και συγκεκριμένως 80 Αξιωματικοί και 462 υπαξιωματικοί και οπλίτες.

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούν εδώ η πολύτιμη συνεισφορά και οι πολλαπλές δυνατότητες της XXIII ΤΘ Ταξιαρχίας στην παροχή αξιόπιστων υπηρεσιών Διοικητικής Μερίμνης (Δ.Μ.) στο πεδίο της μάχης, δυνατότητες ύψιστης σημασίας σε κάθε πόλεμο, από την αρχαιότητα μέχρι και -κυρίως- στον σύγχρονο πόλεμο.

Oι Α/ΓΕΣ Αντιστράτηγος Αθ.Τσέλιος, Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Μ.Κωσταράκος και ΥΕΘΑ Δ.Αβραμόπουλος παρακολουθούν την εξέλιξη της άσκησης.

Ενδεικτικά και μόνο για την Δ.Μ.: Αντικατάσταση κινητήρα άρματος μάχης Leo 2 HEL από άρμα περισυλλογής LEO 2 Buffel της 21 ΕΜΑ (Επιλαρχία Μέσων Αρμάτων) μέσα σε μόλις 7 λεπτά (!), ανάπτυξη 3 κινητών συνεργείων επισκευών 3ου κλιμακίου, ανάπτυξη 3 οχημάτων M5777 τα οποία συγκροτούν τον Σταθμό Διοικήσεως ΕΜΑ, ανάπτυξη 1 οχήματος FDCV (κέντρο διευθύνσεως πυρός της 138 αυτοκινούμενης μοίρας μέσου πυροβολικού, ανάπτυξη κινητού αρτοποιείου, ομοίως σταθμού πρώτων βοηθειών, με χρήση 3 ασθενοφόρων, 2 οχημάτων HUMMER, παρασκευή θερμού συσσιτίου κ.α.

Η τελική φάση της ασκήσεως στηριζόταν σε υποθετικό σενάριο, σύμφωνα με το οποίο ο εχθρός, από τις πρώτες πρωινές ώρες της ημέρας προέβη σε απρόκλητη και αιφνιδιαστική επίθεση κατά των φίλιων τμημάτων, με αποτέλεσμα οι φίλιες δυνάμεις να εκτελέσουν επιχείρηση υπερβάσεως και αντεπίθεση. [Σ.Σ.: Το σενάριο, αν και ιδιαίτερα χρήσιμο στην άσκηση τμημάτων σε τέτοιες μορφές επιχειρήσεων που μπορούν να λάβουν χώρα σε κάθε μορφής μίας ενδεχόμενης τουρκικής επιθέσεως, ήταν καθαρά υποθετικό. Γιατί, εξ όσων γνωρίζουμε, η στρατιωτική ηγεσία έχει αρκετές και επιβεβαιωμένες πληροφορίες για τη μορφή μιας τουρκικής επιθέσεως εναντίον της Ελλάδας και φυσικά έχει εκπονήσει και τα σχετικά σχέδια για την αντιμετώπιση της].

Σύνθετες ενέργειες

Το περιοδικό “Επίκαιρα”, από το οποίο προέρχεται και το άρθρο, έχει συγκεντρώσει επαρκείς πληροφορίες για την άσκηση και το ίδιο σενάριο, αλλά δεν κρίνει σκόπιμο να αναφέρει το τελευταίο. Σημειώνεται, πάντως, ότι το σενάριο της ασκήσεως περιελάμβανε 16 διαφορετικά επεισόδια, με κάθε ένα από αυτά να περιλαμβάνει πλήθος ενεργειών. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στο επεισόδιο “Έκδοση Διαταγής Αντεπιθέσεως από τον Διοικητή του συγκροτήματος Ίλης” περιλαμβάνονταν περί τις 8 σύνθετες ενέργειες, από την έκδοση διαταγής αντεπιθέσεως μέχρι και την αναχαίτιση του εχθρού προ της αντιαρματικής τάφρου, με την προβλεπόμενη διάρκεια κάθε ενέργειας, μετρημένη σε λεπτά και δευτερόλεπτα (!), να τηρείται σε απόλυτη ακρίβεια (αυτό φέρνει στην μνήμη την παλιά ρήση ότι μία επιτυχημένη επιχείρηση απαιτεί την ακριβή τήρηση ενός ωρολογίου προγράμματος). Να σημειωθεί με την ευκαιρία αυτή ότι η τάφρος περιόρισε σημαντικά τη δυνατότητα κινήσεων των εχθρικών δυνάμεων, δεδομένου ότι απαιτείται να προβούν στη διάβαση δύο διαδοχικών κωλυμάτων (Έβρου και αντιαρματικής τάφρου) με αποτέλεσμα να δημιουργούνται χώροι εμπλοκής και καταστροφής τους από τις φίλιες δυνάμεις.

Leopard 2HEL της 21ης ΕΜΑ

Αρχίζοντας τα συγχαρητήρια από κάτω προς τα πάνω, θα πρέπει να επισημανθεί η άψογη εκτέλεση της τακτικής διεξαγωγής του τακτικού συγκροτήματος των Leo 2 HEL της 21ης ΕΜΑ, διοικητής της οποίας είναι ο αντισυνταγματάρχης τεθωρακισμένων Πασχάλης Φιλούσης, οι ταξίαρχοι διοικητές της XXIII ΤΘ Ταξιαρχίας Δημήτρης Κυριάκος και της 31 ΜΚ Ταξιαρχίας Βασ. Ζορμπάς και κυρίως ο διοικητής της XII ΜΚ Μεραρχίας Πεζικού, υποστράτηγος Κωνστ. Γκατζογιάννης για την άριστη και προσεχτική σχεδίαση της όλης ασκήσεως, ο οποίος απέδειξε ότι διαθέτει “αρχηγική στόφα”.

Η λεπτομέρεια της σχεδιάσεως του έφτασε στο σημείο να ενημερώσει με διαταγή του τα ασκούμενα τμήματα για την πτήση τουρκικού αεροσκάφους ΗΠ (Ηλεκτρονικού Πολέμου), με αποστολή την υποκλοπή επικοινωνιών που έδιναν στους Τούρκους ουσιώδεις πληροφορίες για την άσκηση. Τα μέτρα ασφαλείας επικοινωνιών ήταν πλήρη και περιελάμβαναν μέχρι και την απαγόρευση χρήσεως κινητών τηλεφώνων.

Ο Α/ΓΕΣ αντιστράτηγος Αθ. Τσέλιος, που παραδόξως δεν τον είχαμε γνωρίσει μέχρι πρότινος, ήταν αυτός που διέψευσε κατά τον καλύτερο τρόπο την άποψη οτι οι Καταδρομείς δεν κάνουν για αρχηγοί. Πρόκειται για έναν σεμνό, αθόρυβο εργάτη, λιγόλογο και απεχθανόμενο τις δημόσιες σχέσεις και την προβολή και -όπως προκύπτει εκ των πραγμάτων- ικανότατο και πρωτοβουλιακό αξιωματικό, με σημαντική εμπειρία από την υπηρεσία του στον Έβρο. Μέσα στους λίγους μήνες που ασκεί τη διοίκηση του Στρατού Ξηράς ο νέος Α/ΓΕΣ κατάφερε να “ζωντανέψει” το στράτευμα και να ανεβάσει το αξιόμαχο του. Χαρακτηριστικό της σεμνότητας και της σοβαρότητας του είναι ότι κατά την προ εβδομάδων μακρά συνομιλίας μας δήλωσε τουλάχιστον δύο φορές ότι απλώς συνεχίζει το έργο που βρήκε έτοιμο από τους προκατόχους του.

Αλλά για αυτή την απρόσμενα ικανοποιητική εικόνα στις Ένοπλες Δυνάμεις και ιδιαίτερα για την ακόμη πιο απρόσμενη εντύπωση που αποκομίσαμε από την άσκηση αυτή για τον Σ.Ξ. θα επανέλθουμε σύντομα, με έμφαση αυτή τη φορά στα τεράστια προβλήματα που υπάρχουν.

Επίκαιρα 5/12

Διαβάστε περισσότερα...

Aπoρρίφθηκε το σύστημα CCIAS...

Του Μάνου Ηλιάδη

Με μια απόφαση-σκάνδαλο, το ΓΕΑ απέρριψε την υλοποίηση ενός εγκεκριμένου ήδη από τη στρατιωτική ηγεσία ελληνικής αναπτύξεως και χαμηλού κόστους αμυντικού συστήματος, το οποίο θεραπεύει τη μεγαλύτερη, αν όχι και τη μοναδική, απειλή την οποία αντιμετωπίζει η Ελλάδα από την Τουρκία, και συγκεκριμένως την απειλή που θα θέτουν σύντομα τα τουρκικά αεροσκάφη Stealth F-35 (τα πρώτα παραλαμβάνονται σε λιγότερο από δύο χρόνια), τα ήδη υπάρχοντα στο τουρκικό οπλοστάσιο χαμηλής ορατότητας μη επανδρωμένα αεροσκάφη HARPY και τα τουρκικής κατασκευής κατευθυνόμενα βλήματα μεγάλου βεληνεκούς. Πρόκειται για μια τερατώδη απόφαση για την οποία, σε περίπτωση μιας απεφευκτέας ελληνοτουρκικής συρράξεως και του βέβαιου αρνητικού για την Ελλάδα αποτελέσματος, αυτοί που την έλαβαν σίγουρα θα πρέπει να λογοδοτήσουν σε ειδικό δικαστήριο.

Για να γίνει αντιληπτή η έκταση της απαράδεκτης φύσεως της παραπάνω αποφάσεως, αρκεί να αναφερθούν εν συντομία ορισμένες μόνο βασικές παρατηρήσεις που αφορούν τον σύγχρονο πόλεμο. Πρώτον, ασχέτως της ισχύος μιας χώρας στη θάλασσα και στην ξηρά, ο πόλεμος κρίνεται αποκλειστικώς στον αέρα. Δεύτερον, όλοι οι τελευταίοι πόλεμοι κατέδειξαν ότι, για την επιτυχή έκβαση μιας στρατιωτικής επιχειρήσεως, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η καταστολή της εχθρικής αεράμυνας, των δικτύων εγκαίρου προειδοποιήσεως, σταθμών διοικήσεως και ελέγχου κ.λπ. Τρίτον, για την καταστροφή των ανωτέρω χρησιμοποιούνται μέσα μη δυνάμενα να αντιμετωπισθούν από μια χώρα με συμβατικά αμυντικά συστήματα, λόγω αδυναμίας εντοπισμού τους από τα συμβατικά ραντάρ, δεδομένου ότι η απειλή τίθεται από βλήματα μακρού βεληνεκούς (κυρίως Tomahawk στην περίπτωση των Αμερικανών) και χαμηλής διακριτικότητας (Low observability) μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) και αεροσκάφη τεχνολογίας Stealth (π.χ. F-35), όλα φυσικά σε συνδυασμό με άλλα μέσα ηλεκτρονικού πολέμου.

Από τα παραπάνω μέσα, η Τουρκία διαθέτει ήδη τα προαναφερθέντα UAV καταστολής εχθρικής αεράμυνας HARPY, πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, μία σειρά όπλων μακρού πλήγματος (stand-off weapons), με τα οποία είναι δυνατόν η καταστροφή στόχων από απόσταση ασφαλείας (εκτός βεληνεκούς της αντίπαλης αντιαεροπορικής άμυνας) και ως προανεφέρθη θα έχει σύντομα (από το 2015) και τα αεροσκάφη τεχνολογίας Stealth (F-35). Το αν σκοπεύει να τα χρησιμοποιήσει προκύπτει από δύο ασκήσεις που έγιναν μία το 2010 (κατά τη διάρκεια της ασκήσεως «Αnatolian Eagle») και Pence-2013, στις οποίες κατεστράφησαν ισάριθμοι σταθμοί ραντάρ από τα HARPY.

H απόκτηση των HARPY από την Τουρκία (104 συνολικά συστήματα) απασχόλησε και απασχολεί ακόμη σοβαρότατα την Π.Α. από το 2002, που έγινε γνωστή η παραλαβή τους από την Τουρκία, χωρίς να βρεθεί ουσιαστικά λύση (υπάρχει περιορισμένης αποτελεσματικότητας παραπλάνησή τους μέσω ψευδών σταθμών εκπομπής ακτινοβολίας ραντάρ). Ο λόγος, απλός: Τα ΗΑRPY, που έχουν αναπτυχθεί ειδικά για την καταστροφή ραντάρ (εγκαίρου προειδοποιήσεως, πλοίων, πυραυλικών αντιαεροπορικών συστημάτων που χρησιμοποιούν ραντάρ), παρουσιάζουν τις ίδιες δυσκολίες στην αντιμετώπισή τους, όπως και οι γνωστοί πύραυλοι αντι-ραντάρ (π.χ., ΗΑRM-High Antiaradiation Missile). Και τούτο διότι, επειδή τα συστήματα αυτά έχουν παθητικό σύστημα καθοδηγήσεως -δεν εκπέμπουν κάποια ακτινοβολία ώστε να είναι δυνατή η παρεμβολή τους-, αλλά έλκονται από την ακτινοβολία του εχθρικού ραντάρ, αφήνουν στον αντίπαλο μόνο δύο επιλογές: ή να συνεχίσει να λειτουργεί το ραντάρ, με αποτέλεσμα να καταστραφεί, ή να σταματήσει, με αποτέλεσμα ο αντίπαλος να μην έχει εικόνα. Για τις δυνατότητες αεροσκαφών τεχνολογίας Stealth, όπως τα F-35, δεν χρειάζεται να γίνει ειδική αναφορά εδώ. Αρκεί να αναφερθεί ότι για την αντιμετώπιση των τουρκικών F-35 η Π.Α. είχε εκπονήσει συγκεκριμένο πρόγραμμα αποκτήσεως σύγχρονων αεροσκαφών, το οποίο φυσικά δεν υλοποιήθηκε με ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας.

Η εισαγωγή αεροσκαφών τεχνολογίας Stealth, πολλαπλώς διαφημισθέντων και ως «αόρατων», ή συστημάτων χαμηλής παρατηρησιμότητας όπως τα HARPY, με χρήση συνθετικών υλικών, ειδικών βαφών κ.ά. για μείωση του ίχνους τους από εχθρικά ραντάρ, καθώς και άλλων συστημάτων, επέφερε μια πραγματική επανάσταση στον σύγχρονο πόλεμο, και τούτο για ευνόητους λόγους: Γιατί, για να καταστραφεί μια απειλή αυτής της μορφής, θα πρέπει να εντοπισθεί από τα ραντάρ, πράγμα σχεδόν αδύνατο από τα συμβατικής τεχνολογίας ραντάρ. Τούτο οδήγησε στην εντατική έρευνα, με αποτέλεσμα να εμφανισθούν τα πρώτα παθητικά συστήματα εντοπισμού στόχων, όπως το τσεχικό VERA-E και το ουκρανικό Kolchuga. H εταιρία που κατασκεύαζε το πρώτο αγοράσθηκε σχεδόν αμέσως από αμερικανική εταιρία (για ευνόητους λόγους), ενώ αυτό της εταιρίας που κατασκευάζει το Kolchuga επιδείχθηκε προ ετών στην Ελλάδα, αλλά εγκαταλείφθηκε λόγω κόστους, δεδομένου ότι κάθε σύστημα κόστιζε περί τα 50.000.000 ευρώ και η ανάγκη καλύψεως του ελληνικού χώρου (35-40 συστήματα) ανέβαζε το κόστος σε απαγορευτικά επίπεδα (της τάξεως των 2 δισ. περίπου). Σημ.: υπάρχουν ακόμη δύο συστήματα, το αμερικανικό Silent Sentry και το γαλλικό Ηοmeland Alerter 100, με τα συστήματα αυτά να παρουσιάζουν συγκριτικά μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα έναντι των πρώτων δύο, η αναφορά των οποίων παρέλκει εδώ.

