Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόντος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόντος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

The Pontus independence movement and the Greek Genocide

Κυριακή 19 Μαΐου 2013

Liman von Sander (left) with Mustapha Kemal (right)
by Sait Çetinoğlu

The growth of nationalism in the 19th century directly affected the Christian populations of the Ottoman Empire. The ideology of the Orthodox Greeks scattered throughout the Balkans and in Anatolia was linked to the Hellenic state, and under the influence of a bourgeoisie leadership it began to spread. However the Greeks living in the distant Black Sea shores of Anatolia had little contact with the free Hellenic state which gained its independence in 1821.

1) Introduction

The growth of nationalism in the 19th century directly affected the Christian populations of the Ottoman Empire. The ideology of the Orthodox Greeks scattered throughout the Balkans and in Anatolia was linked to the Hellenic state, and under the influence of a bourgeoisie leadership it began to spread. However the Greeks living in the distant Black Sea shores of Anatolia had little contact with the free Hellenic state which gained its independence in 1821.

The process of identity crisis in the 19th and 20th centuries played a part in the formation of modern Hellenism. The main reasons for this are the prevailing new political and international conditions in the region, the end result being the transformation of cultural identity into a political identity.

2) The Black Sea and the Revolutionary Movement

The Pontus issue is directly related to the international revolutionary movement. Lenin, as a leader of the Communist movement, was proposing the liberation of nations on one hand, while on the other he was saying:

"I and the Bolsheviks are the Young Turks of the Soviet Revolution".

In fact one can easily see a contradiction in these two statements. Contrary to this, Rosa Luxemburg while being captive in a Berlin prison, called for full support to the Christian communities of the Ottoman Empire by saying:

"A country has no hope of progress if it remains under Turkish domination. Concerning the Eastern issue, it is our duty to accept the fragmentation of Turkey and show unconditional solidarity to the Christian people".

Rosa Luxemburg1 in her work:" The activities of German imperialism in Turkey" wrote about the supreme economic and military interests of Germans in Turkey. The Ottoman lands were the main aims of the German imperialists. On this issue an important role was played by German banks. Along this line many propaganda instruments were devised such as the organization on November 8, 1898 of a ceremony in Damascus by the German Kaiser and his delegation, declaring that they were walking on the footsteps of Salahettin Eyubbi under the green flag of the Prophet to defend the Muslim community and gave an oath to this. As Rosa Luxemburg said, the role undertaken by Germans to resurrect the Ottoman Empire was nothing more than to paint a dead man with make-up. The disclosure by Rosa Luxemburg that the construction of the Baghdad railway line during the First World War was based on the massacre of masses of people is an important statement to be emphasized. The role of Deutsche Bank has been crucial. The German officials had made great efforts to fanaticize the Muslims and Turks against the non-Muslim communities of the Empire after the Balkan Wars. The testimony of Dido Sotiriou2 on the role of the Deutsche Palestinian Bank is significant. This Bank printed brochures in Turkish saying that:

"If we Turks are poor and suffering, the causes of this are the infidels (gavurs) who grasped the wealth from our hands. How long will we afford this? Do not buy their products and do not have any dealings with them. What do you expect from a friendship with them? Why are you offering them so much love and brotherhood".

On this matter, German Field Marshal Liman von Sanders in 1916 ordered the deportation of Greeks from the coastal areas of Anatolia. After realizing that despite all the exiles, the Greeks of Ayvalik were remaining in their homes, on Easter day of 1917 von Sanders ordered their deportation by saying:


"Have you not yet expelled these infidels!"

German imperialism wanted Anatolia to be cleared of its Christian element. The same could also be said of the other western powers. If one studies the behavior of England, France, USA and Italy during World War I and beyond, it would not be wrong in saying that these countries were indifferent to the annihilation of the ancient peoples of Anatolia.
3) The Political Organization in Pontus.

All the state influenced Turkish publications on the Pontus issue are almost identical because they use the same source as a reference. All these publications are based on a propaganda piece printed in 1922 by the Information and Printing Establishment (Matbuat ve İstihbarat Matbaası) under the title "The Pontus Affair" (Pontos Meselesi). In all the mentioned publications the same arguments are stated. In the propaganda publication of 1922, it mentions that the Greeks of the Black Sea shoreline were aiming to establish an independent Republic of the Pontus with its capital city being Trabzon or Samsun and its territories to extend from Batumi all the way to Sinope. This is far from what really happened in Pontus. Mustapha Kemal used the same arguments in his Speech (Nutuk).

At the commencement of the First World War, the Greeks of Pontus which until that time had served in the Ottoman Army merely as hard laborers, like the other people of the Empire wanted to enlist in the Ottoman armed forces. It is a historical fact that during the course of World War I, many peasants deserted the army and returned to areas near their home villages with or without their weapons to resume their lives in their rural areas. In this way they began to set up armed irregular guerrilla groups in the various parts of mountainous regions of Anatolia as in the Black Sea zone.



A group of armed resistance fighters

The efforts of the Ottoman government to settle Muslim refugees from Balkan lands into the Greek villages of the Black Sea region was the cause of the second phase of unrest leading to ethnic clashes. The decision of the Pontic Greeks to refuse entry of these refugees into their villages was the beginning of the resistance against the state authorities. Faced with this situation, the Government in Autumn of 1915 started military operations against the villages Okse, Tsichman and Tefkeris. These places were the focus of resistance against the establishment of Balkan refugees. Villages began being burned, populations dispersed and fighters such as Vasilis Anthopoulos (Vasil Usta) emerged and armed resistance groups were formed. Many armed groups were concentrated in the Nebian town of the Bafra region.

Up until the Balkan Wars, the prevailing view among Pontic Greek scholars was that it would be possible to create a Turkish-Pontic Union in peace and cooperation with the Turks in the wider region of the Black Sea. The role of the Bishop of Trabzon Chrysanthos in the dissemination of this view and his role through the "Eastern Party" is of paramount importance.

After the Balkan wars and before the First World War the Young Turks began the implementation of a "solution plan" of ethnic problems by the extermination of other ethnicities as decided in 1911 at a Conference held in Thessaloniki. The extermination operations started in the beginning of the War by the process of deportations. The establishment of an independent Republic of Pontus therefore gained support as a result of these actions by the Young Turks.

During this period, throughout the entire Black Sea shore region, the development of self defense groups was aimed at defending the political rights of the Greeks of Pontus which had started to gain momentum. On February 4, 1918 Konstantinos Konstantinidis, the son of the former Mayor of Giresun Captain George, having been influenced by the proclamation of the Soviets on the right of "self determination of peoples" by the Bolsheviks, organized a conference in Marseille with the participation of Pontic Greek representatives from various European countries including the USA and elsewhere. The Conference members sought the support of the Soviets and sent a letter to the Minister of Foreign Affairs Leon Trotsky. The letter stated that it would be a big mistake to return the city and the region of Trabzon to Turkish rule. Support was also asked from the Soviets to achieve the establishment of an independent Pontic Republic.


A printed card depicting the proposed Republic of Pontus

4) East and West Pontus

After the occupation of the Eastern Black-Sea shore by the Russian Army in the Summer of 1916, the Pontus region was divided into two parts and as a result, the course of events changed in the two regions. When the Russian Army halted its advance at Gemoura, the fall of Trebizond to the Russians was inevitable. The Turkish administration seeing the inevitability of the fall of Trebizond, called Bishop Chrysanthos and other Greek notables to hand the city over to them and asked them for the protection of the civilian Muslim population. After a short ceremony, Governor Azmi speaking to Chrysanthos said:

"We took this country from the Greeks and now we give it back to the Greeks".

ImageOn August 16, 1916 the Russians entered Trebizond and found a Greek administration in control of the city. The reception of the Pontic Greeks to the Russians was warm. Chrysanthos established a Council of Christian and Muslim members which under his leadership ruled the region until the return of the Turkish Army. Bishop Chrysanthos protected the families of Muslims whose men had fled because of the fear of Russians. He also tried to introduce a new spirit of equality among nations. The independent administration of Trebizond also met with Soviet representatives during 1917.

The situation in western Pontus was very different. The armed rebels who had fled to the mountains and consisted of independent non-coordinated guerilla groups, started accepting more men in their ranks towards the end of 1916 when deportations of the Greek population by the Turkish forces began. On July 3, 1916 Vasil Anthopoulos formed an armed resistance group in Sivas, with the hope that when the Russian forces moved to the west of Pontus it would start a general revolution. But the halt of the Russian advance changed Anthopoulos' plans. Believing the Russians were playing games with him, Anthopoulos decided to create new conditions in the region. Then, with his armed group of 80 irregulars, he attacked Turkish villages, killed and burned homes of those he thought had harmed Christians. In Ordu (Kotyora) he clashed with Turkish military forces and after losing the battle took refuge in Trabzon where he lived until the end of the war. The reaction of the Turks concerning these two events was twofold: (a) counter attacks on Greek guerillas, and (b) exiles of the Greeks in western Pontus (Black Sea shore) towards the inner regions of Anatolia.

The first reaction seems to have been more of a local type response. Both Christians and Muslims were army deserters while the Muslim deserters were ready to implement the nationalist policies of the Committee of Union and Progress (CUP). The most active irregular guerilla group was that of Topal Osman Agha from Giresun. He and his followers were army deserters and fugitives which were acting freely without any control. Topal Osman was the source of indescribable terror and horror. Even the local Muslim population was asking for his removal from the region.

Among the Pontic Greek armed rebels, the most notable guerilla leader was Anton Pasha. While defending Pontic Greek villages with his wife Pelagia, he became the main source of fear to the Turkish administration and the Muslim irregular forces. He was killed in 1917 while his wife Pelagia continued the struggle until 1923. In the same area, among the Muslim armed groups, there were also Circassians.

5) The Exiles

In a document prepared to be sent by the Austrian Foreign Ministry to Berlin, the following was stated:

"The Turkish policy has the nature of a complete expulsion of the Greeks in the region, aiming at their total extinction by using the excuse that the Greeks of the region are posing a risk against the State, an argument used in the past against the Armenians. The Turks do not discern any difference among the population, leaving no chances to their survival under the pretext of moving all the Greeks to other regions as deportations of the population from the shores towards the interior, leaving them in appalling, inhumane conditions so that the hunger will lead them to death. Their homes after being occupied by the Muslim irregular forces (tsettes) are looted, burned and demolished. Similar measures used against the Armenians are also being used in the region of Pontos".3

The Pontic Greek guerilla forces, although not being able to prevent the deportation of the Greek population, established "liberated zones" in mountainous areas where refuge was provided to the Greeks escaping their destroyed villages. The appearance of new Pontian rebel groups and the inability of the Turk
ish Army to destroy them leads to a regional compromise with the Turkish village population who provided food and supplies to the Pontian guerilla groups.

After the defeat of the Ottoman State in the First World War, British forces (Indian soldiers with British officers) were placed in the Black Sea shore regions of Anatolia. In order for Britain to ensure its future interests it required the Pontic Greek guerilla forces to surrender their weapons to the Turkish Army. The guerillas didn't fall for this trap and refused to hand in their weapons. The Pontic Greeks embraced the establishment of a Pontic Republic. Meanwhile about 100.000 Pontic Greeks returned home from Russia.

The Pontus movement had reached such a critical stage that it began to concern the Ottoman State, which led the Istanbul based Ottoman government to send Mustapha Kemal Pasha to the Black Sea region. Mustafa Kemal began his efforts to quell the Pontus movement at the request of Britain and the moral and material support of Sultan Mehmet Vahdetin. Mustapha Kemal arrived in Samsun and met with Britain's Major Hurst and invited representatives of the various communities to the local command garrison. The leader of the local Greeks, Bishop Germanos did not respond to this invitation. The report sent by Mustapha Kemal to the Sultan Government said that Pontus guerrilla forces led by Bishop Germanos didn't come to the invitation. Meanwhile Mustapha Kemal on his arrival in Samsun on May 19, 1919 immediately began organizing Turkish irregular groups to act against the Pontic Greek guerrillas who were seeking independence. It is mentioned that Topal Osman was one of the first leaders of the irregulars (tsettes) Mustapha Kemal met. As shown in public records, Mustapha Kemal put more importance to the Pontian guerrilla movement than on the Hellenic State armed forces which had landed forces in western Anatolia.

6) The End of the Movement and Ethnic Cleansing

After the initial successes of the Pontian guerillas and despite their efforts to unite their forces, it led to a decline in their strength due to an absence of any coordinated center. The decline of morale among the Pontian rebels was fast. The Turkish Army with the significant help of the Bolsheviks was being reorganized and support by the Italian and the French also strengthened its position. These developments discouraged the intentions of the Pontic Greek guerilla forces in forming a common command centre and they started becoming completely independent. There were even clashes between various guerilla groups. The end was tragic. Despite the sheepish attitude of the Greece towards the Pontus movement, the Greeks of Pontus always showed a trend of identifying themselves with the Hellenic State.

In order to compete with the actions of the Greek guerillas in the region the government in Ankara began deporting and exiling the Greek population that was providing support to the guerillas. Ankara was determined to enlist in its Army every Pontic Greek that had the ability to endanger the stability in the region. All non-Muslims were sent to labor battalions. Although some Pontic Greeks did not obey, a significant number were sent to the work battalions, known as Amele Taburlari, and through this measure those men were inactivated.

