Ο Ερντογάν είναι «γυμνός»

Υπουργός: Κύριέ μου, απαγορεύσαμε όλες τις απεργίες
και διαδηλώσεις στους νομούς που θα επισκεφθείτε..
 Γυμνός Ερντογάν: Δεν φθάνει. Να  απαγορεύσετε και
την κυκλοφορία των παιδιών στους  δρόμους.
Αυτά θα πούνε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός!...

Του Σάββα Καλεντερίδη

Λίγες ώρες μετά το σαρωτικό ανασχηματισμό που έκανε ο Ερντογάν στην κυβέρνησή του, αλλάζοντας τους δέκα από τους εικοσιένα υπουργούς που έχει το υπουργικό συμβούλιο, η κατάσταση στην Τουρκία είναι εξαιρετικά ρευστή, δεδομένης της σύγκρουσης Ερντογάν-Γκιουλέν. Πριν όμως προχωρήσουμε στις βαθύτερες αιτίες της σύγκρουσης και στις πιθανές εξελίξεις, καλό είναι να δούμε πολύ σύντομα πώς ακριβώς ξεκίνησε η ιστορία του σκανδάλου του Αζέρου επιχειρηματία Σαράφ, που φέρεται να διέφθειρε όχι μόνο κάτι παραπάνω από το μισό υπουργικό συμβούλιο αλλά και το στενό πρωθυπουργικό περιβάλλον. Τον Δεκέμβριο του 2011, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Τελωνείων της Ρωσίας συνέλαβε στο αεροδρόμιο Βνούκοβο της Μόσχας έναν Ρώσο υπήκοο που επέστρεφε από την Τουρκία, να μεταφέρει στις αποσκευές του 18,5 εκ. δολάρια. Οι ρωσικές αρχές ερεύνησαν το θέμα σε βάθος και στη συνέχεια, στα πλαίσια των συμφωνιών που υπάρχουν για την καταπολέμηση της διακίνησης μαύρου χρήματος, ενημέρωσαν τις αντίστοιχες τουρκικές, δίνοντάς τους έκθεση με συγκεκριμένα στοιχεία για την υπόθεση. Έτσι άρχισε η έρευνα για τη διερεύνηση αυτού του πολύκροτου σκανδάλου. Η αρχή παρακολούθησης διακίνησης και ξεπλύματος μαύρου χρήματος της Τουρκίας (MASAK), αξιολογώντας τις πληροφορίες και τα στοιχεία των ρωσικών αρχών, διεύρυναν την έρευνα και όταν την ολοκλήρωσαν, συνέταξαν έκθεση την οποία παρέδωσαν στον Εισαγγελέα της Κωνσταντινούπολης, τον Οκτώβριο του 2012.

Όμως, την πορεία των ερευνών άλλαξε μια επιστολή-καταγγελία, που έφθασε στην Προεδρία της Δημοκρατίας, το υπουργείο Οικονομικών, τη MASAK και τη Γενική Διεύθυνση Εσόδων του Kράτους στις 11 Δεκεμβρίου 2012. Η επιστολή, που την έστειλε ένας Τούρκος πολίτης, με τα αρχικά Ş.D. (το πιο πιθανό είναι να αποτελεί παρένθετο πρόσωπο στελεχών της MASAK, που κράτησαν στοιχεία για τον εαυτό τους, για να διεκδικήσουν στη συνέχεια μέσω του παρενθέτου προσώπου τεράστια ποσά), για να επωφεληθεί από τις ευργετικές διατάξεις του Νόμου 1905 που προβλέπει την απόδοση ποσοστών σε όσους δίνουν στοιχεία για ανάλογες υποθέσεις, που με βάση το ως άνω νόμο τού εξασφάλιζαν ένα αστρονομικό ποσό. H καταγγελία συνοδευόταν από συγκεκριμένα στοιχεία και ντοκουμέντα (τραπεζικές συναλλαγές, αριθμούς λογαριασμών, αποδείξεις εντολών μεταφοράς χρημάτων κλπ) για τις εταιρείες-βιτρίνα του Σαράφ και τις τράπεζες που εμπλέκονταν στην υπόθεση. Και οι προσδοκίες του καταγγέλλοντος ήταν μεγάλες, γιατί με ατράνταχτα στοιχεία αποδεικνυόταν ότι το ποσό που διακινήθηκε ανερχόταν στα 87 δις δολάρια!!!

Μετά από την ως άνω απολύτως τεκμηριωμένη καταγγελία (την έχουμε στα χέρια μας, αλλά δεν μπορούμε να την παραθέσουμε λόγω …έλλειψης χώρου), ακριβώς επειδή είχε τους συγκεκριμένους αποδέκτες, το MASAK και η Εισαγγελία Κωνσταντινούπολης υποχρεώθηκαν να επεκτείνουν τις έρευνες για την υπόθεση, γεγονός που οδήγησε στις απολήξεις του μεγαλυτέρου σκανδάλου στην ιστορία της Τουρκίας. Και όταν μιλάμε για απολήξεις, ενοούμε ότι, όπως προκύπτει με ντοκουμέντα από τις παρακολουθήσεις των τηλεφώνων και των κινήσεων των εμπλεκομένων που έκανε η Ασφάλεια, με εντολή της Εισαγγελείας Κωνσταντινούπολης, ο Αζέρος επιχειρηματίας Ριζά Σαράφ, είχε δωροδοκήσει το μισό υπουργικό συμβούλιο αλλά και το στενό περιβάλλον του πρωθυπουργού Ερντογάν.

Ούτως έχει σε γενικές γραμμές η υπόθεση της δωροδοκίας των υπουργών, που οδήγησε στον ευρύ ανασχηματισμό που ανακοίνωσε τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης, 26 Δεκεμβρίου, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Στις 17 Δεκεμβρίου του 2013, η Εισαγγελία Κωνσταντινούπολης, έδωσε το πράσινο φως στις διωκτικές αρχές για την έναρξη της επιχείρησης εξάρθρωσης αυτής της εγκληματικής ομάδας, με μαζικές συλλήψεις. Ανάμεσα στος συλληφθέντες, ο αρχηγός της συμμορίας, Ριζά Σαράφ, που σε ηλικία 29 ετών βρέθηκε με περιουσία πολλών δισεκατομμυρίων, και γιοι τριών υπουργών,στενών συνεργατών του Ερντογάν, που συμμετείχαν στο πάρτι των εκατομμυρίων.
Αυτή είναι η αντικειμενική εξιστόρηση των γεγονότων, το σκάνδαλο είναι απολύτως υπαρκτό, αυτά είναι τα στοιχεία και τα ντοκουμέντα του σκανδάλου, αυτή είναι η εγκληματική ομάδα που διακίνησε και βοήθησε στη διακίνηση του απίστευτου ποσού των 87 δις δολαρίων σε μια τριετία, κάτι που είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να γίνει, χωρίς την ενεργό συμμετοχή και υποστήριξη του κράτους και της κυβέρνησης.

Αυτή την υπαρκτή κατάσταση, αυτά τα ντοκουμέντα και στοιχεία αξιοποίησε η πλευρά του Γκουλέν, στα πλαίσια των προσπαθειών της να αντιμετωπίσει τον πόλεμο που ξεκίνησε ο Ερντογάν, σε αυτήν τη φάση, για να αποδυναμώσει το κίνημά του, μέσω της απαγόρευσης της λειτουργίας των φροντιστηρίων του.

Τις βαθύτερες αιτίες της σύγκρουσης και την πιθανή πορεία των εξελίξεων, θα εξετάσουμε στο άρθρο μας της Κυριακής. Ες Κυριακήν…

infognomonpolitics

Σημ Εν Κρυπτώ: Συνεχίζεται η ραγδαία επιδείνωση του πολιτικού κλίματος στην γείτονα. Σύμφωνα με ρεπορτάζ τουρκικών ΜΜΕ, οι Τούρκοι εισαγγελείς ετοιμάζονται να στείλουν δικαστική κλήτευση στον Μπιλάλ Ερντογάν, υιό του πρωθυπουργού. Σήμερα παραιτήθηκαν τρεις ακόμη βουλευτές του κυβερνόντως ΑΚΡ, μεταξύ αυτών και πρώην υπουργός πολιτισμού. Παράλληλα ο γενικός δείκτης στο τουρκικό χρηματιστήριο καταγράφει σημαντική πτώση της τάξης του 13,74% από τις 17 Δεκεμβρίου που έγιναν οι πρώτες προσαγωγές, ενώ η ισοτιμία της τουρκικής λίρας κατρακυλάει στις 2,13 λίρες/δολάριο και 2,94 λίρες/ευρώ.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο πόλεμος εξουσίας στην Τουρκία, το Ιράν και η Ελληνική απραξία

Του Σάββα Καλεντερίδη

Στο άρθρο μας της προηγούμενης Κυριακής με τίτλο «Η μετάλλαξη του Ερντογάν» κάναμε μια αναφορά στα κυριότερα γεγονότα που οδήγησαν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) και την τετράδα Ερντογάν - Γκιουλ - Αρίντς - Σενέρ στην εξουσία. Στο τελευταίο μέρος του άρθρου αναφερθήκαμε στη σύγκρουση που σοβεί ανάμεσα σε Ερντογάν - Γκιουλέν, καταλήγοντας ως εξής: «Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε προ ραγδαίων εξελίξεων στην Τουρκία, αφού ο Ερντογάν σταδιακά παραμερίζει τους παλιούς φίλους και συντρόφους και χτίζει ένα απολύτως προσωποπαγές και προσωπικό σύστημα εξουσίας στην Τουρκία».

Στη δημοσιογραφία στην Τουρκία υπάρχει ένα φαινόμενο για το οποίο έχει ιδιαίτερη αξία να κάνουμε μια μικρή αναφορά. Εκτός από τους ρεπόρτερ υπάρχει μια στρατιά αρθρογράφων -περί τους 400- οι οποίοι γράφουν στις γωνίες των σελίδων της εφημερίδας, εξ ου και το όνομά τους «αρθρογράφοι της γωνίας» (köşe yazarları). Οι αρθρογράφοι αυτοί έχουν προσβάσεις στα διάφορα συστήματα εξουσίας, των οποίων, στην πλειονότητά τους, στην ουσία αποτελούν φερέφωνα. Με άλλα λόγια, αυτοί είναι που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη στην Τουρκία.

Την εβδομάδα που μεσολάβησε από το προηγούμενο άρθρο μας καταγράψαμε περισσότερα από 350 άρθρα που αναφέρονταν στον ανοιχτό πόλεμο που έχει ξεσπάσει μεταξύ Ερντογάν - Γκιουλέν, που δεν είναι τίποτε άλλο από έναν πόλεμο εξουσίας μεταξύ των δύο ανδρών εν όψει της εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας, που αναμένεται να γίνει το 2014, και της επόμενης μέρας στο ΑΚΡ.

Από τα άρθρα αυτά το 50% ήταν υπέρ του Ερντογάν, το 35% υπέρ του Γκιουλέν και τα υπόλοιπα περίπου αντικειμενικά. Φυσικά, τα ποσοστά είναι ενδεικτικά και δεν αντικατοπτρίζουν την επιρροή που ασκούν στην κοινωνία, αφού πρέπει να γίνει ιδιαίτερη ανάλυση ανά αρθρογράφο και ανά μέσο που φιλοξενεί το άρθρο. Απλώς κάναμε αυτή την αναφορά για να δείξουμε στους αναγνώστες μας ότι ο πόλεμος μαίνεται και δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η έκβασή του θα επηρεάσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Εμείς απλά να υπογραμμίσουμε ότι, από τη μια πλευρά, έχουμε τον Ερντογάν, τον Νταβούτογλου, τον Φιντάν (της ΜΙΤ) και τους πρωθυπουργικούς συμβούλους και, από την άλλη πλευρά, τον Γκιουλέν με μια αυτοκρατορία ΜΜΕ, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων, που έμαθε να δρα επί δεκαετίες συνωμοτικά.

Ομως, ενώ συνεχίζεται ο εν λόγω πόλεμος εξουσίας στην Τουρκία, ένα ανοιχτό μέτωπο φαίνεται να κλείνει στη γειτονιά της, με σοβαρότατες συνέπειες γεωπολιτικών διαστάσεων. Και αναφερόμαστε στο μέτωπο του Ιράν, όπου τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και η Γερμανία (Ομάδα 5+1) πέτυχαν μια ιστορική συμφωνία με τη νέα κυβέρνηση της Τεχεράνης, βάσει της οποίας το Ιράν θα περιορίσει τις πυρηνικές του δραστηριότητες, αρχικά για έξι μήνες, διάστημα στο οποίο δεν θα του επιβληθούν νέες κυρώσεις.

Η συμφωνία αυτή, εκτός από την αντίδραση του Ισραήλ, το οποίο ήθελε άλλη λύση στο «ζήτημα Ιράν», προκάλεσε σοβαρό πονοκέφαλο στη Σαουδική Αραβία, που φοβάται όπως ο διάβολος το λιβάνι την επιρροή που μπορεί να ασκεί στον Κόλπο ένα Ιράν που έχει καλές σχέσεις με την Ουάσινγκτον, αλλά και στην Τουρκία, η οποία φοβάται ότι χάνει τη στρατηγική αξία που είχε για τις ΗΠΑ και τη Δύση εφόσον δεν υπάρχει η «απειλή» του Ιράν. Επίσης, φοβάται ότι η Τεχεράνη, στο πλαίσιο των συνομιλιών και του συμβιβασμού με την Ομάδα 5+1 και τη διεθνή κοινότητα, θα πετύχει μια διευθέτηση του ζητήματος Συρία, που σε κάθε περίπτωση θα είναι αντίθετο με την πολιτική της Αγκυρας, η οποία αποσκοπεί στην ανατροπή του Ασαντ μέσω της υποστήριξης των ισλαμιστών τρομοκρατών της Αλ Κάιντα και των παρακλαδιών της που διαπράττουν εγκλήματα πολέμου στη συριακή επικράτεια.

Πάντως, παρά τις εξελίξεις που δρομολογούνται ερήμην της Αγκυρας και παρά τον εσωτερικό εμφύλιο που βρίσκεται σε εξέλιξη, η τουρκική διπλωματία και η κυβέρνηση προσπαθούν να «γυρίσουν» το παιχνίδι, με αλλεπάλληλα ταξίδια αξιωματούχων στην Τεχεράνη, μεταξύ των οποίων αυτό του Νταβούτογλου.

Να σημειώσουμε ότι ίσως το κύριο ζητούμενο στις προσπάθειες των Τούρκων είναι πώς θα επωφεληθεί η Τουρκία από τη χαλάρωση του εμπάργκο, με δεδομένο ότι μετρά απώλειες 6 δισ. δολαρίων από την αρχή του έτους και να υπογραμμίσουμε ότι επιτέλους η Ελλάδα και η κυβέρνηση θα πρέπει να ξυπνήσουν και να δώσουν ώθηση στην οικονομική διπλωματία, δίνοντας βαρύτητα στον γίγαντα που λέγεται Ιράν. Και για να γίνει αυτό, θα πρέπει ο πρωθυπουργός να στείλει από κει που ήρθαν κάτι άκαπνους πολιτικούς και γραφειοκράτες, που δεν έχουν να επιδείξουν ούτε μια επιτυχία από τότε που στρογγυλοκάθισαν στις υπουργικές θέσεις τους!

Δημοκρατία

Διαβάστε περισσότερα...

H κατάσταση στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν

H κοιλάδα του ποταμού Hezil. Το 2011 η Άγκυρα
 σχεδίαζε  την  κατασκευή φραγμάτων στην περιοχή,
 με την ελπίδα πως το υδάτινο εμπόδιο θα περιορίσει
 τις μετακινήσεις των ανταρτών. Η κατάσταση έχει
 αλλάξει δραματικά..

Του Σάββα Καλεντερίδη

Στο άρθρο μας της Παρασκευής αναφερθήκαμε στην πολιτική του ελεγχόμενου χάους που ασκείται στη Συρία και στην εκτίμηση ότι η πολιτική αυτή, όταν και με όποιο τρόπο κλείσει ο κύκλος της Συρίας, θα εφαρμοστεί στην Τουρκία.
Επειδή μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει ως μια εμμονή την ενασχόλησή μας στην παρούσα στήλη με την Τουρκία και το Κουρδικό, πέραν του ότι τα ζητήματα αυτά λόγω της εμβέλειας και του τεράστιου ενδιαφέροντος που έχουν απασχολούν τους διεθνείς αναλυτές και αρθρογράφους παγκοσμίως, να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες μας ότι ένεκα της εξ Ανατολών απειλής και των συνεχιζόμενων διεκδικήσεων της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, η χώρα μας επί δεκαετίες έχει επιδοθεί σε κούρσα εξοπλισμών, με τεράστιο κόστος για όλους μας.