Περιέργως, ή μάλλον ουδόλως έτσι, αν ληφθεί υπ’ όψιν το τεράστιο και φυσικά ανεκμετάλλευτο υψηλό επιστημονικό δυναμικό της χώρας, η απάντηση στο πρόβλημα εντοπισμού στόχων της παραπάνω κατηγορίας, προήλθε από μια ομάδα πέντε Ελλήνων επιστημόνων (των καθηγητών Αθ. Κωνσταντινίδη, Χρ. Σαραγιώτη, Κων. Πανούλα, Ιω. Κοσμίδη και Στυλ. Τριανταφυλλίδη). Η ομάδα αυτή ξεκίνησε, το 2006, ιδία πρωτοβουλία, ένα ερευνητικό πρόγραμμα κατασκευής ενός δικτύου παθητικών πολυστατικών ραντάρ -μη εντοπιζομένων από τον αντίπαλο!- για τον εντοπισμό στόχων χαμηλής διακριτικότητας (low obvervability-stealth), χωρίς κανένα από τα μειονεκτήματα όλων των παραπάνω, το οποίο, όπως ήταν φυσικό, τράβηξε αμέσως την προσοχή και το έντονο ενδιαφέρον της στρατιωτικής ηγεσίας.

Η εξέλιξη του προγράμματος

Το πρόγραμμα, έπειτα από μία δοκιμή για απόδειξη της αρχής λειτουργίας (proof of concept), εξελίχθη σε βαθμό που αποτέλεσε το αντικείμενο εγκωμιαστικών σχολίων τόσο της Π.Α. όσο και κυρίως του ΓΕΣ, το οποίο με δύο έγγραφά του, και συγκεκριμένως της 13/8/2010 και της 29/1/2010 (τα έχουμε) αναφέρεται: α) στο ιδιαίτερο ενδιαφέρον με το οποίο αναμένει την πρόοδο στον συγκεκριμένο τομέα έρευνας και αναμένει την παρουσίαση της τελικής μορφής του ερευνητικού έργου των πέντε επιστημόνων (έγγραφο 13/8/2010) και β) στο γεγονός ότι κατά την εκτίμησή του το σύστημα μπορεί να αποτελέσει πολλαπλασιαστή ισχύος, να παράξει στρατηγικό πλεονέκτημα και να συμβάλλει στην αποφυγή αιφνιδιασμού κ.λπ. (έγγραφο 29/12/10). Αυτά, μετά την ομόφωνη απόφαση εγκρίσεως για συνέχιση του προγράμματος από δύο ΣΑΣΠ (Συμβούλιο Αμυντικού Σχεδιασμού και Προγραμματισμού) και μία απόφαση του ΣΑΓΕ (Συμβούλιο Αρχηγών Γενικών Επιτελείων) στις 29/5/2010, η οποία χαρακτήρισε το πρόγραμμα.

Το εξωφρενικό αιτιολογικό της απόρριψης και η άμεση αντίδραση των ερευνητών

Το τι έγινε μετά μόνο στη σύγχρονη Ελλάδα, και μάλιστα αυτής της περιόδου, μπορούσε να γίνει. Γιατί στις 4 Σεπτεμβρίου η ηγεσία των Ε.Δ., με έγγραφό της προς τους πέντε ερευνητές και κατόπιν εισηγήσεως του ΓΕΑ (!), ακύρωσε όλες τις παραπάνω ομόφωνες αποφάσεις, εκ των οποίων η μία ήταν απόφαση ενός πρόσφατου ΣΑΓΕ! Το αιτιολογικό ήταν τόσο εξωφρενικό, που το παραθέτουμε αυτούσιο παρακάτω:

[…] «Η εν λόγω επιχειρησιακή απαίτηση», η ανάγκη, δηλαδή, ενός συστήματος που θα αποκαλύπτει και θα διευκρινίζει τις υφιστάμενες και μελλοντικές αεροπορικές απειλές, που θα διαθέτουν τα χαρακτηριστικά Low Probability of Intercept (σ.σ.: χαμηλή πιθανότητα εντοπισμού), Low RCS (σ.σ.: μικρή διατομή ραντάρ) και stealth «δεν μπορεί να καλυφθεί από ένα σύστημα συγκεκριμένης τεχνολογίας ή κατασκευαστικής φιλοσοφίας, αλλά από δυνατότητες ευρέος φάσματος» (σ.σ.: η τεχνικοφανής αοριστία για τη δικαιολόγηση μίας πραγματικής πομφόλυγας), «που θα καταστήσουν το Σύστημα Αεροπορικού Ελέγχου αποτελεσματικό τόσο στο σύγχρονο όσο και στο μελλοντικό περιβάλλον των αεροπορικών επιχειρήσεων».

«Από τα προαναφερθέντα καθίσταται σαφές ότι δεν υφίσταται ούτε μπορεί να διατυπωθεί (σ.σ.: Γιατί; Επειδή ορισμένοι είναι άσχετοι ή κινούνται από ύποπτα κριτήρια;) επιχειρησιακή απαίτηση της Π.Α. για απόκτηση «παθητικού συστήματος εντοπισμού στόχων».

Αυτή η εξωφρενική και εκτός πραγματικότητας απάντηση στους ερευνητές προκάλεσε την άμεση αντίδρασή τους, η οποία εκφράσθηκε με μία πεντασέλιδη επιστολή εντυπωσιακής σαφήνειας, ύφους, επιστημοσύνης, ανάμεικτης με αισθήματα ανακουφίσεως για την απαλλαγή τους από την επταετή περιπέτειά τους με το ΥΠΕΘΑ και ουχ ήττον διακριτικής ειρωνείας. Τούτο, όταν καλεί τους εισηγητές της αποφάσεως αυτής να εξηγήσουν, όχι στους επιστήμονες, αλλά ενώπιον πάσης αρμόδιας Αρχής, με ποιον τρόπο συστήνουν, πέραν αυτόν της ομάδας των ερευνητών, να αντιμετωπισθεί ο εντοπισμός απειλών όπως του F-15, του HARPY, ελικοπτέρων, να υποκατασταθεί η λειτουργία των συμβατικών ραντάρ όταν αυτά τεθούν εκτός ενεργείας, να διασφαλισθεί σαφής και διευκρινισμένη τακτική εικόνα σε ένα υψηλού βαθμού περιβάλλον Η/Π κ.λπ.

Είναι κρίμα που η δημοσίευση της παραπάνω επιστολής δεν είναι δυνατή λόγω χώρου, για να γίνει σαφέστερη η έκταση της εγκληματικής αυτής αποφάσεως. Την επιστολή, όμως, εκτός από τη στρατιωτική ηγεσία έχουν ο ΥΕΘΑ και η Επιτροπή Αμυνας και Εξωτερικών της Βουλής. Και εάν ο ΥΕΘΑ ή η επιτροπή δεν παρέμβουν εγκαίρως, αναζητώντας τους ανεγκέφαλους εισηγητές αυτής της αποφάσεως (σ.σ.: λόγω αποστρατείας τη χαρακτήρισε ανώτατος αξιωματικός) και τα πραγματικά αίτια πίσω από αυτήν, και σε κάθε περίπτωση την άμεση ανατροπή της, τότε θα είναι η σειρά του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά να παρέμβει.

Δημοκρατία 22/9/13


Σχετικά άρθρα:
Ελληνικό σύστημα παθητικού εντοπισμού στόχων;
Eν Τάχει

Διαβάστε περισσότερα...

H αθέατη όψη της τουρκικής στρατιωτικής διπλωματίας

O Hakan Fidan κατά την διάρκεια επίσκεψης
στην Υεμένη, τον περασμένο μήνα.

Του Μάνου Ηλιάδη

Στη χώρα μας η συμβατική ανάλυση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και άμυνας πολλές φορές περιλαμβάνει αναφορές, και αυτές συνήθως υποβαθμισμένες, για τις συμφωνίες συνεργασίας στρατιωτικής και εν γένει στον τομέα της Ασφάλειας και ακόμη λιγότερες στον τομέα των συμφωνιών ανταλλαγής πληροφοριών με άλλες χώρες. Τούτο δε παρά το γεγονός ότι τέτοιου είδους συμφωνίες αποτελούν συχνά βάση ή μία σημαντική πτυχή της γενικότερης εξωτερικής πολιτικής πολλών χωρών, με πρώτες, φυσικά, τις γνωστές μεγάλες δυνάμεις. Αυτή η τάση ήταν αισθητή εδώ και δεκαετίες στην περίπτωση της Τουρκίας, με έμφαση πάντα στον τομέα των συμφωνιών ανταλλαγής πληροφοριών με τις μυστικές υπηρεσίες άλλων χωρών. Τα τελευταία λίγα χρόνια, όμως, με τη διεύρυνση των συμφερόντων και τις φιλοδοξίες της Τουρκίας να παίξει το ρόλο της περιφερειακή δυνάμεως, η τάση αυτή εμφανίζει εντυπωσιακή άνοδο, η οποία αξίζει να σημειωθεί.

Για να δοθεί μία ιδέα της τάσεως αυτής, αρκεί να αναφερθεί ένα μέρος των συμφωνιών στρατιωτικής συνεργασίας που υπέγραψε η Τουρκία τα τελευταία τρία χρόνια μόνο με χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, που αποτελούν και τις νέες εστίες ενδιαφέροντος της τουρκικής πολιτικής. Το Μάιο του 2012, η Τουρκία υπέγραψε μία συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με το Μπαχρέιν, τον ίδιο μήνα μια άλλη συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία και τη Σομαλία, τον Ιούλιο του ίδιου έτους με το Κατάρ, λίγο πριν, τον Οκτώβριο του 2011, με τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα, με την Αιθιοπία τον Απρίλιο του 2011, με το Λίβανο τον Ιανουάριο του 2010 και το Νοέμβριο του 2009 με την Αίγυπτο.

Όπως προκύπτει από υπάρχουσες πληροφορίες, οι συμφωνίες της Τουρκίας με άλλες χώρες δεν έχουν το ίδιο περιεχόμενο και ποικίλλουν από χώρα σε χώρα. Σε γενικές γραμμές, οι συμφωνίες περιλαμβάνουν προγράμματα ανταλλαγής αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων και της Αστυνομίας, εκπαιδευτικά προγράμματα με φοίτηση ξένων φοιτητών σε τουρκικές στρατιωτικές σχολές, συνεργασίες στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας και αμυντικής τεχνολογίας, κοινές ασκήσεις κ.α. Στις περισσότερες περιπτώσεις, συνεργασίες αυτής της μορφής περιλαμβάνουν και συνεργασία μεταξύ των υπηρεσιών πληροφοριών και Ασφαλείας της Τουρκίας με τις αντίστοιχες υπηρεσίες άλλων χωρών, η οποία περιλαμβάνει και την ανταλλαγή πληροφοριών.

Και μία και ο λόγος για τις τελευταίες, αξίζει να σημειωθεί αυτό που αναφέραμε και στο πρόσφατο βιβλίο μας Μυστική δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η σύγχρονη ΜΙΤ. Συγκεκριμένως, σύμφωνα με δήλωση του πρώην διοικητή της ΜΙΤ Σ. Ατάσαγκούν που έγινε διοικητής το 2004, οι συμφωνίες συνεργασίας της ΜΙΤ μέ ξένες υπηρεσίες ανέρχονται στον εντυπωσιακό αριθμό των ενενήντα και πλέον χωρών, μεταξύ των οποίων και όλες οι όμορες με την Ελλάδα χώρες [Σ.Σ.: στο βιβλίο αναφέρεται μεγάλος αριθμός των χωρών αυτών]. Ο αριθμός αυτός εκτιμάται μετά βεβαιότητος ότι έχει αυξηθεί περαιτέρω, μετά την ανάληψη της ηγεσίας της MIT απο τον Χακάν Φιντάν (27 Μαΐου 2010), ενός ατόμου που θεωρείται γνώστης του τομέα των μυστικών υπηρεσιών. Και τούτο διότι οι συμφωνίες συνεργασίας στον τομέα αυτό είναι ένας σίγουρος και κατά κανόνα ανέξοδος τρόπος ανόδου της πληροφοριακής επάρκειας μίας υπηρεσίας πληροφοριών, κάτι που μάλλον θα πρέπει να γνωρίζει και η δική μας ΕΥΠ.

Μια άλλη σημαντική διάσταση των συμφωνιών αυτών είναι ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός ξένων μαθητών στις στρατιωτικές σχολές της Τουρκίας. Η σημασία του είναι προφανής, λόγω των δεσμών που δημιουργούνται με τις χώρες προελεύσεως του εκ της ανόδου τους, συν τω χρόνω, στα ανώτερα κλιμάκια της στρατιωτικής ηγεσίας των χωρών τους, γεγονός που προκύπτει και απο τη σχετική εμπειρία στην Ελλάδα. Συγκεκριμένως, ο αριθμός των ξένων μαθητών στη Στρατιωτική Ακαδημία της Τουρκίας, απο 87 που ήταν το ακαδημαϊκό έτος 2009-2010, δύο χρόνια μετά, και συγκεκριμένως το Δεκέμβριο του 2012, είχε υπερδιπλασιαστεί, ανερχόμενος σε 195 ξένους υποψήφιους αξιωματικούς απο δεκατέσσερις συνολικώς χώρες. Ο αριθμός αυτός είναι ακόμη μεγαλύτερος εαν συμπεριληφθούν οι ξένοι μαθητές που φοιτούν στις αντίστοιχες σχολές του Ναυτικού και της Αεροπορίας.

Πρόσφατα, στη Στρατιωτική Ακαδημία της Τουρκίας έστειλαν μαθητές για πρώτη φορά η Γκάμπια, η Μολδαβία και το Κόσοβο, ενώ για τον επόμενο χρόνο θα εισαχθούν μαθητές απο τη Μογγολία, τη Λιβύη και τη Σομαλία. Να σημειωθεί ότι την παρούσα περίοδο φοιτούν στην τουρκική στρατιωτική ακαδημία μαθητές απο το Αφγανιστάν, την Αλβανία, το Αζερμπαϊτζάν, το Κιργιστάν, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Γεωργία, τη Νότια Κορέα, το Τουρκμενιστάν, την Ιορδανία και το παράνομο τουρκοκυπριακό “κράτος”. Περιττό να τονισθεί οτι οι ξένοι μαθητές που περνούν τον πρώτο χρόνο μαθαίνοντας την τουρκική γλώσσα εκτίθενται στον τουρκικό τρόπο ζωής και στην τουρκική “κουλτούρα” – με ό,τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό για τη διανοητική τους υγεία.

Εντυπωσιακοί είναι ακόμη οι αριθμοί των ξένων μαθητών που φοιτούν στις σχολές της τουρκικής Αστυνομίας. Την περίοδο αυτή φοιτούν στις αστυνομικές σχολές της Τουρκίας μαθητές απο είκοσι χώρες με κάθε έτος να εγγράφονται σε αυτές 400 περίπου μαθητές. Ο αριθμός αυτός δεν περιλαμβάνει τους μαθητές απο το Αφγανιστάν, που ανέρχονται σε 500, ούτε τους 817 Λίβυους που εισήλθαν στις σχολές της Τουρκίας το Μάρτιο του 2012. Έκτος απο τις σχολές αυτές, Τούρκοι αστυνομικοί αποστέλλονται συστηματικά στο εξωτερικό για να εκπαιδεύσουν αστυνομικούς άλλων χωρώ, έχοντας εκπαιδεύσει μέχρι τώρα περί του 15000 αστυνομικούς από τριάντα συνολικώς χώρες.

Η σημασία των παραπάνω, προφανής.

Απο τη διευκόλυνση της προσπαθείας για διείσδυση και εξάπλωση της επιρροής της Τουρκίας σε ενα μεγάλο αριθμό χωρών, τη δημιουργία δεσμών κυρίως με τα όργανα και τις υπηρεσίες πληροφοριών και Ασφαλείας για ομαλότερη συνεργασία στον τομέα των πληροφοριών και της Ασφάλειας, διευκόλυνση των εξαγωγών προϊόντων της τουρκικής αμυντικής βιο0μηχανίας και άλλα ευνόητα που περιλαμβάνονται στον τομέα της στρατιωτικής -και όχι μόν0 διπλωματίας.

Το τι απέμεινε στη δική μας πλευρά και στο τομέα αυτό, με μακρά παράδοση φοιτήσεως ξένων μαθητών στις ελληνικές παραγωγικές σχολές, μετά τις εγκληματικές περικοπές του αμυντικού προϋπολογισμού που επέβαλε η δικτατορία της τρόικας, γίνεται κατανοητό εάν λάβει κανείς υπ’ όψιν του οτι η Σχολή Ικάρων, για παράδειγμα, κινδυνεύει να μην ολοκληρώσει το τρέχον ακαδημαϊκό έτος.

Eπίκαιρα 21/2/2013

Διαβάστε περισσότερα...