After this, a mandatory collection of arms was initiated in the region starting with the non-Muslims. Resistance was raised against the army units coming to collect the arms in the region of Samsun and in other areas. The most severe clashes took place in areas such as Tokat, Carshamba and in Nebian of Bafra. This effort which began in April 6, 1921 by the Turkish Army, and despite the implementation of extensive violence by the Army units, did not give any result. The Turkish army units were strengthened with the Giresun Divison after having failed in their objectives at Carshamba and Nebian-Bafra. The Ankara government then declared the region of the Black Sea a war zone and decided on June 21, 1921 to exile all the Greeks of Pontus. Furthermore, most of the rural regions had been cleared of Greeks and the Greek villages burned down.

ImageBecause of the fear of the Hellenic Navy landing in Samsun, the Executive Government Committee in Ankara after its decision on June 16, 1921, decided on the deportation of all the Greek men in the region between the ages of 16 to 50 years. Arrests of Greeks then started in the areas of Samsun and Bafra (in the Alatsam region). On the following day, the first group of deportees departed southward and while passing near the town of Kavak, it went under fire from either Turkish or Greek guerillas (depending on the information source, Greek or Turkish). Several guards accompanying the exiled Greeks were also killed. Similar events occurred during the deportation marches during the month of June 1921. The attacks were caused by irregular Turkish forces (tsettes) with the cooperation of the guards escorting the exiled Greeks. In these attacks an important role was played by the irregular armed groups of Topal Osman Agha and Saki Ali from Tokat. The reactions to the events according to a letter sent by the Ministry of Interior on June 25, 1921 indicates that the displacement of the Greeks was being carried out due to military reasons, which were not an act of deportation, while it was mentioned that the livelihood of the exiled Greeks should be protected and also the lives, fortune and honor of the Greek women and children remaining in their home should be protected. In this order, severe punishments were sought to those state officials who attacked women and children as well as the exiled men.

We learn from the Minister of Health at the time Riza Nur that in practice things didn't exactly happen this way. Riza Nur4 who later became the chief negotiator at the Lausanne negotiations, wrote in his memoires about conversations he had with Topal Osman:

"I told him, Aga clear the Black Sea well. Do not leave a stone in the Greek villages of the Black Sea".

He replied to me:

"I will do exactly that, but I will protect and will not destroy their churches and buildings because they might be useful in the future".

I told him:

"Demolish the buildings and churches as well and scatter their stones away. You never know what will happen in the future. Nobody should be able to come here in the future and say ‘there was a church here'".

The answer given by Topal Osman was:

"I will do it that way, I wasn't thinking correctly".

Riza Nur also writes that Topal Osman was the new Kioroglu, making reference to the legendary Turkish public hero who revolted against the Sultan centuries ago.

When the government in Ankara forced troops from the region of the Black Sea to the western front, it reduced the number of exiles. However after the failure of the Hellenic Army at Sakarya, the exiles resumed on a massive scale in the Black Sea region. During this period, the cleansing operations against the Greek guerillas in the mountains was intensified and the exiles continued to increase. On the order of Nurettin Pasha, women were also deported despite the initial orders not to include them. There had not been any reaction to this by his superiors in Ankara. According to Nurettin Pasha:

"Greeks are snakes and their women are their poison. These women support their men who are fascinated with the dream of Pontus both physically, morally and materially".

In addition to this, in the notorious Independence Courts (Istiklal Mahkemeleri) in Amasya, women were also tried, being accused of spying, fomenting crimes and helping criminals to hide.

During these operations in the Black Sea, after discussions held in the Parliament at Ankara, the Commander of the Central Army Nurettin Pasha was dismissed on November 8, 1921 on the grounds of his illegal activities and incompetence, while on February 8, 1922 the administration of the Central Army was abolished. The responsibility of the operations against the Greeks of Pontus was then assigned to the 10th Brigade operating under the orders of the Ministry of Interior. Cemil Cahit Bey was appointed as commander of this Brigade. The Turkish armed forces increased its recruiting and also its arms, and ended the Pontus issue in February 1923, an issue that had been running for many years.


7) Conclusion

Despite all this, the beginning of the end for the Black Sea Greeks really began in December of 1920 after the wholesale defeat of the Armenians by the Kemalist Army, who then established relations with the Bolsheviks. The Soviet support flowed to the Kemalists while agreements were then signed between the Soviets and Britain, the Soviets and the Turkish Ankara administration, and Britain with the Minister of Exterior Affairs of the Ankara administration Bekir Sami on March 16, 1921. On this day, Britain effectively declared their neutrality. The Hellenic state left the Greeks of Pontus to their fate. Britain supported Turkey thinking that it would serve as a buffer or as an intermediary with the Soviet Union. The realpolitik at the time was the reason that determined the end of the Pontus movement. After the signing of the Lausanne Treaty the guerilla forces that remained in the Black Sea region escaped from the shores of the Black Sea by boats on their way to Greece or fled to nearby Russia.



References

1. R Luxemburg, Ausgeıvahlte Reden und Schriften, Berlin 1951, pages.. 294, 297.
2. See the book authored by Dido Sotiriou "The Blooded Landed".
3. P.K.Enepekidis, The Genocide of Anatolian Hellenism, 7-14 July 1985, Conference in Thessaloniki. .
4. Rıza Nur, Hayat ve Hatıratım (My Life and memoirs),Publisher İşaret, year 1992 , page 164.



Biography of the Author

Sait Çetinoglu was born in Trabzon. He is an activist on human rights and a member of the Free University An¬kara Independent Initiative. He has not been a member of any political organization since the military takeover of 1980 while he has been pursuing is work as an independent political researcher. His work on human rights issues has been carried out under the Free University, Human Rights Association (IHD) of Turkey, Amnesty International and Ankara Freedom to Throughout Initiative. He has been a member of the Administrative Board of the IHD and among the first members of the Amnesty International in Turkey serving also as a coordinator.

He has been editor of the Human Rights Publications and Humanite Journal. He also worked as editor in the publications of the Free University, Belge and Peri publishing houses in Turkey concerning the publications on "minority issues".

He authored the book on "Varlik Vergisi 1942-1944- Ekonomik ve Kültürel Jenocid (Capital Tax 1942-1944- an Economic and Cultural Genocide)" based on his research and published by Belge International Publishing House. He also coauthored with Fikret Bashkaya the research books : "İttihatçılıktan Kemalizme (From Unionists to Kemalists) and Türkiye'de "Azınlıklar" (The "Minorities" in Turkey) both published by Free University. He authored the publications: "The ‘turkification' of the Capital" and the Secret Agenda of the Union and Progress (İttihat ve Terakki'nin Gizli Ajandası) published in the series "Discussions on the Official History" and also authored lemmas in the Concepts Dictionary and Official Ideology on the topics official ideology/official history, genocide, issues related to Turkish economic history, etc.

His worked on "The 20 years Conscription to Work Battalions"- A Terror Act against the Minorities, The Assassination of Justice in 1909 at Cilicia and on various other topics which will be published by Belge International Publishing House in the series Myths of Official History- Sayings and Truth.

Presently he is working on the research topic of the Development of Turkish-Muslim wealth after the looting of Greek and Armenian fortunes to be published in a book entitled "The Turkish Bourgoise and the Dark side of the Turkish Economy". He has published articles on the Committee Union and Progress, Kemalism, The Nature of the Kemalist Regime, Armenian, Greek and Assyrian Genocides, The Turkish Economic History and "Minorites" at various newspapers in Turkey as well as in the journals Yevrobatsi, Collectifvan, Le monde, Nouvelles d'Armenie Magazine, Keghart, Pontos World, Deutsch-Armenische Gesellschaft (DAG), Agos, Marmara, Zartong, Özgür Üniversite, Birikim, Yaba, Atılım, Devrimci Demokrasi, Devrimci Halkın Günlüğü, Newroz, Gündem, Birgün, Evrensel ve Radikal... including newspapers and internet sites.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Ελληνισμός της ΕΣΣΔ, και οι Σταλινικές διώξεις, oμιλία Βλάση Αγτζίδη

Η τραγική ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού, δεν σταμάτησε το 1922. Συνεχίστηκε κι αργότερα. Για όσους αναρωτιούνται πως βρέθηκαν τόσοι Έλληνες στην ΕΣΣΔ, ώστε να χρειαστεί να οργανωθεί από το νεοελληνικό κράτος επιχείρηση διάσωσής τους και μεταφοράς στην μητέρα Πατρίδα, ο καθηγητής Βλάσης Αγτζίδης μας δίνει το ιστορικό πλαίσιο και τις αιτίες στην παρακάτω ενδιαφέρουσα ομιλία του:



Νέα στοιχεία και μαρτυρίες έρχονται στο φως 70 χρόνια μετά την έναρξη της «Ελληνικής Επιχείρησης» που διήρκεσε 13 χρόνια

Του Βλαση Αγτζιδη*

Τον Δεκέμβριο του 1937 ξεκίνησε η «Ελληνική Επιχείρηση» (Gretseskayia Operatsia) κατά των Ελλήνων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης με την υπογραφή του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, κοινώς Στάλιν. Ήδη είχε εξοντωθεί το σύνολο της εσωκομματικής αντιπολίτευσης.

H απόλυτη κυριαρχία της σταλινικής ομάδας στην εξουσία, όπως συμβολικά θα αναδειχθεί με τις Δίκες της Μόσχας του ’36, θα μετατρέψει τη χώρα σε μια ματωμένη φυλακή. Επικεφαλής των δυνάμεων εσωτερικής καταστολής όρισε τον Λαυρέντι Μπέρια, την ομάδα του οποίου η Απόφαση του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης) περιγράφει ως «εγκληματική σπείρα». Ο ίδιος ο Στάλιν θα πιστεύει ότι διαθέτει το Αλάθητο και θα επιβάλλει μια δικτατορική πολιτική, που πρωτίστως θα στραφεί κατά των κομματικών του συντρόφων. Στην ίδια απόφαση του 20ού Συνεδρίου αναφέρεται ότι: «…εσυκοφαντήθηκαν και άνευ ενοχής εδεινοπάθησαν πολλοί τίμιοι κομμουνιστές και άλλοι εξωκομματικοί Σοβιετικοί πολίτες».

Για τον σταλινισμό, ο Γκι Ντεμπόρ στην «Κοινωνία του θεάματος» έγραψε: «Ο σταλινισμός υπήρξε η βασιλεία του τρόμου ακόμα και μέσα στην ίδια τη γραφειοκρατική τάξη. Η τρομοκρατία που θεμελιώνει την εξουσία της τάξης αυτής, πρέπει να πλήξει, επίσης, κι αυτή την ίδια την τάξη γιατί δεν έχει καμιά νομική υπόσταση, που θα μπορούσε να την επεκτείνει και σε καθένα από τα μέλη της… Κάθε γραφειοκράτης είναι απόλυτα εξαρτημένος από μια κεντρική εγγύηση της ιδεολογίας, που αναγνωρίζει ένα δικαίωμα συλλογικής συμμετοχής στη “σοσιαλιστική εξουσία” της όλων των γραφειοκρατών που δεν εξολοθρεύει. Αν όλοι οι γραφειοκράτες αποφασίζουν από κοινού για όλα, η συνοχή της ίδιας τους της τάξης δεν μπορεί παρά να εξασφαλιστεί μόνο διαμέσου της συγκέντρωσης της τρομοκρατικής τους εξουσίας σ’ ένα μόνο πρόσωπο».

Τα «τιμωρημένα έθνη»

Μία από τις συνέπειες του σταλινισμού ήταν ο διαχωρισμός των εθνών σε «προοδευτικά» και «αντιδραστικά». Η ομάδα των «αντιδραστικών εθνών» περιελάμβανε τους Έλληνες, τους Κορεάτες, τους Γερμανούς του Βόλγα, τους Τατάρους της Κριμαίας, τους Τσετσένους κ.ά. Ο σταλινισμός θεωρούσε ότι όλοι αυτοί είχαν «μητέρα-πατρίδα» στον καπιταλιστικό κόσμο. Έτσι, ανεξαρτήτως των πολιτικών φρονημάτων, οι πολίτες αντιμετωπίστηκαν μόνο ως έχοντες «αντιδραστική» εθνική καταγωγή. Το 1937-38 οι Έλληνες γίνονται θύματα ενός φοβερού πογκρόμ. Πρώτα, απαγορεύτηκε η λειτουργία των ελληνικών σχολείων, των θεάτρων, των πολιτιστικών κέντρων, των εκδοτικών οίκων. Έκλεισαν οι ελληνικές εφημερίδες, οι οποίες ακολουθούσαν σκληρή σταλινική γραμμή. Καταργήθηκαν οι Αυτόνομες Ελληνικές Περιοχές (μία στη Νότια Ρωσία και τρεις στην περιοχή της Μαριούπολης).

Οι μεγαλύτερης έκτασης συλλήψεις Ελλήνων έγιναν στην κοιλάδα του Κουμπάν, στη Νότια Ρωσία. Η μυστική αστυνομία συνέλαβε μαζικά τους Έλληνες άνδρες από 16 ετών και άνω. Στην περιοχή αυτή δεν υπήρχε ελληνική οικογένεια που να μην είχε θύματα. Οι επιζώντες θυμούνται έντονα τις σκηνές των συλλήψεων και των πορειών των συλληφθέντων με τη συνοδεία έφιππων αστυνομικών. Οι αρχές γύριζαν από σπίτι σε σπίτι στις ελληνικές κοινότητες και προέβαιναν σε κατάσχεση των πάντων, ελληνικά διαβατήρια, φωτογραφίες και γράμματα από την Ελλάδα. Οι Έλληνες κάτοικοι της περιφέρειας του Κρασνοντάρ, όπου έγιναν οι περισσότερες συλλήψεις, εγκατέλειπαν τα σπίτια τους τρομοκρατημένοι και κατέφευγαν σε σπίτια ντόπιων για να σωθούν. Η κύρια κατηγορία που απαγγέλθηκε στην Ελληνική Περιοχή ήταν ότι οι κάτοικοί της ανήκαν σε παράνομες ελληνικές εθνικιστικές οργανώσεις, που στόχευαν στη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και στη δημιουργία ελληνικής δημοκρατίας στη νότια Ρωσία.