Αν το ποσοστό των αμυντικών δαπανών της Ελλάδας σε σχέση με το ΑΕΠ, ήταν στο μέσο όρω της Ε.Ε., τώρα όχι μόνο θα ήταν διαχειρίσιμο, αλλά είναι πιθανόν να μην υπήρχε καν το δημόσιο χρέος, που τείνει να καταπιεί την πατρίδα και την κοινωνία, ενώ τα υπέρογκα ποσά που δαπανήθηκαν για εξοπλισμούς, αφ’ ενός μεν λείπουν από τις παραγωγικές επενδύσεις, αφ’ ετέρου δε χρησιμοποιήθηκαν και ως μέσον διαφθοράς του πολιτικού συστήματος, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Με άλλα λόγια, η Τουρκία ή και εκείνοι που την ωθούν στις πολιτικές των παράλογων διεκδικήσεων εναντίον της χώρας μας, πέτυχαν ανέμακτα την καταστροφή της πατρίδας μας, που την βλέπουμε να είναι σε εξέλιξη, χωρίς ακόμη να έχουμε δει το περιπόθητο πραγματικό φως στο τούνελ.

Άρα, η Ελλάδα και εμείς οι Έλληνες, έχουμε καθήκον και ιερή υποχρέωση όσο και η υπεράσπιση της πατρίδας μας, να παρακολουθούμε τις εξελίξεις στη γειτονική χώρα, για να είμαστε σε θέση να σταθμίζουμε κάθε φορά την κατάσταση, για να επιλέγουμε πολιτικές για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής με τον πιο ανώδυνο και ανέξοδο τρόπο.

Επανερχόμενοι λοιπόν στο θέμα της πολιτικής ελεγχόμενου χάους και του ενδεχομένου αυτή να επεκταθεί και να εφαρμοστεί στην Τουρκία, αφού υπενθυμίσουμε την πιθανότητα να εκλείψει από την πολιτική σκηνή ο Ερντογάν λόγω προβλήματος υγείας, εξέλιξη που θα επηρεάσει αρνητικά το δείκτη αστάθειας στην Τουρκία, που ήδη προβληματίζεται με τι συνεχιζόμενες διαδηλώσεις, να δούμε τις εξελίξεις στο Κουρδικό, με τα «μάτια» Τούρκων αναλυτών:
Ο Ουμίτ Οζντάγ, ακαδημαϊκός με καρριέρα καθηγητή στις Στρατιωτικές Ακαδημίες και στις Ακαδημίες Ασφάλειας της Τουρκίας, σε άρθρο του στην εφημερίδα Γενί Τσαγ (12-9), μεταφέρει μήνυμα που του έστειλε στέλεχος των δυνάμεων ασφαλείας που υπηρετεί στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν, το οποίο παραθέτουμε μεταφρασμένο κατά λέξιν:

“Το ποτάμι Χεζίλ πηγάζει στο νομό Βαν και αφού διαρρεύσει την ομώνυμη κοιλάδα, περνάει από τις περιοχές Ουλούντερε και Μπεϋτούσεμπαπ του νομού Σίρνακ, και μερικά χιλιόμετρα αφού διέλθει τα σύνορα με το Ιράκ, ενώνεται με τον Τίγρη ποταμό. Μετά το Δεύτερο Άνοιγμα του ΡΚΚ (21 Μαρτίου 2013), οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) έχουν εκκενώσει σχεδόν όλα τα φυλάκια στο ρου του ποταμού Χεζίλ στην παραμεθόριο με το Βόρειο Ιράκ.

Αν και οι στρατιώτες εντοπίζουν με ακρίβεια τις θέσεις των ανταρτών με πληροφορίες που λαμβάνουν από διαφόρους μηχανισμούς συλλογής πληροφοριών, οι νομάρχες δεν τους δίνουν άδεια να επιχειρήσουν εναντίον τους. Την περίοδο αυτή στο όρος Τζούντι (βρίσκεται εντός της τουρκικής επικράτειας, σ.τ.μ.) έχουν συγκεντρωθεί περισσότεροι αντάρτες από ποτέ!
Οι φίλοι και οι συγγενείς πηγαίνουν με άνεση και επισκέπτονται τους αντάρτες στα λημέρια τους στο βουνό. Ολες οι ανάγκες διοικητικής μέριμνας των ανταρτών εξασφαλίζονται και μεταφέρονται στο βουνό χωρίς καμία ενόχληση. Επίσης, επειδή οι δυνάμεις ασφαλείας δεν κάνουν ελέγχους στους δρόμους, το κάθε είδους λαθρεμπόριο δίνει και παίρνει με μεγάλη άνεση.

Οι φατρίες πολιτοφυλάκων που χρόνια τώρα υποστηρίζουν το κράτος, επειδή η δύναμη του κράτους έχει χαθεί από την περιοχή, για να εξασφαλιστούν και να μην έχουν προβλήματα την επόμενη μέρα, έχουν αρχίσει να κάνουν συμφωνίες με το ΡΚΚ. Τα προβλήματα που προκύπτουν μεταξύ των χωριών της περιοχής, γνωστοποιούνται στην Οργάνωση του ΡΚΚ, και ζητείται από εκεί η επίλυσή τους. Εκείνοι που στο παρελθόν ήταν κοντά στο κράτος, τώρα το μετανοιώνουν. Γιατί το κράτος δεν είναι κοντά τους για να τους υποστηρίξει".

Ο ίδιος αρθρογράφος, αφού παραθέτει στοιχεία με βάση τα οποία τα τελωνεία στα σύνορα με Ιράκ και Ιράν ελέγχονται από το ΡΚΚ, για να δείξει την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή, επικαλείται απόσπασμα άρθρου του Saygı Öztürk, ο οποίος έγραψε στην εφημερίδα Sözcü: "Οι 'αδειούχοι' αντάρτες κατεβαίνουν από τις μονάδες τους που είναι στο βουνό, στις οικογένειές τους, και όταν λήξει η άδεια, επιστρέφουν στη βάση τους. Οι δυνάμεις ασφαλείας κάνουν ότι δεν τους βλέπουν. Γιατί αυτό θέλει η κυβέρνηση. Ένα μείγμα κωμωδίας και τραγωδίας."

Αυτά συμβαίνουν στη γείτονα και θα πρέπει να αποτελέσουν όχι μόνο αντικείμενο συνεχούς παρακολούθησης, αλλά και επισταμένης καθώς και εμβριθούς μελέτης, για τους λόγους που αναφέραμε πιο πάνω. Είπαμε, είναι καθήκον και ιερή υποχρέωση όσο και η υπεράσπιση της πατρίδας μας.

infognomon

Βλέπε επίσης :
Tουρκικό Κουρδιστάν : Καθυστερώντας το αναπόφευκτο
Το Κουρδικό αντάρτικο και η ελληνική ασφάλεια..

Διαβάστε περισσότερα...

Ξαναρχίζει ο πόλεμος Τουρκίας-ΡΚΚ μέσω Συρίας; Oλόκληρη η σχετική ανακοίνωση του τουρκικού ΓΕΕΘΑ

Πέρα από σποραδικές αναφορές μόνον όταν τύχει και διαρρεύσει κανένα βίντεο από τις φρικαλεότητες που λαμβάνουν χώρα στον Συριακό εμφύλιο, λίγοι πλέον στην Ελλάδα ασχολούνται με το τί συμβαίνει στην Συρία αλλά και στους Χριστιανούς ορθόδοξους της χώρας, αρκετοί των οποίων έχουν διαβατήρια της Ελληνικής Δημοκρατίας. Για τους απαχθέντες και πιθανόν δολοφονηθέντες ιεράρχες δεν ασχολείται σχεδόν κανείς,εκτός ίσως από την ομάδα διαχείρισης κρίσεων του ΥπΕΞ αλλά και αυτό δεν είναι βέβαιο πια. Ένα πράγμα που δε μπορεί ν' αμφισβητήσει κανείς στον Σάββα Καλεντερίδη είναι η βαθιά γνώση της Τουρκίας αλλά και του Κουρδικού ζητήματος -άσχετα αν συμφωνεί  ή διαφωνεί μαζί του- και να που αυτά τα δύο συναντώνται στον Συριακό εμφύλιο. Και το εύλογο ερώτημα είναι το εξής: Ελληνική πολιτική υπάρχει για το ζήτημα αυτό; Ασχολείται κανείς πάνω από το επίπεδο Συμβούλου Πρεσβείας Β ή του κρυπτογράφου βάρδιας; Ακολουθεί η ανάρτηση του skal:

Έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στο ρόλο που παίζουν οι μυστικές υπηρεσίες και ο στρατός της Τουρκίας στη δράση των ένοπλων εγκληματικών ομάδων στη Συρία και κυρίως της οργάνωσης Μέτωπο Αλ Νούσρα, που αποτελεί παρακλάδι της Άλ Κάιντα.
Χθες δύναμη ενόπλων του Στρατού Λαϊκής Άμυνας (YPG) που ανήκει στο Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (PYD), επιτέθηκε και κατέλαβε φυλάκιο της Αλ Νούσρα στην πόλη Σερεκάνιγιε του Δυτικού Κουρδιστάν (Β. Συρία), που βρίσκεται πολύ κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, σκοτώνοντας 15 ισλαμιστές τρομοκράτες και καταλαμβάνοντας αρκετά συνοριακά φυλάκια, καθώς και τη συνοριακή πύλη με την Τουρκία
Να σημειωθεί ότι το τουρκικό κράτος ήταν αυτό που στήριζε με κάθε τρόπο τις δυνάμεις των ισλαμιστών τρομοκρατών, ιδιαίτερα στην περιοχή αυτή, έχοντας ως στόχο να αποκόψει την ενότητα στη λεπτή λωρίδα που ξεκινά από τα σύνορα με το Ιράκ και φθάνει μέχρι την Αλεξανδρέττα και τη θάλασσα της Μεσογείου.
Σήμερα, το τουρκικό ΓΕΕΘΑ καταγγέλλει επίθεση με ρουκέτες από θέσεις που κατέχει ο YPG, σε φυλάκιο του τουρκικού στρατού, στην πόλη Τζεϊλάνπιναρ, που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την πόλη Σερεκάνιγιε.
Η ανακοίνωση του τουρκικού ΓΕΕΘΑ έχει ως εξής:

"Στα σύνορα Τουρκίας- Συρίας, στο εξωτερικό τείχος ασφαλείας και την αυλή του φυλακίου της συνοριακής πύλης Şanlıurfa/Ceylanpınar, στις 17 Ιουλίου και περί ώραν 14:20, έπεσαν δυο ρουκέτες RPG-7 που είχαν κατεύθυνση την πόλη Rasulayn (Σερεκάνιγιε, σ.τ.μ.) της Συρίας. Από το γεγονός δεν υπήρξαν απώλειες. Στην εξέλιξη της κατάστασης και στα πλαίσια της εφαρμογής των Κανόνων Εμπλοκής, οι δυνάμεις μας απάντησαν με πυρά φορητού οπλισμού, πολυβόλων και όλμων, εναντίον των θέσεων του PYD που βρίσκονται απέναντι από το συνοριακό φυλάκιο. Δεν έγινε γνωστό αν υπήρχαν απώλειες από τα δικά μας πυρά.
Οι μάχες στην πόλη Resulayn περατώθηκαν στις 15.30 και ανακοινώθηκε ο έλεγχος της πόλης από την τρομοκρατική διαμελιστική οργάνωση (PYD). Όσο συνεχιζόταν οι μάχες το προσωπικό του Συνοριακού Φυλακίου εκκένωσε την περιοχή και αποσύρθηκε στο Διοικητήριο του Λόχου, που βρίσκεται σε απόσταση 15-20 μέτρων από το συνοριακό φυλάκιο, του οποίου την ασφάλεια ανέλαβαν Τεθωρακισμένα ΤροχοφόραΟχήματα, που είναι ταγμένα σε οχυρά θέση.
Η εξελίξεις είναι υπό παρακολούθηση από τις δυνάμεις μας".

Πηγή Ινφογνώμων

Διαβάστε περισσότερα...

"Εύχομαι να είναι θερμό καλοκαίρι και να τους πιάσει χειμώνας βαρύς"

Μερικές σκέψεις για τις διαδηλώσεις στην Τουρκία από τρεις ανθρώπους που έχουμε αναφέρει αρκετές φορές στο Εν Κρυπτώ, τον επίτιμο Α/ΓΕΣ Στρατηγό Φράγκο, τον δημοσιογράφο Σταύρο Λυγερό και τον συγγραφέα Γιώργο Καραμπελιά


Έχει ενδιαφέρον να τους ακούσουμε μιας και ασχολούνται συστηματικά με την Τουρκία και όχι ευκαιριακά ή για λόγους εντυπωσιασμού, λόγω των πρόσφατων γεγονότων.



Μετά από αυτά που ειπώθηκαν στα παραπάνω βίντεο, έρχεται να κουμπώσει και το παρακάτω κείμενο του Σάββα Καλεντερίδη από το μπλογκ του Ινφογνώμον:

Οι πραγματικοί λόγοι που οδήγησαν στις "αλκυονίδες ημέρες" της Τουρκίας

του Σάββα Καλεντερίδη
Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενες αναλύσεις μας, η Τουρκία εξωθείται από την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ να συμμετέχει σε έναν θρησκευτικό πόλεμο εναντίον των σιιτών της Μέσης Ανατολής, ως επικεφαλής του σουνιτικού μπλοκ, που, με βάση το σχεδιασμό, θα αποτελείται από τους Άραβες σουνίτες του Ιράκ, τους Κούρδους σουνίτες, τους Τούρκους σουνίτες, και τους σουνίτες της Συρίας και του Λιβάνου.
Ο στόχος είναι η εξουδετέρωση της επιρροής που ασκεί το Ιράν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου!
Εξ αυτού και η εμπλοκή της Τουρκίας στην επιχείρηση ανατροπής του Άσαντ, μια επιχείρηση που, εκ των πραγμάτων, στρέφεται εναντίον των αλαουιτών της Συρίας!
Από τότε που η Τουρκία συμμετέχει στην ουσία στον πόλεμο που γίνεται εναντίον του Άσαντ, έχει αυξηθεί και ενταθεί η ρητορική εναντίον των αλαουιτών και των σιιτών (έχουμε ακόμα και εκκλήσεις σουνιτών θρησκευτικών ηγετών για Ιερό Πόλεμο εναντίον των σιιτών, με αφορμή την εμπλοκή της Χεζμπολάχ στις επιχειρήσεις στη Συρία), ενώ πλέον η κυβέρνηση Ερντογάν αυταρχικοποιείται και ριζοσπαστικοποιείται ακόμα περισσότερο, και μάλιστα με την άδεια της Ουάσιγκτον!
Το γεγονός αυτό, της στοχοποίησης δηλαδή των αλαουιτών, που θεωρούνται συγγενείς ιδεολογικά με τους αλεβίτες, σε συνδυασμό με την σουνιτική ριζοσπαστικοποίηση της κυβέρνησης Ερντογάν, έχει θορυβήσει το τελευταίο διάστημα τους αλεβίτες της Τουρκίας, οι οποίοι, μάλιστα, εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για τους κινδύνους απόλυτης περιθωριοποίησης των αλεβιτών σε μόνιμη πλέον βάση!
Ενώ λοιπόν η κατάσταση είχε έτσι, πριν από μια εβδομάδα ο πρωθυπουργός Ερντογάν ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να δώσει στην υπό κατασκευή τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου το όνομα "Γιαβούζ Σουλτάν Σελήμ", που θεωρείται ο σφαγέας των αλεβιτών της Τουρκίας!
Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι οι μεγάλη μάζα των αλεβιτών εκφράζεται πολιτικά και εκλογικά κυρίως μέσα από το κεμαλικό Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ενώ πολύ μεγάλο ποσοστό, θα λέγαμε η συντριπτική πλειοψηφία, της ηγεσίας και των μελών αριστερών και ακροαριστερών οργανώσεων, προέρχονται από τις κοινωνίες των αλεβιτών!
Ένα σημαντικό πεδίο συσσωρευμένης ανησυχίας και δυσφορίας, λοιπόν, τις παραμονές της εξέγερσης στην Κωνσταντινούπολη, ήταν οι αλεβίτες, που βλέπουν να παγιώνεται στην Τουρκία μια δημοκρατικοφανής ισλαμική δικτατορία, που θα θέσει σε μόνιμη βάση στο περιθώριο της ιστορίας τα 15-20 εκατομμύρια αλεβίτες.
Σ' αυτούς πρέπει να προστεθούν οι διάφορες αριστερές οργανώσεις που δρουν στην Τουρκία, που επαναλαμβάνουμε, είναι συγκοινωνούντα δοχεία με τις κοινωνίες των αλεβιτών, οι κεμαλιστές, που περιθωριοποιούνται πολιτικά από την επικράτηση του Ερντογάν και του ΑΚΡ, οι Τούρκοι δημοκράτες, που ανησυχούν από τη διολίσθηση της Τουρκίας προς τη σκότο του Ισλάμ, αλλά και διάφορες εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες, που νοιώθουν να απειλούνται από το νέο μοντέλο εξουσίας που επιχειρεί να οικοδομήσει ο Ερντογάν.
Φυσικά, ανάμεσα σε εκείνους που συμμετέχουν και ίσως πυροδοτούν τα επεισόδια, είναι σίγουρο ότι βρίσκονται και άτομα που ήταν για χρόνια τρόφιμοι του βαθέος κράτους των κεμαλιστών και τώρα έμειναν "άστεγοι".
Από την εικόνα λείπουν οι Κούρδοι και το ΡΚΚ, που καταβάλλει προσπάθειες να κρατήσει τις κουρδικές μάζες μακρυά από τα επεισόδια, τα οποία θα είχαν λάβει εφιαλτικές διαστάσεις, σε περίπτωση που συμμετείχαν τα οργανωμένα μέλη του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος, που είναι πολύ πιο "εξασκημένα" στις μάχες με την αστυνομία μέσα στις πόλεις, λόγω του πολύχρονου αγώνα που δίνουν εναντίον του τουρκικού κράτους.
Αν υπάρχουν κάποιοι που αναρωτιούνται γιατί λείπουν οι Κούρδοι, να τους ενημερώσουμε ότι θέλουν να διαφυλάξουν την πορεία των συνομιλιών με την τουρκική κυβέρνηση, για μια συμφωνία πολιτικής επίλυσης του Κουρδικού.
Η δυσφορία και οργή, λοιπόν, που είναι συσσωρευμένη σε ετερόκλητα τμήματα της τουρκικής κοινωνίας είναι αυτή που εκφράστηκε στις διαδηλώσεις της Κωνσταντινούπολης, της Άγκυρας και της Σμύρνης, που ξέσπασαν με αφορμή τα σχέδια ανοικοδόμησης του "Στρατοπέδου του Πυροβολικού" ως εμπορικό κέντρο, στο "Πάρκο Περιπάτου", κοντά στην Πλατεία Ταξίμ.
Τώρα, αν αποτολμήσουμε να κάνουμε μια πρόβλεψη για την πορεία των επεισοδίων και των διαδηλώσεων, εκτιμούμε ότι αυτές θα κοπάσουν τις επόμενες ώρες ή το πολύ ημέρες, αφήνοντας όμως ορατά και βαθιά σημάδια στην συλλογική μνήμη για την ήττα που υπέστη ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του.
Όσον αφορά τη διεθνή εικόνα της Τουρκίας, υπέστη ρήγμα, όπως ρήγμα υπέστη και η εικόνα του ίδιου του Ερντογάν, που χρεώνεται τον βλακώδη χειρισμό -η μέθη της εξουσίας γαρ- της υπόθεσης αυτής, χειρισμός που οφείλεται στον ιδιότυπο χαρακτήρα και ιδιοσυγκρασία του ανδρός!
Τέλος, οι Έλληνες πολίτες θα πρέπει να είναι πολύ επιφυλακτικοί σε ειδήσεις και απόψεις που εμπλέκουν τον τουρκικό στρατό και μιλούν για σενάρια εξαγωγής κρίσης με στρατιωτικό επεισόδιο με την Ελλάδα.
Δεν θα προβούμε σε χαρακτηρισμούς των απόψεων και των σεναρίων αυτών, όμως υπογραμμίζουμε ότι αυτά τα ζητήματα είναι πολύ σοβαρά και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από όλους!
Σε ό,τι μας αφορά, εμείς λέμε ότι αυτοί που αναφέραμε παραπάνω είναι οι πραγματικοί λόγοι που οδήγησαν στις "αλκυονίδες ημέρες" της Τουρκίας, που, όπως είναι γνωστόν, προηγούνται της Άνοιξης.
Μόνο που είναι πολύ δύσκολο να πει κανείς πότε θα τελειώσει ο "ισλαμικός χειμώνας" και πότε -και αν- θα έλθει ο "Τουρκική Άνοιξη"!
Εν αναμονή, λοιπόν!!!

Διαβάστε περισσότερα...

Εγκεμέν Μπαγίς: "Μαλ..κίες" τα περί αναγνώρισης γενοκτονίας του Πόντου

Θα απαντήσει το Ελληνικό ΥΠΕΞ στις
ύβρεις του Εγκεμέν Μπαγίς;

του Σάββα Καλεντερίδη

Ακριβώς τρία χρόνια μετά την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων του Πόντου από το Κοινοβούλιο της Σουηδίας, η Τουρκία, δείχνοντας για άλλη μια φορά το πραγματικό της πρόσωπο, μέσω του εκπροσώπου της, διέπραξε σοβαρότατη ύβρι, χαρακτηρίζοντας τις προσπάθειες των επιζώντων της Γενοκτονίας για διεθνή αναγνώριση ως ...αυνανισμό!

Η πράξη αυτή, που διέπραξε ο Τούρκος υπουργός για θέματα της Ε.Ε., Εγκεμέν Μπαγίς, αποτελεί απόδειξη ότι το τουρκικό κράτος, η κυβέρνηση Ερντογάν, η ιδία η Τουρκία, όχι μόνο δεν έχουν μετανοιώσει για τις βδελυρές και βάρβαρες πράξεις εξολόθρευσης των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, αλλά χαρακτηρίζουν με τον πιο άθλιο τρόπο και κατάμουτρα τις ιερές προσπάθειες των επιζησάντων της Γενοκτονίας για αναγνώριση, αυνανισμό!!!

Μπορεί να έχει καταρρακωθεί το κύρος της πατρίδας μας από χαρακτηρισμούς "διεφθαρμένη" και "Τιτανικός" από πολιτικούς που την πρόδωσαν και την κατέστησαν περίγελο της ανθρωπότητας, μπορεί ο πολιτικός κόσμος να έχει απαξιωθεί και να θεωρείται ο κύριος υπεύθυνος της τραγικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η κοινωνία και η χώρα, μπορεί η κυβέρνηση να τραβάει το δικό της Γολγοθά για να μπει μια τάξη και να πάρει η πατρίδα μας το δρόμο της ανάπτυξης, όμως, παρ' όλα αυτά, τα ζητήματα της ηθικής θα πρέπει να παραμείνουν ψηλά στην ατζέντα της Ελλάδας.

Μπορεί τα χαμόγελα και οι χειραψίες με τους Τούρκους πολιτικούς -όπως η πρόσφατη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη- να επιβάλλονται, υποτίθεται για να αποφευχθούν τα χειρότερα, όμως η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να δηλώσει ξεκάθαρα ότι από τούδε και στο εξής ο βάρβαρος υβριστής Μπαγίς δεν πρόκειται να βρει Έλληνα συνομιλητή και ότι κανείς Έλληνας υπουργός, αξιωματούχος της κυβέρνησης, αλλά και Έλληνες που εργάζονται στην Ε.Ε. επ' ωφελεία της χώρας, δεν πρόκειται να δεχτεί να συνομιλήσει μαζί του, επειδή είναι υβριστής της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής.

Ελπίζουμε να εισακουστούμε, αν μη τι άλλο, για να μην βρει έρεισμα και να μην επαληθευθεί η φράση με την οποία χαρακτήρισε όσους αγωνίζονται για την αναγνώριση της Γενοκτονίας αυτό το τουρκο-κνώδαλο που περιφέρεται ως συνομιλητής των Ευρωπαίων.
Αναμένομεν...

infognomon

Διαβάστε περισσότερα...

Παραιτούνται 110 χειριστές της ΤΗΚ!

..«παίρνουν των ομματιών τους» 110 Τούρκοι
πιλότοι, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το 15% της 
συνολικής δύναμης της ΤΗΚ.

του Σάββα Καλεντερίδη

Μετά τις φυλακίσεις αξιωματικών της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας για υποθέσεις όπως η "Εργενεκόν", η "Βαριοπούλα" και η υπόθεση εμπλοκής στο κύκλωμα πορνείας και κατασκοπίας, μια καινούργια εξέλιξη έρχεται να θέσει ζήτημα λειτουργικότητας και αξιοπιστίας της ΤΠΑ. Πρόκειται για το ζήτημα που προέκυψε από τις ομαδικές παραιτήσεις χειριστών μαχητικών αεροσκαφών της ΤΠΑ, οι οποίες, σύμφωνα με ερώτηση που κατέθεσε ο υπαρχηγός του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP) Ουμούτ Οράν (Umut Oran), προς τον πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν.

Ο Τούρκος βουλευτής ερωτά τον πρωθυπουργό εάν "οι παραιτήσεις 110 χειριστών της ΤΠΑ, λόγω των εξελίξεων του τελευταίου μηνός, δημιουργούν πρόβλημα σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης στην ΤΠΑ και εάν τελικά υπάρχει πρόβλημα έλλειψης χειριστών για να πετάξουν όλα τα μαχητικά αεροσκάφη!"

Ο Οράν συνεχίζει στην ερώτησή του: “Είναι ορθό ότι η παραίτηση 110 πιλότων, που αποτελεί ποσοστό 15% στο σύνολο των χειριστών μαχητικών που διαθέτει η ΤΠΑ, θα δημιουργήσει πρόβλημα στη χρησιμοποίηση όλων των μαχητικών αεροσκαφών που διαθέτει η ΤΠΑ; Η κατάσταση αυτή δεν δημιουργεί πρόβλημα εθνικής ασφαλείας για την πατρίδα μας; Ανάμεσα στους παραιτηθέντες πόσοι είναι εκείνοι που υπηρετούσαν σε πολεμικές μοίρες F16 και F4; "

Ο Τούρκος βουλευτής έθεσε σοβαρά ερωτήματα, ενώ υπάρχει και σειρά άλλων ερωτημάτων που θα πρέπει να απαντηθούν από τους Έλληνες αναλυτές και επιτελείς, ορισμένα από τα οποία θα επιχειρήσουμε να τα απαντήσουμε εμείς σε επόμενο άρθρο μας.

Είπαμε, υπομονή!


infognomon

Διαβάστε περισσότερα...

Γιατί προδίδουν την πατρίδα τους οι Τούρκοι αξιωματικοί;

Tούρκος αξιωματικός προσάγεται στο δικαστήριο,
κατηγορούμενος για υπόθεση κατασκοπίας.

Του Σάββα Καλεντερίδη

Στο άρθρο μας της Παρασκευής αναφερθήκαμε στο τεράστιο ζήτημα που ανέκυψε από τη δήλωση που έκανε η βουλευτής Γκιουλέρ στην τουρκική εθνοσυνέλευση, σύμφωνα με την οποία το κουρδικό έθνος (μιλέτ), είναι κατώτερο και δεν μπορεί να θεωρείται ίσο με το τουρκικό έθνος (ουλούς). Σε διευκρινιστικές δηλώσεις που έκανε, θέλοντας να δικαιολογήσει τη θέση της, είπε ότι το τουρκικό έθνος είναι ένα συνοθύλευμα φυλών, εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων που ενώθηκαν το 1923, για να αποτελέσουν το νέο τουρκικό έθνος.

Κατά την άποψή μας η ομολογία αυτή, που έχει ιδιαίτερη σημασία, αφού έγινε μέσα στην αίθουσα της «Εθνοσυνέλευσης του Μεγάλου Τουρκικού Έθνους» (sic) και έχει καταγραφεί στα πρακτικά, φέρνει στο προσκήνιο ένα τεραστίας σημασίας ζήτημα, αυτό της εθνοφυλεκτικής συγκρότησης του λεγόμενου τουρκικού έθνους. Αν δε αναλογιστεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο έγινε η συγκρότηση αυτή, δηλαδή ομογενοποίηση δια της βίας από το κεμαλικό κράτος διαφόρων φυλών και πληθυσμιακών ομάδων, ορισμένες από τις οποίες, μάλιστα, αποτελούν υπολείμματα γενοκτονιών και βίαιων εξισλαμισμών που έγιναν σε διάφορες φάσεις της ιστορίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μπορεί να καταλήξει και σε ένα συμπέρασμα για τον τρόπο με τον οποίο συγκροτείται η πατριωτική συνείδηση των σύγχρονων Τούρκων.

Φυσικά το θέμα είναι τεράστιο και απαιτεί σοβαρή μελέτη, αφού η συγκρότηση της εθνικής και πατριωτικής συνείδησης των Τούρκων αποτελεί μια διαδικασία που -εκτός από την καταγωγή- επηρεάζεται και από μια σειρά άλλων παραγόντων, όπως είναι η επίσημη κρατική ιδεολογία, η επίσημη ιστορία, η θρησκεία και ο τρόπος με τον οποίο επιβάλλονται όλα αυτά στον πολίτη. Εμείς θα αναφερθούμε σε ένα τεράστιο ζήτημα που απασχολεί την τουρκική κοινή γνώμη τα τελευταία χρόνια, το οποίο θα μας βοηθήσει να εξάγουμε κάποια συμπεράσματα για το θέμα.

Από τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, ένας Τούρκος επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται στο χώρο του τουρισμού, έστησε ένα κύκλωμα νεαρών γυναικών, οι οποίες παρέσερναν αξιωματικούς των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, αξιωματούχους της ΜΙΤ και ευαίσθητων υπηρεσιών του τουρκικού κράτους, τους βιντεοσκοπούσαν και στη συνέχεια τους εκβίαζαν. Παράλληλα, μέσα από τη διαδικασία της κρεβατοκάμαρας και του εκβιασμού, συνέλεγαν πληροφορίες για το σύνολο των μελών της κυβέρνησης και την κορυφή της κρατικής εξουσίας.

Στα δίχτυα αυτής του δικτύου εκβιασμών και κατασκοπίας έπεσαν 1027 άτομα, από τα οποία τα 831 δεν έκριναν σκόπιμο να κάνουν μήνυση τους εκβιαστές, όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση.

Πώς αποκαλύφθηκε;

Μετά από χρόνια λειτουργίας του δικτύου, αποκαλύφθηκε μετά από δυο ηλεκτρονικά μηνύματα που έφθασαν στις αστυνομικές αρχές της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης.
Στα χέρια των διωκτικών αρχών έπεσαν πληροφορίες,

1)για ανώτατα μέλη της κυβέρνησης
2)για την συγκρότηση της ΜΙΤ
3)σχέδια στρατηγικής και σχεδόν όλα τα άκρως απόρρητα σχέδια επιχειρήσεων του πολεμικού ναυτικού, της αεροπορίας και του στρατού ξηράς
4)σχέδια ασφαλείας στρατοπέδων
5)οι περιοχές κάλυψης των ραντάρ της αεροπορίας και οι «τρύπες» που αφήνουν για να διεισδύσει απαρατήρητη η ελληνική πολεμική αεροπορία
6)οι περιοχές αναμονής και πύλες εισόδου στο Αιγαίο των υποβρυχίων
7)τα σχέδια επιχειρήσεων των ΤΕΔ για την περίπτωση που η Ελλάδα κηρύξει ΑΟΖ

και για μια σειρά από θέματα, που δεν θα μπορούσε να οργανώσει και να συλλέξει το καλύτερο δίκτυο κατασκοπίας του κόσμου.

Για το ζήτημα αυτό συνελήφθησαν περισσότεροι από εκατό Τούρκοι αξιωματικοί, ανάμεσα στους οποίους ο Επιτελάρχης του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, αντιναύαρχος Βεϋσέλ Κιοσελέ (Veysel Kösele), ο οποίος συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές, για να αφεθεί ελεύθερος κατόπιν παρέμβασης του ίδιου του πρωθυπουργού, αφού είχε προηγηθεί απειλή παραίτησης του ίδιου του αρχηγού του Τ/ΓΕΝ και παράκληση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ για αποφυλάκιση. Αργότερα ακολούθησε η παραίτηση του διοικητή του Στόλου, με αποτέλεσμα το Τ/ΠΝ να μην διαθέτει σήμερα ναύαρχο τεσσάρων αστέρων, πλην του αρχηγού του.