Πώληση Hellas Sat: Πώς μια εθνική αποτυχία βαπτίστηκε «επιτυχία»

Του Μάνου Ηλιάδη

Στις 7 Φεβρουαρίου 2013, δέκα χρόνια μετά την εκτόξευση του Ελληνικού τηλεπικοινωνιακού δορυφόρου Hellas Sat 2, που βρίσκεται τοποθετημένος στις 39 μοίρες ανατολικά της γεωστατικής τροχιάς, σε ύψος 35.8000 χλμ, ο γερμανικής ιδιοκτησίας Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος (ΟΤΕ) ανακοίνωσε τη σύναψη συμφωνίας για την πώληση του 99,05% της ομώνυμης εταιρίας (Hellasat) που διαχειρίζεται τον δορυφόρο, στην Arabsat, κύριο παροχο δορυφορικών υπηρεσιών στη Μ.Ανατολή και την Αφρική.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που αναφέρονται, με μια περίτεχνη όντως διατύπωση στην ανακοίνωση του ΟΤΕ και σε μια αντίστοιχη της ΕΑΒ, η πώληση από τους Γερμανούς του ελληνώνυμου δορυφόρου στην αραβική εταιρία εμφανίζεται περίπου ως εθνική επιτυχία.

Διότι με την συμφωνία αυτή εξασφαλίζονται η διατήρηση της αρχικής ονομασίας του δορυφόρου Hellas Sat (πάλι καλά που δεν έγινε Yunan Sat δηλαδή;) και η παραμονή των Κέντρων Ελέγχου στην Ελλάδα και την Κύπρο (δηλαδή θα συνέφερε στους αγοραστές να τους ξηλώσουν και να τους πάνε αλλού;)

Η συμφωνία

Σύμφωνα με δήλωση του αναπληρωτή υπ.Ανάπτυξης Στ.Καλογιάννη, η συμφωνία διασφαλίζει την αξία της αρχικής επενδύσεως του Ελληνικού Δημοσίου (γιατί μας απασχολεί αυτό, αφού την όλη επέδυση την πουλήσαμε στους Γερμανούς εδώ και χρόνια;), με ενίσχυση της εμπορικής αξίας της ελληνικής τροχιακής θέσεως. Επίσης, με την ίδια συμφωνία ο επενδυτής (διάβαζε «αγοραστής») δεσμεύεται να παραγγείλει και να εκτοξεύσει νέο δορυφόρο στην τροχιακή θέση που κατέχει η Ελλάδα, διασφαλίζοντας την λεγόμενη "διαστημική παρουσία"!(!) της χώρας στην τροχιακή θέση 39 μοίρες ανατολικά (με ένα δορυφόρο που λέγεται Hellas Sat, αλλά ανήκει σε άλλους) και τη "συμμετοχή Ελλάδας και Κύπρου ως «space faring nations» (σσ: monkey space faring nations, θα λέγαμε εμείς), "με όλα τα οφέλη που αυτό συνεπάγεται σε εθνικό και οικονομικό επίπεδο" (!). Το σκηνικό συμπλήρωσε μια αντίστοιχης σοβαρότητας δήλωση του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου του ΟΤΕ, Μιχάλη Τσαμάζ.

Τα συνολικά έσοδα του ελεγχόμενου από τους Γερμανούς ΟΤΕ από την πώληση των μετοχών της Hellas Sat ανέρχονται σε 208.000.000 ευρώ. Κατά την ημερομηνία ολοκληρώσεως της συναλλαγής, τα διαθέσιμα τηςε Hellas Sat εκτιμώντο σε 53.400.000 ευρώ, αποτέλεσμα του αυξημένου πελατολoγίου της θυγατρικής του ΟΤΕ, πλην όμως αυτά δεν ήταν αρκετά για τους Γερμανούς, ωστε να αποφασίσουν να προβούν στις δαπάνες εκτοξεύσεως ενός δεύτερου δορυφόρου, τη στιγμή που ουδέποτε, όπως λέγεται, ήθελαν τον πρώτο .Σημ. Ο παρών Hellas Sat εκτοξεύτηκε το 2003 και έχει διάρκεια ζωής 15-18 χρόνια, όπερ σημαίνει ότι σε μερικά χρόνια πρέπει να εκτοξευθεί άλλος δορυφόρος για την αντικατάστασή του.

Η ανακοίνωση της πωλήσεως του Hellas Sat προκάλεσε μια σειρά αντιδράσεων, συναισθηματικού κυρίως χαρακτήρα, και επιχειρημάτων ότι με την εξέλιξη αυτή υπήρχαν απώλειες για την χώρα και τις Ένοπλες Δυνάμεις, σε μια περίοδο μάλιστα κατά την οποία η γειτονική Τουρκία πραγματοποιεί άλματα στο Διάστημα.

Μια σύντομη αναδρομή στο ιστορικό του ελληνικού δορυφόρου δίνει μα σαφή εικόνα για το τι πραγματικά έγινε με το εν λόγω πρόγραμμα και την όλη -παραδοσιακή- προχειρότητα με την οποία χειρίστηκε, διαχρονικά, το θέμα η πολιτική ηγεσία.

Η προσπάθεια αναπτύξεως ενός τηλεπικοινωνιακού δορυφόρου ξεκίνησε γύρω στο 1990, με ερέθισμα την αντίστοιχη τουρκική πρωτοβουλία για τον Turksat-1, από το τότε υπουργείο Βιομηχανίας, Έρευνας κλαι Τεχνολογίας. Το 1993 το υπουργείο Μεταφορών&Επικοινωνιών με αίτηση του στην Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών (ΙΤU) ζήτησε να κατοχυρωθεί η θέση ενός δορυφόρου στις 39 μοίρες μαζί με κάποιες συχνότητες, στις οποίες όμως δεν περιλαμβανόταν η στρατιωτική συχνότητα Χ-band, δεδομένου ότι ουδείς σκέφτηκε να ενημερώσει και φυσικά να εμπλέξει στο πρόγραμμα το υπουργείο Άμυνας!

Το 1994 ανάλογη αίτηση υπέβαλε για την ίδια θέση (39 μοίρες) και η Κύπρος, για συχνότητες δε που περιελάμβαναν και την στρατιωτική X-band. Παρά ταύτα, καμία από τις δύο χώρες δεν αποφάσισε να επενδύσει στην ανάπτυξη ενός εθνικού δορυφορικού συστήματος,με την πολιτική ηγεσία αμφότερων προφανώς να αρκείται στο ότι υπέβαλαν τις σχετικές αιτήσεις και τίποτε περισσότερο (το κλασικό δηλαδή "τα υπόλοιπα ας τα κάνουν οι επόμενοι")

Αρκετά χρόνια αργότερα, μετά το 2000, αποφασίστηκε να δημιουργηθεί ένα κοινό, ελλαδο-κυπριακό, ιδιωτικό consortium, το οποίο, για να προλάβει προφανώς τις προθεσμίες, αποφάσισε να αγοράσει έναν έτοιμο δορυφόρο, με την διαμόρφωση που είχε (Ku-band), χωρίς φυσικά να ικανοποιείται το σύνολο των αναγκών (πχ της X-band), η κάλυψη των οποίων παραπέμφθηκε σε ένα επόμενο δορυφόρο. Στην πορεία, η κυπριακή συμμετοχή, η οποία το 2003 είχε ορισθεί στο 65% της όλης επενδύσεως, εκφυλίσθηκε σε σχεδόν μηδενική , με αποτέλεσμα το σύνολο του οικονομικού βάρους υλοποιήσεως του προγράμματος (99% περίπου) να το επωμισθεί ο ΟΤΕ.

Ανεξάρτητα από τον ιδιωτικό χαρακτήρα του δορυφόρου, η αγορά του έκανε την Ελλάδεα πράγματι μια διαστημική δύναμη, με ένα σύγχρονο δορυφόρο 30 αναμεταδοτών και με σταθμούς ελέγχου στην Ελλάδα και την Κύπρο, ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε σχέση με άλλα ξένα δορυφορικά συστηματα. Ως αντάλλαγμα για την παραχώρηση της τροχιακής του θέσεως, το Ελληνικό δημόσιο απέκτησε δωρεάν τρεις αναμεταδότες και συγκεκριμένως δυο στον Hellas Sat-2 και ένα στον μελλοντικό Hellas Sat-3, που απομένει να εκτοξευθεί από τον Arabsat πλέον.

Η προδιαγραφή

Μέσα στην δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα η τύχη της θυγατρικής Ηellas Sat "στην αγκαλιά" του γερμανικής ιδιοκτησίας πλεον ΟΤΕ, τον οποίο ουδέποτε ενδιέφεραν οι ελληνικές εθνικές ευαισθησίες, προδιαγραφόταν δυσμενής, δεδομένου ότι δεν υπήρχε πρόθεση χρηματοδοτήσεως του επόμενου δορυφόρου.

Τούτο θα είχε ως συνέπεια τον κίνδυνο απώλειας των σχετικών συχνοτήτων, δεδομένου ότι τα κράτη δεν έχουν πλήρες δικαίωμα κυριαρχίας στις συχνότητες και τις θέσεις των δορυφόρων επί της γεωστατικής τροχιάς, αλλά απλό κυριαρχικό δικαίωμα κατά προτεραιότητα αποκλειστικής χρήσεως τους. Υπο αυτή την έννοια, η πώληση στην Arabsat φαίνεται να εξασφαλίζει κατ'ελάχιστον βέβαια, τη συνέχιση του προγράμματος μέσα σε ένα φιλικότερο και "γνήσια δορυφορικό" περιβάλλον απ'αυτό του ΟΤΕ. Προφανώς σημαντική είναι επίσης η σημασία παραμονής των δυο σταθμών ελέγχου του δορυφόρου στην Ελλάδα και την Κύπρο, χωρίς όμως να παραγνωρίζεται η εξάρτηση των Ελλήνων χρηστών από την εκάστοτε βούληση του νέου ιδιοκτήτη.

Το ποιοί είναι οι "Έλληνες χρήστες" είναι ένα άλλο θέμα. Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι το Ελληνικό Δημόσιο, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (πχ η ΕΥΠ) ουδέποτε ανέπτυξε την αναγκαία επίγεια υποδομή για την πλήρη εκμετάλευση του Hellas Sat, αφού ούτε το ΥΜΕΤ αλλά ούτε και το ΥΠΕΘΑ ολοκλήρωσαν τις διαδικασίες για την απόκτηση (σσ. στο πάλαι ποτέ ΕΜΠΑΕ του ΥΠΕΘΑ υπήρχε για χρόνια το σχετικό πρόγραμμα).

Αυτό δεν εμπόδισε τον Hellas Sat να μισθώσει κατα καιρούς τις συχνότητες του στις Ένοπλες Δυνάμεις της Λιθουανίας, της Βουλγαρίας, της Γαλλίας(ΠΝ), της Αγγλίας (ειδικές δυνάμεις) και της Νορβηγίας, δεδομένου ότι υπάρχουν και στρατιωτικές εφαρμογές στην συχνότητα Ku (μετάδοση εικόνων από UAV)

Kυριακάτικη Δημοκρατία

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Αλέξης και το πασχαλινό γεύμα

Mια ιστορία από το ένθετο "Αέρινες αναμνήσεις", Άμυνα και Διπλωματία - Μάνος Ηλιάδης..

Hταν μια ακόμη από τις αργίες που αφιέρωσα στην Αεροπορία μακριά από την οικογένεια και τα παιδιά μου. Ήταν Κυριακή του Απρίλη, Πάσχα των Ελλήνων, Αγιο Πάσχα που λέει κι ο Νταλάρας. Αν και παλιός στη μοίρα κυβερνήτης, έπρεπε να πάω ως επικεφαλής, επειδή οι άλλοι δύο κυβερνήτες αλλά και οι συγκυβερνήτες ήταν νέοι.

Βλέπεις είναι η μοίρα του νέου να μοιράζεται τις καλύτερες αργίες με την Αεροπορία, αλλά να παίρνει στο λαιμό του και λίγους παλιούς. Έτσι, λοιπόν, και εμείς από Μ. Πέμπτη έως και Δευτέρα του Πάσχα απολαύσαμε τις άγιες ημέρες στη Σκύρο, δίπλα στα αεροπλάνα φυσικά, μαζί με πέντε τεχνικούς. Ήμαστε σύνολο έντεκα άτομα, αφοσιωμένα στο καθήκον, απαλλαγμένοι από τα οικογενειακά καθήκοντα, τις προετοιμασίες, τα ψώνια κ.λπ. Για όλα φρόντιζε η υπηρεσία και εμείς σαν όλες τις άλλες ημέρες, χωρίς κάτι το διαφορετικό. Βλέπετε δεν μπορούσα να ζητήσω από τον Τούρκο ΑΓΕΑ να μας αφήσει χωρίς παραβιάσεις για να εορτάσουμε και εμείς, όπως όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες, τη μεγάλη γιορτή.

Για να σπάσουμε λίγο τη μονοτονία της υπηρεσίας και να απολαύσουμε κάπως και εμείς το έθιμο, επέτρεψα στους δέκα της παρέας μου να σουβλίσουν ένα αρνί ακριβώς έξω από το μικρό κτίριο των πληρωμάτων επιφυλακής μέσα σε ένα μισοκομμένο βαρέλι. Δεν είχε φτάσει ακόμα η εποχή που η στρατιωτική και πολιτική ηγεσία περνούσε και από τα νησιά για τα Χρόνια Πολλά και έτσι, σίγουρα, θα ήμαστε απολύτως μόνοι και ελεύθεροι.Πιστεύοντας ότι η Κυριακή θα ήταν, ως συνήθως, η πλέον ήσυχη ημέρα και ίσως η πιο δύσκολη αν μας προκαλούσαν οι γείτονες, επέλεξα να φυλάξω υπηρεσία μαζί με τον Αλέξη σαν Νο 2, νέο κυβερνήτη, πολύ καλό και σαν παιδί αλλά κυρίως σαν αεροπόρο.

Οι προετοιμασίες, λοιπόν, του Σαββάτου μας έκαναν να μην καταλάβουμε για πότε πέρασε η ημέρα. Ανήμερα του Πάσχα, μισή ώρα πριν το πρώτο φως, όπως πάντα ήμαστε στις θέσεις μας ντυμένοι, λίγο πιο γυαλισμένοι λόγω μέρας, αρματωμένοι και κεφάτοι. Βάλαμε τα αεροπλάνα μπροστά, δοκιμάσαμε μέσα το σκοτάδι τα βλήματα και τα διάφορα συστήματα των αφών και καθόμαστε έξω περιμένοντας να απολαύσουμε την ανατολή του Ήλιου. Εκεί, λοιπόν, που αγναντεύαμε την άκρη του διαδρόμου και τη θάλασσα στο βόρειο τελείωμα του, περιμένοντας να τη δούμε να παίρνει τα πανέμορφα ροδοασημένια χρώματα του Αιγαίου και μυρίζοντας το φρέσκο απριλιάτικο αέρα μέσα στην απόλυτη σιγαλιά, μακριά από τους αστικούς ή κάθε λογής αγροτικό θόρυβο, βλέπουμε να ξεπετάγεται μια τεράστια φλόγα από την άκρη του κτιρίου και ταυτόχρονα ακούμε από το μεγάφωνο το τραγούδι «Ρωμιός εγώ, Τούρκος εσύ»...

Ήταν ο Αλέξης που αδημονούσε να γευτεί το δεκαπεντάκιλο ζωντανό που μας χάρισε ο τσοπάνος της περιοχής. Φαγάς όπως πάντα και καλαμπουρτζής, γεμάτος νεανική ζωντάνια και παιδικό αυθορμητισμό, βούτηξε τον ντενεκέ της αποστράγγισης από το αεροπλάνο και περιλούζοντας τα στιβιασμένα από την προηγουμένη ξύλα στο βαρέλι βάζει στη διαπασών το κασετόφωνο που είχαμε μέσα, ανάβει με μεγάλη έκπληξη όλων μας ένα τσιγάρο -ποτέ δεν κάπνιζε- τραβά μια βαθιά ρουφηξιά και πετά το τσιγάρο επιδεικτικά στο βαρέλι. Μόλις ξεπετάγεται η τεράστια φλόγα ξεφωνίζει: «Θα καούν τα κάρβουνα σήμερα και τα σεκλέτια».