Τα κριτήρια των συλλήψεων

Οι καταστάσεις των υποψήφιων συλληφθέντων συντάσσονταν στα κομματικά γραφεία των οργανώσεων των περιοχών. Τα κριτήρια επιλογής σχετίζονταν σε μεγάλο βαθμό με τα προσωπικά αισθήματα των υπεύθυνων κομματικών. Στους καταλόγους περιλαμβάνονταν όσοι στα παλιότερα χρόνια εξασκούσαν κάποιο ελεύθερο επάγγελμα και οι πλέον ευκατάστατοι. Επίσης, ανάμεσα στους πρώτους συλληφθέντες ήταν όσοι εξακολουθούσαν να έχουν την ελληνική υπηκοότητα. Άλλο κριτήριο αποτελούσε και η πιθανή αλληλογραφία με συγγενείς στην Ελλάδα. Το «αδίκημα» της αλληλογραφίας με άτομα που ζούσαν σε καπιταλιστική χώρα, οδήγησε πολλούς Έλληνες να απαγορεύσουν στην οικογένειά τους να στέλνει ή να δέχεται γράμματα από την Ελλάδα. Ο αριθμός των προσώπων που θα έπρεπε να περιλαμβάνει η κατάσταση οριζόταν από τις περιφερειακές οργανώσεις. Η συνολική διαδικασία άγγιζε τα όρια του παραλόγου, εφόσον οι κεντρικές υπηρεσίες έδιναν μόνο τον αριθμό αυτών που θα έπρεπε να συλληφθούν.

Ο Κοσμάς Τσιμιάνοφ από το χωριό Μερτσάνσκογε του Κρασνοντάρ αναφέρει:

«...έπαιρναν ένα τηλεγράφημα που έγραφε: 500 άτομα, δίχως να έχει ονόματα. Ο αριθμός αυτός μοιραζόταν. Έχουμε 20 ραγιόνια, άρα αντιστοιχούν 25 άτομα σε κάθε ραγιόνι. Άλλες φορές ερχόταν τηλεγράφημα για 100 άτομα. Το έστελναν στο σοβιέτ. Εκείνοι με τον αστυνομικό, συνολικά πέντε άτομα, έλεγαν ποιον θα δώσουν, εκείνον, εκείνον, εκείνον! Τους συγγενείς τους δεν τους πείραζαν. Στον κατάλογο δεν έβαζαν γέρους, αλλά μόνο ανθρώπους που μπορούσαν να δουλεύουν».

Για όσους τελικά συμπεριλάμβαναν στην κατάσταση, εφεύρισκαν διάφορες κατηγορίες, όπως «έβρισε τον Στάλιν» ή «ανατίναξε ένα γεφύρι» ή «έκανε σαμποτάζ σε εργοστάσιο» ή «συμμετείχε σε εθνικιστική ομάδα» κ.λπ.

Τον Αύγουστο του 1938, δίχως να έχει προηγηθεί δημόσια ανακοίνωση, έκλεισαν όλα τα ελληνικά σχολεία. Η διδασκαλία άρχισε να γίνεται κυρίως στη ρωσική γλώσσα, αλλά αρκετές φορές στη γλώσσα της Δημοκρατίας στην οποία ζούσαν. Με τον ίδιο τρόπο, σταμάτησε η έκδοση των ελληνικών εφημερίδων και περιοδικών, ενώ έκλεισαν και οι ελληνικοί εκδοτικοί οίκοι. Τα τυπογραφεία καταστράφηκαν. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος καταστροφής του εκδοτικού οίκου «Κολεκτιβιστής». Τα τυπογραφικά στοιχεία του πετάχτηκαν στην Αζοφική Θάλασσα συμβολικά, «ώστε να μην ξανατυπωθεί στη Ρωσία ελληνικό βιβλίο». Έκλεισαν επίσης και οι ελληνικές θεατρικές σκηνές. Καταστράφηκαν σκόπιμα τα περισσότερα στοιχεία της πολιτιστικής δράσης των Ελλήνων. Πολλοί Έλληνες, επίσης, από φόβο, κατέστρεψαν μόνοι τους πολλά στοιχεία, ένα μέρος των οποίων αφορούσε την ίδια τη θεατρική παραγωγή. Αντίστοιχη ήταν και η τύχη των ελληνικών εκκλησιών.

Στον δρόμο για το Γκουλάγκ

Συγκλονιστική είναι η περιγραφή του Παύλου Κερδεμελίδη, πρόσφυγα της Μικρασιατικής Καταστροφής του ’22 από τον Πόντο. Εγκαταστάθηκε στην Κριμαία, απ’ όπου συνελήφθη το 1937 για να περάσει 13 χρόνια της ζωής στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας. Ο κυρ Παύλος είναι ένας από τους ελάχιστους Έλληνες από τους περίπου 50.000 που στάλθηκαν στα στρατόπεδα κατά την περίοδο των διώξεων 1937-38 που επέζησε και αφηγείται τις δραματικές στιγμές που έζησε:

«Μας φόρτωσαν σε ενενήντα βαγόνια, εικοσιπέντε χιλιάδες άτομα, και μας πήγαν χίλια πεντακόσια χιλιόμετρα από το Γκόρκι, στη Σιβηρία. Εκεί ήταν δάση. Μας έβγαλαν, ανοίξαμε δρόμο και φτάσαμε σε μια πεδιάδα. “Εδώ θα μείνετε”, μας είπαν. Μέσα στο δάσος, δίχως σπίτια, δίχως τίποτα. Μέσα στο χιόνι. Έτσι σε έξη μήνες από εικοσιπέντε χιλιάδες έμειναν μόνο εξακόσιοι... Εκεί δουλεύαμε. Κόβαμε ξύλα και τα στοιβάζαμε. Γύρω μας ήταν φαντάροι με αυτόματα. Όλα τα ξύλα σάπισαν εκεί βέβαια. Ήθελαν να μας εξοντώσουν. Οι περισσότεροι πέθαναν. Κανείς δε θα μάθει πόσοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι… Πηγαίναμε για δουλειά τέσσερις-τέσσερις. Γύρω τα σκυλιά και τα αυτόματα. Ένα βήμα δεξιά, ένα βήμα αριστερά, πυροβολούσαν χωρίς προειδοποίηση…»

Στη δεκαετία του ’40, οι διώξεις ολοκληρώνονται με τη βίαιη μεταφορά μεγάλου μέρους του ελληνικού πληθυσμού στην Κεντρική Ασία. Η τελευταία εκτόπιση έλαβε χώρα στις 13 Ιουνίου 1949. Τα σταλινικά στρατεύματα περικύκλωσαν τα ελληνικά χωριά του Καυκάσου και υποχρέωσαν τους κατοίκους τους να τα εκκενώσουν μέσα σε λίγες ώρες. Η υποχρεωτική αυτή εκτόπιση υπήρξε η τελευταία πράξη μιας σειράς βίαιων ενεργειών των σοβιετικών αρχών κατά της ελληνικής μειονότητας, η οποία ανερχόταν σε 450.000 άτομα περίπου. Οι διώξεις αυτές, που αποτελούν μία από τις πλέον άγνωστες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας, ξεκινούν το 1937 και τερματίζονται το 1949.

* Ο κ. Βλάσης Αγτζίδης είναι ιστορικός.

πηγή: Καθημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο


1. Μία οφειλόμενη πράξη χρέους

Η διερεύνηση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από το νεοτουρκικό και κεμαλικό καθεστώς αποτέλεσε ένα ζήτημα ταμπού για την ελληνική ιστορική και πολιτική επιστήμη. Το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας του 1930, η ταυτόχρονη ένταξη της Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ το 1952, [1]αλλά και σύγχρονα η αποκαλούμενη προσέγγιση των δύο κρατών, αποτέλεσαν σημεία σταθμοί (και) για το Ποντιακό ζήτημα. Είναι αυτές οι παράμετροι «που η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού δεν απέκτησε τη δικαίωση που επιβαλλόταν να αποκτήσει», όπως τονίζει ο συγγραφέας στην εισαγωγή του. [2] Αφενός γιατί το πολιτικό κλίμα δεν επέτρεψε να διερευνηθεί το έγκλημα των μαζικών δολοφονιών εναντίων των Ελλήνων, αφετέρου όταν αυτό έγινε μετά από πρωτοβουλία επιστημόνων και διανοουμένων ως ελάχιστο χρέος έναντι της συλλογικής μνήμης, αντιμετώπισε ένα πολύ εχθρικό περιβάλλον.

Ωστόσο μετά από αγώνες και προσπάθειες πολλών ετών από Πόντιους της δεύτερης γενιάς και συλλόγους του εσωτερικού και του εξωτερικού, το Ελληνικό κοινοβούλιο αναγνώρισε το 1994 τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, θεσπίζοντας την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης και τιμής. Ο νόμος για την αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος ήταν από μόνος του ένα σταθμός στη νεώτερη ελληνική ιστορία, ότι πιο πολύτιμο ίσως είχε να προσφέρει το ελλαδικό κράτος προς τα θύματα της εκκαθάρισης από την ιστορική πατρίδα και προς τους απογόνους τους, τους πρόσφυγες που έφτασαν ρακένδυτοι στην Ελλάδα και παρόλα αυτά συνεισέφεραν στο ελληνικό πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι.

Η αναγνώριση της γενοκτονίας από τη Βουλή των Ελλήνων είχε πολλές συνιστώσες και άλλες τόσες προτεραιότητες. Η προστασία της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, «πράξη καθήκοντος προς την ιστορία και πράξη ευθύνης απέναντι στις νεότερες γενιές των Ελλήνων», [3] η διεθνοποίησή της σε όλα τα επίπεδα (αναγνώριση από την Τουρκία, η καταπάτηση δικαιωμάτων των ποντιόφωνων που ζουν στην Τουρκία και ιδιαίτερα στον τόπο διαβίωσής τους στον Πόντο), η εγκατάσταση των Ποντίων προσφύγων από την τ. Σοβιετική Ένωση στην Ελλάδα, η τεκμηρίωση της γενοκτονίας.

Για λόγους που είναι γνωστοί και κατανοητοί όπως αναφέραμε παραπάνω και συνδέονται με συμφέροντα ξένα με τη μνήμη και την πραγματική φιλία μεταξύ των λαών η απόφαση της εθνικής αντιπροσωπείας για την έκδοση των ντοκουμέντων της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, δεν υλοποιήθηκε άμεσα. Έτσι πέρασαν 10 ολόκληρα χρόνια ώσπου η Ελληνική Βουλή να εκδώσει το βιβλίο του καθηγητή πανεπιστημίου Κωνσταντίνου Φωτιάδη, το οποίο τεκμηρίωσε τις δολοφονίες 353000 Ελλήνων στον Πόντο το διάστημα 1916-1923.

Το βιβλίο χωρίζεται σε 13 κεφάλαια τα οποία καλύπτουν την ιστορία των Ελλήνων του Πόντου, την εθνολογική κατάσταση στην περιοχή, τις οθωμανικές μεταρρυθμίσεις και το νεοτουρκικό καθεστώς, το οποίο στράφηκε εναντίον των Ελλήνων (και των Αρμενίων), το πρόγραμμα του κεμαλικού καθεστώτος για την εθνοκάθαρση στον Πόντο. Το βιβλίο περιλαμβάνει πρωτογενείς πηγές, καρπός της πολύχρονης έρευνας του συγγραφέα σε κρατικά αρχεία της πρώην ΕΣΣΔ, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Μ. Βρετανίας, της Αυστρίας, της Ιταλίας, του Βατικανό, της Κοινωνίας των Εθνών και της Ελλάδας, ενώ παρατίθεται και πλούσια βιβλιογραφία και αρθρογραφία, ελληνική και ξένη.



2.Το αδίκημα

Η γενοκτονία των Ποντίων (1916 – 1923) με τα πάνω από 353.000 θύματα, αποτελεί μία μεγάλη γενοκτονία του 20ου αιώνα. Ο όρος γενοκτονία όπως διαμορφώθηκε μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας και πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. Ο μερικός ή ολικός αφανισμός μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας εμπίπτει, σύμφωνα προς το άρθρο 1 της ειδικής Σύμβασης, την οποία έχει ψηφίσει η Γενικής Συνέλευση του ΟΗΕ το 1948 στο έγκλημα της γενοκτονίας, διακρινόμενο από τα εγκλήματα πολέμου, αφού «δεν παραβιάζει μόνον τους πολεμικούς κανόνες, αλλά το ίδιο αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, εφόσον δεν αναπέμπει σε συγκεκριμένα άτομα ή έθνος, αλλά αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα». [4] Έτσι η γενοκτονία αποτελεί το βαρύτερο έγκλημα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, για το οποίο μάλιστα δεν υπάρχει παραγραφή. Αυτός ο οποίος διαπράττει τη γενοκτονία δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι, στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί.