Φυσικά τίθενται πολλά ζητήματα, όπως αυτό της ασφάλειας πληροφοριών και το σε ποιες ξένες χώρες κατέληξε όλο αυτό το υλικό. Όμως αυτά είναι ζητήματα που δεν θα μας απασχολήσουν στο παρόν άρθρο.

Αυτό που απασχολεί το άρθρο μας είναι το πώς όχι ένας αλλά πολλές δεκάδες ανώτατοι και ανώτεροι αξιωματικοί παρέδωσαν εθνικά σχέδια σε ένα κύκλωμα εκδιδομένων γυναικών, προδίδοντας στην ουσία την πατρίδα τους.

Επαναλαμβάνουμε, το ζήτημα είναι τεράστιο, όμως ακριβώς επειδή πρόκειται για συμπεριφορά όχι ενός αλλά σχεδόν του συνόλου των αξιωματικών που έπεσαν στα δίχτυα του εν λόγω κυκλώματος, μας επιτρέπει να πούμε ότι η πατριωτική συνείδηση των Τούρκων, ακόμα και των αξιωματικών, είναι αυτή του συνοθυλεύματος εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων, που ομογενοποιήθηκαν με τη βία, με «συγκολλητική ουσία» κίβδηλες ηθικές αρχές, κεμαλικές/ρατσιστικές ιδεολογίες και μια ψευδέστατη επίσημη ιστορία.

Το αποτέλεσμα το είδαμε παραπάνω και θα επανέλθουμε με ...καυτά στοιχεία στο θέμα, στο οποίο εκτός των αξιωματικών εμπλέκονται και διπλωμάτες!

Ινφογνώμων

Διαβάστε περισσότερα...

Τουρκικός επεκτατισμός: Από την Αλεξανδρέττα στην Κερύνεια και μετά στη Θράκη;

H είσοδος των Τούρκων στην Αντιόχεια,
μετά την προσάρτησή της το 1939

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η Συνθήκη του Κάρλοβιτς, που για λογαριασμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορία την υπέγραψε ο Αρχιδιερμηνέας της Υψηλής Πύλης, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, στις 26 Ιανουαρίου 1699, στην ομώνυμη σερβική πόλη, έχει τεράστια ψυχολογική σημασία για τους Τούρκους πολιτικούς διανοούμενους, αφού αποτελεί την απαρχή της απώλειας εδαφών για την μέχρι τότε ακμάζουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έκτοτε, οι Οθωμανοί για έναν αιώνα χάνουν συνεχώς εδάφη, για να αρχίσει η φάση της διάλυσης της άλλοτε κραταιάς αυτοκρατορίας, διάλυση που ξεκίνησε το 1792, με τη Συμφωνία του Γιάς, και ολοκληρώθηκε το 1923, με την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάννης και την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. Μετά την ίδρυση του νέου τουρκικού κράτους, οι “ιδεαλιστές” Τούρκοι πολιτικοί διανοούμενοι άρχισαν να επεξεργάζονται την ιδέα της παλινόρθωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με όρους 20ού αιώνα. Βασικά εργαλεία που θα βοηθούσαν στην πραγματοποίηση αυτής της ιδέας οι τουρκικές και οι μουσουλμανικές μειονότητες που κατοικούν στις περιοχές-στόχο της επεκτατικής πολιτικής της Άγκυρας.

Ο πρώτος στόχος της Τουρκίας ήταν το σαντζάκιο της Αλεξανδρέττας, που είχε αποκτήσει ειδικό καθεστώς αυτονομίας από 1921, και τελούσε υπό την προστασία της Γαλλίας. Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη με άριστο τρόπο την εμφάνιση του Χίτλερ και της ναζιστικής απειλής στην Ευρώπη, κατάφερε να πετύχει τη συναίνεση της Γαλλίας για την προσάρτηση του σαντζακίου της Αλεξανδρέτας, χρησιμοποιώντας ως στρατηγικό εργαλείο την τουρκική κοινότητα του σαντζακίου, που, σημειωτέον, ήταν μειονότητα. Στις 30 Ιουνίου 1939, αφού είχε προηγηθεί ένα κίβδηλο δημοψήφισμα, το σαντζάκιο της Αλεξανδρέττας, που έγινε πλέον νομός Χατάυ, αποτελούσε το πρώτο έδαφος που επανακατακτούσαν οι Τούρκοι μετά την υπογραφή της συνθήκης του Κάρλοβιτς, το 1699.

Νομάρχης στο Χατάυ τοποθετήθηκε ο βουλευτής Σιουκρού Σοκμένσουερ, ο οποίος είχε συντονίσει τον διωγμό των Εβραίων της ανατολικής Θράκης, το 1934. Αμέσως μετά, εντός του έτους 1940, 48.000 κάτοικοι του σανταζακίου της Αλεξανδρέττας εγκατέλειψαν τις οικίες τους και κατέφυγαν στο Λίβανο και τη Συρία, από τους οποίους οι 26.500 από τους οποίους ήταν Αρμένιοι, οι 11.500 Έλληνες, οι 6.000 Άραβες και οι 3.000 Νουσαϊρί (Άραβες αλεβίτες).

Ο επόμενος σταθμός της “μεγάλης επιστροφής” των Τούρκων έμελλε να είναι η Κύπρος. Και στην περίπτωση της Μεγαλονήσου, η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε τη γεωπολιτική συγκυρία και χρησιμοποιώντας ως στρατηγικό εργαλείο την τουρκοκυπριακή κοινότητα, που αποτελούσε το 18% του συνολικού πληθυσμού (στο σαντζάκιο της Αλεξανδρέττας αποτελούσε το 29% του συνολικού πληθυσμού), κατόρθωσε να καταλάβει το 38% του κυπριακού εδάφους, το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα υπό τουρκική κατοχή.

Στην περίπτωση της Κύπρου η Άγκυρα, σε συνεργασία με τον αγγλικό και τον αμερικανικό παράγοντα, οργάνωσε κατάλληλα σε παραστρατιωτική και παρακρατική βάση και μετέτρεψε μια δίγλωσση μουσουλμανική μειονότητα, με έντονα στοιχεία της ελληνικής της καταγωγής, σε τουρκοκυπριακή κοινότητα, η οποία σταδιακά μετατράπηκε σε μια από τις δυο ισότιμες κοινότητες του νησιού, με προστάτιδα δύναμη την Τουρκία. Χρησιμοποιώντας τους παρακρατικούς και παραστρατιωτικούς μηχανισμούς που συγκρότησε στους κόλπους της μειονότητας, κατάφερε να πετύχει τη δημιουργία θυλάκων, πάνω στους οποίους στηριζόταν το αρχικό σχέδιο της δικοινοτικής-διζωνικής ομοσπονδίας, που θα καθιστούσε ες αεί την Κύπρο υποχείριο του “διεθνούς παράγοντα”, δίνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα στην Άγκυρα να διεκδικεί τον έλεγχο ολόκληρου του νησιού.

Εν τω μεταξύ, όσο διαρκούσε αυτή η διαδικασία, η Τουρκία ξεκαθάρισε με τον πιο βάρβαρο τρόπο τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, με πιο καίριους σταθμούς στο δρομολόγιο αυτής της νέας εθνοκάθαρσης τα γεγονότα της 5/6ης Σεπτεμβρίου του 1955 και τις απελάσεις δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων της Πόλης, το 1964.

Το έργο των “ιδεαλιστών” της Άγκυρας ολοκληρώθηκε με την εισβολή και κατοχή του 38% της Κύπρου, της οποίας την πόρτα άνοιξε διάπλατα το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Η Κύπρος παραμένει διαμελισμένη και η Τουρκία προχωρά κανονικά στην ενσωμάτωση και στην προσάρτηση των κατεχομένων στα εδάφη της, ενώ, μέσω σχεδίων τύπου Αννάν, διεκδικεί τον έλεγχο όλου του νησιού και δι αυτού ολόκληρης της Ανατολικής Μεσογείου.
Όσο διαρκούσαν οι διαπραγματεύσεις που καθόριζαν τις λεπτομέρειες για την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών, πριν την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάννης (1923), η ελληνική πλευρά ζήτησε την εξαίρεση της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης, με το σκεπτικό της προστασίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το 1924 ο ελληνικός πληθυσμός της ευρύτερης Κωνσταντινουπόλεως υπολογιζόταν σε 298.000 άτομα, ενώ το 1927, τρία χρόνια μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης η ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινουπόλεως περιοριζόταν περίπου στα 100.000 άτομα, συν άλλες 26.000 Έλληνες πολίτες (εγκατεστημένοι-εταμπλί). Να σημειωθεί ότι της ανταλλαγής εξαιρέθηκαν και οι περίπου επτά χιλιάδες Έλληνες της Ίμβρου και της Τενέδου, ελληνικότατα νησιά που δόθηκαν στην Τουρκία για την ...ασφάλεια των Στενών!!!

Αντιστοίχως, εξαιρέθηκαν της ανταλλαγής των πληθυσμών 86.000 μουσουλμάνοι, των 40% των οποίων τουρκόφωνοι, το 40% σλαβόφωνοι (Πομάκοι) και οι υπόλοιποι Ρομά.

Το στρατηγικό λάθος των Ελλήνων διπλωματών και πολιτικών που συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις ήταν το γεγονός ότι δέχτηκαν να παραμείνουν στην Ελλάδα μουσουλμανικοί πληθυσμοί που κατοικούσαν κυρίως σε αγροτικές και ορεινές περιοχές, που είναι σκληροτράχηλοι και είναι δύσκολο να αποχωριστούν τον τόπο τους, σε αντίθεση με τους Έλληνες της Πόλης, που ήταν αστικοί πληθυσμοί και πολύ εύκολο να ξεριζωθούν, όπως και εκείνοι της Ίμβρου και της Τενέδου, λόγω του ότι κατοικούσαν στον απολύτως ελεγχόμενο και απομονωμένο χώρο των νησιών.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου να αριθμούν σήμερα λιγότερο από δυο χιλιάδες άτομα, ενώ οι 85.000 μουσουλμάνοι της Θράκης, τουρκόφωνοι, σλαβόφωνοι και Ρομά, έχουν γίνει 120.000 Τούρκοι.
Και όλα αυτά δεν έγιναν τυχαία. Έγιναν με στρατηγική.

Πρώτα έπρεπε να ολοκληρωθεί η εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, και μετά να ακολουθήσει ο εκτουρκισμός και η οργάνωση της μειονότητας σε παρακρατική και παραστρατιωτική βάση.

Ο εκτουρκισμός έγινε και συνεχίζει να γίνεται με τη συμμετοχή και με τα χρήματα του ίδιου του ελληνικού κράτους. Στο άρθρο 40 της Συνθήκης της Λοζάννης αναγνωρίζεται στα μέλη των κοινοτήτων το δικαίωμα να ιδρύουν τα δικά τους εκπαιδευτήρια και σχολεία, να κάνουν ελεύθερη χρήση της μητρικής τους γλώσσας μέσα σε αυτά, και ενώ με το άρθρο 41 η Ελλάδα θα έπρεπε να διδάσκει μόνο στα δημοτικά τα τουρκικά στους τουρκόφωνους, τα πομακικά στους Πομάκους και τη ρομανί στους Ρομά. Όμως η μόνη γλώσσα που τελικά χρησιμοποιήθηκε ήταν η τουρκική. Πώς έγινε αυτό; στη γλώσσα της θρησκείας τους. Δηλαδή, έχουμε υποχρέωση να διδάσκουμε στα μουσουλμανόπουλα τη γλώσσα του Κορανίου, την αραβική.

Όμως, επειδή η παρουσία των σλαβόφωνων Πομάκων στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο, με βάση τη νατοϊκή λογική, θεωρήθηκε απειλή, αφού, θεωρητικά, η γλώσσα βοηθούσε την επέκταση της επιρροής των Βουλγάρων και άρα της κομμουνιστικής απειλής σε νατοϊκό έδαφος, η Ελλάδα δέχτηκε τον εκτουρκισμό των Πομάκων, υπογράφοντας σχετικά εκπαιδευτικά πρωτόκολλα με την Τουρκία το 1951 και το 1968. Έκτοτε, με την τουρκική παιδεία να ρίχνει βαριά τη σκιά της πάνω από τη μουσουλμανική μειονότητα και το τουρκικό προξενείο να παίζει έναν επιτελικό ρόλο, αντί για την ενσωμάτωση, βήμα προς βήμα βαδίζουμε προς την τουρκοποίηση και γκετοποίηση της μειονότητας, η οποία ταυτόχρονα μετατρέπεται σε στρατηγικό όπλο στα χέρια των επιτελών της Άγκυρας, για την επόμενη φάση επέκτασης της Τουρκίας, μετά την Αλεξανδρέττα και την Κύπρο.

Άλλα πολύτιμα εργαλεία στα χέρια της Άγκυρας, εκτός από το σύστημα παιδείας, που υποστηρίζεται και από άτομα που διατηρούν στενούς δεσμούς με το τουρκικό Γενικό Επιτελείο και το βαθύ κράτος, είναι οι ιμάμηδες και οι ψευδομουφτήδες, που ελέγχονται απολύτως από το προξενείο και ασκούν επιρροή δια της θρησκείας στη μειονότητα, τα τουρκόφωνα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι που τα υπηρετούν και οι κάθε λογής σύλλογοι, που φυτρώνουν σαν μανιτάρια στους τρεις νομούς που κατοικεί μουσουλμανική μειονότητα.

Τέλος, το παζλ της παρακρατικής οργάνωσης της μειονότητας συμπληρώνουν οι σύλλογοι των Δυτικοθρακιωτών στην Τουρκία, όπου έχει αποδειχτεί με ντοκουμέντα η καθοδήγησή τους από υψηλόβαθμα στελέχη της ένοπλης τρομοκρατικής οργάνωσης «Εργενεκόν», και οι σύλλογοι που δραστηριοποιούνται σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, οι οποίοι καθοδηγούνται από τα κατά τόπους τουρκικά προξενεία και έχουν αναλάβει εργολαβικά το έργο δυσφήμισης της χώρας μας.

Αφήσαμε τελευταίο το ζήτημα της οργάνωσης της μειονότητας σε παραστρατιωτική βάση. Ενώ ήταν από καιρό γνωστό ότι μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας στρατολογούνται από τις παραστρατιωτικές οργανώσεις του τουρκικού βαθέος κράτους, κάτι που επαληθεύθηκε με τη συμμετοχή ενός Έλληνα μουσουλμάνου της Θράκης στην ομάδα της Τουρκικής Ταξιαρχίας Εκδίκησης που αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Ακίν Μπιρντάλ, πρόεδρο της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά και με τη συμμετοχή του εκ των ηγετικών στελεχών της «Εργενεκόν», στρατηγού Βελή Κιουτσιούκ, στο Διοικητικό Συμβούλιο του περιοδικού «Trakya'nın Sesi», που εκδίδουν οι Δυτικοθρακιώτες στην Τουρκία, το ζήτημα της στρατολόγησης και της συγκρότησης ομάδων παραστρατιωτικών παίρνει άλλες διαστάσεις με την αλλαγή του επιχειρησιακού δόγματος των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, που φαίνεται ότι μετατοπίζεται προς τη Θράκη, χωρίς, φυσικά, να εγκαταλείπονται οι πάγιοι στόχοι της Άγκυρας στο Αιγαίο.

Συμπερασματικά, όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση Ερντογάν δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη Θράκη και φαίνεται αποφασισμένη να προχωρήσει στο τρίτο επεκτατικό της βήμα, μετά την Αλεξανδρέττα και την Κύπρο.

Το θέμα είναι κατά πόσον είναι διατεθειμένη η Ελλάδα να αντισταθεί και να ανατρέψει το ρου των γεγονότων, αρχίζοντας από το ξήλωμα των μηχανισμών του προξενείου, που, επαναλαμβάνουμε, δεν είναι διπλωματική αποστολή, αλλά παράρτημα του τουρκικού Γενικού Επιτελείου.

Θα βρουν οι πολιτικοί μας το θάρρος να δουν την αλήθεια κατάματα και να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους;

Οψόμεθα…

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Crash Δεκεμβρίου
infognomonpolitics

Διαβάστε περισσότερα...