Αμέσως μας κούρδισε και μας άλλαξε το ρυθμό της ημέρας από τα χαράματα. Πράγματι από τις πέντε περίπου το πρωί αρχίσαμε το ψήσιμο...Όπως ήταν αναμενόμενο, στις 12 ήταν τα πάντα έτοιμα και μετά βίας τους κράτησα μέχρι τις 12.30, όπου καθήσαμε όλοι μαζί να απολαύσουμε το δημιούργημα μας και να ευχηθούμε ο ένας στον άλλον, με Coca cola φυσικά, το Χριστός Ανέστη. Ήταν περίπου 1.15 και ο Αλέξης είχε καταβροχθίσει το χέρι και βάζει μπροστά του και ολόκληρο το μπούτι. Ξέραμε ότι έτρωγε πολύ και δεν παραξενευτήκαμε, αλλά ο τρόπος του μας έκανε να σκάσουμε στα γέλια.

Είχαμε ξεχαστεί, οι Harness όλων μας είχαν λασκάρει, τα σωσίβια είχαν βγει και ήταν δίπλα στις καρέκλες μας και ορισμένων τα φερμουάρ είχαν χαμογελάσει. Φυσικά πρώτα του Αλέξη... Καθισμένος στην κεφαλή του τραπεζιού τους κοιτούσα έναν έναν και θαύμαζα τον τρόπο με τον οποίο όλοι τους απολάμβαναν το πασχαλιάτικο τραπέζι. Είχαν ξεχάσει τις οικογένειες, τους φίλους, τις υποχρεώσεις, το περσινό γλέντι στο μέρος που αγαπούσαν και τόσα άλλα που απασχολούσαν τον καθένα στην καθημερινότητα και με αγαθά αστεία και έξυπνες ατάκες και πειράγματα απολάμβαναν τα αγαθά της Σκύρου. Στιγμιαία θυμήθηκα την αποστολή μας και αμέσως προσπάθησα να την ξεχάσω, για να απολαύσω τη συναδελφική ομορφιά της στιγμής. Δυστυχώς, όμως, δεν πρόλαβα να το ξεχάσω -ίσως το ένστικτο- και ξαφνικά χτύπησε το δαιμονισμένο τηλέφωνο.

Ταυτόχρονα έντεκα στόματα ξεστόμισαν την ίδια βαριά βρισιά και όλοι σηκωθήκαμε να φορέσουμε αυτά που έπρεπε να φοράμε, να σφίξουμε αυτά που έπρεπε να είναι σφιγμένα κ.ο.κ

Οι τεχνικοί, για να μας δώσουν λίγο χρόνο, έτρεξαν με περισσή ταχύτητα στα αεροπλάνα και έκαναν πιο γρήγορα από το κανονικό, βρίζοντας συνεχώς και οι ίδιοι, συμμεριζόμενοι το λούκι στο οποίο βρισκόμαστε. Έμεινα έκθαμβος όταν φεύγοντας από το κτίριο είδα τον Αλέξη έτοιμο και ντυμένο να ξανακάθεται στο τραπέζι και βουτώντας το μπούτι με το χέρι να πατάει δύο τεράστιες δαγκωματιές. Του βάζω τις φωνές, τρομάζει, το αφήνει και τρέχει στην πόρτα. Μόλις, όμως, φτάνει στην πόρτα ξεφωνίζει «δεν θα το χαλαλίσω στους π...» και γυρνά, βουτά το μπούτι και κραδαίνοντας το τρέχει προς το αεροπλάνο.

Ήταν μια από τις λίγες στιγμές της καριέρας μου που ποικίλα αισθήματα μαζεμένα γεννήθηκαν από αυτή τη σκηνή. Η αποθέωση, όμως, ήταν στο line-up, όπου έχοντας τον δίπλα μου και ενώ μου κάνει σήμα ότι οι κινητήρες και τα όργανα ήταν ΟΚ ώστε να απογειωθώ και να ακολουθήσει μετά από 20 ", βλέπω στο αλεξίνεμο, αριστερά από το σκοπευτικό, να έχει αφήσει το μπούτι. Πριν συνειδητοποιήσω τι έβλεπα, με κατάλαβε, βγάζει τη μάσκα και πατά μια δαγκωνιά.

Απογειώθηκα και προσπαθούσα να κρατήσω με κόπο το αεροπλάνο σταθερό από τα γέλια...Φυσικά στον αέρα δεν χρειάζεται να σας πω τι έγινε. Η τσαντίλα μας ήταν τόση που γεμίσαμε το φωτοποπολυβόλο και οι δύο. Τα δύο τούρκικα F-4 θα θυμούνται για πολύ καιρό τι σημαίνει να κάνεις παραβίαση την ημέρα του ελληνικού Πάσχα. Η τουρκική ΜΓΓ αλλά και οι γείτονες συνάδελφοι αν μετάφραζαν την κασέτα των μαγνητοφώνων τους -αν είχαν- θα καταλάβαιναν τι μας συνέβαινε.... Πως αν συνδυάσεις την ελληνική οργή με ορισμένα άλλα γεγονότα σαν το Πάσχα, είσαι χαμένος όχι από χέρι, αλλά και που θα σκεφτείς να πράξεις κάτι. Μιλούσαμε μόνο στην κινδύνου για να ακούν όλοι όσοι είχαν υπηρεσία σε ελληνικό και τούρκικο ΣΑΕ σε ελληνικά και αγγλικά, για να καταλάβουν τι τους κάναμε στον αέρα. Πρώτη φορά είδα τέτοιο καταντροπιασμένο αντίπαλο.

Η αποθέωση, όμως, ήρθε στο τέλος. Αφού μετά το ατελείωτο «ξύλο» μαζεύτηκαν σε χλιαρό σχηματισμό για να φύγουν, μου λέει ο Αλέξης: «Κάλυψε με, γιατί κάτι ξέχασα από την παράδοση και πρέπει να πω και τον επίλογο».

Πριν καλά καλά προλάβω να τον σταματήσω, επιταχύνει πάει δεξιά από τον δεξιό και ελισσόμενος
με BARREL ROLL από πάνω τους είχε βγάλει τη μάσκα και κουνούσε απειλητικά το μπούτι. Φτάνοντας στο δεύτερο αριστερά πατά μια δαγκωνιά και του λέει στην κινδύνου «μπουνταλά την επόμενη φορά θα σε δαγκώσω και σένα έτσι».

Η σκηνή αυτή ήταν απερίγραπτη. Περιείχε το μεγαλείο του Αλέξη, την αεροπορική γενναιότητα, την ελληνική λεβεντιά αλλά και την αγανάκτηση για το κακό που μας έκαναν την ημέρα αυτή. Μόλις προσγειωθήκαμε, κάθισε κάτω από το φτερό και αποτελείωσε το μπούτι... Τώρα το ευχαριστιέμαι καλύτερα μου είπε...

Αυτός ήταν ο Αλέξης... Μας έφυγε γρήγορα, τρακάροντας στον αέρα σε μια άκρως επικίνδυνη άσκηση με πιο σύγχρονο αεροπλάνο. Τράκαρε γιατί έμπλεξε με έναν άλλο «Αλέξη», πείσμονα και πολύ καλό αεροπόρο. Δεν ήθελε κανένας τους να φανεί υποδεέστερος και επήλθε το μοιραίο, δυστυχώς και ευτυχώς μόνο για τον Αλέξη. Ας είναι... Αυτά έχει η αεροπορική ζωή.

Διαβάστε περισσότερα...

Η ελληνική κοινωνία στο στόχαστρο της Άγκυρας

Αναδημοσιεύουμε εδώ ένα εξαιρετικό άρθρο του Μ. Ηλιάδη στα "Επίκαιρα", το οποίο εντοπίσαμε στον πολύ καλό ιστότοπο strategyreports.wordpress.com. Συνιστούμε σε όλους - και ειδικά σε όσους είναι σε θέσεις ευθύνης - να το διαβάσουν πολύ προσεκτικά...

Στο πρόσφατο βιβλίο του Η μυστική δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η σύγχρονη ΜΙΤ ο συντάκτης του παρόντος είχε εκφράσει την άποψη ότι η τουρκική απειλή, χωρίς να παύσει ποτέ να εκφράζεται στο στρατιωτικό τομέα, όπως αποδεικνύεται από πλήθος στοιχείων, παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια μια διαφοροποίηση, με την παράλληλη εφαρμογή της στρατηγικής της απειλής χρήσεως βίας εναντίον της χώρας μας και της στρατηγικής της ήπιας ισχύος. Όπως τεκμηριώνεται στο παραπάνω βιβλίο, κεντρικά στοιχεία της νέας στρατηγικής, η οποία επετάθη τα τελευταία λίγα χρόνια και προσλαμβάνει ιδιαίτερη δυναμική μετά την είσοδο της Ελλάδας στην παρούσα κρίση, είναι η πολιτιστική διείσδυση, η οικονομική διείσδυση και η θρησκευτική διείσδυση.

Τον τελευταίο καιρό, η νέα αυτή στρατηγική φαίνεται να επικεντρώνεται σε αυτό το οποίο στο σύγχρονο ψυχολογικό πόλεμο αποκαλείται «ο αγώνας για την καρδιά και το μυαλό» του αντιπάλου, η υπονόμευση, δηλαδή, της θελήσεως του αντιπάλου να αντισταθεί και ο επηρεασμός του θυμικού του κατά τρόπο φιλικά διακείμενο προς τον ασκούντα τη στρατηγική διεισδύσεως και κυριαρχίας επί του αντιπάλου του χωρίς πόλεμο. Πρόκειται, δηλαδή, για μια στοχευμένη προσπάθεια τροποποιήσεως της αναλήψεως του αντιπάλου για την πραγματικότητα που θυμίζει τη γνωστή από την αρχαιότητα ρήση «ου τα πράγματα αλλά η των πραγμάτων δόξα [Σ.Σ: γνώμη] κινεί τον άνθρωπο».

Σύμφωνα με τον αποστάτη της ΚGB Yuri Besmenov -εκ των πλέον εμπείρων στελεχών της εν λόγω σοβιετικής υπηρεσίας, που έδινε διαλέξεις στις ΗΠΑ για θέματα πλύσεως εγκεφάλου και προπαγάνδας-, το πρώτο στάδιο προς την κατεύθυνση αυτή είναι αυτό της ηθικής αποδομήσεως και των παραδοσιακών αξιών του αντιπάλου (demoralization), που διαρκεί δεκαπέντε με είκοσι χρόνια. Όσος δηλαδή, είναι ο χρόνος που απαιτείται για τη διαμόρφωση μιας γενιάς με την Παιδεία μέσω της εκθέσεως του στην εχθρική ή κατευθυνόμενη ξένη «ιδεολογία». Το φαινόμενο αυτό υλοποιείται κυρίως μέσω του προσεταιρισμού ακαδημαϊκών, με σκοπό τον επηρεασμό της διδασκαλίας τους κατά τρόπο πρόσφορο για τους σκοπούς του ασκούντος την εν λόγω πολιτική.

Η άποψη ότι η τουρκική πλευρά επιδιώκει να διεισδύσει στο χώρο των ακαδημαϊκών και να δημιουργήσει φιλικό διακείμενο προς τις θέσεις της Τουρκίας καθηγητικό κατεστημένο είναι κυρίαρχη στο χώρο των καθηγητών των ΑΕΙ. Πρώτος διδάξας στη συγκεκριμένη θέση ήταν ο αείμνηστος καθηγητής Νεοκλής Σαρρής, μακράν ο καλύτερος και βαθύτερος γνώστης της Τουρκίας, ο οποίος έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την απειλή αλώσεως των ελληνικών πανεπιστημίων και ιδίως των εδρών Ιστορίας ήδη από τη δεκαετία του ΄90. Σημειώνεται ότι Έλληνες καθηγητές, γνωστοί για τη χαρακτηριστική προσέγγισή τους με τις τουρκικές θέσεις, δεν είναι άγνωστοι στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών…

Η ελληνοτουρκική επιτροπή για την άμβλυνση των ιστορικών αναφορών στα βιβλία της Ιστορίας (βλέπε την κατάπτυστη διατύπωση περί «συνωστισμού» στην προκυμαία της Σμύρνης) ήταν μία ακόμη διάσταση της προσπάθειας ελέγχου της Παιδείας. Στο ίδιο πλαίσιο τοποθετείται και η προ ολίγων ημερών έντονη διαμαρτυρία της περιβόητης Συμβουλευτικής Επιτροπής της Μειονότητας και του υποτιθέμενου «Έλληνα» βουλευτή Χατζηοσμάν -η παρουσία του οποίου στη Βουλή, όπως και των άλλων ομόδοξων του, αποτελεί όνειδος για τα κόμματά τους- όταν έγινε γνωστή η –κατά στοιχειώδη τρόπο- επανόρθωση της ασχήμιας του βιβλίου Ιστορίας της Έκτης Δημοτικού.

Προσέγγιση και δημοσιογράφων

Η προσπάθεια προσεγγίσεως έγκυρων Ελλήνων δημοσιογράφων-διαμορφωτών γνώμης είναι επίσης μία πάγια τακτική των Τούρκων, η οποία τον τελευταίο καιρό επιτείνεται. Πρόκειται για μια έμμεση προσπάθεια επηρεασμού των απόψεών τους μέσω προσκλήσεων σε συνεντεύξεις, ποντάροντας ότι λόγω «συναδελφικότητας», ευγένειας και κατάλληλης συμπεριφοράς και ερωτήσεων, οι Έλληνες δημοσιογράφοι θα «στρογγυλέψουν» τις θέσεις τους.

Στην ίδια κατεύθυνση έχει επισημανθεί πρόσφατα προσπάθεια ελέγχου των ελληνικής καταγωγής ανταποκριτών των τουρκικών ΜΜΕ, όπως και -κυρίως, μάλιστα – προσπάθεια μετοχικής διεισδύσεως σε ελληνικά ΜΜΕ. Οι σχετικές πληροφορίες επί του θέματος αναφέρουν ότι η προσπάθεια αυτή αναμένεται να ενταθεί καθώς τα περισσότερα από τα Μέσα αυτά αντιμετωπίζουν έντονα οικονομικά προβλήματα. Σημειώνεται ότι προ καιρού επισημάνθηκε από τις ελληνικές υπηρεσίες προσπάθεια εξαγοράς ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού από τον Τούρκο υπήκοο Νετζίπ Βαρόλ, μέτοχο της τουρκικής εταιρείας ΜΕGΑ S.Α με έδρα τη Σμύρνη, μέσω της γερμανικής μητρικής της εταιρείας ΜΕGΑ Satellitenfersehen, προς απόκρυψη της τουρκικής ταυτότητας του πραγματικού αγοραστού.

Από τα πλέον σημαντικά μέσα της τουρκικής πολιτιστικής διεισδύσεως στην Ελλάδα είναι και οι γνωστές δακρύβρεχτες τουρκικές τηλεοπτικές σειρές που θυμίζουν τα μελό της δικής μας Μάρθας Βούρτση της δεκαετίας του ’50, που έχουν πλημμυρίσει τους ελληνικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, με ποσοστά τηλεθεάσεως που άρχισαν ήδη να αποδίδουν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Σκοπός τους η εξοικείωση της ελληνικής κοινής γνώμης με το μέχρι χθες «μισητό αντίπαλο», ο οποίος εμφανίζεται ωραιοποιημένος και κατά τρόπο που πείθει ότι δεν διαφέρει σε τίποτε από εμάς. Σημειώνεται ότι την περασμένη εβδομάδα ολοκληρώθηκαν στη Λέρο τα γυρίσματα μιας ακό μη τουρκικής τηλεοπτικής σειράς ειδικώς φτιαγμένη για το ελληνικό κοινό, με τίτλο «Έρωτας στο Αιγαίο» [Σ.Σ: υποθέτουμε ότι ο άνδρας θα είναι, βέβαια, Τούρκος…].

Η Ελληνοτουρκική συμφωνία που προέβλεπε μεταξύ άλλων συνεργασία “για την παρουσίαση της ιστορίας, της γεωγραφίας και του πολιτισμού ιδιαίτερα στα σχολικά βιβλία” όπως δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ/27-06-2001.

Πολιτιστικός ιμπεριαλισμός

Στη σφαίρα των διεθνών σχέσεων, το φαινόμενο είναι γνωστό ως «πολιτιστικός ιμπεριαλισμός», ο οποίος σε αντίθεση με το γνωστό ιμπεριαλισμό, που συνεπάγεται επιθετική συμπεριφορά, θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως συγκεκαλυμμένη πτυχή μιας ιμπεριαλιστικής πολιτικής ή ως «δευτερεύουσα επίθεση», η οποία απορρέει από μια πολιτική, άμεσος στόχος της οποίας δεν είναι η πολιτιστική σφαίρα. Κατά τον Thomas Guback (Πολιτιστικός Ιμπεριαλισμός – Παρατηρήσεις πάνω στον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, εκδόσεις Ηρόδοτος, 1987), ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός ερμηνεύεται ως η σκόπιμα δημιουργημένη από μια επεκτατική δύναμη κυριαρχία στην πολιτιστική σφαίρα, που πραγματοποιείται -χωρίς να εξαντλείται- με τη χειραγώγηση των πολιτιστικών προϊόντων (ταινίες τηλεοπτικά προγράμματα, εικονογραφημένα περιοδικά κ.λπ.), με στόχο τη δημιουργία και διατήρηση, για μια σειρά από λόγους της ηγεμονίας σε ένα ξένο κράτος.