Η 19η Μαΐου 1919 ημερομηνία την αποβίβασης του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, είναι η αρχή για τη δεύτερη και πιο σκληρή φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, η εξάλειψη της Ποντιακής ηγεσίας στην Αμάσεια το 1921, [5]οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι μαζικές δολοφονίες, ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν μετά από εξοντωτικές πορείες, στην Ελλάδα, στη ΕΣΣΔ, το Ιράν, στη Συρία, και αλλού (Αυστραλία, ΗΠΑ) ή ως μέσο αυτοάμυνας να αναληφθεί αντιστασιακή δράση εναντίον του οργανωμένου σχεδίου εξόντωσης. Έχει γίνει πλέον σήμερα αντιληπτό ότι τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το ποντιακό αντάρτικο. [6]Τον επίλογο της ποντιακής γενοκτονίας αποτελεί ο βίαιος ξεριζωμός των επιζώντων μετά το 1922-1923.
________________________________________

[1] Μαλκίδης Θ. Η πολιτική της Ελλάδας και της Τουρκίας μετά την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ. Αθήνα 2000, σ.45.
[2] Φωτιάδης, Κ. Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία Αθήνα 2004, σ.16
[3] Πρόλογος του πρώην προέδρου της Βουλής των Ελλήνων Α. Κακλαμάνη. Φωτιάδης, Κ. ο.π σ.11.
[4] Destexhe, A., Rwanda and genocide in the Twentieth Century, New York , New York University Press. 1996, p. 2
[5] Φωτιάδης, Κ. οπ. Κεφάλαιο Ι΄ Το Μαρτυρολόγιο 1921, σ. 365-419.
[6] Βλ. Φωτιάδης, Κ. οπ. κεφάλαιο ΙΓ¨ σ. 457 κ.ε καθώς και για τις ευθύνες των ελλαδικών κυβερνήσεων.
Θεοφάνης Μαλκίδης


Και το βιβλίο του Κ. Φωτιάδη Ιστορία του Ποντικού Ελληνισμού:






Διαβάστε περισσότερα...

19 Μαϊου, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου


Ελάχιστος φόρος τιμής στα θύματα της τουρκικής θηριωδίας. Αιωνία τους η μνήμη.

Διαβάστε περισσότερα...

Προκαλεί για την Ποντιακή Γενοκτονία ο Νταβούτογλου

Τρίτη 29 Μαΐου 2012

«Οι εκδηλώσεις που και εφέτος γίνονται στην Ελλάδα για την λεγόμενη ‘γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου’ βασίζονται σε ισχυρισμούς, μη-συμβατούς με τα ιστορικά γεγονότα, και σε μια μη επιστημονική και μη ηθική προσέγγιση. Καταδικάζουμε και απορρίπτουμε αυτές τις εκδηλώσεις που υποκρύπτουν συγκεκριμένες νοοτροπίες. Οι πρωτοβουλίες αυτές υπονομεύουν τις προσπάθειες για βελτίωση των σχέσεων και την ανάπτυξη σχέσεων συνεργασίας μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού λαού». Mε αυτά τα λόγια υποδέχτηκε το Τουρκικό ΥΠΕΞ του κ.Νταβούτογλου τις πρόσφατες εκδηλώσεις μνήμης για την Ποντιακή Γενοκτονία .

Mε δυο λόγια ο προκλητικότατος νεο-οθωμανός φασιστάκος Αχμέτ υποστηρίζει πως είναι.. ανήθικο να τιμούμε την μνήμη των 350.000 νεκρών του Πόντου και απειλεί μάλιστα με επιδείνωση των "σχέσεων συνεργασίας μεταξύ τουρκικού και ελληνικού λαού" αν δεν συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις.

Άραγε θα βρεθεί κάποιος εκ μέρους της Ελληνικής πολιτείας για να του δώσει την κατάλληλη απάντηση; Πόσο αισιόδοξος μπορεί να είναι κανείς, όταν τα πρώτα βέλη είναι εξ οικείων και μάλιστα εντός Ελληνικού κοινοβουλίου;

Διαβάστε περισσότερα...

Προσβολή της Μνήμης των Νεκρών του Πόντου από τη Μ. Ρεπούση

Σάββατο 19 Μαΐου 2012

Αποχώρησε από τη Βουλή, η γνωστή και μη εξαιρετέα κ.Μαρία Ρεπούση, όταν ο Πρόεδρος της Βουλής Β. Πολύδωρας ζήτησε να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή για την Γενοκτονία των Ποντίων! Η βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ εξαφανίστηκε από την αίθουσα και επανήλθε να ψηφίσει μετά...Ντροπή

Προφανώς η κ.Ρεπούση δεν θεώρησε πρέπον να τιμήσει τους εκατοντάδες χιλιάδες μάρτυρες του Ποντιακού Ελληνισμού που "συνωστίσθηκαν" μαζικά, τους ομαδικούς τάφους των οποίων ανακαλύπτουν μέχρι και σήμερα... Ντροπή

Να την χαίρονται λοιπόν,και ο κύριος Κουβέλης και οι 1629 συμπολίτες μας που της έδωσαν το δικαίωμα να φτύσει κατάμουτρα τα θύματα του τουρκικού φασισμού.

Διαβάστε περισσότερα...

19 Μαίου - Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

90 Χρόνια μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και τον ξεριζωμό ο Ποντιακός Ελληνισμός συσπειρωμένος ενωτικά στις τάξεις της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος προετοιμάζεται πυρετωδώς σε όλη την χώρα να τιμήσει την ιερή μνήμη των 353.000 αθώων θυμάτων της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.

Φέτος η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος διοργανώνει δύο μεγάλες Πανελλαδικές Συγκετρώσεις:

Θεσσαλονίκη. Σάββατο 19 Μαΐου 2012, Ώρα 19.00 στην Πλατεία Αγίας Σοφίας,
με κεντρικό ομιλητή τον Ελληνοαμερικανό Βουλευτή Θωμά Κατσιαντώνη

Αθήνα. Σάββατο 19 Μαΐου 2012, Ώρα 18.30 στο μνημείο Άγνωστου Στρατιώτη,
με κεντρικό ομιλητή τον Στρατηγικό Σύμβουλο Νίκο Λυγερό.

Ο Πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος Καθηγητής Ιατρικής Γιώργος Παρχαρίδης τόνισε την ανάγκη ενεργοποίησης του πολιτικού κόσμου της χώρας προς την κατεύθυνση της Διεθνοποίησης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού από ξένα Κοινοβούλια και Διεθνείς Οργανισμούς, καθώς τα τελευταία χρόνια υπήρξαν σημαντικά βήματα με την αναγνώριση από το Σουηδικό Κοινοβούλιο τον Μάρτιο 2010 και από Πολιτείες των Η.Π.Α και της Αυστραλίας. Για την ενίσχυση αυτών των προσπαθειών η Π.Ο.Ε. σε αγαστή συνεργασία με τις αδελφές ομοσπονδίες του Απόδημου Ελληνισμού προχώρησε στην εφαρμογή μιας νέας στρατηγικής τακτικής μαζί με τους Αρμενίους και Ασσυρίους προτάσσοντας ένα νέο διεθνές μήνυμα: Τρεις Γενοκτονίες – Μία στρατηγική, που αποτυπώνει με σαφήνεια το πλαίσιο διεκδίκησης όλων των εθνικοτοπικών χριστιανικών ομάδων που υπέστησαν τις συνέπειες της πολιτικής εθνοκάθαρσης από την Οθωμανική και Κεμαλική διοίκηση κατά τα έτη 1914-1923.

Εις ό,τι αφορά το εσωτερικό η Π.Ο.Ε. έδωσε ένα τίμιο και πάνω από κομματικές γραμμές αγώνα για την αποδοχή εκ μέρους του Υπουργείου Παιδείας του νέου εγχειριδίου ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού της συγγραφικής ομάδας Κολιόπουλου-Μιχαηλίδη το οποίο ρητά αναφέρεται στην Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου καθώς και στο ζήτημα των Κρυπτοχριστιανών.

Η Π.Ο.Ε. αισθάνεται απολύτως δικαιωμένη για την τελική επιλογή του Υπουργού Παιδείας να εισαχθεί τελικά από την νέα σχολική χρονιά το νέο σχολικό εγχειρίδιο στην ΣΤ΄ Δημοτικού των σχολείων όλης της χώρας.

Τέλος ο Πρόεδρος της Π.Ο.Ε. Γιώργος Παρχαρίδης αναφερόμενος στην απειλή επιβολής προστίμων από τον Δήμο Θεσσαλονίκης για «παράνομη κατάληψη του χώρου της Πλατείας Αγίας Σοφίας» (Eν Κρυπτώ : ότι και να πείς για τον "κύριο" Μπουτάρη είναι λίγο..)– καθώς ο ίδιος με απόφασή του θεώρησε προσχηματικά σωστό να μην δοθεί άδεια στην Π.Ο.Ε. – δήλωσε ότι «οι Πλατείες ανήκουν στον λαό, η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος είναι η λαϊκή έκφραση των 400 σωματείων μελών της σε όλο τον ελλαδικό χώρο και τιμώντας την ιστορία των διεκδικητικών αγώνων των τελευταίων 20 ετών θα είμαστε παρόντες στο προσκλητήριο της Μνήμης μαζί με τον λαό κατ’ εντολή του και συλλογική απόφασή του. Τα διοικητικά μέτρα, τα πρόστιμα και απειλές μηνύσεων που ανήκουν στην λογική άλλων εποχών που ο ελληνικός λαός τελεσίδικα έχει απορρίψει και καταδικάσει ιστορικά, δεν πτοούν ούτε σταματούν την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος που εκπροσωπεί αυθεντικά, πατριωτικά, δημοκρατικά, ενωτικά, συλλογικά όλον τον Ποντιακό Ελληνισμό απ’ άκρου σ’ άκρου της χώρας.

Με τιμή
Ο Πρόεδρος
Γεώργιος Παρχαρίδης
Καθηγητής Καρδιολογίας

Διαβάστε περισσότερα...

Ύμνος στον Πόντιο Αντάρτη

Τρίτη 6 Μαρτίου 2012




Αητέντς' επαραπέτανεν
('Eνας αετός επέταγε)

Αητέντς' επαραπέτανεν
Ψηλά ‘ς σα επουράνια
ούϊ αμάν, αμάν.

Ένας αητός επέταγε
Ψηλά στα επουράνια,
ωχ αμάν, αμάν...


Είχεν τσιαγκία κόκκινα
Και το κουδούκ' νατ' μαύρον
ούϊ αμάν, αμάν.

Είχε τα νύχια κόκκινα
κι ολόμαυρη τη ράχη
ωχ αμάν, αμάν...


Κι εκράτ' νεν και ‘ς σα κάρτσια του
Παλληκαρί' βρασιόνας
ούϊ αμάν, αμάν.

Στα νύχια του εκράταγε
παλληκαριού το χέρι ,
ωχ αμάν, αμάν...



Αητέ μ' για δός μ' ας σο κρατείς
Για πε με όθεν κείται
ούϊ αμάν, αμάν.

Αητέ' μ, για δώς μ' ότι κρατείς
Για πές μου πούθε κείται,
ωχ αμάν, αμάν...



Ας' σο κρατώ ‘κι δίγω σε
Αρ' όθεν κείται λέγω
ούϊ αμάν, αμάν.

Το που κρατώ, δεν παίρνεται
μα θα σου πω που κείται,
ωχ αμάν, αμάν, ωχ αμάν, αμάν..



Ακεί ‘ς ‘σο πέραν το ρασίν
Σο πέραν καν τ' ελάτια
ούϊ αμάν, αμάν.

Εκεί στο πέρα το βουνό,
Στο πέρα, με τα ελάτια,
ωχ αμάν, αμάν...



Μαύρα πουλία τρωγν' ατον
Και άσπρα τριγυλίσκουν
ούϊ αμάν, αμάν.

...Μαύρα πουλιά τον τρώγανε
Κι άσπρα τον τριγυρίζαν,
ωχ αμάν, αμάν, ωχ αμάν, αμάν...
Κι άσπρα τον τριγυρίζαν,
ωχ αμάν, αμάν



Τραντέλλεναν εσκότωσαν
και κείται ματωμένος
ούϊ αμάν, αμάν...

Τραντέλληνα* σκοτώσανε,
Που κείται ματωμένος,
Ώχ αμάν, αμάν...ωχ αμάν, αμάν...


‘Σ σην θάλασσαν κολυμπετής
σ' ομάλια πεχληβάνος
ούϊ αμάν, αμάν.

Στη θάλασσα κολυμβητής
Και στη στεριά λεβέντης,
ωχ αμάν, αμάν, ωχ αμάν, αμάν



‘Σ σον πόλεμον τραντέλλενας
Του Πόντου παλληκάρι

Στη μάχη μέγας ήρωας
Του Πόντου παλληκάρι!...


ούϊ ναϊλιε ‘μεν ντο θα ‘ίνουμε

αμάν, αμάν κι αλοίμονο,
Θέ μου, τι θ' απογίνω!..


* Τραντέλληνας: Tριάντα φορές Έλληνας

(Μετάφραση Θωμάς Ακριτίδης, Λευκότοπος Σερρών - http://pontosworld.com )


Σημ Εν Κρυπτώ: Αφιερωμένο στους Μικρασιάτες που δεν λησμονούν, δεν σωπαίνουν και δεν "συνετίζονται". Σε πείσμα της κάθε κυρίας Ρεπούση και -κυρίως- του κάθε κ.Μάντατζη...

Διαβάστε περισσότερα...