Τουρκία και ισλαμιστές τρομοκράτες εναντίον του PYD

του Σάββα Καλεντερίδη

Τις τελευταίες δέκα ημέρες έχουν πέσει οι μάσκες και η Τουρκία προσφέρει ανοιχτά υποστήριξη, οπλισμό και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε περίπου δυο χιλιάδες ισλαμιστές τρομοκράτες που προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο της πόλης Σερεκάνιγιε, στο Δυτικό Κουρδιστάν.

Πρόκειται για μέλη της ακραίας ισλαμιστικής οργάνωσης Τζαμπχάτ Αλ Νούσρα, που έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική και παρακλάδι της Αλ Κάιντα, από τις ΗΠΑ, που ενισχύονται από Κούρδους νεαρούς, ελεγχόμενους από τις τουρκικές υπηρεσίες, που προσπαθούν να αναστήσουν τις δομές της παρακρατικής-παραστρατιωτικής οργάνωσης Χίσμπουλάχ, γνωστή και ως Χίζμπι-Κόντρα. Οι νεκροί από πλευράς τρομοκρατών τις τελευταίες δέκα ημέρες φθάνουν τους εκατό, ενώ απροσδιόριστος είναι ο αριθμός των τραυματιών, οι οποίοι, σημειωτέον, διακομίζονται στα νοσοκομεία της πόλης Τζεύλαν-πινάρ, που βρίσκεται στο τουρκικό έδαφος.

Η πόλη Σερεκάνιγιε, που ελέγχεται από τις ομάδες ενόπλων που έχει συγκροτήσει το Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (PYD), που θεωρείται κλώνος του ΡΚΚ, έχει μπει στο στόχαστρο της Άγκυρας γιατί έχει στρατηγική σημασία, αφού βρίσκεται περίπου στο μέσον της απόστασης μεταξύ Νοτίου Κουρδιστάν και ακτών της Αν. Μεσογείου, και σε περίπτωση που πάρουν τον έλεγχό της οι ισλαμιστές τρομοκράτες της Τζαμπχάτ Αλ Νούσρα-Αλ Κάιντα, διακόπτουν τη συνέχεια ων κουρδικών περιοχών και άρα την έξοδο των Κούρδων προς τη θάλασσα, που είναι στρατηγικός στόχος του Νοτίου Κουρδιστάν, για να καταφέρει να μεταφέρει το πετρέλαιο και φυσικό αέριο στις διεθνείς αγορές, παρακάμπτοντας την Τουρκία.

Σημειωτέον ότι οι Κούρδοι υπερασπιστές της πόλης Σερεκάνιγιε έχουν στα χέρια τους πτώμα 25χρονου Κούρδου από το Βόρειο Κουρδιστάν (ΝΑ Τουρκία), ο οποίος ήταν συνεργάτη της τουρκικής στρατοχωροφυλακής, που προσπαθεί να ανασυγκροτήσει την οργάνωση Χιζμπουλάχ.
Τέλος, να υπογραμμίσουμε και να επαναλάβουμε για άλλη μια φορά ότι η Τουρκία, όταν πρόκειται για τα συμφέροντά της, συνεργάζεται όχι με τρομοκρατικές οργανώσεις αλλά ακόμα και με το διάβολο, χωρίς να υπολογίζει ανθρώπινες ζωές και φυσικά χωρίς να υπολογίζει τις αντιδράσεις της Ουάσιγκτον!

infognomonpolitics 


Σημ Εν Κρυπτώ: Aπόσπασμα του άρθρου "Tουρκικό Κουρδιστάν : Καθυστερώντας το αναπόφευκτο" που δημοσιεύτηκε στις 8/12/12 :

Στα μέσα Νοέμβρη, 300 μαχητές της Ghouraba al-Sham εισήλθαν σε αραβικές γειτονιές της πόλης Sere Kaniye (Rass al-Ain στα αραβικά) στην οποία εδρεύει μία από τις τέσσερις Ταξιαρχίες Λαϊκής Άμυνας των Κούρδων (YPG) και συγκρούστηκαν με καθεστωτικές δυνάμεις. Οι Κούρδοι τους κάλεσαν να απομακρυνθούν, φοβούμενοι αεροπορικές προσβολές που θα προκαλέσουν κύμα φυγής του κουρδικού πληθυσμού στην μέχρι τώρα ήρεμη ευρύτερα περιοχή της Hasaka, κάτι το οποίο αρνήθηκαν. Οι Κούρδοι επισημαίνουν ότι βρίσκονται στην αντιπολίτευση αλλά μάχονται για δίκαιη πολιτική λύση με ειρηνικά μέσα δημιουργώντας εξ αρχής αυτοδιοικούμενες δομές κι αποφεύγουν να λάβουν μέρος στη σύγκρουση. Σύμφωνα με κουρδικές καταγγελίες, τουρκικές υπηρεσίες έχουν στείλει τουλάχιστον 1000 αντικαθεστωτικούς μαχητές σε στρατόπεδο της τουρκικής πόλης Nusaybin, 3 χιλιόμετρα από την κουρδική πόλη Qamishli, έδρα Ταξιαρχίας της YPG. Η Qamisli διαθέτει και αεροδρόμιο. Να σημειωθεί ότι έχουν αποτύχει όλες οι προσπάθειες των αντικαθεστωτικών για κατάληψη αεροπορικών βάσεων σε Aleppo, Idlib, Taftanaz και Meng κάτι που θα διευκόλυνε την προμήθεια υποστήριξης ενώ παράλληλα θα στερούσε την χρήση τους από την Συριακή αεροπορία. H προσφάτως (25/11) "καταληφθείσα αεροπορική" βάση του Marj al-Sultan, είναι βάση ελικοπτέρων και στερείται διαδρόμων αποπροσγείωσης.

Οι επιχειρήσεις αυτές αποτελούν την πρώτη εκτεταμένη προσπάθεια εξάπλωσης των συγκρούσεων σε πόλη που ελέγχεται από κουρδικές δυνάμεις. Οι Κούρδοι καταγγέλλουν ότι το τουρκικό πυροβολικό υποστήριξε την διείσδυση των Τζιχαντιστών στην πόλη και την μετακίνηση δυνάμεων βόρεια του Qamishli, με σκοπό συνδιασμένη επίθεση του FSA, των Τζιχαντιστών της Ghouraba al-Sham και της al-Nusra Front για την κατάληψη του αεροδρομίου. Στα πλαίσια προετοιμασίας της επιχείρησης, τουρκικές υπηρεσίες και Τζιχαντιστές έχουν έρθει σε συνεννόηση με ηγέτες φυλών στα περίχωρα του Qamishli αλλά και της ευρύτερης βόρειας Συρίας: της λεγόμενης "Αραβικής Ζώνης", που αποτελείται από 40 χωριά αραβικού πληθυσμού, τα οποία κι εξόπλισαν. Η "Αραβική Ζώνη" εκτείνεται βόρεια του Χαλεπίου μέχρι την Sere Kaniye. Η αδράνεια (;) της κουρδικής πολιτοφυλακής έχει επιτρέψει την κατάληψη κατάληψη πόλεων που θεωρούνταν υπο κουρδικό έλεγχο, από τους αντικαθεστωτικούς. ΝΑ σημειωθεί ότι ορισμένα κουρδικά κόμματα όμως το Yekiti Party και το Kurdistan Freedom Party (Azadi) έχουν ανοικτούς διάυλους με την τουρκική πλευρά. Προφανής στόχος των Τούρκων είναι ο έλεγχος της περιοχής αυτής, η ανατροπή του κουρδικού ελέγχου στη Sere Kaniye και Qamishli η οποία θα δώσει το έναυσμα αντίστοιχων επιχειρήσεων και σε πόλεις υπο κουρδικό έλεγχο στα δυτικά, όπως στο Kobane και στο Afrin. Τέτοια εξέλιξη θα αποτελέσει την βάση για την επιθυμητή, απο την Άγκυρα, Ζώνη Ασφαλείας.

Διαβάστε περισσότερα...

Κουρδιστάν: Τι θα φέρει η γέννηση του νέου κράτους

Του Σάββα Καλεντερίδη

Αν και το έχουμε αναφέρει και πάλι σε άλλο μας άρθρο, είναι σκόπιμο να υπενθυμίσουμε ότι ο κύριος λόγος της υποστήριξης που παρείχε και συνεχίζει να παρέχει η Ουάσινγκτον στο νεοϊσλαμιστικό καθεστώς της Τουρκίας, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), και στον ίδιο τον Ερντογάν, απέναντι στους κεμαλιστές και τους στρατιωτικούς, είναι η στήριξη της νέας κάστας εξουσίας της Αγκυρας στην πολιτική της Ουάσινγκτον, που οδηγεί στην ίδρυση ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στο βόρειο Ιράκ - νότιο Κουρδιστάν.

Η στρατηγική των ΗΠΑ από τη δεκαετία του ’80 προέβλεπε την ίδρυση ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στην περιοχή, που θα συμπεριλαμβάνει και τη «χρυσοφόρο» περιφέρεια του Κιρκούκ, το οποίο για να καταστεί βιώσιμο θα πρέπει απαραιτήτως να έχει την ενεργό στήριξη της Αγκυρας και του τουρκικού κράτους.

Οταν στα τέλη του 1990, παραμονή της επιχείρησης Καταιγίδα της Ερήμου, ο Τουρκούτ Οζάλ πίεσε τον τότε αρχηγό του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Νετζίπ Τορουμτάι να προετοιμάσει τα απαραίτητα σχέδια την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στο βόρειο Ιράκ, εκείνος παραιτήθηκε, τονίζοντας ότι μια τέτοια κίνηση θα οδηγήσει στην ίδρυση κουρδικού κράτους και στη συνέχεια στον διαμελισμό της Τουρκίας.

Τότε υπερίσχυσε η άποψη των ενόπλων δυνάμεων, που είναι ένας φορέας που παράγει πολιτική και στρατηγική σκέψη στην Τουρκία. Η άποψη αυτή ήταν κυρίαρχη μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, όταν η κυβέρνηση Ετζεβίτ, βλέποντας τις προετοιμασίες των ΗΠΑ για ανατροπή του καθεστώτος Σαντάμ, δήλωσε με κάθε επισημότητα ότι «η Τουρκία δεν πρόκειται να δεχτεί ποτέ την ίδρυση κουρδικού κράτους στο βόρειο Ιράκ και, αν ποτέ συμβεί κάτι τέτοιο, αυτό θα αποτελέσει αιτία πολέμου».

Και επειδή το κεμαλικό κράτος είχε αντιληφθεί ότι η Ουάσινγκτον ετοίμαζε την εναλλακτική πολιτική λύση στην Τουρκία, η οποία θα αποδεχόταν την ίδρυση κουρδικού κράτους, προχώρησε στην εθνικοποίηση και τη ριζοσπαστικοποίηση των μηχανισμών της Γκλάντιο, δημιουργώντας την πανίσχυρη ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση Εργκένεκον, η οποία θα εξουδετέρωνε με τη δράση της την απειλή ανατροπής του κεμαλικού καθεστώτος.

Ομως, παρά τη συντονισμένη δράση του κεμαλικού βαθέος κράτους, στις εκλογές, το 2002 οι νέοι εκλεκτοί της Ουάσινγκτον, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και ο Ερντογάν, κατέλαβαν την εξουσία και παρά το «όχι» στο νομοσχέδιο της 1ης Μαρτίου 2003, που προέβλεπε τη χρησιμοποίηση των λιμανιών και του εδάφους της Τουρκίας, για την εισβολή του αμερικανικού στρατού από βορρά στο Ιράκ, βήμα προς βήμα έβαλαν ως στόχο το ξήλωμα της Εργκένεκον και των άλλων μηχανισμών του κεμαλικού βαθέος κράτους.

Το 2009, όταν η διαδικασία αυτή έφτασε σε ικανοποιητικό επίπεδο, η κυβέρνηση Ερντογάν άρχισε να προσαρμόζει την πολιτική της στο ζήτημα του βόρειου Ιράκ σε εκείνη της Ουάσινγκτον, για να φτάσουμε σήμερα να μιλάμε για απόλυτη σύμπλευση, αφού η Τουρκία, όπως κατήγγειλε πρόσφατα ο πρωθυπουργός του Ιράκ Νουρί αλ-Μαλίκι, έδωσε εντολή στους Τουρκομάνους του Κιρκούκ να στηρίξουν τον Μπαρζανί και το κουρδικό κράτος στον δρόμο για την ανεξαρτησία.

Το κερασάκι στην τούρτα το έβαλε πρωτοχρονιάτικα ο επικεφαλής του κουρδικού λόμπι στην Ουάσινγκτον Πίτερ Γκαλμπράιθ, βουλευτής του Βερμόντ και στενός συνεργάτης του νέου υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, που δήλωσε στην εφημερίδα «Hürriyet» ότι «έφτασε η στιγμή να αποκτήσουν οι Κούρδοι ένα ανεξάρτητο κράτος και ότι αυτό θα γίνει με συναινετικό διαζύγιο, κατά τα πρότυπα του Σουδάν, όπου το νότιο Σουδάν αποσχίστηκε από το βόρειο και κέρδισε την ανεξαρτησία του».

Και ο Αμερικανός πρώην γερουσιαστής συνεχίζει: «Η εξέλιξη αυτή δεν σημαίνει ότι θα οδηγήσει στον διαμελισμό της Τουρκίας, η οποία μπορεί να παίξει έναν θετικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ερμπίλ και Βαγδάτης... Οσον αφορά το ΡΚΚ, αυτό πρέπει να το λύσει μόνη της η Τουρκία. Το ΡΚΚ τι ζητάει; Γενική αμνηστία, συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα, πολιτικά δικαιώματα στους Κούρδους. Αυτά είναι πράγματα που μπορεί να κάνει η Τουρκία...»

Δημοκρατία

Διαβάστε περισσότερα...

Οι Χριστιανοί και οι Τούρκοι

Του Σάββα Καλεντερίδη

Με βάση έκθεση της οργάνωσης Open Doors, 100.000.000 χριστιανοί που κατοικούν σε διάφορες περιοχές του κόσμου ζουν σε κίνδυνο. Στον κατάλογο των 50 πιο επικίνδυνων χωρών για τους χριστιανούς η Τουρκία καταλαμβάνει την 31η θέση.

Από την άλλη πλευρά, η πιο ασφαλής περιοχή για τους χριστιανούς είναι η περιοχή του Ομόσπονδου Κουρδιστάν, στο βόρειο Ιράκ, όπου έχουν καταφύγει τα τελευταία χρόνια από άλλες μη ασφαλείς περιοχές του Ιράκ, με πιο σημαντικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν να είναι η μη γνώση της κουρδικής γλώσσας.

Η οργάνωση Open Doors είναι μια διεθνής ΜΚΥΟ που ιδρύθηκε το 1955 και έχει ως σκοπό την προστασία των χριστιανών που καταπιέζονται σε διάφορες περιοχές του κόσμου εξαιτίας της πίστης τους. Η οργάνωση κάθε χρόνο συντάσσει χάρτη με τις περιοχές που είναι επικίνδυνες για τους χριστιανούς. Στον χάρτη που συνέταξε για το 2011 η Τουρκία βρίσκεται στην 31η θέση, ενώ στην πρώτη θέση φιγουράρει η Βόρειος Κορέα, όπου εκ των 400.000 χριστιανών οι 70.000 κρατούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στη φετινή έκθεση της οργάνωσης, που ανακοινώθηκε την παραμονή της απονομής των Βραβείων Νόμπελ, υπάρχει ειδική αναφορά στο Ιράν, στην Τουρκία, στη Συρία, στο Ιράκ και το ομόσπονδο Κουρδιστάν.

Το Ιράν, από τη δεύτερη θέση που κατείχε πέρυσι, κατέβηκε στην πέμπτη σειρά, όπου οι χριστιανοί συνεχίζουν να υφίστανται πιέσεις, οι οποίες αυξήθηκαν με την άνοδο στην εξουσία των συντηρητικών ισλαμιστών, το 2005. Οι εκκλησίες των Αρμενίων και των Ασσυρίων χριστιανών που ζουν στη χώρα αυτή είναι υπό τη συνεχή παρακολούθηση του κράτους. Απαγορεύεται στους πολίτες του Ιράν να επιλέξουν τη χριστιανική θρησκεία, ενώ όσοι είναι ήδη χριστιανοί απειλούνται με θάνατο, όπως επιτάσσει ο ιερός νόμος (σαρία). Οι 460.000 χριστιανοί του Ιράν χρησιμοποιούν τη δική τους γλώσσα κατά τη λειτουργία στην εκκλησία, ενώ απαγορεύεται ρητά η χρήση της περσικής γλώσσας στις θρησκευτικές τελετές και στη διδασκαλία.