Η σοβαρότητα αυτού του τύπου επεκτατικής πολιτικής συνεχίζει ο Guback, συχνά συγκαλύπτεται από τον ιδιαίτερο χαρακτήρα αναψυχής και «φυγής» δεδομένου ότι οι ταινίες κ.λπ. είναι ακίνδυνες σε σχέση με τους πολέμους κ.λπ. Κατά τον ίδιο, ο (απλός) ιμπεριαλισμός θεωρείται σαν κυβερνητική πολιτική γραμμή, η οποία εφαρμόζεται από κρατικούς υπαλλήλους, ένοπλες δυνάμεις ή πράκτορες, ενώ οι ιμπεριαλιστικές μέθοδοι που ενεργοποιούνται στο πολιτιστικό επίπεδο από κράτη με οικονομία της αγοράς έχουν το αποκλειστικό χαρακτηριστικό να αναπτύσσονται κυρίως από ιδιωτικές επιχειρήσεις, κάτι που τείνει να δημιουργήσει την εντύπωση ότι πρόκειται για μια πρακτική ανεξάρτητη από κυβερνήσεις. Αλλά, καταλήγει, όπως ο παραδοσιακός ιμπεριαλισμός, όσο και να φαίνεται πολιτικός δεν διαχωρίζεται από μία θεμελιώδη οικονομική διάσταση, έτσι και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να διαχωριστεί από κυβερνητικές εγγυήσεις που παρέχονται για μία σειρά από λόγους.

Αυτό που αγνοείται στη χώρα μας είναι το γεγονός ότι οι ταινίες και τα τηλεοπτικά προϊόντα δεν είναι μόνο όργανα «εισβολής» υπό την έννοια που προανεφέρθη, αλλά και πως λόγω της ίδιας της φύσεως τους είναι φορείς ιδεολογίας και αξιών που επιδιώκουν τη διαμόρφωση συνειδήσεως. Τούτο δε, όπως επεσήμανε προ ετών ο καθηγητής Γιάγκος Ανδρεάδης η διείσδυση δηλαδή αυτή, γίνεται ακριβώς σ’ εκείνο τον τομέα όπου είναι λιγότερο ορατή και μοιάζει πιο ακίνδυνη: στον τομέα του πολιτισμού, όπου τα τραύματα σε ένα λαό είναι τόσο βαθύτερα όσο πιο δύσκολα γίνονται αντιληπτά.

Το θέμα μεγάλο, όμως, όπως κι αυτό της συντηρήσεως των οθωμανικών μνημείων στην Ελλάδα που αναφέραμε στο προπροηγούμενο τεύχος γι’ αυτό και θα επανέλθουμε.

Μάνος Ηλιάδης / Επίκαιρα

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Το (ατελείωτο) πάρτι με τα ανταλλακτικά για τα οπλικά συστήματα

Του Μάνου Ηλιάδη

Το θέμα του αποκλεισμού της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας από τις προμήθειες ανταλλακτικών για τα οπλικά συστήματα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, αξίας αρκετών εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, είχε αποτελέσει… το αντικείμενο ειδικής αναφοράς σε πρόσφατο φύλλο της Kυριακάτικης Δημοκρατίας (13 Μαΐου 2012), με τη δέσμευση για επάνοδο στο ίδιο θέμα ευθύς ως η χώρα θα αποκτούσε μία κανονική κυβέρνηση. Η σημασία του θέματος, εξ ου και η εκ νέου αναφορά σε αυτό, καθίσταται προφανής εάν αναλογισθεί κανείς ότι ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Ε.Δ. οφείλεται στο γεγονός ότι οι συνεχείς περικοπές του αμυντικού προϋπολογισμού -κυρίως στο τμήμα των λειτουργικών τους δαπανών, από το οποίο καλύπτονται η προμήθεια ανταλλακτικών και η συντήρησή τους- έχουν προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στη διαθεσιμότητα κύριων οπλικών συστημάτων, λόγω ελλείψεως ανταλλακτικών. Για να δοθεί μία τάξη μεγέθους του προβλήματος, αρκεί να αναφερθεί ότι οι τρεις Κλάδοι δαπανούν ετησίως εκατοντάδες εκατομμυρίων ευρώ για την προμήθεια ανταλλακτικών από το εξωτερικό, αντί να τα προμηθεύονται από την ικανή προς τούτο εγχώρια αμυντική βιομηχανία σε τιμές συχνά κατώτερες και κατά 50%, αν όχι και ακόμη πιο κάτω.

Στα άχρηστα

Να τονισθεί ακόμη ότι εκτός των νέων ανταλλακτικών που απαιτούνται για κάθε οπλικό σύστημα, υπάρχει μεγάλος αριθμός παλαιότερων ανταλλακτικών και υποσυστημάτων που έχουν πρόβλημα αλλά είναι επισκευάσιμα και αντί να επισκευάζονται έναντι μικρού κλάσματος της αρχικής τους αξίας, είτε αντικαθίστανται με καινούργια, είτε παραμένουν σε αχρηστία σε αποθήκες. Και τούτο διότι ουδείς φρόντισε, ή μάλλον κάποιοι φρόντισαν να σταματήσουν να κάνουν οι Ε.Δ. αυτό που έκαναν επί δεκαετίες, να αναθέτουν δηλαδή την κατασκευή των αναγκαίων ανταλλακτικών και την επισκευή τους στην εγχώρια βιομηχανία. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα στον τομέα αυτό είναι το πρώην ΚΕΑ (Κρατικό Εργοστάσιο Αεροσκαφών), το οποίο επισκεύαζε και κατασκεύαζε ανταλλακτικά για τα αεροσκάφη της Π.Α. επί δεκαετίες, ενώ η σημερινή ΕΑΒ που το υποκατέστησε στον ρόλο αυτό, αντί να κατασκευάζει υλικά, διοχετεύει όλες τις παραγγελίες στο εξωτερικό (σ.σ.: δημιουργώντας έτσι και η ίδια σημαντικά προβλήματα στον ισολογισμό της από τη συσσώρευση σε βάθος χρόνου των υποχρεώσεών της από τις αγορές αυτές).

Έγκυροι κύκλοι της αμυντικής βιομηχανίας αναφέρουν ότι η δυνατότητα παραγωγής ανταλλακτικών των κρατικών εργοστασίων είναι μηδενική και επισημαίνουν ότι από τις χιλιάδες ανταλλακτικά αεροσκαφών που χρειάζεται η Π.Α., σχεδόν κανένα δεν κατασκευάζεται από την ΕΑΒ. Ακόμη δε χειρότερα, από τα επισκευάσιμα υλικά, ένα ποσοστό της τάξεως του 60% – 70% παραμένει αναξιοποίητο και καταλήγει στα άχρηστα. Για τα εργοστάσια βάσεως του Στρατού ή για το Π.Ν., ισχύει το ίδιο.

Μία ακόμη διάσταση της εξωφρενικής αυτής πρακτικής προκύπτει από μία απλή ματιά στο τι γίνεται σε άλλες χώρες, όπου σε σχέση με τη μηδενική συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας στην υποστήριξη των οπλικών συστημάτων της χώρας, παρατηρεί κανείς ότι χώρες όπως η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Τουρκία κ.λπ. υποστηρίζουν τα οπλικά τους συστήματα σε ανταλλακτικά και επισκευές σε ποσοστό μέχρι και 70% από την αμυντική τους βιομηχανία.

Για να φτάσουμε στην απερίγραπτη αυτή κατάσταση, χρειάστηκε να «συνεργασθούν» αρκετοί παράγοντες. Η αλλαγή του νόμου περί προμηθειών στα μέσα της περασμένης δεκαετίας με πρόσχημα τη «διαφάνεια» και αποτέλεσμα ένα τελείως μη λειτουργικό νομοθετικό πλαίσιο, η εν συνεχεία καθυστερημένη τροποποίησή του που το έκανε ακόμη χειρότερο, η διαλυτική και επί μακρόν παρουσία του Ε. Βασιλάκου στη ΓΔΑΕΕ και ο τελευταίος νόμος περί προμηθειών του Ευ. Βενιζέλου, ο οποίος ενσωμάτωσε την περίφημη κοινοτική οδηγία (υποχρέωση για ανάρτηση στο Διαδίκτυο κάθε προμήθειας άνω των 500.000 ευρώ, αν δεν απατώμεθα, προκειμένου να μετέχουν στον σχετικό διαγωνισμό και εταιρίες της Ε.Ε.). Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με κύκλους της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, η μόνη χώρα που εφαρμόζει την εν λόγω κοινοτική οδηγία είναι η μονίμως επιδιώκουσα «άριστη διαγωγή» Ελλάδα, διότι όλες οι άλλες την αγνοούν υπέρ της δικής τους αμυντικής βιομηχανίας. Οι ίδιοι κύκλοι αναφέρουν ότι οσάκις προσπάθησαν να μετάσχουν σε τέτοιους διαγωνισμούς σε χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία κ.λπ., τους πέταξαν έξω «σαν την τρίχα από το ζυμάρι».

Από πλευράς Ε.Δ., το δυσλειτουργικό νομικό πλαίσιο αμυντικών προμηθειών και η συχνά πιεστική ανάγκη διατηρήσεως σε λειτουργία των οπλικών τους συστημάτων, τις οδήγησε στην κάλυψη των αναγκών τους σε ανταλλακτικά κ.λπ. μέσω του συστήματος FMS (όπου κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για μίζες), με υψηλότερο κατά κανόνα κόστος και με επιπλέον καπέλο το 6% που χρεώνει το αμερικανικό σύστημα για την εκτέλεση κάθε παραγγελίας μας, ή σε απευθείας αναθέσεις σε ξένες εταιρίες, μέσω των στρατιωτικών, αεροπορικών και ναυτικών ακολούθων, οι οποίες στην ουσία είναι παράνομες.

Για την αυταπόδεικτα απαράδεκτη αυτή κατάσταση, οι συλλογικοί φορείς της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας αλλά και επιμέρους βιομηχανίες, έχουν κάνει δεκάδες διαβήματα, παρουσιάσεις και παραστάσεις στην πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ και στη ΓΔΑΕΕ των τελευταίων ετών, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Σχέδιο απόφασης

Σε μία από τις πλέον πρόσφατες από αυτές, η οποία έγινε προς τον ΑΝΥΕΘΑ κ. Γ. Γεωργίου στις 7 Δεκεμβρίου 2011 από τον Σύνδεσμο Βιομηχανιών Θεσσαλίας και Κεντρικής Ελλάδας, ο Σύνδεσμος έφτασε στο σημείο να υποβάλει και σχέδιο αποφάσεως για τη θεραπεία του προβλήματος (σ.σ.: σε περίπτωση που οι αρμόδιοι του ΥΠΕΘΑ ήταν απασχολημένοι με κάτι άλλο), με τίτλο θέματος «Καθορισμός συντόμου διαδικασίας αναθέσεως έργου σε ελληνικές κατασκευαστικές εταιρίες του Μητρώου Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού, με ανάλογο τρόπο που το ίδιο έργο ανατίθεται σε αλλοδαπές εταιρίες»! (Σ.σ: Προσέξτε αυτό το «με ανάλογο τρόπο που ισχύει για τις ξένες εταιρίες».)

Τι λέει με δύο λόγια η απόφαση; Μέχρι αναθεωρήσεως του υφισταμένου νομικού πλαισίου (σ.σ.: οι δύο προηγούμενες πήραν σχεδόν δύο χρόνια η καθεμία) να ισχύσει η ίδια διαδικασία ενσφράγιστων προσφορών που εφαρμόζεται, π.χ., από τους Έλληνες ακολούθους πρεσβειών εξωτερικού, με shot list και για ελληνικές κατασκευαστικές εταιρίες, με τις ακόλουθες προϋποθέσεις ((σ.σ.: αναφέρονται ενδεικτικά οι εξής μόνο): α) Το εισαγόμενο μέρος του έργου να είναι μικρότερο του 40% (δηλαδή Ελληνική Προστιθέμενη Αξία τουλάχιστον 60%), β) Το κόστος να είναι μικρότερο της αγοράς από το εξωτερικό, γ) Η ανάγκη του υλικού να είναι ανελαστική (επιτακτική), π.χ. για ανταλλακτικά κ.λπ., δ) ο Κλάδος των Ε.Δ. να γνωρίζει την πρόσφατη τιμή αγοράς του υλικού, ε) Τον πρώτο χρόνο να εκτραπεί το 80% της ετήσιας ανάγκης σε Έλληνες κατασκευαστές και το υπόλοιπο 20% να μπορεί για λόγους ασφαλείας να αγοράζεται από τη συνήθη πηγή.

Απάντηση βέβαια και στην πρόταση αυτή δεν ελήφθη, πράγμα που ελπίζεται ότι θα συμβεί με τη νέα κυβέρνηση. Αν υπάρξει, θα παύσει επιτέλους το γνωστό πάρτι των ξένων εταιριών και των εδώ εκπροσώπων τους.

Η απόφαση που έδωσε τη χαριστική βολή

Τη χαριστική βολή, όμως, στην προσπάθεια της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας να διεκδικήσει το αυτονόητο, την υποστήριξη δηλαδή των ελληνικών οπλικών συστημάτων, έδωσε ένα έγγραφο της ΓΔΑΕΕ, βάσει του οποίου, για να κατασκευάσει μία ελληνική βιομηχανία ένα ανταλλακτικό ενός ξένου συστήματος (δηλαδή όλων) χρειάζεται άδεια του ξένου κατασκευαστή και πιστοποίηση του υλικού! Με την ανεκδιήγητη αυτή απόφαση, όχι μόνο η ελληνική αμυντική βιομηχανία αδυνατεί να κατασκευάζει ανταλλακτικά για τις ελληνικές Ε.Δ. (φυσικά και για τις ξένες), αλλά στην ουσία χαρακτηρίζονται παράνομες όλες οι προμήθειες ανταλλακτικών από την εγχώρια αμυντική βιομηχανία των τελευταίων 40 ετών.

Εφημερίδα Κυριακάτικη Δημοκρατία (8/7/2012)

Διαβάστε περισσότερα...

Πρακτικές υποκόσμου απο τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις

Του Μάνου Ηλιάδη

Και στα δύο του βιβλία για τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες ο συντάκτης του παρόντος (σ.σ. Μάνος Ηλιάδης) έχει υποστηρίξει την άποψη ότι η πολιτική της Τουρκίας, περισσότερο από κάθε άλλης χώρας δεν εκφράστηκε ποτέ μόνο μέσω του υπουργείου Εξωτερικών στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής ή μέσω άλλων αρμόδιων υπουργείων για τις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας. Το έργο της υλοποιήσεως διαφόρων πολιτικών στόχων και… επιδιώξεων -ιδιαίτερα των πλέον σκοτεινών πτυχών τους- διαχέεται σε πληθώρα φορέων και οργανώσεων με ψευδεπίγραφη ονομασία (προς απόκρυψη των πραγματικών σκοπών τους), θεωρητικώς μη ελεγχόμενων από την κυβέρνηση, πλην, όμως υπό την απόλυτη καθοδήγηση, συντονισμό και υποστήριξή της. Από τον κανόνα αυτό δεν εξαιρέθηκαν ούτε οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και η Στρατοχωροφυλακή, οι οποίες πραγματοποίησαν τις πλέον βρόμικες επιχειρήσεις εις βάρος των Ελλήνων και των Κούρδων.