Εκδηλώσεις μνήμης για την Ποντιακή Γενοκτονία

Πέμπτη 19 Μαΐου 2011

Σήμερα το απόγευμα 18.30-21.30 στην Πλατεία Συντάγματος και την Πλατεία Αγ. Σοφίας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Χιλιάδες κόσμου θα συγκεντρωθούν στο κέντρο της πρωτεύουσας και της συμπρωτεύουσας για να δηλώσουν το «παρών» τους στον αγώνα για διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας και καταδίκη του εγκλήματος των Νεοτούρκων εις βάρος των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, με στόχο την αποτροπή οποιουδήποτε λαού να επιχειρήσει τέτοια πολιτική εξόντωσης έναντι άλλου λαού στο μέλλον. Καλούνται όλοι οι Έλληνες, ποντιακής καταγωγής και μη, να στηρίξουν τον αγώνα των απογόνων των θυμάτων της Γενοκτονίας και να ενισχύσουν με την παρουσία τους τις εκδηλώσεις Μνήμης, τα δε σωματεία καλούνται να παραβρεθούν με τα χορευτικά τους τμήματα ενδεδυμένα την ποντιακή στολή και με τα λάβαρά τους, όπως και οι λυράρηδες και νταουλτζίδες να φέρουν τα όργανά τους.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΟΕ
Κορυφώνονται την Πέμπτη 19 Μαΐου 2011 με τις κεντρικές πανελλαδικές εκδηλώσεις της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος οι τελετές μνήμης και διεκδίκησης της Διεθνούς Αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Στην Θεσσαλονίκη στις 19:30 ομιλητές θα είναι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, πολιτικός επιστήμονας - κοινωνιολόγος, πρωτεργάτης για την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης, και ο Ελληνοαμερικανός πολιτικός Λεωνίδας Ραπτάκης, ο οποίος με την ιδιότητα του Γερουσιαστή το 2008 υποστήριξε και πέτυχε την ψήφιση νόμου στην πολιτεία του Rhode Island που αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Στην Αθήνα, στην Πλατεία Συντάγματος, στις 18:30, θα μιλήσει ο τέως Πρόεδρος της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης Ελλήνων Βουλευτών και τέως Βουλευτής του Σουηδικού Κοινοβουλίου Νίκος Παπαδόπουλος, ο οποίος είναι από τους πρωταγωνιστές ομογενείς της Σουηδίας που εργάστηκαν για να είναι η Σουηδία σήμερα μία από τις δύο χώρες που ψήφισαν σε επίπεδο κράτους υπέρ της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, μαζί με την Κύπρο. Επιπλέον, με ενέργειες του Σ.Πο.Σ. Νότιας Ελλάδος και Νήσων της Π.Ο.Ε. και με σύμφωνη γνώμη της Προεδρίας της Δημοκρατίας, την ώρα της κατάθεσης στεφάνου στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη θα υπάρχουν εύζωνοι της Προεδρικής Φρουράς ενδεδυμένοι τη φορεσιά του Πόντιου Αντάρτη.

Η Π.Ο.Ε. με επιστολή της στον Υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα ζητά όπως οι αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες προστατέψουν την Επέτειο Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού από ενδεχόμενη προβοκάτσια εξαιτίας προκλητικής πρόθεσης της Λέσχης του Κλασσικού Αυτοκινήτου Κωνσταντινούπολης να πραγματοποιήσει αυτοκινητοπορεία προς το Τουρκικό Προξενείο Θεσσαλονίκης τη 19-5-2011 προς «τιμήν και δόξα» του Μουσταφά Κεμάλ και εις ανάμνηση, στην ουσία, της γενοκτονικής του δράσης στον Εύξεινο Πόντο.

Ποντιακή γνώμη

Διαβάστε περισσότερα...

Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου: Μύθοι και Πραγματικότητα

Τετάρτη 18 Μαΐου 2011

Του Κώστα Πικραμένου

Από το 1922 μέχρι και σήμερα έχουν αναδειχτεί 6 θεματικές ενότητες οι οποίες συνθέτουν το φάσμα των προβλημάτων στις σχέσεις Ελλάδος και Τουρκίας. Συγκεκριμένα:

  1. Τα θέματα που αφορούν στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο (από το 1973)
  2. Το Κυπριακό (από το 1963)
  3. Η μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης (από το 1987)
  4. Η ελληνορθόδοξη μειονότητα Κων/πολης, Ιμβρου και Τενέδου (από το 1955)
  5. Η Ποντιακή Γενοκτονία (από το 1994)
  6. Η λαθρομετανάστευση (από το 2001)
Εν όψει της 19η Μαίου, ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, χρήσιμο είναι να καταγραφούν οι μέχρι σήμερα τακτικισμοί, παλιννοδίες, κακοί χειρισμοί και κενά που χαρακτηρίζουν τόσο την αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας από το Ελληνικό Κράτος όσο και από την Διεθνή Κοινότητα.

Συγκεκριμένα:
Α) Είναι πλέον σαφές ότι το Ελληνικό Κράτος ουδέποτε αγκάλιασε την υπόθεση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Η προώθηση του εν λόγω νομοσχεδίου το 1994, δηλαδή 71 χρόνια μετά, μαρτυράει την καιροσκοπική και λαικίστικη μεταχείριση ενός ιστορικού γεγονότος των αρχών του 20ου αιώνα. Εκθέτει το Ελληνικό κράτος τόσο έναντι των πολιτών του αλλά και της διεθνούς κοινότητας και θέτει σοβαρά ερωτήματα για την ιστορική αλήθεια ή μη περί της Γενοκτονίας των Ποντίων. Σε σύγκριση με την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαύτωματος των Εβραίων ή της Αρμενικής Γενοκτονίας, η 19η Μαίου δεν είναι καν αργία γεγονός που γελοιοποιεί και προσβάλει τους απογόνους των Ελλήνων του Πόντου.

Β) Η εργασία του καθηγητή Φωτιάδη που αποτελεί την μοναδική (σε όγκο) τεκμηρειωμένη μελέτη επί της οποίας στηρίζεται το επιχείρημα περί της Ποντιακής Γενοκτονίας δεν έλαβε την ελάχιστη υποστήριξη από το Ελληνικό Κράτος και δεν χρηματοδοτήθηκε η μετάφραση της σε ξένες γλώσσες. Η συμπεριφορά της Ελληνικής Πολιτείας υποδηλώνει ότι δεν πιστεύει και δεν επιθυμεί την ανάδειξη του ιστορικού γεγονότος ενώ στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση και στα Ερευνητικά Ινστιτούτα (Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών) κανένα πρόγραμμα μελετών δεν ασχολείται με την Ποντιακή Γενοκτονία.

Γ) Οι θιασώτες και ερευνητές προκειμένου να στηρίξουν τον ισχυρισμό τους περί Ποντιακής Γενοκτονίας δεν μπορούν να βασίζονται μόνο σε πηγές και στατιστικά στοιχεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των τοπικών ενοριών ή σχολείων. Πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη έμφαση στη συλλογή ντοκουμέντων από τις ξένες διπλωματικές αρχές (Πρεσβείες, Προξενεία κλπ) οι οποίες χωρίς προκατάληψη κατέγραφαν τις εκτοπίσεις πληθυσμών και τις σφαγές αμάχων στις διάφορες περιοχές του Πόντου. Γνωρίζουμε ότι οι Αρμένιοι στηρίζουν την διεθνή τους εκστρατεία όχι στα αρχεία του Αρμενικού Πατριαρχείου και των τοπικών μητροπόλεων αλλά στα τηλεγραφήματα κυρίως Αμερικανών διπλωματών και εκπροσώπων ανθρωπιστικών οργανώσεων όπως το US Relief. Mόνο έτσι μπορεί να γίνει δεκτή και αξιόπιστη η όποια διεθνής εκστρατεία περί αναγνώρισης της Ποντιακής Γενοκτονίας διαφορετικά η όλη υπόθεση θα περιοριστεί στη γνωστή εσωτερική κατανάλωση και ψηφοθηρία. Αυτό θέλουμε;

Δ) Είναι αλήθεια ότι το Κομιτάτο Ένωσης και Προόδου είχε λάβει αποφάσεις για την εκδίωξη-εξόντωση των χριστιανικών και εν γένει μη μουσουλμανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατόριας. Οι αποφάσεις αυτές ελήφθησαν στη δίνη του ΙταλοΤουρκικού πολέμου (1911) και των Βαλκανικών Πολέμων (1912-13). Η όποια όμως συντονισμένη επιχείρηση εθνοκάθαρσης έλαβε χώρα από τους Tαλάτ και Ενβέρ Πασά (υπουργοί Εσωτερικών και Πολέμου αντίστοιχα) το διάστημα 1915-1917 και αφορούσε σε πρώτη φάση και κατά προτεραιότητα τους Αρμένιους. Την ίδια περίοδο ο Μουσταφά Κεμάλ ήταν αξιωματικός του Οθωμανικού Στρατού χωρίς αρμοδιότητες και ρόλο σε επιχειρήσεις εθνοκάθαρσης. Εν ολίγοι ο ισχυρισμός περί Ποντιακής Γενοκτονίας το διάστημα 1914-1918 πρέπει να τύχει περαιτέρω έρευνας καθώς υπάρχουν πολλά κενά.

Ε) Ουδείς μπορεί να πιστέψει τον ισχυρισμό ότι υπήρχε οργανωμένο σχέδιο εθνοκάθαρσης των Ελλήνων του Πόντου το οποίο διήρκησε 9 ολόκληρα χρόνια (1914-1923). Η Γενοκτονία των Αρμενίων διήρκησε 24 μήνες (1915-16), των Εβραίων 36 μήνες (42-44). Θα πρέπει λοιπόν οι ερευνητές να συγκεκριμενοποιήσουν το χρονικό διάστημα και να το μαζέψουν διαφορετικά κινδυνέψουν να χαρακτηριστούν γραφικοί. Το ΛΑΟΣ κατέθεσε πρόταση νόμου και μείωσε τα 9 χρόνια Ποντιακής Γενοκτονίας στα 7 χρόνια (1916-1923). Με άλλα λόγια ο καθένας έχει την δική του άποψη και μπορεί να λαστιχοποιεί την Γενοκτονία κατά δοκούν...

ΣΤ) Η επιλογή της 19η Μαιου ως Ημέρα Μνήμης είναι ατυχής και εκθέτει τους θιασώτες της Ποντιακής Γενοκτονίας. Σε αντίθεση με τους Αρμένιους οι οποίοι έχουν ορίσει την 24η Απρίλιου ως Ημέρα Μνήμης καθώς έλαβε χώρα πογκρόμ και δολοφονία επιφανών μελών της Αρμενικής Κοινότητας στην Κων/πολη δεν συνέβη την ημέρα εκείνη κάτι αντίστοιχο στους Έλληνες του Πόντου ή της Πόλης και ειδικότερα της Σαμψούντας όπου και αποβιβάστηκε ο Κεμάλ. Αν οι Τούρκοι έχουν καθιερώσει την 19η Μαιου ως αργία και Γιορτή της Νεολαίας ουδεμία σχέση έχει με πρόκληση ή προβοκάτσια εναντίον της Ημέρας Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας όπως θέλουν κάποιοι να την παρουσιάζουν (βλέπε ΠΟΕ κλπ). Η 19η Μαίου (των Τούρκων) είναι προγενέστερη δεκαετιών της αντίστοιχης Ποντιακής.

Εν τέλει θεωρώ ότι κακοί χειρισμοί και από το οργανωμένο Ποντιακό στοιχείο έχουν οδηγησεί σε μία φολκλορ εκδοχή της Ποντιακής Γενοκτονίας. Η Τουρκική κυβέρνηση χρηματοδοτεί ερευνητικά προγράμματα τόσο εντός της χώρας όσο και στο εξωτερικό για να αναδείξουν την Αρμενική τρομοκρατία» της περιόδου 1914-17. Εμείς ντύνουμε την Προεδρική Φρούρα με Ποντιακές στολές, τραγουδάμε μοιρολόγια για να πείσουμε τους εαυτούς μας. Η ειρωνία είναι ότι ενώ η Ελλάδα έχει αναγνωρίσει την Αρμενική γενοκτονία, η Αρμενία δεν έχει αναγνωρίσει την Ποντιακή. Είμαστε τελικά σοβαροί;

Διαβάστε περισσότερα...

Δύο επιθέσεις του ΡΚΚ στην περιοχή του Δυτ. Πόντου

Πέμπτη 5 Μαΐου 2011

Η μια εναντίον της αποστολής του Ερντογάν. Ένας νεκρός αστυνομικός.

Σήμερα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ερντογάν εγκαινίασε την προεκλογική εκστρατεία του κόμματός του στην πόλη της Κασταμονής. Στη συνέχεια ο Ερντογάν μετέβη με ελικόπτερο στην Αμάσεια, ενώ η αποστολή του κινήθηκε οδικώς από Κασταμονή προς 'Αγκυρα και Αμάσεια.
Περί τις 17:15, την ώρα που η αποστολή περνούσε από τη διάβαση Ιλγκάζ -ο Όλγασσυς της αρχαιότητας- δέχτηκε επίθεση με ρουκέτες ή χειροβομβίδες και αυτόματα όπλα.
Ένα από τα αυτοκίνητα της ασφάλειας που συνοδεύουν το λεωφορείο που χρησιμοπιεί ο Ενρτογάν στην προεκλογική εκστρατεία, πήρε φωτιά από την έκρηξη της ρουκέτας-χειροβομβίδας, ενώ οι αστυνομικοί πήραν θέσεις και άνοιξαν πύρ εναντίον των ενόπλων που έκαναν την επίθεση.