Οσον αφορά την Τουρκία, σύμφωνα πάντα με την έκθεση, αν και έχει υπογράψει τις σχετικές διεθνείς συμφωνίες, οι χριστιανοί στη χώρα αυτή δεν είναι ισότιμοι με τους μουσουλμάνους πολίτες. Ο χριστιανισμός είναι η μεγαλύτερη αιτία επίθεσης για τους Τούρκους εθνικιστές. Οι 100.000 χριστιανοί που ζουν στην Τουρκία θεωρούνται δυνάμει «πράκτορες ξένων δυνάμεων» από το κράτος και από τους μουσουλμάνους. Το γεγονός ότι δεν έχουν αποκαλυφθεί οι πραγματικοί ένοχοι της σφαγής των χριστιανών στη Μαλάτεια, τον Απρίλιο του 2007, αλλά και οι δολοφονίες του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ στην Κωνσταντινούπολη και του ιερέα Σαντόρο, στην Τραπεζούντα, αποτελεί απόδειξη της εμπλοκής του κράτους στις εγκληματικές ενέργειες εναντίον χριστιανών.

Σε σχέση με τις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Ερντογάν, που έγιναν στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας, αυτές έχουν μείνει στα χαρτιά και δεν έχουν εφαρμοστεί στην πράξη.

Σύμφωνα πάντα με την έκθεση, η κυβέρνηση αναγνωρίζει επίσημα μόνον την Εκκλησία των Αρμενίων και των Ελληνορθοδόξων, ενώ μέσα στην κοινωνία είναι εμπεδωμένη η άποψη ότι οι χριστιανοί είναι «πράκτορες ξένων δυνάμεων» και «προδότες της πατρίδας».

Επίσης δεν δίδονται άδειες ανέγερσης εκκλησιών, δεν επιτρέπεται η λειτουργία θρησκευτικών σχολείων, ενώ απαγορεύονται θρησκευτικά σεμινάρια. Οι χριστιανοί που εργάζονται στο Δημόσιο υφίστανται διακρίσεις και καταπιέσεις λόγω της πίστης τους, ενώ πολλοί χριστιανοί χάνουν τη δουλειά τους και πάλι εξαιτίας της πίστης τους. Επιπλέον, όσον αφορά την Τουρκία, η έκθεση αναφέρει ότι όσοι εισέρχονται σε εκκλησίες και όσοι προσέρχονται σε θρησκευτικές συγκεντρώσεις παρακολουθούνται στενά από αστυνομικούς και άτομα των υπηρεσιών πληροφοριών, υπό το πρόσχημα της προστασίας τους, ενώ εκείνοι που εξέρχονται των εκκλησιών υφίστανται παρενοχλήσεις και εξυβρίζονται από τους αστυνομικούς και από τους εθνικιστές-ισλαμιστές.

Τέλος, στην έκθεση αναφέρεται ότι 1.900.000 χριστιανοί της Συρίας, που ήταν η πιο ασφαλής χώρα για τους χριστιανούς στη Μέση Ανατολή, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα ασφάλειας και επιβίωσης, εξαιτίας της δράσης των ένοπλων ισλαμιστών, ενώ το μέλλον τους προβλέπεται εξαιρετικά δυσοίωνο, σε περίπτωση που αναλάβουν τα ηνία της εξουσίας οι σουνίτες μουσουλμάνοι.

Οταν μιλούν Ελληνες για το πραγματικό πρόσωπο της Τουρκίας, θεωρούνται «κύκλοι που ενοχλούνται από την ελληνοτουρκική προσέγγιση».

Τώρα που μιλούν οι ξένοι;

Δημοκρατία

Διαβάστε περισσότερα...

Τι ετοιμάζει η αδίστακτη Αγκυρα στην Κομοτηνή

Του Σάββα Καλεντερίδη

Οι πρωταγωνιστές της επιχείρησης εισβολής και κατοχής της Κύπρου σε πολιτικό επίπεδο ήταν ο πρωθυπουργός Ετζεβίτ και ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης συνεργασίας Νετζμετίν Ερμπακάν. Ο Ετζεβίτ ήταν μαθητής και χαϊδεμένο παιδί του εγκεφάλου της εισβολής Χένρι Κίσινγκερ, ενώ ο Νετζμετίν Ερμπακάν ήταν ο επικεφαλής του πολιτικού Ισλάμ, εκ των δασκάλων και καθοδηγητών του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Ετζεβίτ έκανε πολύ προσεκτικά βήματα σε όλη τη διάρκεια των επιχειρήσεων κατά τον πρώτο και τον δεύτερο Αττίλα και προχώρησε έως τη γραμμή που του είχε ορίσει ο υπερατλαντικός πολιτικός μέντοράς του, ενώ θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι οι Τούρκοι στρατηγοί διατηρούσαν έντονες επιφυλάξεις για τη συγκεκριμένη επιχείρηση.

Επίσης θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι ο Ερμπακάν, ο οποίος ήταν αυτός που συγκάλεσε το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, που έλαβε την απόφαση για την απόβαση -ο Ετζεβίτ έλειπε σε ταξίδι στο Λονδίνο, για να λάβει την απαραίτητη στήριξη του Ηνωμένου Βασιλείου-, ζητούσε την κατάληψη ολόκληρης της Κύπρου, ενώ ο ίδιος ο Οζάλ δήλωσε ότι κακώς η Τουρκία δεν κατέλαβε τότε και τα Δωδεκάνησα, δεδομένης της αδυναμίας της Ελλάδας να υπερασπιστεί την Κύπρο και τα νησιά.

Για όσους αδυνατούν να κατανοήσουν τη στάση των Τούρκων στρατηγών, να εξηγήσουμε ότι οι Τούρκοι στρατηγοί, οι κεμαλιστές και οι κυβερνήσεις που ελέγχονταν ασφυκτικά από αυτούς, παρότι είχαν σαφώς επιθετικούς και επεκτατικούς στόχους εις βάρος της Ελλάδας - Κύπρου και μόνο, στην πράξη ακολουθούσαν μια ιδιαίτερα εσωστρεφή και συντηρητική εξωτερική πολιτική, κυρίως γιατί δεν ήθελαν να διακινδυνεύσουν μια αποτυχία, η οποία θα οδηγούσε στη αποκαθήλωσή τους από το σύστημα εξουσίας, αφού η κυριαρχία τους στηριζόταν στην επιβολή και στον φόβο και σίγουρα όχι στις πλατιές λαϊκές μάζες.

Πιο απλά, οι στρατηγοί και το βαθύ κράτος ακολουθούσαν επιθετική και επεκτατική πολιτική μόνο εις βάρος της Ελλάδας - Κύπρου, έχοντας τη σαφή στήριξη του διεθνούς παράγοντα, και οι πολιτικές κρίσεις που προκαλούσαν είχαν πάντα εξασφαλισμένο αποτέλεσμα -λόγω της σίγουρης υποχώρησης της ελληνικής πλευράς- έχοντας διαβεβαιώσεις ότι σε καμία περίπτωση η Ελλάδα δεν θα «τεντώσει» το σχοινί, για να μετατραπεί η κρίση σε πολεμική σύγκρουση, με απρόβλεπτες και ίσως καταστροφικές συνέπειες για τους στρατηγούς και την εξουσία τους.

Κατά τ’ άλλα, η τουρκική εξωτερική πολιτική χαρακτηριζόταν όλα αυτά τα χρόνια -ή καλύτερα δεκαετίες- από μια χαρακτηριστική εσωστρέφεια και συντηρητισμό, με εξαίρεση πάντα την πολιτική τους απέναντι στην Ελλάδα – Κύπρο.

Η πολιτική αυτή αποτελεί παρελθόν για τις κυβερνήσεις Ερντογάν, ιδιαίτερα μετά την πλατιά λαϊκή στήριξη που απολαμβάνουν, αφού στις εκλογές του 2011 το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης έλαβε ποσοστό που αγγίζει το 50%, ποσοστό πρωτόγνωρο για την πολιτική Ιστορία της Τουρκίας.

Τι σημαίνει αυτό;

Οτι η πολιτική της Τουρκίας απέναντι στη χώρα μας λαμβάνει επικίνδυνα επεκτατικές και επιθετικές διαστάσεις και οι μόνοι που δεν το βλέπουν είναι εκείνοι που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να το δουν.

Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι από το 2010 ο ίδιος ο Ερντογάν έχει δώσει οδηγίες προς το τουρκικό Γενικό Επιτελείο να κάνει πιο επιθετικούς τους επιχειρησιακούς σχεδιασμούς εναντίον της χώρας μας, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους στη Θράκη, να παραμείνουν όμως ως στρατηγικός στόχος το Αιγαίο και η αποτροπή της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ.

Κι αυτό γιατί η Αγκυρα θεωρεί πλέον ότι έχοντας πετύχει να οργανώσει τη μουσουλμανική μειονότητα σε παρακρατική και παραστρατιωτική βάση, χρησιμοποιώντας ως παράρτημα του τουρκικού Γενικού Επιτελείου το προξενείο Κομοτηνής, έχει εξασφαλίσει ένα στρατηγικής σημασίας μέσο πίεσης και άσκησης τρομοκρατίας στην Ελλάδα, το οποίο μάλιστα μπορεί να χρησιμοποιήσει και σε επιχειρησιακό επίπεδο, δημιουργώντας τεράστιου μεγέθους επιχειρησιακά προβλήματα για την υπεράσπιση της Θράκης.

Ελπίζουμε το άρθρο αυτό να συνεφέρει τους κλώνους του ΓΑΠ και του αλήστου μνήμης Δρούτσα στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών…

Δημοκρατία

Διαβάστε περισσότερα...

Συνέντευξη Καλεντερίδη εφ΄ όλης της ύλης

Δείτε την χειμαρώδη συνέντευξη του Σάββα Καλεντερίδη στον δημοσιογράφο Π.Καρβουνόπουλο, με αναφορές στο πολύ ενδιαφέρον παρασκήνιο της παρουσίασης του βιβλίου Καραγιλάν, των τουρκικών αντιδράσεων και την ελληνικής συμμόρφωσης "προς τας υποδείξεις". Η θρασύτητα της Άγκυρας άγγιξε νέο ιστορικό ρεκόρ καθώς φέρεται να απαίτησε τον αποκεφαλισμό Παναγιωτόπουλου (!), και την δημοσιοποίηση των ονομάτων των καρατομηθέντων αξιωματικών (!!), σε  ακόμα μια ξεκάθαρη παρέμβαση στα εσωτερικά πράγματα της χώρας. Σχολιασμός των τελευταίων εξελίξεων σε Θράκη και ελληνοτουρκικά: "Παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια προσπάθεια "εργαλειοποίησης" της μειονότητας στην Θράκη, επ'ωφελεία των επιχειρησιακών σχέδιων των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων"....   Περισσότερα στην συνέντευξη Καλεντερίδη.

Βλέπε σχετικά:

Λοιπόν κύριε Παναγιωτόπουλε;
Τουρκικό θράσος μέσα στην Αθήνα

Διαβάστε περισσότερα...

Λοιπόν κύριε Παναγιωτόπουλε;

Φτάσαμε να μας υπαγορεύει η Τουρκία
αντικαταστάσεις αξιωματικών;

Με απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Πάνου Παναγιωτόπουλου (Πέμπτη 29/11/12) ανατίθενται καθήκοντα Προέδρου του Διοικητικού Συμβούλιου του Πολεμικού Μουσείου στον εν ενεργεία ταξίαρχο (ΠΖ) κ. Παναγιώτη Καπερώνη, σε αντικατάσταση του υποστρατήγου (ΕΜ) Παναγιώτη Λάζου. Επίσης διορίζονται: στη θέση του Α’ Αντιπρόεδρου του ΔΣ του Πολεμικού Μουσείου ο εν ενεργεία αρχιπλοίαρχος Αχιλλέας Αναστασόπουλος (ΠΝ), στη θέση του B’ Αντιπροέδρου ο εν ενεργεία ταξίαρχος (Ο) της Πολεμικής Αεροπορίας Νικόλαος Παλιάγκας και στη θέση του Β’ Συμβούλου του ΔΣ ο εν εφεδρεία αρχιπλοίαρχος (ΕΑ) Γεώργιος Τζιακίδης ΠΝ.

Το σχετικό δελτίο τύπου δημοσιεύθηκε εδώ:

Το ερώτημα είναι ποιοί πίεσαν τον κ. Υπουργό να πάρει αυτή την απόφαση και αν πρόκειται για Τούρκους Κυβερνητικούς παράγοντες; Ακόμα πιο συγκεκριμένα, το ερώτημα είναι αν η απόφαση αυτή συνδέεται με την παρουσίαση του βιβλίου του Μουράτ Καραγιλάν στο Πολεμικό Μουσείο, και τις σχετικές θρασύτατες τουρκικές αντιδράσεις. Γιατί ο εκπρόσωπος του ΥπΕξ Γ. Δελαβέκουρας μίλησε για "ευθύνες που αποδόθηκαν", και κάποιοι έσπευσαν να τον διαψεύσουν. Αλλά η τουρκική "Χουριέτ" μίλησε για "τέσσερις Έλληνες στρατηγούς που απαλλάχθηκαν των καθηκόντων τους" για την υπόθεση αυτή. Και όσο κι αν δεν θέλουμε να την πιστέψουμε, το γεγονός κολλάει γάντι...

Λοιπόν κύριε υπουργέ; Φτάσαμε να μας υπαγορεύει η Τουρκία αντικαταστάσεις αξιωματικών;

Διαβάστε περισσότερα...

Τουρκικό θράσος μέσα στην Αθήνα

Η Τουρκία δεν φιλοδοξεί μόνο να διατηρήσει την κατοχή στην Κύπρο, στο Κουρδιστάν, στον Πόντο, να μην πληρώσει το ιστορικό και υλικό αντίτιμο για τις γενοκτονίες που έχει διαπράξει και να επεκτείνει την κυριαρχία της στα ελληνικά εδάφη. Θέλει να καθορίσει και όρια στους πνευματικούς ορίζοντες των Ελλήνων. Αφενός μέσω των προπαγανδιστικών τουρκικών σίριαλ που προβάλλουν οι ελληνόφωνοι τηλεοπτικοί σταθμοί και αφετέρου μέσω της «απαγόρευσης» παρουσιάσεων βιβλίων εντός των ελληνικών συνόρων!

Συγκεκριμένα, χθες έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του Μουράτ Καραγιλάν «Η Ανατομία του Πολέμου στο Κουρδιστάν», που κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Ινφογνώμων. Εκδότης είναι ο Σάββας Καλεντερίδης, τακτικός συνεργάτης της «δημοκρατίας» και γνωστός στο πανελλήνιο από την ευδόκιμο υπηρεσία του στην ΕΥΠ και την ηρωική προσπάθειά του να σώσει τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν από τα νύχια των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. Ο συγγραφέας του έργου Μουράτ Καραγιλάν διατέλεσε μέλος της ηγετικής ομάδας του ΡΚΚ, ήταν συντοπίτης και συναγωνιστής του Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν και γνωρίζει όσο λίγοι το προσκήνιο και το παρασκήνιο του τιτάνιου αγώνα των Κούρδων για την ελευθερία.

Η παρουσίαση αρχικά είχε οριστεί να γίνει στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας. Η τουρκική κυβέρνηση, ως αναμενόταν, ενοχλήθηκε σφόδρα από το γεγονός της κυκλοφορίας του βιβλίου και από τη σημειολογία της συμμετοχής στην παρουσίασή του Ελλήνων διπλωματών, στρατιωτικών και πανεπιστημιακών καθηγητών σ' έναν χώρο όπως το... Πολεμικό Μουσείο. Είναι δυνατόν μια χώρα, όπως η Ελλάδα, η οποία πρέπει να «φινλανδοποιηθεί» και να προσδεθεί στο άρμα τής υπό... νεκρανάστασης (έτσι θέλουν να ελπίζουν) οθωμανικής αυτοκρατορίας, να συμμετέχει επισήμως σε τέτοια βιβλία που κάνουν «τζιζ»; Φυσικά και όχι! Η παράδοση -της άνευ όρου παράδοσης στα κελεύσματα της Αγκυρας- που είχαν δημιουργήσει οι κυβερνήσεις Σημίτη και Παπανδρέου δεν είναι εύκολο να λησμονηθεί.

Διά της διπλωματικής οδού ασκήθηκαν πιέσεις (να αναβληθεί η εκδήλωση!) και διατυπώθηκαν... φιλικές παραινέσεις προς το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο συνεμορφώθη ταχέως προς τας υποδείξεις της γείτονος. Για να εξευμενίσει την Τουρκία άλλαξε τον τόπο της παρουσίασης - από το Πολεμικό Μουσείο σε αίθουσα του ξενοδοχείου Hilton!

Ευτυχώς, ο διασυρμός της πολιτικής τάξης της χώρας και η επίσημη παραδοχή της υπαγωγής μας στη δικαιοδοσία της Αγκυρας αποφεύχθηκαν με παρέμβαση άνωθεν. Πολύ... άνωθεν. (Οταν ενημερώθηκε για το ζήτημα που είχε προκύψει ο Αντώνης Σαμαράς, σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατίας», έδωσε εντολή αρμοδίως να προχωρήσουν κανονικά και να αγνοήσουν τους «κακούς μας γείτονες»). Η παρουσίαση έγινε και με μεγάλη επιτυχία στο Πολεμικό Μουσείο. Οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι και το ευρύ, εθνικά ευαισθητοποιημένο κοινό παρακολούθησε με ενδιαφέρον τις εισηγήσεις των ομιλητών.

Δημοκρατία

Σημ Εν Κρυπτώ : Την προσπάθεια τουρκικής παρέμβασης επιβεβαίωσε το ΥΠΕΞ.. Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με την παρουσίαση του βιβλίου του Καραγιλάν σε αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου και κατά πόσο αυτό δημιουργεί ζήτημα έναντι της θέσης της Ελλάδας για την "τρομοκρατία", ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ Γρηγόρης Δελαβέκουρας ανέφερε τα εξής..:

«Η Ελλάδα, καταδικάζει απερίφραστα την τρομοκρατία σε όλες τις μορφές της. Αυτή είναι και η θέση σύσσωμης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόσο επί της αρχής, όσον και στο μέτρο που αφορά την οργάνωση PKK.

Χθες, ιδιώτες διοργάνωσαν εκδήλωση παρουσίασης βιβλίου στελέχους του ΡΚΚ, σε νοικιασμένη αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου, εν αγνοία των αρμοδίων αρχών. Το δε ΥΠΕΘΑ διενήργησε εξέταση και αποδόθηκαν ευθύνες.

Το γεγονός αυτό δεν έχει καμία σχέση με την ελληνική κυβέρνηση και έρχεται σε αντίθεση με την πάγια θέση μας για την τρομοκρατία.

Συνεπώς δεν υφίσταται κανένα ζήτημα».

Στην ανωτέρω δήλωση απάντησε με σφοδρότητα ο εκδότης του βιβλίου κ.Καλεντερίδης από το ιστολόγιο infognomonpolitics:

Casus Belli για ένα βιβλίο ή αλλιώς Φιν-Ελλαδοποίηση*

Άρθρο-απάντηση στις αθλιότητες της Άγκυρας, που μετά τη Θράκη, ασκεί κρατική τρομοκρατία και στην ...Πλατεία Συντάγματος


Του Σάββα Καλεντερίδη

«Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος», είπε ο Σταύρος Λυγερός σε πρόσφατη ομιλία του σε συνέδριο με θέμα την εξωτερική πολιτική. Δεν πέρασαν τέσσερις μέρες για να επαληθευθεί με τον καλύτερο τρόπο ο προσφάτως απολυθείς έγκριτος δημοσιογράφος.

Για να εξηγήσουμε το γιατί, θα πρέπει να κάνουμε μια αναφορά στο ζήτημα που προέκυψε με την παρουσίαση του βιβλίου «Η Ανατομία του Πολέμου στο Κουρδιστάν», του Μουράτ Καραγιλάν, που μετέφρασε ο γράφων και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.

Για την παρουσίαση του βιβλίου διαμαρτυρήθηκε έντονα το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών στον Έλληνα πρέσβη στην Άγκυρα, ενώ ξεπέρασαν κάθε όριο αναίδειας και παραλογισμού οι παρεμβάσεις του πρέσβη της Τουρκίας στην Αθήνα στο ελληνικό υπουργείο εξωτερικών και στα κόμματα, ο οποίος μάλλον εζήλωσεν την δόξαν του προξένου της Κομοτηνής, που δρα ως γκαουλάιτερ ή πιο σωστά ως νεοοθωμανός βαλής στη Θράκη.

Η τουρκική πλευρά σε νομικό επίπεδο διατείνεται ότι η ίδια η έκδοση του βιβλίου είναι παράνομη και, απ’ ότι πληροφορούμεθα, σκοπεύει να κινηθεί δικαστικά για να απαγορεύσει την περαιτέρω κυκλοφορία του βιβλίου στην Ελλάδα.

Επίσης, σε πολιτικό επίπεδο διατείνεται ότι με την παρουσίαση του βιβλίου στο Αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου, και με την παρουσία ανάμεσα στους ομιλητές δυο πρέσβεων, ο ένας εν ενεργεία, αποσπασμένος στο γραφείο του προέδρου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και ο άλλος επί τιμή (συνταξιούχος), άτυπος και άμισθος σύμβουλος στον υπουργό εθνικής αμύνης, το ελληνικό κράτος εμπλέκεται σε δραστηριότητες που σχετίζονται με την τρομοκρατία, αφού το ΡΚΚ έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από την Ε.Ε., άρα και από την Ελλάδα.

Τα επιχειρήματα της τουρκικής πλευράς είναι απολύτως γελοία και ανόητα και δεν θα έπρεπε καν η ελληνική πλευρά να δεχτεί τη διαμαρτυρία, την οποία μάλιστα θα έπρεπε να επιστρέψει ως απολύτως απαράδεκτη.

Να εξηγήσουμε γιατί, αφού, αν κρίνουμε από τη δήλωση του εκπροσώπου του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών, όχι μόνο η τουρκική αλλά ούτε η ελληνική πλευρά έχει αντιληφθεί την ουσία του γεγονότος και της όλης υπόθεσης. Είπαμε, η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος!

Πρώτον, το βιβλίο εκδόθηκε στην τουρκική γλώσσα από τις Εκδόσεις Μεσοποταμία, που έχουν έδρα τη Γερμανία, και κυκλοφορεί από διετίας σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, όπου έχουν γίνει παρουσιάσεις από στελέχη και υποστηρικτές του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος του Κουρδιστάν που ζουν νόμιμα στη Γερμανία και σε άλλες χώρες της Ε.Ε., χωρίς η Τουρκία να προβεί σε κανένα διάβημα προς τη Γερμανία.

Δεύτερον, η έκδοση, η κυκλοφορία και η παρουσίαση ενός βιβλίου από έναν εκδοτικό οίκο, ασχέτως περιεχομένου και συγγραφέως, δεν είναι τίποτε παραπάνω από αυτό που λεν οι ίδιες οι λέξεις. Είναι μια αλυσίδα διαδικασιών καθαρά ακαδημαϊκού χαρακτήρα.

Τρίτον, η εκδήλωση, την οποία επιχείρησε να απαγορεύσει η τουρκική πρεσβεία και με την εμπλοκή άλλων εξωγενών παραγόντων, ήταν εκδήλωση του εκδοτικού οίκου και όχι οποιασδήποτε οργάνωσης.

Τέταρτον, στην εκδήλωση δεν συμμετείχε κανένας εκπρόσωπος του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος.

Πέμπτον, ο εν ενεργεία διπλωμάτης (ο πρέσβης επί τιμή τελικά δεν παρέστη), συμμετείχε στην εκδήλωση ως πρόσωπο και εξέφρασε προσωπικές απόψεις, μιλώντας απολύτως ακαδημαϊκά για τις διπλωματικές πτυχές των αναφερομένων στο βιβλίο και όχι ως υπηρεσιακός παράγοντας, και

Έκτον, το Πολεμικό Μουσείο δεν διοργάνωσε την εκδήλωση ούτε παραχώρησε την αίθουσα, αλλά την ενοικίασε έναντι υψηλού τιμήματος στον εκδοτικό οίκο, ο οποίος δήλωσε σε σχετικό έντυπο τον τίτλο και τον συγγραφέα του βιβλίου όταν υπέβαλε το αίτημα για την αίθουσα.

Μετά από όλα αυτά, αναρωτιέται κανείς πού βρήκε το θράσος ή καλύτερα ποιος έδωσε το δικαίωμα στην Τουρκία και τους αγενέστατους εκπροσώπους της να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν θέμα κυριολεκτικά εκεί που δεν υπάρχει;

Όσον αφορά τις δηλώσεις του εκπροσώπου του υπουργείου εξωτερικών κ. Δελαβέκουρα που έκανε την Τετάρτη το βράδυ σε συντάκτη της «δημοκρατίας» και την Πέμπτη, απαντώντας σε ερώτημα δημοσιογράφου του ΑΠΕ, με τις οποίες επαναλαμβάνει το «ποίημα» ότι το ΡΚΚ έχει αναγνωριστεί από την Ε.Ε. και από την Ελλάδα ως «τρομοκρατική οργάνωση», θα λέγαμε από τούδε και στο εξής να μην παραλείπει να επαναλαμβάνει κάθε μέρα αυτή τη δήλωση τουλάχιστον μια φορά, για να διατηρήσουμε ως χώρα τον τίτλο του “καλού και υπάκουου παιδιού” και να …καταξιωθούμε στα μάτια της Άγκυρας.

Εμείς απλά να σημειώσουμε ότι πίσω από τη λύσσα και τον τρόμο των μηχανισμών του τουρκικού κράτους, που ασκούν κρατική τρομοκρατία σε υπαλλήλους και σε παράγοντες του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών, βρίσκεται η αγωνία της Άγκυρας να μην αποκαλυφθούν τα αποτρόπαια εγκλήματα που διέπραξε και συνεχίζει να διαπράττει το τουρκικό κράτος εναντίον του κουρδικού λαού, εγκλήματα που αποκαλύπτει το βιβλίο, και να μην γίνουν γνωστές οι θέσεις και τα δίκαια του αγωνιζόμενου κουρδικού λαού.

Για να μη μιλά κανείς στην Ελλάδα για τα 34 παιδιά που σκοτώθηκαν από στοχευμένο βομβαρδισμό τουρκικών F-16 στο χωριό Ρομπόσκι, στα σύνορα με το Ιράκ, έγκλημα για το οποίο δεν λογοδότησε κανείς, αφού οι δολοφόνοι καλύπτονται από τον ίδιο τον Ερντογάν.

Για να μην μιλά κανείς στην Ελλάδα, υπό το φόβο της στάμπας της τρομοκρατίας, για τους δέκα χιλιάδες φυλακισμένους Κούρδους πολιτικούς από την κυβέρνηση Ερντογάν, πολιτικοί που δεν συμμετείχαν σε ένοπλη δράση.

Για να μη μιλά και να μη γράφει κανείς -και δυστυχώς έτσι γίνεται- για την κρατική τρομοκρατία που ασκείται σε δημοσιογράφους που τολμούν να γράψουν για τα δίκαια του αγωνιζόμενου κουρδικού λαού, τρομοκατία που φέρνει την Τουρκία στην πρώτη θέση των χωρών σε αριθμό φυλακισμένων δημοσιογράφων.

Επίσης, επειδή η Άγκυρα γνωρίζει πολύ καλά ότι το μόνο φρένο στα επεκτατικά της σχέδια εναντίον της Ελλάδος μπορούν να αποτελέσουν οι Κούρδοι, μέσω της διεκδίκησης των νόμιμων δικαιωμάτων τους, θέλουν την Ελλάδα στο “καναβάτσο”, για να συνεχίσει να είναι μια χώρα του χεριού της.

Με άλλα λόγια, η Άγκυρα θέλει να τον ελληνικό λαό τυφλό, βουβό και κουφό σε ό,τι αποτελεί εμπόδιο στα επεκτατικά της σχέδια και αποχαυνωμένο στην νεοοθωμανική ευωχία του καναπέ και των δεκάδων τουρκικών τηλεοπτικών σειρών και σε καμία περίπτωση δεν τον θέλει σκεπτόμενο, ούτε ενημερωμένο για τον τιτάνιο αγώνα ενός λαού που, που παρότι μάχεται κόντρα σε γιγαντιαίες δυνάμεις, κατορθώνει να στέκεται όρθιος και να νικά. Και δεν το θέλουν αυτό, την ενημέρωση μέσω του συγκεκριμένου βιβλίου, για να μην παραδειγματιστούμε. Οπότε, άσε τους Έλληνες στους καναπέδες και την νεοοθωμανική αποχαύνωση.

Τώρα, αν αναρωτηθούμε γιατί σε αυτόν τον αγώνα της Άγκυρας, που δίνεται αδιάκοπα με νεοοθωμανική λύσσα από την τουρκική κυβέρνηση και από τους Τούρκους διπλωμάτες, για άλλη μια φορά υποχωρεί η Αθήνα (και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών), που υφίσταται την βάρβαρη τουρκική επιθετικότητα στη γραμμή Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη, αλλά και την εχθρότητα στη γραμμή Σκόπια-Αλβανία και τον υπό δημιουργία άξονα Λιβύη-Αίγυπτος-Γάζα-Συρία (μετά Άσαντ), που στην πρώτη περίπτωση έχει στόχο την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος και της Κύπρου και στη δεύτερη τον περιορισμό των δικαιωμάτων της χώρας μας στην ΑΟΖ της Αδριατικής και της Ανατολικής Μεσογείου, την απάντηση θα τη βρούμε στην αρχή του άρθρου μας.

Όμως είπαμε, η λογική του κατήφορου είναι ο …πάτος!!!

Διαβάστε περισσότερα...

Μαθήματα από το Ιράκ

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αναχωρώντας για τη σύνοδο των οκτώ πλουσιότερων μουσουλμανικών κρατών (D-8) που έγινε στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν, δήλωσε ότι μπορεί να ξεσπάσει πόλεμος για το πετρέλαιο μεταξύ Ερμπίλ και Βαγδάτης, ενώ επιστρέφοντας την Πέμπτη (22/11) αναφέρθηκε και πάλι στην ένταση που επικρατεί τις τελευταίες ημέρες στις σχέσεις Ιράκ - Περιφερειακής Διοίκησης του Κουρδιστάν, δηλώνοντας τα εξής:
«Μεταξύ της κεντρικής διοίκησης και της διοίκησης του Βορείου Ιράκ υπάρχει μια κρίση που μας ανησυχεί. Επειδή είπα ότι πίσω από αυτήν τη σύγκρουση υπάρχει το ζήτημα του διαμοιρασμού των κερδών από το πετρέλαιο, ο Μαλίκι ενοχλήθηκε».

Αμέσως μετά τη δήλωση του Ερντογάν, με τη σειρά του, ο πρωθυπουργός του Ιράκ Νουρί αλ Μαλίκι έδωσε την παρακάτω απάντηση, που δημοσιεύτηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της ιρακινής κυβέρνησης με τίτλο «Απάντηση στις δηλώσεις του πρωθυπουργού της Τουρκίας»:

«Η κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας είναι ανησυχητική και η Τουρκία θα πρέπει να το συνειδητοποιήσει. Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας αξιότιμος κ. Ερντογάν θα πρέπει να επικεντρωθεί κυρίως στα εθνοτικά και θρησκευτικά προβλήματα της χώρας του, που φοβούμαστε ότι μπορεί να εξελιχθούν σε εσωτερικές συγκρούσεις, και θα πρέπει να αναζητήσει λύσεις σ’ αυτά.

Η πρότασή μας προς τον κ. Ερντογάν είναι να λύσει τα προβλήματα των μειονοτήτων στην Τουρκία και να πάψει επιτέλους να αναμειγνύει την Τουρκία στα προβλήματα όλων των γειτονικών χωρών. Κι αυτό γιατί η πολιτική αυτή μόνο προβλήματα μπορεί να επιφέρει και στο τουρκικό κράτος αλλά και στον τουρκικό λαό.

Εμείς πιστεύουμε ότι ο τουρκικός λαός θέλει να ξεπεραστούν τα εσωτερικά και τα εξωτερικά προβλήματα, για να προστατευτούν τα συμφέροντα της Τουρκίας. Και υπάρχει ευκαιρία να αποκατασταθούν οι σχέσεις με το Ιράκ στη βάση του κοινού συμφέροντος και της φιλίας, χωρίς να αναμειγνύεται η μία χώρα στα εσωτερικά της άλλης.

Εμείς ευχαριστούμε τον κ. Ερντογάν για την ευαισθησία που δείχνει στα θέματα του Ιράκ. Ομως να είναι σίγουρος ότι στο Ιράκ δεν θα ξεσπάσει εσωτερικός πόλεμος, κι αυτό γιατί δεν θα επιτρέψει κάτι τέτοιο ο ίδιος ο ιρακινός λαός. Η κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ δεν θα επιτρέψει τον πόλεμο του πετρελαίου, που ο ίδιος προφήτεψε, και θα προστατέψει τα πετρέλαια του Ιράκ, που αποτελούν περιουσία ολόκληρου του ιρακινού λαού. Ελπίζουμε η Τουρκία να στηρίξει την πολιτική μας αυτή και να μην αρχίσει η ίδια τον πόλεμο του πετρελαίου, υπογράφοντας πλάγιες συμφωνίες (σ.τ.μ.: με τους Κούρδους του Β. Ιράκ ).

Πέραν του ότι η ανακοίνωση του πρωθυπουργού του Ιράκ πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης και προβληματισμού για όλους εκείνους που χαράσσουν την εξωτερική πολιτική της χώρας μας, που κινδυνεύει να γίνει ακολούθημα και συγχρόνως πλυντήριο για τις άθλιες πολιτικές και πρακτικές που ακολουθεί η Τουρκία στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στη Θράκη, που απειλούν την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή, θα πρέπει να υπογραμμιστεί ο επίσης αποσταθεροποιητικός ρόλος της Αγκυρας και στο Ιράκ, όπως ξεκάθαρα δηλώνει ο πρωθυπουργός της ως άνω χώρας.

Τέλος, να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες μας τη δημιουργία άλλης μίας πηγής έντασης και αποσταθεροποίησης, που γίνεται με την ενεργό εμπλοκή της Τουρκίας στις συγκρούσεις μεταξύ Αράβων και Κούρδων, που μαίνονται στην κουρδική πόλη Σερεκάνιγιε της Συρίας, η οποία ελέγχεται από δυνάμεις προσκείμενες στο Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας, που σχετίζεται με το ΡΚΚ, κίνηση που αποτελεί αντιγραφή της κλασικής βρετανικής συνταγής «διαίρει και βασίλευε» ή, πιο απλά, «βάζε τους άλλους να πολεμούν για σένα». Παράδειγμα, ο εσωτερικός πόλεμος στην Ελλάδα, το 1944-49.

Το κερασάκι στην τούρτα της αποσταθεροποιητικής πολιτικής της Τουρκίας είναι το αίτημα της Αγκυρας να σταλούν ΝΑΤΟϊκές συστοιχίες ΠΑΤΡΙΟΤ στα σύνορα Τουρκίας - Συρίας, εμπλέκοντας το ΝΑΤΟ -άρα και τη χώρα μας- στα δικά της βρόμικα νεοοθωμανικά σχέδια, κίνηση που αύξησε την ένταση στην περιοχή, προκαλώντας ήδη την αντίδραση της Ρωσίας.

Το όλο θέμα απαιτεί μείζονα προσοχή, ιδιαίτερα στο ζήτημα της ταύτισης της χώρας μας με τις αποσταθεροποιητικές πολιτικές της Τουρκίας.

Ελπίζουμε να γινόμαστε κατανοητοί…

Δημοκρατία

Διαβάστε περισσότερα...

Βαρύτατες ευθύνες στη Θράκη

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ολα αυτά τα χρόνια, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, παραβιάζοντας κάθε έννοια λογικής, αλλά και υπηρεσιακής ευθύνης, επέτρεψε στον Τούρκο πρόξενο να υποκαταστήσει το ελληνικό κράτος, ο οποίος -δρώντας κυριολεκτικά ανενόχλητος και εκτός των αρμοδιοτήτων του (που ορίζονται σαφώς από τη Συνθήκη της Βιένης και πρέπει να περιορίζονται μόνο σε γραφειοκρατικά ζητήματα που αφορούν πολίτες κατόχους τουρκικών διαβατηρίων και χορηγήσεις θεωρήσεων εισόδου σε αλλοδαπούς) κατάφερε να δημιουργήσει έναν παρακρατικό και παραστρατιωτικό μηχανισμό, που επιβουλεύεται την ακεραιότητα της πατρίδας μας. Για το ζήτημα αυτό υπάρχουν απτές αποδείξεις και το ελληνικό κράτος πρέπει να σταθμίσει τον τρόπο με τον οποίο θα χειριστεί το θέμα σε εσωτερικό, διμερές αλλά και διεθνές επίπεδο και κυρίως σε επίπεδο ΝΑΤΟ, όπου υποτίθεται ότι είμαστε σύμμαχοι!

Ομως, εκτός από τις εξοφθάλμως ορατές ευθύνες του υπουργείου Εξωτερικών, τεράστιες ευθύνες έχουν και οι λοιπές Αρχές του ελληνικού κράτους που υπάρχουν στην περιοχή, οι οποίες δεν έπραξαν τίποτε για να αποκαλύψουν το δίκτυο των πρακτόρων του προξενείου, που κινητοποίησε τον κόσμο εναντίον των Ελλήνων ηθοποιών, οι οποίοι κινδύνεψαν να λιντσαριστούν στον Εχίνο, όπως και εναντίον του γαλλικού τηλεοπτικού συνεργείου στις Θέρμες της Ξάνθης, όπου οι Γάλλοι δημοσιογράφοι ήλθαν αντιμέτωποι με τους φανατισμένους παρακρατικούς και παραστρατιωτικούς μηχανισμούς του τουρκικού προξενείου.

Και στις δύο ανωτέρω περιπτώσεις ο εισαγγελέας όφειλε να ζητήσει την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου των πρωταγωνιστών των επεισοδίων, για να αποκαλυφθεί ο κεντρικός παρακρατικός και παραστρατιωτικός ρόλος του προξενείου.

Σε ανάλογες ενέργειες θα έπρεπε να προβούν και οι λοιπές αρμόδιες Αρχές του ελληνικού κράτους, πάντα στο πλαίσιο των νόμιμων αρμοδιοτήτων τους, στις αναρίθμητες περιπτώσεις που το τουρκικό προξενείο συνελήφθη «κλέπτον οπώρας».

Αντ' αυτού, αφέθηκαν ο πρόξενος και οι μηχανισμοί του να δρουν εντελώς ανενόχλητα. Εκμεταλλευόμενοι τη χειμερία νάρκη του ελληνικού κράτους, δεν πτοήθηκαν να απειλήσουν ευθέως τον ιμάμη του χωριού Σώστης Κομοτηνής, ο οποίος αρνήθηκε να προσχωρήσει στην παράνομη τουρκοσυμμορία, ενώ, παρά το διάβημα διαμαρτυρίας του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο μάλλον έγραψαν στα οθωμανικά τους στιβάνια, φρόντισαν να επεκτείνουν τη δράση τους και στη Ρόδο, όπου και πάλι παρακρατικοί απείλησαν και επιτέθηκαν εναντίον του νόμιμου ιμάμη της Ρόδου, επειδή δεν υποχωρούσε υπέρ του παρακρατικού που ήθελε να τοποθετήσει εκεί η Αγκυρα.

Και στην περίπτωση αυτή, παρότι επενέβη ο εισαγγελέας και είχαμε καταδικαστική απόφαση, δεν ζητήθηκε η άρση του απορρήτου των τηλεφώνων των δραστών, ο ένας εκ Θράκης και ο άλλος εκ Τουρκίας, για να διαπιστωθεί αν ανήκουν σε συμμορία που δρα παράνομα και υπό τον συντονισμό του προξενείου.

Τέλος, η επί δεκαετίες εγκληματική αδιαφορία των ελληνικών Αρχών αποδεικνύεται με τον έλεγχο που έκανε συνεργείο του ΣΔΟΕ, έπειτα από καταγγελία, σε κυλικείο που λειτουργούσε επί δεκαετίες υπό την ευθύνη και στον χώρο της «Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής», χωρίς άδεια λειτουργίας, ΑΦΜ και ταμειακή μηχανή.

Και αναρωτιέται κανείς: Αν δεν υπήρχε η συγκεκριμένη καταγγελία που κινητοποίησε το ΣΔΟΕ, πόσες ακόμα δεκαετίες θα λειτουργούσε το συγκεκριμένο κυλικείο-θερμοκήπιο παρακρατικών και παραστρατιωτικών, πάντα υπό την ευθύνη του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής;

Τα γεγονότα που αναφέραμε είναι μόνο λίγα κομμάτια του παζλ της καραμπινάτης και εξοφθάλμως παράνομης δράσης του προξενείου της Κομοτηνής.

Αν ξυπνήσουν επιτέλους οι αρμόδιες υπηρεσίες του ελληνικού κράτους και αρχίσουν να αποκαλύπτουν έναν προς έναν τους παράνομους παρακρατικούς και παραστρατιωτικούς μηχανισμούς που δρουν στη Θράκη, θα βρεθούν και τα τεκμήρια που στοιχειοθετούν τουλάχιστον το αδίκημα της σύστασης συμμορίας υπό τον συντονισμό του προξενείου.

Για παράδειγμα, αν ζητήσουν την άρση του απορρήτου των εισερχόμενων και εξερχόμενων κλήσεων των δραστών της επίθεσης εναντίον του ιμάμη του Σώστη Κομοτηνής και του ιμάμη της Ρόδου, καθώς και των φοροκλεπτών της Κομοτηνής, θα διαπιστώσουν ότι στην κορυφή της πυραμίδας στέκει αγέρωχος ο Τούρκος πρόξενος και αμέσως από κάτω οι άλλοι «αρμόδιοι» για τη συγκρότηση των ειδικών ομάδων.

Ιδού η Ρόδος, λοιπόν, ιδού και το... πήδημα!

Δημοκρατία 19/11/12

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να ακούσεται την συνέντευξη του Σάββα Καλεντερίδη στο MAX FM : "Αν δεν ξυπνήσει η Ελλάδα, θα ξυπνήσουμε μια μέρα και θα αναζητούμε να τοποθετήσουμε πρόξενο στην Αλεξανδρούπολη"

Συνέντευξη MaxFM

Διαβάστε περισσότερα...

Tακτικό στρατό συγκροτούν οι Κούρδοι της Συρίας

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η τελευταία συνάντηση που είχε ο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν με τους δικηγόρους του ήταν αυτή της 27ης Ιουλίου του 2011. Έκτοτε, οι τουρκικές αρχές έχουν απαγορεύσει κάθε επαφή των δικηγόρων με τον έγκλειστο στη φυλακή Κούρδο ηγέτη, ενώ έχουν περιοριστεί και οι συναντήσεις του με τους οικείους του, με τους οποίους έχει συναντηθεί δύο ή τρεις φορές τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Ο λόγος του αποκλεισμού του Άπο από τον έξω κόσμο, από το κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα και από τους οικείους του, είναι η εκτίμηση των ιθυνόντων ότι μέσω των επαφών αυτών ο Οτζαλάν καθοδηγεί τον αγώνα, διατηρώντας έτσι τον ηγετικό και άρα συνεκτικό του ρόλο στο Κίνημα.

Κατά την τελευταία αυτή συνάντηση με τους δικηγόρους ο Άπο τους έδωσε μια επιστολή, που είχε ως αποδέκτη την ηγεσία του Κόμματος Δημοκρατικής Ενότητας (PYD), που όπως έχουμε αναφέρει και σε παλαιότερα άρθρα μας, εκφράζει το 70% των Κούρδων του Δυτικού Κουρδιστάν, όπως αποκαλείται η ΒΔ Συρία.

Η επιστολή αυτή, σύμφωνα με τον ανταποκριτή των Financial Times, Loveday Morris, ο οποίος βρίσκεται στο Δυτικό Κουρδιστάν, όπου στην κυριολεξία παίζεται το παιχνίδι της επαναχάραξης ισορροπιών, επιρροών αλλά και συνόρων στην περιοχή της Μεσοποταμίας, διαβάστηκε πρόσφατα στην αυτοδιοικούμενη από τους Κούρδους πόλη Ντέρικ, σε συγκέντρωση της νεολαίας του Κόμματος Δημοκρατικής Ενότητας (PYD), το οποίο, σημειωτέον, θεωρείται κλώνος του ΡΚΚ.

Ο ηγέτης ΚΑΙ των Κούρδων της Συρίας, Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, απευθυνόμενος στην κουρδική νεολαία, μέσω της επιστολής του, που, επαναλαμβάνουμε γράφτηκε πριν ενάμιση χρόνο, είπε τα εξής:

"Μην συντάσσεστε με το μέτωπο του Άσαντ, ούτε με αυτό των αντικαθεστωτικών. Να αποτελέσετε μια τρίτη αυτόνομη δύναμη στη Συρία. Προετοιμάστε μια στρατιωτική δύναμη 15 χιλιάδων ανδρών, η οποία θα προστατέψει τις κουρδικές περιοχές. Αν δεν ακολουθήσετε τη στρατηγική αυτή, θα σας λιώσουν Ο κάθε νέος Κούρδος, θα πρέπει να συμμετέχει σε αυτήν την προσπάθεια και θα πρέπει να προετοιμάσει τον εαυτό του κατάλληλα, ούτως ώστε να υπερασπιστεί με τον καλύτερο τρόπο την πατρίδα του».

Με βάση νεώτερες πληροφορίες, εκτός από τις ομάδες των ανταρτών που δρουν στη Συρία, ο αριθμός και η τοποθεσία δράσης των οποίων δεν ανακοινώνεται για ευνόητους λόγους, και τις αρκετές χιλιάδες ενόπλων Κούρδων που δρουν ως Δυνάμεις Λαϊκής Άμυνας στις έξι μεγάλες πόλεις που ελέγχονται και αυτοδιοικούνται από το PYD, οι Κούρδοι έχουν προχωρήσει στη συγκρότηση δυο ταξιαρχιών, οι οποίες έχουν έδρα το Κάμισλο, πρωτεύουσα του Δυτικού Κουρδιστάν, που κάθεται σε μια πολύ πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου περιοχή!!!

Αφού σημειώσουμε τη διορατικότητα και την οξυδέρκεια του Άπο, ο οποίος αποκομμένος από την έξω κόσμο και μέσα από τη φυλακή, έχει τη δυνατότητα να προλαβαίνει τις εξελίξεις και να χαράσσει στρατηγική για το λαό του -σε αντίθεση με τους δικούς μας ηγέτες, που βυθισμένη στο βούρκο της διαφθοράς δεν έχουν τη δυνατότητα να δουν πέρα από τη μύτη τους, όπως αποδείχτηκε από τη διαχείριση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που διέλυσε την Ελλάδα- να τονίσουμε ότι ακριβώς αυτή κατάσταση, το γεγονός, δηλαδή, ότι οι Κούρδοι δεν συντάχτηκαν με τη μια ή την άλλη πλευρά και αποτελούν πλέον μια Τρίτη αυτόνομη δύναμη στη Συρία, είναι που προκαλεί το μεγάλο πονοκέφαλο στην Άγκυρα.

Με άλλα λόγια, η Άγκυρα βλέπει ότι η στρατηγική του Άπο, που υιοθετήθηκε από τους Κούρδους, τους έχει καταστήσει ήδη τρίτη αυτόνομη δύναμη στη Συρία,και αν ανατραπεί ο Άσαντ, όπως επιδιώκει η ίδια με την πολιτική της, θα βρεθεί αντιμέτωπη με αυτήν την τρίτη δύναμη, η οποία, να το υπογραμμίσουμε, ήδη έχει κερδίσει μια ντε φάκτο αυτονομία και όπως βλέπουμε από την φωτογραφία που δημοσιεύουμε, αποκτά και τακτικό στρατό.

Δηλαδή, η Τουρκία ανακάλυψε ότι με την πολιτική της στο ζήτημα της ανατροπής του Άσαντ, στην ουσία δουλεύει για την ίδρυση ενός δεύτερου κουρδικού κράτους, εξέλιξη που θα καταστήσει ακόμα πιο δύσκολη, αν όχι αδύνατη, την αυτονομία και των δικών της Κούρδων, που ξεπερνούν τα είκοσι εκατομμύρια.Και ως διορθωτική κίνηση στον παραπάνω άστοχο σχεδιασμό, η τουρκική εθνοσυνέλευση έδωσε πρόσφατα εξουσιοδότηση για την πραγματοποίηση στρατιωτικών επιχειρήσεων εκτός συνόρων, εάν η κυβέρνηση κρίνει κάτι τέτοιο απαραίτητο. Ο στόχος της απόφασης αυτής είναι οι Κούρδοι της Συρίας και του Ιράκ.

Ινφογνώμων

Διαβάστε περισσότερα...