Είναι γνωστές εν προκειμένω οι δηλώσεις του Τούρκου στρατηγού ε.α. Σαμπρί Γερμιμπέσογλου (Sampri Yermibesoglu), με τις οποίες ομολόγησε ότι η όλη επιχείρηση των βανδαλισμών εναντίον της ελληνικής κοινότητας Κωνσταντινουπόλεως (5-6 Σεπτεμβρίου 1955) ήταν μια πολύ καλά οργανωμένη και επιτυχής επιχείρηση της Διευθύνσεως Ειδικού Πολέμου (Ozel Harp Dairesi-OHD) του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, η οποία πραγματοποιήθηκε από ειδικώς συσταθείσες και καλώς οργανωμένες ομάδες που υπάγονταν στον έλεγχό της. Από την πλευρά της Στρατοχωροφυλακής ανάλογο έργο ανετέθη αργότερα στην JITEM -παράνομη ομάδα πληροφοριών και καταπολεμήσεως τρομοκρατίας της Στρατοχωροφυλακής-, η οποία είναι υπεύθυνη για χιλιάδες δολοφονίες Κούρδων.

Πριν από μερικές ημέρες ήλθε στην επιφάνεια μια ακόμη παράνομη οργάνωση των Τούρκων στρατιωτικών, με την ίδια εγκληματική δράση με τις προηγούμενες. Τούτο απεκαλύφθη στο πλαίσιο της συμπληρωματικής δικογραφίας για την υπόθεση της σφαγής τριών χριστιανών στη Μαλάτεια το 2007, και συγκεκριμένως στον εκδοτικό οίκο Ζιρβέ, που διατηρούσε ένα ζεύγος Γερμανών και εξέδιδε βιβλία σχετικά με το Χριστιανισμό. Γύρω από τον εκδοτικό αυτό οίκο είχε δημιουργηθεί μια μικρή ομάδα εκχριστιανισθέντων Τούρκων, κάτι που θεωρήθηκε ως απειλή εναντίον της Τουρκίας με αποτέλεσμα ο άνδρας του ζεύγους και δύο άλλοι χριστιανοί να σφαγιασθούν κυριολεκτικώς μέσα στον εκδοτικό οίκο.

Στοιχεία-σοκ στη δικογραφία

Η ανακινηθείσα δικογραφία αποκάλυψε ότι πίσω από τη σφαγή αυτή υπήρχε μια άγνωστη μέχρι πρόσφατα οργάνωση του τουρκικού Γενικού Επιτελείου και συγκεκριμένως του «Τμήματος Εθνικής Στρατηγικής και Επιχειρήσεων» (Turkiye Ulusal Stratejiler ve Hareket Dairesi-TUSHAD). Σύμφωνα με τη δικογραφία ό,τι ήταν η JITEM για τους μουσουλμάνους Κούρδους ήταν και το TUSHAD για τις μη μουσουλμανικές πληθυσμιακές ομάδες της Τουρκίας (χριστιανούς και ιεραποστολές), η οποία μάλιστα, δρούσε σε συνεργασία με την Ergenekon (Εργκένεκον). Κατά τη δικογραφία, αυτός που ίδρυσε το TUSHAD ήταν ο στρατηγός Χουρσίτ Τολόν, ο οποίος είναι μεταξύ των κατηγορουμένων για την υπόθεση Ergenekon.

Για την υπόθεση αυτή υπάρχει κατάθεση ενός επαγγελματία λοχία ο οποίος ήταν αποσπασμένος στο TUSHAD, σύμφωνα με την οποία οι δολοφονίες της Μαλάτειας το 2007, του καθολικού ιερέα Santoro το 2006 στην Τραπεζούντα και του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ το 2007 εκτελέστηκαν από το TUSHAD, σε συνεργασία με τις μέχρι τότε παντελώς άγνωστες και για πρώτη φορά αναφερόμενες σήμερα «Λευκές και Μαύρες Μονάδες», καθώς επίσης και την JITEM. Συγκεκριμένως, όπως ανέφερε στην κατάθεση στον εισαγγελέα ο επαγγελματίας λοχίας Ιλκέρ Τσινάρ (Ilker Cinar), στο πλαίσιο της Διοικήσεως Ειδικών Επιχειρήσεων δρουν οι «Λευκές Μονάδες», οι «Μαύρες Μονάδες» και η JITEM, όλες τμήματα του TUSHAD και (ήταν) όλες ελεγχόμενες από την Ergenekon.

Σύμφωνα με απάντηση του τουρκικού Γενικού Επιτελείου σε σχετική ερώτηση του εισαγγελέα, ο Ιλκέρ Τσινάρ είναι «παλαιό στέλεχος», ενώ ο ίδιος κατέθεσε ότι είχε μετατεθεί στο TUSHAD και πως από εκεί ελάμβανε και το μισθό του. Εις επίρρωσιν, μάλιστα τούτου, κατέθεσε ως αποδεικτικό την ταυτότητα που του είχε χορηγήσει το TUSHAD, με ημερομηνία 5 Ιανουαρίου 2005.

Η ταυτότητά του γράφει: TC Genelkurmay (Τουρκική Δημοκρατία, Γενικό Επιτελείο). Turkiye Ulusal Stratejiler ve Hareket Dairesi (Τμήμα Εθνικών Στρατηγικών και Επιχειρήσεων Τουρκίας), Ozel Kuvvetler (Ειδικές Δυνάμεις), Beyaz Birim (Λευκή Μονάδα), Adi: Ilker (όνομα: Ιλκέρ), Soyadi: Cinar (επίθετο: Τσινάρ), Gorevi: Istihbarat (καθήκοντα: Συλλογή Πληροφοριών), Sicil (μητρώο) 1992/3276-259.

Αρνείται εμπλοκή το Γενικό Επιτελείο

Το Γενικό Επιτελείο, βέβαια απαντώντας σε σχετικό ερώτημα του εισαγγελέα δήλωσε ότι δεν υπάρχει τέτοιος φορέας (TUSHAD) στις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις όπως άλλωστε είχε αρνηθεί παλαιότερα και την ύπαρξη της JITEM, της οποίος σήμερα όλοι γνωρίζουν και έχουν παραδεχθεί την ύπαρξη. Να σημειωθεί, πάντως ότι στην έρευνα που έγινε το 2010 στο Αρχηγείο του Στόλου στο Ναύσταθμο του Γκιόλτσουκ, κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων για την Ergenekon οι εισαγγελείς βρήκαν έγγραφα τα οποία ανεφέροντο στη δράση των «Λευκών» και «Μαύρων» μονάδων στο πλαίσιο «των δραστηριοτήτων στην Περιοχή της Μεσογείου», όπως αποκαλείται η περιοχή Αττάλειας –Μερσίνας – Αδάνων – Αλεξανδρέττας – Αντιόχειας.

Μια χαρακτηριστική αποστολή που ανέφερε στην κατάθεση του ο λοχίας Ιλκέρ Τσινάρ ήταν και η εξής: Έχοντας λάβει εντολές να διεισδύσει στους χριστιανικούς κύκλους έγινε ιερέας της Εκκλησίας των Προτεσταντών της Ταρσού και στη συνέχεια επανήλθε στη μουσουλμανική θρησκεία. Από εκεί κι έπειτα εμφανιζόμενος σε πολλούς τηλεοπτικούς σταθμούς χρησιμοποιήθηκε για να «ξεσκεπάσει» τη δράση των χριστιανικών ιεραποστολών, οι οποίες έχουν ως επιδίωξη το διαμελισμό της Τουρκίας! Μια κλασική, δηλαδή, επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου, από αυτές που -στο πρόσφατο ακόμη παρελθόν- έχουμε δει κατά δεκάδες στην Ελλάδα στις οποίες εκαλούμεθα να αποδείξουμε ότι δεν ήμαστε… ελέφαντες.
Περιττό να τονισθεί, βέβαια ότι όλ’ αυτά έγιναν την περίοδο διακυβερνήσεως της χώρας από τον Ερντογάν, ο οποίος αποφάσισε να αφήσει να βγουν στη δημοσιότητα τα γεγονότα αυτά τώρα.

Το ίδιο, άλλωστε, συνέβη και με την περίπτωση των περίφημων «ανεξιχνίαστων φόνων» της δεκαετίας του ’90, με θύματα χιλιάδες Κούρδους τα οποία καταγγέλθηκαν από την κυβέρνηση Ερντογάν, χωρίς όμως αυτά να πάψουν να παρατηρούνται και στη δική του περίοδο.

Περιοδικό Επίκαιρα

Διαβάστε περισσότερα...

Μονόδρομος για τον Στρατό η αναβάθμιση της Εφεδρείας

Του Μάνου Ηλιάδη

Το πρόβλημα της άμυνας μιας χώρας που βρίσκεται στα όρια της χρεωκοπίας είναι προφανές ότι δεν μπορεί να επιλυθεί με την ίδια λογική που ακολουθήθηκε στον τομέα της οικονομίας, όπου, αντι μεταρρυθμίσεων -που μυαλό και φαντασία για κάτι τέτοιο- επελέγη η εύκολη λύση της οριζόντιας περικοπής των δαπανών, με αποτέλεσμα σήμερα να μην λειτουργεί σχεδόν τίποτα στην Ελλάδα. Οι περικοπές δαπανών στον χώρα της Άμυνας, άλλωστε, έγιναν και μάλιστα σε μεγαλύτερη έκταση από κάθε άλλο τομέα της λειτουργίας του κράτους.

Αν δεχτούμε ότι η υποχρηματοδότηση του τομέα της Άμυνας είχε, έχει και θα έχει προφανείς δυσμενείς επιπτώσεις στο περίφημο "αξιόμαχο", με αποτέλεσμα κανείς να μην μπορεί να προβλέψει ποια θα είναι η κατάσταση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στα αμέσως επόμενα χρόνια και ότι το οικονομικό πρόβλημα μαζί με την λειψανδρία που μαστίζει το στράτευμα, είναι τα δύο κύρια προβλήματα τους, ο μόνος τρόπος αποφυγής της ανεπίτρεπτης συρρικνώσεως των Ενόπλων Δυνάμεων και της περαιτέρω αποδυναμώσεως τους είναι η μελέτη και υιοθέτηση λύσεων που θα βελτιώσουν -έστω και μερικώς- τουλάχιστον το πρόβλημα της λειψανδρίας.

Η στήλη έχει υποστηρίξει κατ' επανάληψη την άποψη για την ανάγκη συζητήσεως για την άμυνα της χώρας, όπως επίσης και ιδέες σχετικές με την αναζήτηση ενός νέου μοντέλου άμυνας, των (όποιων) εξοπλιστικών συμπεριλαμβανομένων. Όταν βέβαια τέτοιες ενέργειες δεν έγιναν στην περίοδο των "παχέων αγελάδων" είναι μάλλον απίθανο κάτι τέτοιο να γίνει στην εποχή των ισχνών , καθώς οι πάντες φέρονται να είναι απορροφημένοι από το έντονο οικονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα.

Αυτό όμως που μπορεί να γίνει είναι η υιοθέτηση μιας λύσεως..ελάσσονος προσπάθειας η οποία μπορεί να βελτιώσει άμεσα την έλλειψη προσωπικού και να καλύψει σημαντικά κενά, σε περίπτωση εκτάκτων αναγκών, εντάσεως ή και θερμής κρίσεως. Και η λύση αυτή δεν είναι άλλη από την επιστροφή στα βασικά, την καταφυγή δηλαδή, στην τεράστια δεξαμενή των εφέδρων. Και για να μην τρομάξουμε ορισμένους, με τούτο δεν εννοούμε όλους, αλλά μόνο εκείνους που έχουν αποδεδειγμένα την επιθυμία, τον πατριωτισμό και την θέληση να προσφέρουν.

Δεξαμενή δυναμικού

Τα τελευταία αρκετά χρόνια, οι ενώσεις εφέδρων αξιωματικών, υπαξιωματικών, οπλιτών αλεξιπτωτιστών και εν γένει καταδρομέων έχουν γίνει τόσες πολλές και κινητοποιούν τόσο κόσμο - και δη χωρίς καμία υποστήριξη για να μην πούμε και με την παρεμβολή εμποδίων από την πολιτική ηγεσία- που είναι τουλάχιστον παράξενο, στην σημερινή κατάσταση και την περίοδο που διανύουμε, να μην γίνεται καμία εκμετάλλευση του σημαντικού αυτού δυναμικού. Αυτό που γίνεται σε ολόκληρη την Ελλάδα από τον Έβρο την ηπειρωτική Ελλάδα τα νησιά και την Κρήτη, είναι τελείως άγνωστο στο ευρύ κοινό. Δεν υπάρχει σαββατοκύριακο που εκατοντάδες έφεδροι καταδρομείς και... γενικώς έφεδροι κάθε προελεύσεως, μορφωτικού επιπέδου και επαγγέλματος να μην οργώσουν τα βουνά και τα λαγκάδια της Ελλάδας,ασκούμενοι μόνοι τους, αλλά οργανωμένα και με δικά τους έξοδα, σε αντικείμενα στρατιωτικών δεξιοτήτων και με επιδόσεις μάλιστα που θα ζήλευαν πολλές ενεργές μονάδες των Ενόπλων Δυνάμεων.

Χωρίς να θέλουμε να παραγνωρίσουμε την έντονη δραστηριότητα άλλων ενώσεων και συλλόγων, αναφέρουμε -ως πλέον πρόσφατο παράδειγμα- τους Στρατιωτικούς Σκοπευτικούς Αγώνες Εφέδρων Καταδρομέων που διοργάνωσε στις 19 Μαΐου 2012 ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων/ Σύνδεσμος Αθηναίων Καταδρομέων (ΠΣΕΕΔ/ΣΑΚ) στο πεδίο βολής του κέντρου εκπαιδεύσεως Ειδικών Δυνάμεων [ΣΣ. Αξίζουν συγχαρητήρια στο ΓΕΣ που ενέκρινε την διάθεση του] μια εκδήλωση που κατέληξε σε πραγματική εορτή του πατριωτισμού [ΣΣ.συγγνώμη] του αθλητισμού, του καταδρομικού πνεύματος και της εθελοντικής προσφοράς. Έφεδροι αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και καταδρομείς (ένας λόχος μείον), μεταξύ των οποίων 4 καθηγητές πανεπιστημίου (!), διδάκτορες επιστημών, εκπαιδευτικοί, επιχειρηματίες, έμποροι, βιοτέχνες, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, μέχρι και άνεργοι(!) ήταν εκεί, όλοι τους ενεργοί πολίτες, όχι μόνο αγανακτισμένοι, αλλά και πρόθυμοι να προσφέρουν. Όλος αυτός ο κόσμος εκπαιδεύτηκε στο τυφέκιο Μ16Α2 και έκανε βολή αξιολογήσεως τριών στάσεων, με αποτέλεσμα στην πρώτη τους αυτή βολή με το συγκεκριμένο όπλο να σημειώσουν ποσοστά επιτυχίας 70,5% στα τριάντα φυσίγγια και 76% στο πιστόλι Μ1911Α1 των 45" - πάλι σε πρώτη βολή με το συγκεκριμένο όπλο. Το τι γίνεται στην υπόλοιπη Ελλάδα από πλήθος συλλόγων και ενώσεων καταδρομέων και εν γένει εφέδρων, με την ίδια επάρκεια, ενθουσιασμό και προθυμία να προσφέρουν στην άμυνα της χώρας, θα ήθελε πολλές σελίδες για να καταγραφεί.

Σύνδεση με το Στράτευμα

Αυτό που μπορεί να γραφτεί, όμως, είναι ότι όλο αυτό το σημαντικό δυναμικό παραμένει ασύνδετο με το ενεργό Στράτευμα και, μάλιστα όταν η μειωμένη θητεία δεν επαρκεί για την πλήρη εκπαίδευση των στρατευμένων πολιτών (δεν παράγεται δηλαδή εκπαιδευμένη εφεδρεία- τούτο δε ουσιαστικά σε ένα Στρατό επιστρατευόμενο, που βασίζεται δηλαδή, στην Εφεδρεία), οι ασκήσεις και κλήσεις εφέδρων είναι από ελάχιστες εώς ανύπαρκτες, μεγάλο ποσοστό επιστράτων που καλούνται σε ασκήσεις αποφεύγει να παρουσιαστεί λόγω ελλείψεως ενδιαφέροντος, διότι οι όποιες επιστρατευτικές ασκήσεις είναι κενές περιεχομένου [ΣΣ. ενώ αντιθέτως όσες πραγματικές ασκήσεις έγιναν οι έφεδροι τις "φχαριστήθηκαν"!] και υπάρχει μεγάλος αριθμός αναβολών και ανυπότακτων. Το οξύμωρο; Ο μεγαλύτερο αριθμός των ενεργών μελών των σωματείων και των συλλόγων των εφέδρων που θέλουν να μετάσχουν σε ασκήσεις για μετεκπαίδευση κτλ δεν έχει κληθεί ποτέ του σε τέτοιες δραστηριότητες..

Σε πρόσφατο έγγραφο διάβημα της προς την πολιτική ηγεσία και την στρατιωτική ηγεσία, η Πανελλήνια Ένωση Εφέδρων Υπαξιωματικών και Οπλιτών (σωματείο αναγνωρισμένο και εποπτευόμενο από το ΥΠΕΘΑ) πρότεινε την λύση της θεσμοθετήσεως στις Ένοπλες Δυνάμεις του "εθελοντή εφέδρου". Πρόκειται για μια έξυπνη λύση που ανοίγει τον δρόμο να προσφέρουν σε όλους όσοι δεν αποφεύγουν την επιστράτευση για ασκήσεις και την μετεκπαίδευση, αλλά την επιζητούν, στο πλαίσιο του εθελοντισμού [ΣΣ. αξιέπαινος παντού , όπως για το περιβάλλον κτλ, αλλά όχι και για την άμυνα της χώρας] και της πατριωτικής προσφοράς. Να σημειωθεί ότι μέχρι σήμερα οι έφεδροι αυτοί ζητούν να καλούνται στις ασκήσεις κτλ, χωρίς φυσικά αποτέλεσμα. Και εδώ έχουμε ακόμα ένα οξύμωρο: αυτοί που καλούνται σε επιστρατευτικές ασκήσεις δεν πάνε, ενώ ενώ αυτοί που θέλουν να πάνε, όχι μόνο δεν καλούνται, αλλά ακόμη και όταν το ζητούν δεν τους αφήνουν! Η πρόταση τους αξίζει να εξεταστεί με προσοχή.

Να σημειωθεί ότι αυτό που δεν έκανε ποτέ η πολιτική ηγεσία το έκανε και πάλι μια ένωση εφέδρων (ΠΣΕΕΔ/ΣΑΚ), όταν παρουσίασε ολοκληρωμένη μελέτη -με συμμετοχή και του πρόσφατα θανόντος αντιστράτηγου Δήμου- για την εφεδρεία, την οποία υπέβαλλε το 2007 στην Διαρκή Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής, υπό μορφή και νομικά επεξεργασμένου σχεδίου νόμου. Η πρόταση αν και έτυχε θετικής αποδοχής από την στρατιωτική ηγεσία, παρέμεινε...στα αζήτητα και μόνο τελευταία άρχισε να εξετάζεται με ανανεωμένο ενδιαφέρον.

Τον Απρίλιο του 2011 ο Ταξίαρχος ε.α Πολυχρόνης Ναλμπάντης εκπόνησε μια ιδιαίτερα αξιόλογη εργασία εκτάσεως σαράντα τριών σελίδων, με τίτλο "Σύγχρονες Δυνάμεις Εφεδρείας" (11 Απριλίου 2011, κείμενο εργασίας 22 του Ινστιτούτου Αναλύσεων Άμυνας και Ασφάλειας) με πληρέστατη κάλυψη των δυνάμεων εφεδρείας ανα τον κόσμο και συγκεκριμένες προτάσεις για την Ελλάδα. Στις προτάσεις αυτές συγκαταλέγεται και η πρόταση για εφαρμογή της εισηγήσεως του ΠΣΕΕΔ και ψήφιση του σχετικού σχεδίου νόμου για την συγκρότηση "Εθελοντικής δύναμης Εθνοφυλακής Ταχείας Αναπτύξεως", μέτρο το οποίο, όπως αναφέρει, θα αξιοποιήσει στο μέγιστο την επιθυμία των εφέδρων να αναλάβουν μεγαλύτερο ρόλο στην Εθνική άμυνα.

"Ομάδες κρούσης σε κάθε νομό"

Λόγω περιορισμού χώρο και της εκτάσεως της προτάσεως, αναφέρεται μόνο ένα στοιχείο του πυρήνα της, που είναι η συγκρότηση σε κάθε νομό ενός τάγματος ή λόχο, αποτελούμενου από εφέδρους πρόθυμους να προσφέρουν, κάτι που κρίνεται περισσότερο από ευχερές,κρίνοντας από τον μεγάλο αριθμό εφέδρων που ασκούνται μόνοι τους στο πλαίσιο των συλλόγων τους σε κάθε γωνία της Ελλάδας και είναι πρόθυμοι να προσφέρουν. Η δημιουργία σε κάθε νομό ενός τέτοιου λόχου η τάγματος, πλαισιωμένου από αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού , όχι μόνο μπορεί να προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες σε περίοδο εντάσεως ή θερμών κρίσεων, λόγω της κατά κανόνα καλύτερης εκπαιδεύσεως τους και της άμεσης κινητοποιήσεως που προκύπτει από την εντοπιότητα των μελών τους [ΣΣ.το λιγότερο που μπορούν να κάνουν είναι να απελευθερώσουν τμήματα του ενεργού Στρατού από καθήκοντα φυλάξεως ζωτικών εγκαταστάσεων κτλ] να συνδράμουν τις υπηρεσίες των Ενόπλων Δυνάμεων στη συλλογή πληροφοριών, σε περιπτώσεις ασύμμετρων απειλών [ΣΣ.φαντάζεστε εκατόν πενήντα ζευγάρια μάτια επιπλέον και δη ντόπιων σε κάθε νομό;] ή σε περιόδους εκτάκτου ανάγκης εκ φυσικών καταστροφών κτλ.

Εξ όσων γνωρίζουμε η στρατιωτική ηγεσία είναι ευεπίφορη στη συγκεκριμένη πρόταση, διότι, όπως αναφέρεται και στην αιτιολογική έκθεση του σχεδίου νόμου του 2007, δεν έχει κόστος. Επιπλέον, δεν υποχρεώνει κανέναν να συνεισφέρει- βασίζεται μόνο σε όσους επιθυμούν να συμβάλουν εθελοντικώς στην άμυνα της χώρας και την ουσία δεν έχει να γίνει τίποτε άλλο, παρά η άρση των εμποδίων που αντιμετωπίζουν όσοι είναι πρόθυμοι να υπηρετήσουν την χώρα τους σε δύσκολες συνθήκες, όπως οι σημερινές. Και το κυριότερο είναι ότι, μέχρι να αποφασίσει η πολιτική ηγεσία να ασχοληθεί με το θέμα της -αναπόφευκτης επί της ουσίας- αύξησης της θητείας, η ενέργεια αυτή είναι η μόνη που μπορεί να γίνει και χωρίς κανένα πολιτικό κόστος.

Αν δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε αυτό...

Επίκαιρα 31-5-2012


Σημ Εν Κρυπτώ: Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εργασία του Ταξίαρχου ε.α κ.Πολυχρόνη Ναλμπάντη, κάνοντας κλίκ ΕΔΩ. Με χαρά διαπιστώσαμε ότι ανάμεσα στις βιβλιογραφικές παραπομπές βρίσκεται και ο ιστοχώρος μας, το www.enkripto.com

Διαβάστε περισσότερα...

Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την Αμυντική Πολιτική

Toυ Μάνου Ηλιάδη

Η κρίση που κατατρώγει την Ελλάδα τα τελευταία δυόμισι περίπου χρόνια και η εξαθλίωση στην οποία οδηγείται βαθμιαίως ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού, κατά τρόπο που… θυμίζει καταστάσεις που προσομοιάζουν με αυτές έπειτα από ατυχή και καταστροφικό πόλεμο, επισκιάζει μια ολόκληρη σειρά άλλων ζωτικής σημασίας προβλημάτων, μεταξύ των οποίων κυρίαρχη θέση έχει το πρόβλημα της εθνικής ασφάλειας της χώρας. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι τα προβλήματα άμυνας και εθνικής ασφάλειας κατέχουν παραδοσιακά -σε ολόκληρο τον κόσμο- χαμηλότερη προτεραιότητα των ενδιαφερόντων και προτιμήσεων ενός λαού έναντι θεμάτων που αφορούν στη βελτίωση των συνθηκών διαβιώσεώς του. Είναι, δε, φυσικό σε περιόδους κρίσεων οι απαιτήσεις για την άμυνα να περιορίζονται υπό την πίεση της κοινωνίας και της απροθυμίας της να δεχθεί περαιτέρω υποβάθμιση του βιοτικού της επιπέδου, πιέσεις που γίνονται ιδιαίτερα έντονες σε χώρες χωρίς υπαρκτές απειλές ή ηγεμονικές φιλοδοξίες. Τα πράγματα είναι διαφορετικά σε περίπτωση που μια χώρα ευρίσκεται αντιμέτωπη με οξεία οικονομική κρίση, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζει υπαρκτές απειλές. Η διεθνής εμπειρία εν προκειμένω δείχνει ότι χώρες με απειλές δεν υποβαθμίζουν τον αμυντικό τους μηχανισμό υπό το βάρος της κρίσεως, των λαϊκών πιέσεων για βελτίωση του βιοτικού επιπέδου κ.λπ. Ο γενικός κανόνας, δηλαδή, είναι ότι οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών, εν γνώσει του γεγονότος ότι η οικονομική τους αδυναμία -που επηρεάζει δυσμενώς κάθε τομέα της λειτουργίας ενός κράτους- τις καθιστά ευάλωτες και ενθαρρύνει κάθε εξωτερική επιβουλή, προσπαθούν πάση θυσία να διατηρήσουν την επάρκεια του αμυντικού τους μηχανισμού και του εν γένει συστήματος ασφαλείας.

Στην Ελλάδα, όχι μόνο ο παραπάνω κανόνας δεν ισχύει, γιατί τα τελευταία τρία χρόνια ο αμυντικός της μηχανισμός και το σύστημα ασφαλείας υποβαθμίστηκε κάθετα μέσω των αλόγιστων περικοπών του αμυντικού προϋπολογισμού, αλλά δεν γίνεται καν συζήτηση για το θέμα της ασφάλειας της χώρας. Τούτο δε ακόμη και σε περιόδους πριν από τις εκλογές, όπως στις πρόσφατες αλλά και τις επόμενες. Αν θεωρήσουμε ότι οι θέσεις των δύο μέχρι πρόσφατα κυρίαρχων κομμάτων είναι γνωστές, μέσω κάποιων γενικόλογων αναφορών ή κυρίως μέσω της θέσεως που ακολούθησαν μέχρι πρόσφατα, η θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι δύσκολο να περιγραφεί.

Το προεκλογικό πρόγραμμα

Αυτό που προβάλλεται ως αμυντική πολιτική περιλαμβάνεται σε ελάχιστες γραμμές στο εκ 18 σελίδων προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, διάσπαρτες σε διάφορα σημεία του. Αν σε αυτό συμπεριλάβουμε τις διάφορες κατά καιρούς δηλώσεις του προέδρου του κόμματος και άλλων στελεχών του, η αμυντική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, αν τα παραπάνω μπορούν να χαρακτηρισθούν έτσι, συνοψίζεται στα εξής:

α) Η κλασική θέση της Αριστεράς για δραστικό περιορισμό των αμυντικών δαπανών, που, κατά την άποψή μας, επαναλαμβάνεται εκ κεκτημένης ταχύτητας ή πάγιας ιδεολογικής τοποθετήσεως. Και τούτο διότι είναι προφανές ότι το συνολικό τους ύψος, ό,τι απέμεινε, δηλαδή, έπειτα από τρεις αλλεπάλληλες και δραστικές περικοπές τους, αγνοείται από τους συντάκτες του «προγράμματος». Τις υπενθυμίζουμε με δύο λόγια: 25% το 2010 -σε σχέση με τον αντίστοιχο του 2009, ο οποίος ήταν ήδη μειωμένος-, 20% το 2011 και 16,22% το 2012. Όσο για τις περίφημες «υπέρογκες εξοπλιστικές δαπάνες», αυτές έχουν ήδη περικοπεί ή, μάλλον, κουτσουρευτεί κατά 70% (!) για την προσεχή 15ετία, ανερχόμενες σε μόλις 0,3% του ΑΕΠ ετησίως, από περίπου 1,5% του ΑΕΠ που ήταν πριν από εφτά περίπου χρόνια. Τούτο δε όταν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα τελευταία αυτά χρόνια δεν αγοράστηκε σχεδόν τίποτε και απολύτως τίποτε τα τελευταία τρία με τέσσερα χρόνια, κι όταν στα κονδύλια αυτά περιλαμβάνεται και η προμήθεια ανταλλακτικών, τα οποία μεταφέρθηκαν στον εξοπλιστικό προϋπολογισμό λόγω της πέραν πάσης λογικής περικοπής του λειτουργικού προϋπολογισμού.

β) Στο μείζον θέμα της θητείας, κύρια αιτία υποβαθμίσεως του αμυντικού μηχανισμού της χώρας εκ της γνωστής τοις πάσι λειψανδρίας, η θέση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ -βλ. συνέντευξή του στο περιοδικό Schooligans, Απρίλιος 2008- ήταν ότι πρέπει να καταργηθεί, όπως και… οι στρατοί. Μέχρι τότε, πάντως, όπως είχε δηλώσει, θα πρέπει να υποκατασταθεί από την ισόχρονη κοινωνική θητεία, δηλαδή «αντί να πηγαίνεις στρατό, να μπορείς να προσφέρεις κοινωνικές υπηρεσίες». Στο θέμα της φυγοστρατίας, μια γνωστή παθογένεια που στερεί το στράτευμα από χιλιάδες άτομα κάθε χρόνο, η θέση του κόμματος, όπως εκφράζεται στο πρόγραμμα, δεν είναι σαφής. Υπάρχει, όμως, μία συγκεκριμένη θέση (σελίδα 11) για τους αντιρρησίες συνειδήσεως, η οποία είναι ότι «η άρνηση στράτευσης πρέπει να προστατεύεται. Να καταργηθεί η επιτροπή ελέγχου συνείδησης με δημιουργία επαρκών δυνατοτήτων για κοινωνική θητεία». Μια άλλη άποψη που εξέφρασε προ ολίγων ετών η νεολαία του κόμματος ήταν ο περιορισμός της θητείας στο χρόνο της βασικής εκπαιδεύσεως, που τότε ήταν περί τις τριάντα ημέρες! Η στήλη δηλώνει αδυναμία σχολιασμού των παραπάνω θέσεων.

γ) Αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ. Όπως αναφέρεται στο πρόσφατο πρόγραμμα του κόμματος (σελίδα 18), «δεν θέλουμε την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ ούτε το ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και αγωνιζόμαστε για τη διάλυσή του». Ομοίως, «το κλείσιμο όλων των ξένων βάσεων στην Ελλάδα. Άμεση κατάργηση των βάσεων της Σούδας και του Ακτίου». [Σ.Σ.: Στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου τέτοιες θέσεις θα εξασφάλιζαν την αμέριστη πολιτική και κυρίως «υλική» υποστήριξη της τότε ΕΣΣΔ. Στην εποχή μας, τι σχέση έχουν όλ' αυτά με την πραγματικότητα; Για να μην πούμε και ποιος δίνει δεκάρα ή, μάλλον, ρούβλι για τέτοιες θέσεις ή ότι τα μυαλά ορισμένων κόλλησαν στη δεκαετία του '80;]

δ) «Απεμπλοκή από διεθνείς ή διμερείς συμφωνίες και δραστηριότητες που συνδέονται με το λεγόμενο “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”, οι οποίες υπηρετούν μόνο λογικές περιστολής δημοκρατικών δικαιωμάτων, καταστολής κινημάτων και αντιστάσεων στα ηγεμονικά σχέδια των ΗΠΑ και των κυρίαρχων δυνάμεων της ΕΕ». Αν δεχθούμε ως ορθή τη θέση αυτή, τρομοκρατία δεν υπάρχει.

ε) «Αποχώρηση των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων από αποστολές που συνιστούν επεμβάσεις του ιμπεριαλισμού σε ξένα εδάφη, ιδίως στο Αφγανιστάν αλλά και στα Βαλκάνια». Ορθή η θέση για το Αφγανιστάν, αλλά για τα Βαλκάνια δεν δέχεται ούτε καν μια συμβολική μας παρουσία -γιατί τέτοια είναι στα Βαλκάνια-, λίγο έξω από την αυλή, δηλαδή, του σπιτιού μας, όπου οργιάζει η Τουρκία με την έντονη στρατιωτική και πολιτική της παρουσία. «Κανένας στρατιώτης έξω από τα σύνορα της Ελλάδας». [Σ.Σ.: Η θέση αυτή θεωρείται εφικτή. Διότι με την προστασία τους δικαιώματος αρνήσεως της στρατεύσεως δεν θα έχουμε στρατιώτες όχι μόνο έξω από τα σύνορα, αλλά ούτε και εντός Ελλάδας.]

στ) «Καταγγελία της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ και απεμπλοκή από κάθε σχεδιασμό στρατιωτικής επίθεσης στο Ιράν και στη Συρία και στήριξη του αγώνα για τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967». Αν αφαιρέσουμε την τελευταία θέση, με την οποία ουδείς μπορεί να διαφωνήσει, η θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αντίθεση σε κάθε μορφής ενισχύσεως της ελληνικής άμυνας, ακόμη κι αν αυτή είναι στην ουσία… ανέξοδη.

ζ) Στη σελίδα 18 υπάρχει ακόμη η μάλλον… μπαγιάτικη επιδίωξη για απομάκρυνση, μη αποθήκευση ή διέλευση πυρηνικών και άλλων όπλων μαζικής καταστροφής στην Ελλάδα και την Ανατολική Μεσόγειο, που, από απόψεως σοβαρότητας, θυμίζει στους παλαιότερους εκείνη την περίφημη ταμπέλα «Δήμος Δάφνης: Αποπυρηνικοποιμένη Περιοχή».

η) Στις σελίδες 18 και 19 υπάρχει η αναφορά στην «εξωτερική πολιτική στη βάση της υπεράσπισης της ειρήνης και στον αποκλεισμό του πολέμου…». Ο πόλεμος, δηλαδή, εξοβελίζεται, στα πρότυπα της γνωστής απαγορεύσεως του πολέμου των τάξεων που «επέβαλε» ένας γραφικός υπουργός των τότε «αποστατών» στη δεκαετία του ’60. Στο τέλος υπάρχει και η έμμεση αναφορά στην αφελή θέση της αμοιβαίας μειώσεως των εξοπλισμών με την Τουρκία. Σύντομο σχόλιο: Η πολεμική βιομηχανία της Τουρκίας, η οποία καλύπτει το 52% των αναγκών της, απασχολεί πάνω από 70.000 εργάτες, έχει ετήσιο κύκλο εργασιών 8 δις δολάρια και εξαγωγές περί το 1,1 δις δολάρια το 2011. Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς εκτιμά ότι όλα αυτά η Τουρκία μπορεί να τα θυσιάσει προκειμένου να έχει καλές σχέσεις με την Ελλάδα.

Αντί των προφανών συμπερασμάτων, λίγες μόνο λέξεις: Άλλο πράγμα ο ακτιβισμός κι άλλο η πολιτική. Αυτό που κρίνεται στις επόμενες εκλογές είναι η πολιτική. Και πολιτική χωρίς μια ρεαλιστική σοβαρή θέση για την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας -και δη υπό τις παρούσες συνθήκες- είναι επικίνδυνη. Στην επικαιροποίηση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, διότι η διεκδίκηση της εξουσίας με σοβαρές πιθανότητες οδηγεί αναπόφευκτα σε αναθεώρηση θέσεων και απόψεων, είναι πιθανό κάποια από αυτά τα σημεία να επανεξεταστούν. Η ίδια η πραγματικότητα σε αυτή την περιοχή και η ευθύνη για την ασφάλεια ενός λαού δεν αφήνουν περιθώρια.

Επίκαιρα (24-05-2012)

Διαβάστε περισσότερα...

Μοιράζουν δισ σε ξένους για υλικά που μπορούν να κατασκευάσουν Έλληνες

Του Μάνου Ηλιάδη (Κυριακάτικη Δημοκρατία 13/5/2012)

Την εποχή της κρίσης και ενώ οι περικοπές του αμυντικού προϋπολογισμού έχουν πλήξει υπέρμετρα την διαθεσιμότητα των ανταλλακτικών για τις ανάγκες των συστημάτων των Ενόπλων Δυνάμεων, τα κονδύλια - αντί να διοχετεύονται στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία- εξακολουθούν να δίδονται στο εξωτερικό . (Κλικ στην εικόνα)

Διαβάστε περισσότερα...

Δραστικά μέτρα του Ουζμπεκιστάν εναντίον Γκιουλέν και τουρκικής διείσδυσης

Toυ Μάνου Ηλιάδη

Σε αντίθεση με την χαρακτηριστική αδράνεια των ελληνικών κυβερνήσεων των τελευταίων ετών στην αντιμετώπιση της τουρκικής διεισδύσεως στην Ελλάδα με την εφαρμογή της γνωστής στρατηγικής της «ηπίας ισχύος» (βλ. Κυριακάτικη Δημοκρατία 29.1.2012 και 25.3.2012 και βιβλίο “Η Μυστική Δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η Σύγχρονη ΜΙΤ”), η «συγγενική» με την Τουρκία κεντρασιατική δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν, συνεχίζει να λαμβάνει δραστικά μέτρα εναντίον των προσπαθειών των Τούρκων να διεισδύσουν στην χώρα, μέσω επενδύσεων, εμπορικών σχέσεων, δημιουργίας σχολείων του Γκιουλέν, υποτροφιών σε Ουζμπέκους φοιτητές κ.λπ. Όπως έχει επισημάνει στα προαναφερθέντα δημοσιεύματα η Κυριακάτικη Δημοκρατία, οι κύριοι φορείς της τουρκικής διεισδύσεως σε όλες σχεδόν τις χώρες των Βαλκανίων, του Καυκάσου και της Αφρικής, είναι το κίνημα Γκιουλέν, με παράλληλη διείσδυση των επιχειρηματιών-οπαδών του, οι οποίοι είναι οργανωμένοι στην επιχειρηματική ένωση «TUSKON», γνωστή για την υποστήριξή της προς το ισλαμικό κόμμα του Ερντογάν και την κυβέρνησή του, που με την σειρά της έχει πάντα την υποστήριξη της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών ΜΙΤ.

Το πρώτο κύμα αντιδράσεως της κυβερνήσεως του Ουζμπεκιστάν για την αντιμετώπιση της τουρκικής διεισδύσεως στην χώρα, σημειώθηκε στις αρχές του 2010. Η αντίδραση αυτή εκδηλώθηκε με δραστικά μέτρα εναντίον των τουρκικών επιχειρήσεων, προβαίνοντας σε μία σειρά επιδρομών σε αρκετές από αυτές, οι οποίες κατηγορήθηκαν ότι ενεργούσαν ως προκάλυμμα για το κίνημα του Φ. Γκιουλέν. Η δραστηριότητα αυτή είχε επισημανθεί από καιρό, αλλά το ορόσημο για την δραστική αυτή αντιμετώπιση των Τούρκων ήταν η προβολή, τον Μάρτιο του 2011, ντοκιμαντέρ στην κρατική τηλεόραση, σχετικά με την υπόγεια δράση των οπαδών του Γκιουλέν. Σε ένα από αυτά ανεφέρετο ότι τα τελευταία δύο χρόνια, πάνω από 54 Τούρκοι υπήκοοι οδηγήθηκαν στην δικαιοσύνη για παράνομες δραστηριότητες, ότι απαγορεύτηκε η λειτουργία 50 τουρκικών επιχειρήσεων για παραβίαση των νόμων του κράτους, ενώ με μία μόνο απόφαση δικαστηρίου της Τασκένδης κατασχέθηκαν μετρητά και εμπορεύματα τουρκικών εταιρειών άνω των 500 εκατ. δολαρίων. Μεταξύ αυτών, δύο από τα μεγαλύτερα πολυκαταστήματα της χώρας, «Turkuaz» και «Demir», αμφότερα τουρκικών συμφερόντων.

Σε άλλες εκπομπές αργότερα, η κρατική τηλεόραση του Ουζμπεκιστάν είχε αναφέρει ότι οι τουρκικές εταιρείες είχαν δημιουργήσει μία σκιώδη οικονομία, χρησιμοποιώντας διπλά βιβλία, και ότι είχαν εμπλακεί στην διάδοση τουρκικών εθνικιστικών και εξτρεμιστικών ιδεολογιών. Οι εκπομπές αυτές προφανώς βασίστηκαν σε στοιχεία από εφόδους που πραγματοποίησαν ομάδες των δυνάμεων ειδικών επιχειρήσεων των αρχών ασφαλείας στο τέλος του 2010, στο προαναφερθέν πολυκατάστημα “Turkuaz”, που είναι το παλαιότερο και μεγαλύτερο της χώρας. Ταυτόχρονα, ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον σύγχρονα σχολεία της χώρας, που παρείχε εκπαίδευση στην αγγλική γλώσσα και λειτουργούσε με την χρηματοδότηση του κινήματος Γκιουλέν, έκλεισε με εντολή των αρχών «για λόγους ασφαλείας». Στα ντοκιμαντέρ της κρατικής τηλεοράσεως κατηγορήθηκαν Τούρκοι επιχειρηματίες για διανομή προπαγανδιστικού υλικού του κινήματος Γκιουλέν και για την ίδρυση οίκων προσευχής (σ.σ.: κάτι που ξεκίνησε υπό κάλυμμα στην Θράκη και στήνεται ήδη και στην Αθήνα), οι οποίοι είναι παράνομοι στην χώρα. Σε μία άλλη εκπομπή, στο δεύτερο κρατικό κανάλι Υoslar (Νεολαία) ανεφέρθη ότι άνω των 12 τουρκικών εκπαιδευτικών εταιρειών που λειτουργούσαν στην χώρα, εργάζονταν για την δημιουργία μυστικών πυρήνων του κινήματος Γκιουλέν (σ.σ. : ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην Ελλάδα).

Στην ίδια εκπομπή, ανεφέρθη επίσης ότι ο Τούρκος επιχειρηματίας Μεχμέτ Ζεκί χρηματοδοτούσε την δράση της εν λόγω θρησκευτικής οργανώσεως στο Ουζμπεκιστάν, ο οποίος καταδικάστηκε σε φυλάκιση 16 ετών. Παράλληλα, ο όμιλος δικαιωμάτων «Ezgulik» ανέφερε ότι τα τελευταία χρόνια άνω των 50 Ουζμπέκοι είχαν συλληφθεί και είχαν μπει στην φυλακή, με την κατηγορία ότι ανήκαν στο κίνημα Γκιουλέν και ότι διένειμαν υλικό το οποίο αποτελούσε απειλή για την δημόσια τάξη και ασφάλεια. Όπως ανέφερε η παραπάνω πηγή, οι περισσότεροι των καταδικασθέντων είχαν αποφοιτήσει από τουρκικά σχολεία τα οποία χρηματοδοτούσαν ιδιωτικές τουρκικές οργανώσεις και επιχειρήσεις, προσκείμενες στο κίνημα Γκιουλέν. Πέραν των δραστικών αυτών μέτρων, το Ουζμπεκιστάν έκλεισε όλα τα τουρκικά σχολεία στην χώρα και διέταξε την επιστροφή των Ουζμπέκων φοιτητών που σπούδαζαν σε τουρκικά πανεπιστήμια.
Θα περίμενε κανείς ότι μετά από όλα αυτά, οι Τούρκοι θα συμμορφώνονταν. Τούτο όμως δεν συνέβη, διότι με το σύνηθες πείσμα και εμμονή στον στόχο τους συνέχισαν. Το αποτέλεσμα ήταν στο τέλος του περασμένου Φεβρουαρίου, να ακολουθήσει μία νέα σειρά μέτρων, με πρώτο μεταξύ αυτών την απαγόρευση προβολής από την κρατική τηλεόραση των γνωστών δακρύβρεκτων τουρκικών τηλεοπτικών σειρών, τα οποία έχουν κατακλύσει και τις δικές μας τηλεοράσεις, στα πλαίσια του οργανωμένου σχεδίου πολιτιστικής διεισδύσεως σε χώρες του άμεσου ενδιαφέροντός τους. Σύμφωνα με πρόσφατο (3 Απριλίου) δημοσίευμα του γνωστού EurasiaNet, η κυβέρνηση του Ουζμπεκιστάν έχει εντείνει τον τελευταίο καιρό τις προσπάθειές της να περιορίσει την τουρκική οικονομική και πολιτιστική επιρροή στην χώρα (σ.σ.: αυτό ακριβώς που επιδιώκει να επισημάνει η «κυριακάτικη δημοκρατία με επανειλημμένα δημοσιεύματα από τον περασμένο Ιανουάριο). Κατά το EurasiaNet, οι λόγοι πίσω από την έντονη αντίδραση της κυβερνήσεως του Ουζμπεκιστάν είναι η αυξανόμενη δυσπιστία της προς τον ισλαμιστικό προσανατολισμό της κυβερνήσεως του ΑΚΡ και η ανησυχία της ουζμπεκικής ηγεσίας ότι το ΑΚΡ δεν επιχειρεί απλώς την προώθηση του Ισλάμ στην Τουρκία, αλλά σε όλες τις δημοκρατίες της κεντρικής Ασίας.

Ανάμεσα στα μέτρα που άρχισαν να εφαρμόζονται από τον περασμένο Φεβρουάριο, ήταν η προβολή από τα δύο κανάλια της κρατικής τηλεοράσεως ενός νέου ντοκιμαντέρ με σκοπό την αποδόμηση της τουρκικής προπαγάνδας και την υπονόμευση της τουρκικής παρουσίας στην χώρα. Το ντοκιμαντέρ, με τον ευρηματικό τίτλο «Έγκλημα και Τιμωρία», ανέφερε ότι οι συλληφθέντες Τούρκοι επιχειρηματίες εκμεταλλεύτηκαν «το ευνοϊκό επενδυτικό περιβάλλον της χώρας μας για να διαπράξουν οικονομικά εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένων της εμπορίας προϊόντων παράνομης αντιγραφής (μαϊμού) και την χρήση ανέντιμων λογιστικών πρακτικών για την απόκρυψη των κερδών τους». Το ντοκιμαντέρ, το οποίο περιελάμβανε και ομολογίες ορισμένων εκ των κατηγορουμένων, ανέφερε ότι αρκετοί από τους συλληφθέντες είχαν δεσμούς με το κίνημα Γκιουλέν.

Επίσημη αντίδραση από την πλευρά της Τουρκίας δεν υπήρξε. Τον περασμένο Οκτώβριο, πάντως, η τουρκική βουλή απέφυγε να προσκαλέσει το Ουζμπεκιστάν στην προσπάθεια για την δημιουργία επιτροπών φιλίας των κοινοβουλίων των χωρών της Κ. Ασίας. Έντονη αντίδραση, όμως, προήλθε από τον κατευθυνόμενο τουρκικό τύπο. Για παράδειγμα, στο τέλος Φεβρουαρίου η Hurriyet Daily News δημοσίευσε μία συνέντευξη του Βαχίτ Γκιουνές, εκ των ιδιοκτητών του ομίλου Turkuaz, o οποίος ίδρυσε 6 καταστήματα στο Ουζμπεκιστάν και πέρασε 9 μήνες στην φυλακή πριν του δοθεί αμνησία και απελαθεί, κατήγγειλε μεταξύ άλλων ως τελείως ανεδαφικές τις κατηγορίες των ουζμπεκικών αρχών και προσέθεσε ότι «Περίπου 60 εκατ. δολάρια κατασχέθηκαν παράνομα από τις αρχές του Ουζμπεκιστάν». Παράλληλα, στο τέλος Φεβρουαρίου επίσης, ο πρόεδρος της προσκείμενης προς το κίνημα Γκιουλέν Συνομοσπονδίας Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων της Τουρκίας «Tuskon», δήλωσε έντονα ότι «η κακομεταχείριση των Τούρκων επιχειρηματιών πρέπει να τερματισθεί αμέσως».

Έναν μήνα πριν (Κυριακάτικη Δημοκρατία, 25 Μαρτίου) είχαμε αναφέρει συγκεκριμένα στοιχεία για την πολιτιστική, οικονομική και θρησκευτική διείσδυση της Τουρκίας στην Ελλάδα (σ.σ.: για περισσότερα, βλ. πρόσφατο βιβλίο του συντάκτη του παρόντος για την «Μυστική Δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και την σύγχρονη ΜΙΤ», κλείνοντας με το ερώτημα «Εάν στο ΥΠΕΞ και γενικότερα στην κυβέρνηση υπάρχει κανείς που να διαβάζει τις αλλεπάλληλες εκθέσεις και αναφορές των ελληνικών υπηρεσιών πληροφοριών και ασφαλείας». Κρίνοντας από τις πληροφορίες μας, το ερώτημα αυτό εξακολουθεί να ισχύει.

Kυριακάτικη Δημοκρατία

Διαβάστε περισσότερα...