Από τα πυρά των ενόπλων έχασε τη ζωή του ένας αστυνομικός της Διεύθυνσης Ασφάλειας Κασταμονής και άλλος ένας τραυματίστηκε και διακομίστηκε σοτ νοσοκομείο.
Η επίθεση έγινε στο 25ο χλμ της οδού Κασταμονής-Τσάγκιρι (Γάγγραι) και αμέσως μετά άρχισε στρατιωτική επιχείρηση μεγάλης κλίμακας για τον εντοπισμό και την εκουδετέρωση των ενόπλων, που εκτιμάται ότι είναι ομάδα ανταρτών του ΡΚΚ που τα τελευταία δυο χρόνια παραμένει σε μόνιμη βάση στην περιοχή.

Η δεύτερη επίθεση στα σύνορα Σινώπης-Αμάσειας

Εν τω μεταξύ, η δεύτερη επίθεση εναντίον αστυνομικών έγινε κοντά στην πόλη Μπογιαμπάτ, που βρίσκεται στο νομό Σινώπης, κοντά στα σύνορα με το νομό Αμάσειας. Από την επίθεση τραυματίστηκαν τρεις αστυνομικοί.
Σύμφωνα με απόρρητο σημείωμα που έστειλε η Γενική Διεύθυνση Ασφάλειας στις νομαρχίες της περιοχής του Πόντου πριν από μερικές εβδομάδες, στην περιοχή του Πόντου παραμένουν σε μόνιμη βάση τα τελευταία δυο χρόνια 20-25 αντάρτες του ΡΚΚ, οι οποίοι αλλάζουν τακτικά τις τοποθεσίες απόκρυψης για να αποφύγουν τον εντοπισμό από τις δυνάμεις ασφαλείας. Σύμφωνα με το ίδιο σημείωμα, οι αντάρτες κινούνται σε ομάδες τεσσάρων ατόμων, ενώ ο επικεφαλής όλων είναι αντάρτης με τον κωδικό 'Şehmuz', που θεωρείται πολύ ικανός και επικίνδυνος. Μια ομάδα τεσσάρων ανταρτών κινείται στην περιοχή της Σινώπης και της Κασταμονής, ενώ υπάρχουν πληροφορίες για δραστηριοποίηση των ομάδων των ανταρτών τους καλοκαιρινούς μήνες στις περιοχές Αμισού, Κοτυώρων-Ορντού, Τοκάτης, Αμάσειας, Τραπεζούντας, Σινώπης, Κασταμονής, Κερασούντας και Αργυρυύπολης-Γκιουμουσχανέ.
Πάντα σύμφωνα με πληροφορίες των τουρκικών αρχών ασφαλείας, το ΡΚΚ σχεδιάζει να αποστείλει τις προσεχείς εβδομάδες άλλες δυο ομάδες των 15 ατόμων από το Τούντζελι στην περιοχή του Πόντου, με σκοπό να δραστηριοποιηθούν την καλοκαιρινή περίοδο.
Πηγή: www.internethaber.com

http://infognomonpolitics.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...

Ερώτηση προς το ΥΠΕΞ για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Παρασκευή 21 Μαΐου 2010

Eρώτηση προς τον Υπουργό Εξωτερικών

Θέμα: Γενοκτονία Ελλήνων του Πόντου
Κατά την περίοδο 1916-1923 διεπράχθη ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην Ιστορία της ανθρωπότητας, η Γενοκτονία 353.000 Ελλήνων του Πόντου από την Κεμαλική Τουρκία. Τα τραγικά γεγονότα εκείνης της περιόδου θεμελιώνουν σαφέστατα την ύπαρξη Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου με βάση τους διεθνείς ορισμούς της Γενοκτονίας, όπως καταγράφονται στα διεθνή κείμενα, και συγκεκριμένα στα άρθρα IΙ και ΙΙΙ της Διεθνούς Συμβάσεως του 1948 για την πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας και του Άρθρου 6 του Καταστατικού της Ρώμης για την Ίδρυση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.

Το Φεβρουάριου του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Εν συνεχεία, ξένα κοινοβούλια αναγνώρισαν τη Γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων. Παρ’ όλα αυτά η πλειοψηφία των ξένων Κοινοβουλίων δεν έχουν αναγνωρίσει ακόμα τη Γενοκτονία των Ποντίων ως Ιστορικό γεγονός, οι δε Ελληνικές Κυβερνήσεις δεν έχουν ως σήμερα υποστηρίξει ενεργά καμία πολιτική προώθησης της αναγνώρισης από ξένα Κοινοβούλια, πολύ δε περισσότερο από το Κοινοβούλιο της Τουρκίας.

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου αποτελεί σημαντική πράξη τόσο για τον Ελληνισμό, όσο και για τη Διεθνή κοινότητα, λόγω της αποκατάστασης της Ιστορικής αλήθειας και της Διεθνούς δικαιοσύνης. Μετά την πρόσφατη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από το Σουηδικό Κοινοβούλιο.

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

1) Σε ποιες πράξεις και πρωτοβουλίες και πότε προτίθεται να προβεί η Κυβέρνηση ενώπιον πολυμερών διεθνών οργανισμών, κοινοβουλίων και Κυβερνήσεων ξένων κρατών, προκειμένου να προωθήσει την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και να αποκαταστήσει την Ιστορική αλήθεια;

2) Προτίθεται η Ελληνική Κυβέρνηση να θέσει το θέμα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου στην Τουρκική Κυβέρνηση;

Πέμπτη, 20η Μαΐου 2010

Οι ερωτώντες Βουλευτές:
Σάββας Αναστασιάδης
Αυγερινοπούλου Διονυσία
Καρυπίδης Αναστάσιος
Τζηκαλαγιάς Ζήσης
Χαλκίδης Μιχάλης

Διαβάστε περισσότερα...

Μήνυμα Σαμαρά για την Ημέρα μνήμης της Ποντιακής γενοκτονίας

Τετάρτη 19 Μαΐου 2010

"Η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού αποτελεί ένα από τα στυγερότερα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας.

Ο ιστορικός Π. Ενεπεκίδης χαρακτήρισε με την συγκλονιστική φράση «ένα Άουσβιτς εν ροή», τις διαβόητες Πορείες Θανάτου, όπου γυναικόπαιδα, γέροι, άνδρες, εξαθλιωμένοι, οδηγήθηκαν σε άγρια βουνά ή άνυδρες ερημιές, όπου άλλοι πέθαιναν εν πορεία από τις κακουχίες κι άλλοι εξοντώνονταν από τους φρουρούς.

Όμως οι Έλληνες του Πόντου επέζησαν, είναι δίπλα μας, γύρω μας, στην Ελλάδα και στη Διασπορά. Σημαιοφόροι της Μνήμης και αγωνιστές της Δικαίωσης.

Η δικαίωση αυτή, θα γίνει μόνον όταν η ίδια η Τουρκία αναγνωρίσει την Γενοκτονία. Κι αυτό θα βοηθήσει, πραγματικά, στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η ημέρα μνήμης – κάθε χρόνο στις 19 Μαΐου – είναι υπόμνηση αυτού του αγώνα. Όλου του Ελληνισμού.
"

Διαβάστε περισσότερα...

«Η Ρωμανία κι αν επέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο»

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Ο Μωάμεθ ο Πορθητής, σε αντίθεση με το ψηλό παιδί από την Μινεσότα ήταν ελληνομαθής. Ο καρντάσης μας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο μπακαλόγατος που θέλει να γίνει σουλτάνος, πάλι σε αντίθεση με το ψηλό παιδί από την Μινεσότα, ξέρει Ιστορία. Ή τουλάχιστον ξέρει ο Φον Ρίμπεντροπ του ισλαμοφασισμού, ο Νταβούτογλου.

Ο Ρετζέπ όταν επισκέφθηκε την Ηγεμονία μας, ζήτησε γι’ άλλη μια φορά το Φετιχέ τζαμί στο Μοναστηράκι κι ο αφασιακός Γιώργος είπε ναι.

Λοιπόν αδέρφια, για να μάθετε αυτά που δεν ξέρει ο Γιώργος, το εν λόγω τζαμί δεν χτίστηκε από τους Τούρκους αλλά από Άραβες εμπόρους, που ζούσαν ειρηνικά ως κοινότητα στην Αθήνα και τον Πειραιά, για τις λατρευτικές τους ανάγκες, πολύ πριν οι Τούρκοι δουν την από δω μεριά της Ελληνικής Λίμνης.

Όταν ο Μωάμεθ το 1452 κατέλαβε την Αθήνα, το Φετιχέ τζαμί ήταν ερείπιο. Ο ελληνομαθής Μωάμεθ λοιπόν, έχοντας επίγνωση της σημασίας της κατάληψης των Αθηνών, ως σύμβολο της κατάκτησης από αυτόν της ιστορικής πνευματικής πρωτεύουσας της Ελλάδας, αναστήλωσε το τζαμί και το αποκατέστησε ως χώρο λατρείας.

Το Φετιχέ τζαμί, αδέρφια, τόσο για τον Μωάμεθ τον Πορθητή, όσο και για τους ισλαμοφασίστες επιγόνους του, συμβολίζει την ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ του τουρκικού Ισλάμ στην καρδιά της Ιστορικής ηπειρωτικής Ελλάδας. Είναι το ζωντανό σύμβολο της κατάκτησης της Αθήνας από τους πλιατσικολόγους και φονιάδες γιους του Ερτογρούλ.

Κανένα από τα καθεστωτικά βλακόμετρα δεν θα σας τα πει αυτά. Κανένας από τους κατοχικούς «σοσιαλιστές» μας δεν ψιθύρισε ούτε λέξη γι’ αυτό. Ούτε ένας έστω από το στελεχιακό ανέκδοτο, που αυτοαποκαλείται «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ».

Η παραχώρηση αυτή είναι για τους Τούρκους ισλαμιστές πιο σημαντική από όλα τα πρωτόκολλα που υπέγραψαν με την παιδική χαρά που κυβερνά την χώρα μας.

Η πολιτική είναι συμβολισμοί, είπε κάποιος Γάλλος. Έτσι είναι. Και χειρότερο συμβολισμό σε χειρότερους καιρούς δεν θα μπορούσαμε να διαλέξουμε.

Όταν τάχιστα απέλθουν οι βαρβαρίζοντες ψιλοηγήτορες μας, πιστεύω πως ο Αντώνης, που ξέρει Ιστορία κι έχει ελληνοπρέπεια, θ’ αφήσει το Φετιχέ τζαμί ως έχει, μουσείο.

Εκτός αν τ’ αδέρφια μας δεχθούν μια αξιοπρεπή τράμπα: να ξαναφωνάξει ο μουεζίνης από το Φετιχέ τζαμί και η Αγιά Σοφιά να δοθεί πίσω στους ενορίτες της, σε 20.000.000 Έλληνες ανά τον κόσμο. Σε αυτή την περίπτωση, αδερφέ μου Ρετζέπ, έρχομαι να κουβαλήσω άμμο κι ασβέστη για το τζαμί του ρεσούλη σου.

Σήμερα όμως, μην ξεχνάτε, είναι 19η Μαΐου. Σαν σήμερα ο φονιάς γυναικοπαίδων, ο Χίμλερ των Χριστιανών της Μικράς Ασίας, ο Κεμάλ, αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα κι άρχισε η τελική φάση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Κύριος συνεργάτης του ο Τοπάλ (κουτσός) Οσμάν, μια σπάνιας διαστροφής εγκληματική προσωπικότητα που ταίριαξε καλά με τον αμφιφιλόφυλο και σαδιστή αφέντη του. 350.000 Πόντιοι πέρασαν από το λεπίδι, το τουφέκι και τις πορείες θανάτου, ένα «Άουσβιτς εν ροή», όπως είπε ο Π. Ενεπεκίδης. Μια γενοκτονία αλά τούρκα, χωρίς ψευδοεπιστημονική θεμελίωση περί ανωτερότητας της τουρκικής φυλής. Απλά πράγματα: φόνοι, βιασμοί και πλιάτσικο. Τους φονιάδες ακολουθούσε να ολόκληρο λογιστικό σύστημα διαχείρισης των κλοπιμαίων. Έγιναν μάλιστα αργότερα δίκες κατά αυτών που καταχράστηκαν μεγαλύτερο μερίδιο από ότι «δικαιούνταν» από τα ματωμένα υπάρχοντα των εξολοθρευμένων Χριστιανών.

Ένα άλλο οργανωμένο σύστημα σοφών άλλαζε τα ονόματα ακόμη και στο τελευταίο ρυάκι, στο τελευταίο ύψωμα. Ξέρανε και ξέρουν ότι είναι καταπατητές.

O Ερντογάν κρατά καλά την σκυτάλη του αίματος και της ατιμίας. Συνεχίζει την παράδοση του Κεμάλ και του χαλιφάτου, που παρά τις διαφορές τους, η παλιά και η «νέα» Τουρκία ενώνονται στο Φόνο, τους Βιασμούς και το Πλιάτσικο. Ο Ερντογάν διατηρεί την Ύβρι, διατηρεί αλώβητους τους μηχανισμούς της Γενοκτονίας. Αφού όμως ξέρει Ιστορία, γι’ αυτό ζητάει το Φετιχέ τζαμί, τότε θα ξέρει ότι μετά την Ύβρη, κάποια στιγμή έρχεται η Νέμεση.

Όμως, αδέρφια, υπάρχει κάτι που πολλοί δεν ξέρουν. Ο Πόντος δεν έπεσε αμαχητί. Τα μαυροφορεμένα παλικάρια του, οι αληθινοί γιοι του Διγενή Ακρίτα πολέμησαν στα σπίτια τους, στους λόγγους και στις σπηλιές. Με τα γυναικόπαιδα ανάμεσα τους σε επικές πορείες πέρασαν στον Καύκασο, όπου πολλές φορές οι Μπολσεβίκοι σύμμαχοι του Κεμάλ τους παρέδιδαν στους Τούρκους. Έγιναν ολοκαυτώματα σε σπηλιές και σπίτια – άπαρτα κάστρα. Ο Πόντος, αδέρφια, έπεσε με το ντουφέκι στο χέρι.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής λοιπόν, μνημονεύω τους Αετούς των Βουνών του Πόντου, τους Οπλαρχηγούς του Αντάρτικου του Πόντου, τιτάνιες μορφές του Ελληνισμού, τέκνα της ανάγκης αλλά και της τιμής: Αιμίλος Κατόγλου, Στυλιανός, Αλέξανδρος Παλτόγλου, Ανέστης, Νικολής, Ηλίας, Παντελής, Κούρτος, Κεχαγιάς, Χασαρλού, Κωστής Παμπούλογλου, Γεώργιος Τσαχαλού, αδελφοί Ανέστης και Θεόφιλος, Σαρής, Ελευθέριος Κούρπαλη, Αναστάσιος Εγρίπελι, Χρύσος Τζορακλής, Παντελής Τζιμελής, Θεόφιλος Τζάλης, Ουζούν Φίτες, Ιωάννης Γιαγπασανλής, Στυλιανός Κοσμίδης , Ευάγγελος Ιωαννίδης, Χαράλαμπος Ελευθεριάδης, καπετάν Τσιρίπς Τσιφλίδης, Ιστύλ αγάς (σημ Εν Κρυπτώ : Ιστίλ Αγάς (φωτογραφία) και Στυλιανός Κοσμίδης είναι το ίδιο πρόσωπο) και τόσοι άλλοι. Βάλτε μπροστά από κάθε όνομα το καπετάν. Στο δίλημμα αντίσταση ή υποταγή επέλεξαν την Αντίσταση.

Κι αν μερικοί δεν καταλαβαίνουν τι πάστα είναι αυτοί οι άνθρωποι του Λαού μας, οι Ακρίτες των Ακριτών, ακούστε κι αυτό: Οι Πόντιοι από την Τσάλκα, πέρασαν με το τουφέκι στο χέρι κι έχτισαν ξανά τα χωριά τους στον Καύκασο. Ανύπαρκτες τότε οι επαφές με την Ελλάδα. Χριστιανοί, Έλληνες το φρόνημα και τουρκόφωνοι. Γρυ Ελληνικά. Ήταν το αποτέλεσμα του είδους της πίεσης που δέχτηκαν από τους Τούρκους. Ο Θεοχάρης Κεσίδης, αυτός ο σπουδαίος μελετητής του Πλάτωνα, μας αφηγήθηκε λοιπόν μια μέρα το εξής: Μια επιτροπή της τότε Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών έκανε έρευνα και καταγραφή των γλωσσών που μιλούσαν οι πληθυσμοί των ΕΣΣΔ και των γλωσσών που θα επιθυμούσαν να διδάσκονται. Πήγαν λοιπόν και στην Τσάλκα, που όλοι ήξεραν πως ήταν τουρκόφωνη. Μαζευτήκανε λοιπόν στο κεφαλοχώρι σ’ ένα κρατικό κτίριο η επιτροπή κι οι κεφαλές των Ποντίων. Λέει λοιπόν ένας τύπος της επιτροπής ως αυτονόητο, «γλώσσα που μιλάτε, τουρκικά» και πάει να το συμπληρώσει στο έντυπο. Μέσα σε μια δυσοίωνη σιωπή, πλησιάζει ένας γέρος Πόντιος και ρίχνοντας μια τρομερή γροθιά στο τραπέζι, τους είπε σε άπταιστα τούρκικα: «Αν θέλετε να γυρίσετε ζωντανοί στη Μόσχα, ελληνικά θα γράψετε ότι μιλάμε κι ελληνικά θέλουμε να διδασκόμαστε»! Αυτό σημαίνει τραντέλενοι.

Μ’ αρέσουν οι χοροί κι οι μουσικές του Λαού μας. Όλες. Μα όταν βλέπω κι ακούω την σέρα, τον Πυρρίχιο, όταν βλέπω να πάλλονται οι τελαμώνες και να βροντούν τα μαχαίρια και τους τραντέλενους, τους τρανούς Έλληνες, να χτυπούν ρυθμικά τις μπότες τους, καθώς φωνάζει ο Αρχηγός τα παραγγέλματα και να προχωρούν σκυφτοί κι ύστερα ολόρθοι στην συμβολική επίθεση, ενώ ο κεμετζές κλιμακώνει την Μάχη, ανατριχιάζω.

Λελεύω σας, αδέρφια και σήμερα θα πάρω το τεμέτερον μου, για να κάνουμε μουχαπέτ και να χύσουμε λίγο κρασί στους παππούδες σας.

www.antinews.gr


*Στην πρώτη φωτογραφία ο καπετάνιος Ευάγγελος Ιωαννίδης (Κιουμους Ματεν).

Διαβάστε περισσότερα...

Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου: Στόχος η διεθνής αναγνώριση

του Φώτη Κουτσαμπάρη

Το πάγιο αίτημα για διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου προβάλλεται για άλλη μια χρονιά στις εκδηλώσεις που διοργανώνει η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος (ΠΟΕ) στις 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού.
Στις φετινές εκδηλώσεις επισημαίνεται η ιστορική απόφαση του κοινοβουλίου της Σουηδίας, στις 11 Μαρτίου 2010, με την οποία αναγνωρίστηκε η γενοκτονία των Ποντίων. “Είχαμε μια περίοδο ογδόντα ετών μέχρι να αναγνωρίσει το ελληνικό κοινοβούλιο, το 1994, τη γενοκτονία. Από τότε, εδώ και δεκαέξι χρόνια, γίνονται οι προσπάθειες για τη διεθνή αναγνώριση, που είναι το ζητούμενο”, υπογράμμισε ο κ. Γιώργος Παρχαρίδης, πρόεδρος της ΠΟΕ, σε συνέντευξη τύπου.

Αύριο διοργανώνονται από την ομοσπονδία δύο παράλληλες συγκεντρώσεις, η κεντρική στις 7.30 μ.μ. στην πλατεία Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη με ομιλητές τον ομογενή βουλευτή του σουηδικού κοινοβουλίου Νίκου Παπαδόπουλο και την πρώην πρόεδρο του αριστερού κόμματος στη Σουηδία Ούλα Χόφμαν και η δεύτερη στις 6 μ.μ. στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα με κεντρική ομιλήτρια την κουρδικής καταγωγής σουηδή βουλευτή Gulen Anci. Οι ομιλητές έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο, ώστε να εκδοθεί η απόφαση του σουηδικού κοινοβουλίου.
Καλούμε όλους τους Έλληνες να είναι παρόντες στις συγκεντρώσεις, διότι δεν είναι μόνο ποντιακό το ζήτημα, είναι εθνικό και πανανθρώπινο. Όσο μεγαλύτερες είναι οι συγκεντρώσεις, τόσο ηχηρότερο θα είναι το μήνυμα που θα στείλουμε σε όλο τον κόσμο και στην Τουρκία, από την οποία ζητούμε να αναγνωρίσει τη γενοκτονία. Ζητούμε από τον τούρκο πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν να έχει το θάρρος να ζητήσει συγγνώμη”, τόνισε ο κ. Παρχαρίδης, ο οποίος επίσης ζήτησε να τεθεί το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας ως προϋπόθεση για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.
Απούσα η ελληνική πολιτεία
Στις προσπάθειες των Ποντίων της Σουηδίας για την αναγνώριση της γενοκτονίας αναφέρθηκε ο πρόεδρος του συλλόγου “Εύξεινος Πόντος” Στοκχόλμης Κωνσταντίνος Φραγκίδης, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα για να παραστεί στις εκδηλώσεις. Ο κ. Φραγκίδης υπογράμμισε την άρνηση της ελληνικής πολιτείας να συμβάλλει στις προσπάθειες. “Αρχίσαμε τον αγώνα από το 2000. Δεν μας στήριξε η ελληνική πολιτεία και βρήκαμε ανοικτές πόρτες στη Σουηδία, μαζί με τους συλλόγους Ασσύριων και Αρμενίων, με τους οποίους συνεργαστήκαμε. Η Σουηδία έγινε η πρώτη χώρα παγκοσμίως που αναγνώρισε τη γενοκτονία, κάτι που δεν έκαναν η Ελλάδα και η Κύπρος”, τόνισε ο κ. Φραγκίδης. Σύμφωνα με τον ίδιο, η προσπάθεια θα συνεχιστεί με τη βοήθεια σουηδών βουλευτών, ώστε να μεταφερθεί στα Ηνωμένα Έθνη το αίτημα για διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας.

Σειρά διαλέξεων
Η νεολαία της ΠΟΕ συνεργάζεται στενά με επιστήμονες από το εξωτερικό και προσπαθεί να τεκμηριώσει τα ιστορικά γεγονότα, αν και ήδη οι γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών του Πόντου έχουν τεκμηριωθεί από τη Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών για την αναγνώριση των γενοκτονιών. Όπως είπε ο συντονιστής της νεολαίας της ΠΟΕ Θεοδόσης Κυριακίδης, γίνεται σειρά διαλέξεων για την ανάδειξη του ζητήματος.
Σήμερα στις 8.30 μ.μ. η Πάμελα Στάινερ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, δισεγγονή του Χένρι Μοργκεντάου, ο οποίος είχε βοηθήσει τους Αρμένιους και τους Έλληνες, θα δώσει διάλεξη με θέμα “Χένρι Μοργκεντάου, μια τίμια φωνή στην ιστορία”. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Εντευκτήριο της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, στην οδό Λεωφόρου Νίκης 13.

Την Τετάρτη, ώρα 20:00, η Έυξεινος Λέσχη Αθηνών διοργανώνει εκδήλωση με θέμα:
"Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ"
Ομιλητές οι Σάββας Αναστασιάδης, Τηλέμαχος Χυτήρης, Μάριος Ευρυβιάδης και Παύλος Τσίμας. Την εκδήλωση θα συντονίσει η δημοσιογράφος Μαρία Αντωνιάδου. Ξενοδοχείο ATHENS GATE, Συγγρού 10.
Την Πέμπτη 20 και Παρασκευή 21 Μαΐου διοργανώνεται διεθνές επιστημονικό συμπόσιο με θέμα “Διαθρησκειακός διάλογος, ανθρώπινα δικαιώματα και θρησκευτικό παρόν στην Τουρκία”. Η εναρκτήρια συνεδρία θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη στις 5 μ.μ. στο Δ΄ αμφιθέατρο της Θεολογικής σχολής του ΑΠΘ.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Διαβάστε περισσότερα...

Αρμένιοι, Σουηδοί και «τουρκόσποροι»

Πέμπτη 1 Απριλίου 2010

Του Βλαση Αγτζιδη *

Μια απρόσμενη είδηση από τη Στοκχόλμη ήλθε να προκαλέσει αμηχανία στα κρατικά ΜΜΕ και στους επίσημους διαμορφωτές της κοινής γνώμης πριν από λίγες μέρες. Με πρωτοβουλία της σουηδικής Αριστεράς –σοσιαλδημοκράτες και οικολόγοι– το σουηδικό Κοινοβούλιο αναγνώρισε στις 11 Μαρτίου τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, μαζί μ’ αυτές των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων, προκαλώντας έντονη δυσαρέσκεια στην Τουρκία, δημιουργώντας ρήγμα στις καλές έως εκείνη τη στιγμή σουηδο-τουρκικές σχέσεις.

Για αρκετή ώρα μετά τη γνωστοποίηση της αναγνώρισης, τα ελληνικά κρατικά Μέσα θα αναφέρονται μόνο στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων και θα αποκρύπτουν το γεγονός της αναγνώρισης και της γενοκτονίας των Ποντίων. Με μια πρώτη ανάγνωση, το γεγονός αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ως μια άρνηση της ελλαδικής κοινωνίας και της κυβέρνησής της να αποδεχτεί ένα πολιτικό γεγονός, απόρροια μιας δυσάρεστης ιστορικής κληρονομιάς, που επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τις βεβαρημένες ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ομως, αυτή η διαπίστωση προκύπτει μόνο από την πρώτη επιφανειακή ανάγνωση. Γιατί, μόλις αναλύσεις καλύτερα τη νεοελληνική ιδεολογική συγκρότηση, θα σου αποκαλυφθεί μια κυρίαρχη ιδεολογική κατασκευή, που αμφισβητεί τις γενοκτονίες των χριστιανικών κοινοτήτων από τους Τούρκους εθνικιστές κατά την εποχή της διάλυσης της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η αντιπροσφυγική κληρονομιά της ελληνικής πολιτικής ζωής από το 1922 δεν εξαλείφθηκε, όπως νομίζουν πολλοί ρομαντικοί. Απλώς μεταλλάχθηκε και πήρε άλλες μορφές εξίσου επώδυνες. Μπορεί να έχει ξεχαστεί ότι ένα μεγάλο μέρος της ελλαδικής πολιτικής ηγεσίας εκφραζόταν κατά το Μεσοπόλεμο με την απαίτηση του φιλομοναρχικού εκδότη του «Πρωινού Τύπου» Νίκου Κρανιωτάκη το 1933, να επιβληθεί στους πρόσφυγες να φορέσουν κίτρινα περιβραχιόνια για να τους διακρίνουν και να τους αποφεύγουν οι «καθαρόαιμοι Ελληνες».

Μπορεί σήμερα η αντιπάθεια προς τους πρόσφυγες να μην εκφράζεται όπως συνέβη το 1935 με την πυρπόληση του προσφυγικού οικισμού στο Βόλο από τις παρακρατικές συμμορίες, όταν, όπως γράφει ο Σπύρος Λιναρδάτος: «Αντιβενιζελικοί μπράβοι βάζουν φωτιά στα προσφυγικά παραπήγματα και γίνεται στάχτη μαζί με την περιουσία των προσφύγων κι ένας νεαρός πρόσφυγας που δεν πρόλαβε να φύγει…».

Σήμερα το αντιπροσφυγικό συναίσθημα εκφράζεται με άλλο τρόπο. Με την υποτίμηση και περιφρόνηση της απόπειρας των προσφυγικών οργανώσεων να ενσωματώσουν στο εθνικό ιστορικό αφήγημα και τη δική τους ιδιαίτερη εμπειρία. Η βιαιότητα της απόρριψης των προσφυγικών απόψεων ανέδειξε τη διαιώνιση της αντίθεσης των «αυτοχθόνων» με τους «πρόσφυγες» και την ανθεκτικότητα των ερμηνειών που διαμορφώθηκαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, τόσο από τους φορείς του κράτους όσο και της Αριστεράς. Η τάση αυτή θα είναι ιδιαιτέρως έντονη στο χώρο της νεοελληνικής ιστοριογραφίας. Ζητήματα όπως η πολιτική του τουρκικού εθνικισμού στην Ανατολή και οι γενοκτονίες των χριστιανικών λαών, καθώς και οι σταλινικές διώξεις, που έγιναν λίγο αργότερα στη Σοβιετική Ενωση, δεν θα απασχολήσουν ούτε κατ’ ελάχιστον τους κυρίαρχους ελλαδικούς ιστοριογραφικούς προσανατολισμούς.

Εξαιρετικά διατύπωσε αυτή τη σχέση η Χρ. Κουλούρη, με αφορμή την εμφάνιση ενός Δεξιού αναθεωρητισμού που αποσκοπούσε στην αποκατάσταση των υπαιτίων της Μικρασιατικής Καταστροφής με την αναψηλάφηση της Δίκης των Εξ: «…ξαναφέρνει στο προσκήνιο τη σύγκρουση Ελλαδιτών και προσφύγων, μια σύγκρουση που έχει καθορίσει την προσφυγική μνήμη, καθώς και το αίσθημα αποκλεισμού της προσφυγικής μνήμης από την επίσημη ιστορία».

Η αναγνώριση του γεγονότος ότι διεπράχθη γενοκτονία κατά των ελληνικών πληθυσμών στην Ανατολή από τον καθ’ ύλην αρμόδιο διεθνή ακαδημαϊκό οργανισμό, τον International Association of Genocide Scho-lars – IAGS, ή η παραδοχή του ιστορικού αυτού γεγονότος από σημαντικούς Τούρκους ιστορικούς, ελάχιστα άλλαξε τα παραδοσιακά αρνητικά στερεότυπα της ιστοριογραφίας μας.

Με τον ίδιο τρόπο θα παραγνωριστούν υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα, όπως αυτό της προσφυγιάς κατά τη δεκαετία του ’90 των δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων προσφύγων από την πρώην Σοβιετική Ενωση.

Προσφύγων, υποκείμενων στις πρόνοιες της Συνθήκης της Λωζάννης, αλλά περιφρονημένων και αγνοημένων τόσο από το κράτος, όσο και από τις ποικίλες «αντιρατσιστικές» οργανώσεις, αλλά και από την Αριστερά, η οποία μετέτρεψε σε ιδεολογικό δόγμα την κυνική εξωτερική πολιτική της Σοβιετικής Ενωσης της περιόδου 1919-1922 και ελάχιστα ξεπέρασε τις φιλοσταλινικές της καθηλώσεις.

* Ο κ. Βλάσης Αγτζίδης είναι ιστορικός.

www.kathimerini.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Η Γεωπολιτική των Γενοκτονιών και η Εκκωφαντική Ένοχη Σιωπή στην Ελλάδα

Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010

του Σάββα Καλεντερίδη

Την Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010 η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, ψήφισε με το οριακό 23-22 την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων και την προώθηση του θέματος στην ολομέλεια, για συζήτηση και ψήφιση, κάτι που επαφίεται στην πρωτοβουλία της προέδρου της βουλής Νάνσι Πελόσι. Η αμερικανική διοίκηση στην αρχή κράτησε αποστάσεις από το θέμα, ενώ ο ίδιος ο πρόεδρος Ομπάμα και η υπουργός εξωτερικών Χίλαρυ Κλίντον, την παραμονή της ψηφοφορίας επιχείρησαν να αποτρέψουν την έγκριση, τη στιγμή που ο Ομπάμα προεκλογικά είχε δεσμευτεί δημόσια να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων.

Ο λόγος; Τον έπεισαν οι αρμόδιες υπηρεσίες ότι ενδεχόμενη αναγνώριση της Γενοκτονίας, μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τις γεωπολιτικές ανάγκες και συμφέροντα των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, το Ιράν, το Ιράκ-Κουρδιστάν, τη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο, αφού είναι δεδομένος ο κομβικός ρόλος της Τουρκίας στην εξυπηρέτησή τους.

Η Τουρκία από την πλευρά της δήλωσε ότι ανακαλεί τον πρέσβη της από την Ουάσιγκτον και δεν προτίθεται να τον επαναφέρει στη θέση του, εάν δεν ξεκαθαρίσει το ζήτημα της συζήτησης του θέματος στην ολομέλεια της αμερικανικής βουλής. Ο υπουργός εξωτερικών κ. Νταβούτογλου, μάλιστα, ως απάντηση στις αιτιάσεις της αμερικανικής διοίκησης για αδυναμία παρέμβασης στις διεργασίες και αποφάσεις της βουλής, η οποία είναι ανεξάρτητη, δήλωσε ότι και η Τουρκία έχει κοινοβούλιο που δρα ανεξάρτητα από την τουρκική κυβέρνηση. Σημείωσε μάλιστα ότι την ίδια μέρα που θα συζητηθεί και θα ψηφιστεί το θέμα της αναγνώρισης της Αρμενικής Γενοκτονίας στην αμερικανική βουλή, και το τουρκικό κοινοβούλιο μπορεί να φέρει προς συζήτηση και ψήφιση το θέμα της χρήσης της βάσης του Ιντζιρλίκ από τις δυνάμεις των ΗΠΑ, καθώς και το θέμα της παρουσίας τουρκικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν.

Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (15 Μαρτίου 2010) οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις παραμένουν στο επίπεδο που ήταν την επομένη της έγκρισης του ψηφίσματος στην επιτροπή της βουλής, ενώ στα διεθνή ΜΜΕ και στον τύπο του Ισραήλ υπάρχουν αναφορές για 'στρατηγική ουδετερότητα' του εβραϊκού παράγοντα στις ΗΠΑ και αλλού, που μέχρι τώρα ήταν συνοδοιπόρος και συμμαχητής της Τουρκίας στο ζήτημα αυτό και όχι μόνο. Ο σκεπτικισμός και στάση του εβραϊκού παράγοντα στο ζήτημα της Αρμενικής Γενοκτονίας σχετίζεται με τον έντονο προβληματισμό που έχει αναπτυχθεί, μετά την ηγεμονική πολιτική που αποπειράται να ασκήσει η Τουρκία και στη Μέση Ανατολή, όπου, ούτως ή άλλως, δυο ηγεμόνες παραείναι πολλοί.
Ενώ η Τουρκία προσπαθεί να διαχειριστεί το θέμα και αφού η επιτροπή του κοινοβουλίου της κυβέρνησης της Καταλονίας, μία από τις 17 αυτόνομες περιοχές που συναπαρτίζουν το Βασίλειο της Ισπανίας, ψήφισε ομόφωνα την αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας, με τους βουλευτές των κομμάτων της αριστεράς να δηλώνουν ότι ξεκίνησαν πρωτοβουλία ώστε να συζητηθεί αντίστοιχο ψήφισμα και στην κεντρική βουλή της Ισπανίας, έρχεται το ψήφισμα της βουλής της Σουηδίας, όπου η Τουρκία αντιμετωπίζει πλέον μια ποιοτικά διαφοροποιημένη 'απειλή', σύμφωνα πάντα με τη δική της λογική.
Εκεί, Αρμένιοι, Ασσύριοι και Έλληνες, με την ηρωική βοήθεια μιας Κούρδισσας, όπως θα δούμε σε σχετικό ρεπορτάζ, έχοντας την υποστήριξη της σουηδικής Κεντρο-Αριστεράς και κόντρα στα κόμματα που απαρτίζουν τον κεντροδεξιό κυβερνητικό συνασπισμό, κατορθώνουν να περάσουν οριακά (131 ψήφοι υπέρ, 130 κατά) το ψήφισμα της Αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Ελλήνων του Πόντου και των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής.

Σύμφωνα με δικές μας πληροφορίες από την Άγκυρα και τις Βρυξέλλες, η εξέλιξη αυτή, το γεγονός δηλαδή του συνασπισμού Αρμενίων-Ασσυρίων-Ελλήνων και της υποστήριξης των Κούρδων στο ζήτημα αυτό, που μπορεί να αποτελέσει τη βάση για τη χάραξη μια κοινής στρατηγικής των ιστορικών αυτών λαών της Ανατολής απέναντι στη συνεχιζόμενη τουρκική βαρβαρότητα, μέρος της οποίας είναι η άρνηση της Γενοκτονίας, προβληματίζει έντονα την τουρκική διπλωματία και την τουρκική κυβέρνηση και όχι μόνο.
Τη στιγμή που συμβαίνουν αυτά, που στην ουσία συνιστούν μια νέα γεωπολιτική, αυτή των Γενοκτονιών (να θυμηθούμε και τον τρόπο που χρησιμοποιείται γεωπολιτικά το Νταρφούρ), και η Τουρκία αναγκάζεται να ανακαλέσει και δεύτερο πρέσβη για διαβουλεύσεις λόγω αρνητικών εξελίξεων στο θέμα της Γενοκτονίας, και ενώ έχει προηγηθεί μια εξαιρετικά άθλια πράξη στο ιστορικό Εθνικό και Καποδιαστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου Έλληνες βουλευτές και καθηγητές πανεπιστημίων, παρουσία του Τούρκου πρέσβη-τοποτηρητή, αγιοποιούν τον Μουσταφά Κεμάλ στην καρδιά της Αθήνας, τα ελληνικά κόμματα και ο πολιτικός κόσμος τηρεί μια εκκωφαντική ένοχη σιωπή για το θέμα. Από την πλευρά τους, τα ελληνικά ΜΜΕ και οι γνωστοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης μεταδίδουν την είδηση αναφέροντας κυρίως την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων και παρεμπιπτόντως -όσοι το κάνουν- τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολής, με έναν τρόπο που παρομοιάζει κι αυτός με μια εκκωφαντική ένοχη σιωπή.

Αν αναρωτηθούμε να βρούμε το γιατί, θα πρέπει να αναζητήσουμε τις αιτίες αυτής της εκκωφαντικής ένοχης σιωπής στα στεφάνια τιμής Ελλήνων επισήμων στο μαυσωλείο του σφαγέα Μουσταφά Κεμάλ, στις δηλώσεις αναγνώρισης του μεγαλείου του πνεύματος του σφαγέα Μουσταφά Κεμάλ, στη συνοδοιπορία των κεμαλιστών δημοσιογράφων και διανοουμένων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης με τους κεμαλιστές της Τουρκίας και στην ολοκληρωτική απουσία από τους αγώνες για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, της Θράκης, της Πόλης και της Ανατολής και την ιστορική δικαίωση.
Άς ελπίσουμε ότι τουλάχιστον τώρα, που ξένοι λαοί, πολιτικοί και διανοούμενοι καταδικάζουν τον Κεμάλ και τον κεμαλισμό και αγωνίζονται για την καταπολέμηση της κεμαλικής-τουρκικής βαρβαρότητας με όπλο όχι τους αμαρτωλούς* εξοπλισμούς, αλλά την αναγνώριση της Γενοκτονίας, θα ευαισθητοποιηθούν επιτέλους και οι Έλληνες πολιτικοί, καθηγητές, διανοούμενοι και δημοσιογράφοι και θα συστρατευθούν σε αυτόν τον άγιο αγώνα, διακρίνοντας επιτέλους το «ποιος είναι ο εχτρός και ποιος ο φίλος» στο διεθνές σκηνικό.
Γιατί, μετά τον παγκόσμιο διασυρμό για την κατάντια μας στον οικονομικό τομέα, είναι κρίμα να βλέπεις τη χώρα σου παγκόσμιο ουραγό και στον αγώνα της ηθικής και ιστορικής δικαίωσης και τα κόμματα, τους διπλωμάτες, τους πολιτικούς και τους διανοούμενους της χώρας σου ουραγούς και μακράν πίσω από την ιστορία και την ίδια την ελληνική κοινωνία.

*Αμαρτωλοί υπό την έννοια ότι ο τομέας των εξοπλισμών αποτελεί την κύρια αιτία της

www.infognomonpolitics.blogspot.com




Σχετικά θέματα :

Διαβάστε περισσότερα...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP