Πτώση ελικοπτέρου της ÖΚΚ στην Άγκυρα
Τρίτη 17 Δεκεμβρίου 2013
Περισσότερες φωτογραφίες:
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΚΚ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΚΚ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Περισσότερες φωτογραφίες:
Τουρκικός Στρατός: Περισσότεροι οι αυτόχειρες από τους πεσόντες στο Κουρδιστάν
Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2013
 |
| Oι συνεχείς επιθέσεις του ΡΚΚ έχουν σοβαρές επιπτώσεις στο ηθικό των Τούρκων στρατιωτών |
infognomonpolitics
Σημ Εν Κρυπτώ: Ενδεικτικός της άσχημης κατάστασης στο τουρκικό στράτευμα από άποψη ηθικού είναι και ο αριθμός των αιτούντων ψυχολογικής υποστήριξης. Τα μεχμετζίκ που ζήτησαν ψυχολογική υποστήριξη και μεταφέρθηκαν σε κατάλληλα κέντρα για θεραπεία, είναι συνολικά 52.000. Μόνο τα τελευταία τρία χρόνια οι αυτόχειρες στρατιωτικοί ανέρχονται σε 230 (2010 - 3 αξιωματικοί/2 δόκιμοι/80 οπλίτες, 2011 - 2 δόκιμοι/3 λοχίες/65 οπλίτες, 2012 - 5 αξιωματικοί/6 δόκιμοι/2 λοχίες/62 οπλίτες)
Σχετικό άρθρο: Tουρκικό Κουρδιστάν : Καθυστερώντας το αναπόφευκτο
Άρνηση αποδοχής των επιθετικών ελικοπτέρων Τ-129 από τον Τουρκικό Στρατό
 |
| Σοβαρά τεχνικά προβλήματα για το Τ-129 |
strategyreports
Αλλάζει το στρατηγικό δόγμα των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας;
Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012
Οι εξελίξεις στη Συρία, οι πολυάριθμες επιχειρήσεις του ΡΚΚ στη νοτιοανατολική Τουρκία και η αστάθεια που δημιουργήθηκε στη Μέση Ανατολή μετά τις εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης οδήγησαν την τουρκική κυβέρνηση στην επαναξιολόγηση της καταστάσεως ασφαλείας της χώρας, στον καθορισμό των νέων απειλών και στην εφαρμογή μιας νέας στρατηγικής για την αντιμετώπισή τους. Στις 12-11-2012 η τουρκική εφημερίδα Zaman δημοσίευσε άρθρο με τίτλο: «Το νέο στρατηγικό δόγμα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων» αναγράφοντας τα εξής: «Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις προχωρούν σε ριζικές αλλαγές προκειμένου να εναρμονισθούν με το νέο περιβάλλον ασφαλείας. Ο κύριος σκοπός των αλλαγών αυτών εστιάζεται στη δημιουργία μιας νέας δομής δυνάμεων που θα μπορεί να αντιμετωπίζει επιτυχώς όλες τις εξωτερικές απειλές της χώρας. Στο νέο στρατηγικό δόγμα δεν γίνεται αναφορά στην εσωτερική απειλή παρά μόνο στην εξωτερική απειλή. Η νέα δομή αποσκοπεί στη δυναμικότερη και λειτουργικότερη αλυσίδα διοικήσεως μέσω του εκσυγχρονισμού των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Οι υπεύθυνοι διοικητές, όταν απαιτηθεί, θα διοικούν και θα διευθύνουν τις επιχειρήσεις από μόνοι τους. Ειδικά δε, για τη νοτιοανατολική Τουρκία, παραχωρείται πρωτοβουλία στους διοικητές να σχεδιάζουν και να διεξάγουν τις επιχειρήσεις χωρίς την έγκριση από την κεντρική διοίκηση για να μην χάνεται πολύτιμος χρόνος. Επίσης, θα μειωθούν τα κλιμάκια διοικήσεως των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ ταυτόχρονα θα αυξηθεί η ισχύς πυρός με την εξασφάλιση επιπλέον χρηματοδότησης για την υλοποίηση προγραμμάτων εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης οπλικών συστημάτων. Θα επιταχυνθούν τα εξοπλιστικά προγράμματα για τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, το εθνικό άρμα, τα υποβρύχια, τα ελικόπτερα, τις φρεγάτες και το τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος. Θα καλλιεργηθεί έτι περαιτέρω το διακλαδικό πνεύμα συνεργασίας μεταξύ των διοικήσεων του στρατού ξηράς, του πολεμικού ναυτικού και της πολεμικής αεροπορίας. Σε ότι αφορά στα θέματα εθνικής ασφάλειας θα αναπτυχθεί ένας αποτελεσματικότερος τρόπος συντονισμού των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων με τους υπόλοιπους φορείς ασφαλείας. Όλες οι χερσαίες, ναυτικές και αεροπορικές διοικήσεις θα εξοπλισθούν με τα αναγκαία υλικά προκειμένου να διεξάγουν ηλεκτρονικό πόλεμο, κυβερνοπόλεμο και συμβατικό πόλεμο υπό οποιεσδήποτε συνθήκες στη ξηρά, στη θάλασσα και στον αέρα. Οι κύριες αποστολές θα ανατίθενται σε μηχανοκίνητες και μηχανοποιημένες μονάδες οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να μετασταθμεύουν ταχέως στις περιοχές επιχειρήσεων. Επίσης, θα δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στο δόγμα των μη πολεμικών επιχειρήσεων προσλαμβάνοντας εξειδικευμένο προσωπικό για την εξασφάλιση ανθρωπιστικής βοήθειας και της ενεργειακής-θαλάσσιας ασφάλειας. Τέλος, αναφορικά με τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας (σ.σ. συμπεριλαμβάνεται και το ΡΚΚ) άνοιξε μια νέα παρένθεση, βάσει της οποίας θα χρησιμοποιηθούν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο οι τεχνολογικές εξελίξεις. Συγκεκριμένα: σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα θα γίνει η προμήθεια, τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό, του αναγκαίου εξοπλισμού προκειμένου να αντιμετωπισθούν επιτυχώς όλες οι χρησιμοποιούμενες από τους «τρομοκράτες» τακτικές. Ειδικότερα δε, στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και στα λοιπά ιπτάμενα μέσα θα τοποθετηθούν οπλικά συστήματα προκειμένου να είναι πιο αποτελεσματικά κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων».
Όμως τι σημαίνουν όλα αυτά και ποιες είναι οι ενδεχόμενες αλλαγές στην τουρκική στρατηγική; Όπως προκύπτει ευχερώς από δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Cumhuriyet/12-10-2012, όλα τα παραπάνω αφορούν στην πρόσφατη απόφαση της Άγκυρας για αναθεώρηση του Δόγματος της Εθνικής Στρατιωτικής Στρατηγικής [Μilli Askeri Stratejik Κonsepti (MASK)] και συγκεκριμένα την επιστροφή στο δόγμα των 2,5 πολέμων από το δόγμα του 1,5 πολέμου. Για τους Τούρκους, τα θέατρα επιχειρήσεων των δύο πολέμων εστιάζονται, το πρώτο στη Συρία και το δεύτερο στην Ελλάδα, ενώ το αντίστοιχο δόγμα του μισού πολέμου αφορά στο κουρδικό κίνημα και το ΡΚΚ. Σημειωτέον ότι, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Αμπντουλάχ Γκιούλ ήταν ο πρώτος Τούρκος αξιωματούχος που εξέφρασε την άποψη ότι το στρατηγικό δόγμα της χώρας του χρήζει επαναξιολόγησης. Συγκεκριμένα, στις 5-4-2012, κατά την διάλεξη που πραγματοποίησε στους σπουδαστές των Ακαδημιών Πολέμου, παρουσία των αρχηγών Γενικών Επιτελείων, ο Γκιούλ είχε αναφέρει τα εξής: «Για την Τουρκία, ο διπλωματικός ακτιβισμός και η στρατιωτική προετοιμασία δεν αποτελεί μια επιλογή, αλλά αποτελεί υποχρέωση. Οι απειλές και οι κίνδυνοι που υφίστανται στην περιοχή μας καθιστούν αναπόφευκτη την εκ νέου διατύπωση των στρατηγικών ασφαλείας της χώρας μας. Για το λόγο αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να αποκτήσουμε ικανότητες και στρατηγικές που θα εστιάζονται στις εξελίξεις που διαδραματίζονται απέναντι από τα σύνορά μας.»
Είναι προφανές ότι, η τροποποίηση του εν λόγω δόγματος αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της χρεωκοπίας της πολιτικής του υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου και της θεωρίας του περί στρατηγικού βάθους και μηδενικών προβλημάτων. Η άποψη αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι, πριν από 2 χρόνια, στις 27-10-2010, κατά τη συνεδρίαση του τουρκικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας εγκρίθηκε η αναθεώρηση του Εγγράφου Πολιτικής Εθνικής Ασφαλείας (Κόκκινη Βίβλος) το οποίο, σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα:
• Αφαιρούσε από τον πίνακα κυρίων απειλών τη Συρία, το Ιράν, τη Ρωσία, την Ελλάδα και το Ιράκ και οι χώρες αυτές ορίζονταν ως νέοι σύμμαχοι με τις οποίες δημιουργείται συνεργασία και κοινό όραμα.
• Δεν υπήρχε καμία μεταβολή στις θέσεις της Τουρκίας για το κυπριακό.
• Υπήρχε αναφορά στην κουρδική οντότητα του βορείου Ιράκ, στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, και στην αστάθεια που προκάλεσε το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή λόγω της κρίσης που δημιουργήθηκε με το πλοίο Mavi Marmara.
• Αφαιρέθηκε εντελώς από το κείμενο η λέξη irtica (θρησκευτική οπισθοδρόμηση) και αντί αυτής αναγράφηκε «ακραία θρησκευτική οργάνωση.
Ωστόσο, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η τότε στρατιωτική ηγεσία, είχε ενδοιασμούς για την τροποποίηση των απειλών της Τουρκίας και ειδικά για τη πρόθεση της κυβέρνησης Ερντογάν να μειώσει τη στρατιωτική θητεία. Για το θέμα αυτό, στις 28-10-2010, ο συντάκτης του παρόντος, σε άρθρο του με τίτλο Η νέα «Κόκκινη Βίβλος» και η αναβάθμιση της τουρκικής στρατιωτικής απειλής (www.geostrategy.gr), είχε αναφέρει τα εξής: «Στις 21-10-2010, το τουρκικό Γενικό Επιτελείο, ύστερα από αίτημα του Τούρκου πρωθυπουργού για εξέταση των παραγόντων προκειμένου να μειωθεί η θητεία των κληρωτών οπλιτών, παρουσίασε τις απόψεις του σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην πρωθυπουργία. Στη σύσκεψη αυτή συμμετείχαν ο πρωθυπουργός, ο τότε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός Κοσανέρ, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Τζεμίλ Τσιτσέκ, ο υπουργός Άμυνας, ο υπουργός Εξωτερικών, ο υπουργός Εσωτερικών και μία τεχνική επιτροπή αποτελούμενη από εμπειρογνώμονες του Γενικού Επιτελείου και του υπουργείου Άμυνας σε νομικά θέματα και θέματα προσωπικού-στράτευσης. Ο Κοσανέρ κατέθεσε την εκτίμηση του για τις εξελίξεις που θα υπάρξουν τα επόμενα 5, 10 και 20 χρόνια αναλύοντας τους εξής παράγοντες: στρατηγικές απειλές, ενδεχόμενοι κίνδυνοι, εχθροί, κατάσταση του αγώνα κατά της τρομοκρατίας (σ.σ. εννοούν το ΡΚΚ), στρατηγικοί στόχοι, διεθνείς υποχρεώσεις, υποχρεώσεις έναντι του ΝΑΤΟ, ταχύτητα αύξησης του πληθυσμού της χώρας, αριθμός αποφοίτων πανεπιστημίου, αριθμός Τούρκων που διαμένουν και εργάζονται στο εξωτερικό κ.λπ. Από την ανάλυση των παραγόντων αυτών ο Κοσανέρ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να διαθέτουν μία δύναμη 850.000 ατόμων προκειμένου να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του μέλλοντος σε βάθος 20ετίας, ενώ τώρα διαθέτουν μόνο 736.000…… Ένας άλλος παράγοντας, που θεωρείται επικίνδυνος και δεν πρέπει να δημιουργήσει εσφαλμένες εντυπώσεις στην Ελλάδα από μία ενδεχόμενη μείωση της θητείας στην Τουρκία, είναι ότι οι τουρκικοί εξοπλισμοί εντάσσονται σ’ ένα πλήρως ολοκληρωμένο πρόγραμμα που καλύπτει κάθε πτυχή των επιχειρησιακών αναγκών των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων….. Ένα άλλο στοιχείο που κρίνεται σκόπιμο να τονισθεί είναι ότι μία ενδεχόμενη μείωση της θητείας θα μειώσει τον αριθμό των κληρωτών οπλιτών, ωστόσο αυτό δεν πρέπει να θεωρηθεί ως μείωση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των μάχιμων σχηματισμών και κατά συνέπεια μείωση της εχθρικής απειλής έναντι της Ελλάδος, δεδομένου ότι οι Τούρκοι έχουν ήδη δρομολογήσει τις αναγκαίες διεργασίες όχι μόνο για να μη μειωθούν οι επιχειρησιακές τους δυνατότητες αλλά ταυτόχρονα για να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις επιχειρησιακές ανάγκες ενός σύγχρονου συμβατικού πολέμου, καθώς επίσης και των ασύμμετρων απειλών. Άλλωστε η Τουρκία συνεχώς επιδεικνύει τη δυνατότητά της να επιχειρεί ταυτόχρονα στο Αιγαίο και στην Κύπρο, ενώ παράλληλα συνεχίζει τις επιχειρήσεις στη νοτιοανατολική Τουρκία και στο βόρειο Ιράκ εναντίον των Κούρδων ανταρτών.»
Μια άλλη βασική επισήμανση αποτελεί το γεγονός ότι, η αναθεώρηση του Δόγματος της Εθνικής Στρατιωτικής Στρατηγικής [Μilli Askeri Stratejik Κonsepti (MASK)] δεν διαφοροποιεί την τουρκική απειλή έναντι της ελληνικής πλευράς διότι η αριθμητική δύναμη, η διάταξη και οι εξοπλισμοί των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, σε συνδυασμό με τις προκλητικές δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων, καταδεικνύουν ότι η Τουρκία έχει επεκτατικά σχέδια και αναμένει την κατάλληλη χρονική στιγμή για να τα υλοποιήσει. Συγκεκριμένα:
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, η δύναμη των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας το μήνα Ιούνιο 2012 ήταν 720.648 άτομα, ενώ κατά το χρονικό διάστημα Φεβρουάριος-Ιούνιος 2012 δεν υπήρξε καμία αξιόλογη μεταβολή. Εφόσον τα στοιχεία αυτά γίνουν δεκτά ως ακριβή, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι στη δύναμη της στρατοχωροφυλακής θα πρέπει να προστεθούν οι 71.000 Πολιτοφύλακες (Geçici Korucu) από τους οποίους οι 48.000 συμπεριλαμβάνονται στην επίσημη κρατική μισθοδοσία, ενώ οι υπόλοιποι 23.000 είναι εθελοντές. Επομένως, η δύναμη της στρατοχωροφυλακής ανέρχεται σε 274.100 και όχι σε 203.100 άτομα, με αποτέλεσμα να διαφοροποιείται και το γενικό σύνολο των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων από 720.648 σε 791.648 άτομα. Αναλυτικά στοιχεία παρατίθενται στους πίνακες που ακολουθούν:
Σε ότι αφορά στη διάταξη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, λόγω των εξελίξεων με το κουρδικό και τη Συρία, διαπιστώθηκαν αλλαγές, ωστόσο αυτές δεν επηρεάζουν άμεσα το θέατρο επιχειρήσεων της Ελλάδος και της Κύπρου. Ως σημαντικότερες εξ αυτών μπορεί να θεωρηθούν οι εξής:
• Η ενίσχυση της 2ης τουρκικής Στρατιάς με 43 ελικόπτερα Black Hawk από τις μονάδες αεροπορίας στρατού της Κων/πολης, της Σμύρνης και της Άγκυρας. Οι ανάγκες των εν λόγω περιοχών θα καλύπτονται με τα 83 υπάρχοντα ελικόπτερα UH-1 και τα 27 AS-532 Cougar.
• Η μεταστάθμευση 40 μαχητικών αεροσκαφών στην 8η Κύρια Αεροπορική Βάση του Ντιγιαρμπακίρ.
• Η συνήθης μεταστάθμευση, στην περιοχή ευθύνης της 2ης Στρατιάς, μονάδων της 1ης και 2ης Ταξιαρχίας Καταδρομών και μονάδων πεζικού και τεθωρακισμένων από την 1η Στρατιά και τη Στρατιά Αιγαίου.
Η διάταξη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων φαίνεται στο χάρτη που ακολουθεί:
Το τελευταίο διάστημα, οι Τούρκοι προέβαλαν ιδιαίτερα τις δυνατότητες των ειδικών δυνάμεων τους, την ικανότητά τους να πραγματοποιούν αεροκίνητες ενέργειες εντός του εχθρικού εδάφους, εν προκειμένω εντός του βορείου Ιράκ, την πλήρη εκμετάλλευση των μη επανδρωμένων αεροσκαφών και εν γένει τη διακλαδική συνεργασία χερσαίων και αεροπορικών δυνάμεων. Στις επιχειρήσεις αυτές σημαντικός ήταν ο ρόλος των ειδικών δυνάμεων της στρατοχωροφυλακής και της αστυνομίας, παράγοντες οι οποίοι προσδίδουν πολλαπλασιαστικό χαρακτήρα στη στρατιωτική ισχύ της χώρας. Παράλληλα, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθούν δύο στοιχεία: πρώτον, η παρουσία του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, του διοικητού της 2ης Στρατιάς και των διοικητών Σωμάτων Στρατού στις περιοχές των επιχειρήσεων τις πιο κρίσιμες στιγμές της διεξαγωγής τους. Και δεύτερον, η συνεχής ενημέρωση των κυβερνητικών παραγόντων για τις λεπτομέρειες διεξαγωγής των επιχειρήσεων.
Η τουρκική στρατηγική για τους εξοπλισμούς προβλέπει την προώθηση λύσεων για την ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, το σταδιακό εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεων της χώρας και την αναβάθμιση της στρατιωτικής ισχύος της. Ενισχυτικό της άποψης αυτής αποτελούν οι πίνακες που ακολουθούν και αφορούν στα χρονοδιαγράμματα έναρξης των κυρίων εξοπλιστικών προγραμμάτων της Τουρκίας, απ όπου διαπιστώνεται ότι τα περισσότερα εξ’ αυτών αποφασίσθηκαν και άρχισαν να υλοποιούνται από την κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν μετά το 2004:
Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι, ενώ οι συνθήκες ζωής στην Τουρκία έχουν υποστεί τις πιο βαθιές αλλαγές που έχουν καταγραφεί στην ιστορίας της χώρας, ο τουρκικός τρόπος σκέψης έχει παραμείνει αναλλοίωτος. Παρά τις διαφορές που χωρίζουν τους πολιτικούς από τους στρατιωτικούς, τους ισλαμιστές από τους κεμαλιστές, τους εθνικιστές από τους συντηρητικούς μουσουλμάνους, τους προοδευτικούς από τους οπαδούς της θρησκευτικής οπισθοδρόμησης, όλοι τους συμμερίζονται την πεποίθηση ότι, εάν όχι τώρα τουλάχιστον στο απώτερο μέλλον, η Τουρκία θα αποκτήσει το πάλαι ποτέ κύρος της πρώην οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Τέλος, θα ήταν μεγάλος πειρασμός να θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι όσοι διαθέτουν μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ θα επικρατήσουν σε μια ένοπλη αντιπαράθεση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, δεδομένου ότι οι παίκτες και οι «προστάτες» της ευρύτερης περιοχής είναι πολλοί. Ειδικά δε η Άγκυρα, η οποία με την αλαζονική συμπεριφορά της προσπαθεί να δημιουργήσει φοβικά σύνδρομα στην ελληνική πλευρά, καλό θα ήταν να διαβάσει προσεκτικά το άρθρο του Τούρκου δημοσιογράφου Fuat Keyman με τίτλο: Τα τρία διλλήματα της Τουρκίας, όπου αναγράφονται τα εξής: «Η Τουρκία εάν δεν επιλύσει τα ακόλουθα διλλήματα θα μετατραπεί σε μια ασταθή και προβληματική χώρα, και τώρα διατρέχουμε αυτόν τον κίνδυνο. Πρώτο Δίλλημα: η Τουρκία αξιώνει την παγκόσμια ευνομία και δημοκρατία στο εξωτερικό, ενώ στο εσωτερικό της χώρας αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα δημοκρατίας και δικαιοσύνης. Η Τουρκία δεν είναι δυνατόν να αποκτήσει ενεργό και αποτελεσματικό ρόλο στο εξωτερικό, όταν στο εσωτερικό της χώρας η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ατομικές ελευθερίες, το δίκαιο και η ευνομία βρίσκονται σε άθλιο επίπεδο. Δεύτερο Δίλλημα: η Τουρκία που αυτοπροβάλλεται στο εξωτερικό ως η χώρα πρότυπο, στο εσωτερικό της είναι μια χώρα, όπου υπάρχει κοινωνική και πολιτική πόλωση, αρχής γενομένης από το κουρδικό και διάφορα άλλα προβλήματα αφερεγγυότητας. Στο εξωτερικό είναι ενεργητική, ενώ στο εσωτερικό συνεχώς ενδυναμώνεται η πολωτική και αφερέγγυα εικόνα της χώρας. Το Τρίτο Δίλλημα έχει σχέση με το πρόβλημα της αδύναμης αντιπολίτευσης. Η αδυναμία και η απραξία της αντιπολίτευσης αποτελεί την αιτία δημιουργίας μια σοβαρής ανισορροπίας πολιτικής ισχύος, με αποτέλεσμα στο εξωτερικό να δημιουργείται η αντίληψη ότι το κυβερνόν Κόμμα ΑΚΡ = Τουρκία. Αυτό δεν ωφελεί ούτε την Τουρκία, ούτε το ΑΚΡ και ούτε την αντιπολίτευση.» (Milliyet/14-11-2012)
www.geostrategy.gr
17 νεκροί από πτώση τουρκικού S-70 Blackhawk
Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012
 |
| H τουρκική Στρατοχωροφυλακή έχει απωλέσει τρία ε/π S-70A σε διάστημα μόλις τριών μηνών. |
To απωλεσθέν S-70A πιθανότατα ανήκε στην Μοίρα ε/π της Διοίκησης Εναερίων Μέσων Στρατοχωροφυλακής Βάν (Van Jandarma Hava Grup Komutanligi) το προσωπικό της οποίας προσφάτως απέκτησε και νέο patch, το οποίο απεικονίζει την λίμνη Βάν με το "τέρας" της λίμνης (το τουρκικό αντίστοιχο του Λόχ Νες). Κίνηση η οποία αποδίδεται στην προσπάθειας ανύψωσης του ηθικού για το προσωπικό της μονάδας, τα οποίο περνά ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές στο Τουρκικό Κουρδιστάν..
Περί διάταξης της Τουρκικής 1ης Στρατιάς
Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012
 |
| Η κλιμακωτή σε βάθος διάταξη μάχης της Τουρκικής 1ης Στρατιάς, του σχηματισμού που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις στην περιοχή του Έβρου. |
"Για ποιο λόγο διαχρονικά κάνουμε τα ίδια λάθη; Για ποιο λόγο παρατασσόμαστε γραμμικά για επιθεώρηση από τον εχθρό; Για ποιο λόγο αγκιστρώνουμε τις δυνάμεις μας και μάλιστα τις ισχυρές και ταχυκίνητες; Για ποιο λόγο, διαχρονικά ο εχθρός κλιμακώνεται σε βάθος; Διαβάστε τη διάταξή του στην Αν Θράκη. Είναι κλιμακωμένος σε βάθος από τον Έβρο μέχρι τη Κωνσταντινούπολη. Η πλησιέστερη προς τον Έβρο Ταξιαρχία, είναι η 54 στην Αδριανούπολη. Η αμέσως επόμενη, η 4η βρίσκεται στη Κεσσάνη 20 χλμ ανατολικά του Έβρου. Που θα στρέψει τη μάζα επίθεσης; ΑΓΝΩΣΤΟ.
Σχετικά, στέλνω στο εν κρυπτώ μια εικόνα που σχεδίασα με τη διάταξη της 1ης Τουρκικής Στρατιάς, προκειμένου αν θελήσει να την αναρτήσει, να διαπιστώσετε πως ένας στρατός κλιμακώνεται σε βάθος, αποκρύπτοντας έτσι τις προθέσεις του, διατηρώντας έτσι τη δυνατότητα να μεταφέρει τον όγκο του όπου αποφασίσει. Οι αρχές του πολέμου, παραμένουν ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΤΑΘΕΡΕΣ.",μας υπενθυμίζει ο Αρματιστής.
Η ανάγκη δημιουργίας συνταγμάτων προκάλυψης που θα επιτρέψουν την απαγκίστρωση σχηματισμών όπως οι Ελληνικές Μ/Κ ΤΞ από καθήκοντα στατικής άμυνας προσκρούει στην γνωστή λειψανδρία που οφείλεται κυρίως στην θητεία-ανέκδοτο διάρκειας 9μηνών. Ο ανωτέρω προβληματισμός προφανώς δεν αγγίζει τις περισσότερες φοιτητικές νεολαίες, οι οποίες αναλίσκονται σε πιο σύνθετες αναζητήσεις του τύπου Johny ή Chivas ή στο απείρως σοβαρότερo Ψαρού ή Super Paradise.
Έτσι μοιραία «σχεδόν κάθε Ηγεσία αλλάζει σχήματα για να απαντήσει με οργάνωση στο αριθμητικό πρόβλημα: πόσες μονάδες και πόση επάνδρωση για την συγκεκριμένη απειλή;», όπως παρατηρεί ο φίλτατος Kλεάνθης.
Και η ηδονική παράλυση (κατά Κονδύλη) συνεχίζεται..
Σχετικά άρθρα:
Τουρκικό Επιτελείο :Μόνο από αέρος οι μεταφορές στρατευμάτων στο Κουρδιστάν
Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2012
Εφ. Χουριέτ 22/10/2012 Το Γενικό Επιτελείο Στρατού, λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων ζήτησε οι στρατιωτικές μεταφορές να γίνονται μέσω αέρος
Το Γενικό Επιτελείο, μετά από την αύξηση των επιθέσεων του ΠΚΚ σε στρατιωτικά κομβόι, ανέπτυξε ένα νέο σχέδιο μεταφορών. Την προηγούμενη εβδομάδα το Γενικό Επιτελείο δημοσίευσε διαταγή με την οποία εντέλει στις περιοχές που υπάρχει κίνδυνος τρομοκρατικών επιθέσεων, οι μεταφορές να μην γίνονται από ξηράς. Με την διαταγή ζητείται στρατιώτες που είναι σε άδεια ή νεοσύλλεκτοι που πάνε σε μονάδες τους , να μεταφέρονται με ελικόπτερα στις περιοχές όπου υπάρχει αεροδρόμιο. Σύμφωνα με την διαταγή οι στρατιώτες που υπηρετούν σε αγροτικές περιοχές, θα μεταφέρονται με ελικόπτερα στο κέντρο των νομών και από εκεί θα στέλνονται με αεροπλάνα στα μέρη τους.
Στρατιώτες που εντάσσονται στα κέντρα εκπαίδευσης που βρίσκονται σε Ντιγιαρμπακίρ, Βαν και Ελάζιγκ, για να μεταφερθούν σε μονάδες που βρίσκονται σε κρίσιμα σημεία, η μεταφορά τους θα γίνεται σε καθορισμένες περιόδους με ελικόπτερα. Με την ελαχιστοποίηση των χερσαίων στρατιωτικών μεταφορών που ισχύει εδώ και 5 μέρες, σχεδιάζεται να αποτραπούνε οι πιθανές επιθέσεις σε στρατιωτικά κομβόι οχημάτων. Σύμφωνα με τον νέο σχεδιασμό αυτοί που υπηρετούν σε κρίσιμες περιοχές όπως στο 7ο Σ.Σ στο Ντιγιαρμπακίρ, στο 8ο Σ.Σ στο Ελάζιγκ, στην Διοίκηση Στρατοχωροφυλακής του Βαν και στην 3η Στρατιά στο Ερζιντζάν, θα μεταφέρονται με ελικόπτερο και μετά θα στέλνονται με αεροπλάνο στις πατρίδες τους.
Τουρκικά Νέα
Σημ Εν Κρυπτώ : Η ανωτέρω εντολή του Γενικού Επιτελείου της γείτονος έρχεται να επιβεβαιώσει αυτά που γράφαμε προ διμήνου με αφορμή ακόμα μία απώλεια ε/π Βlackhawk στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν : "Η έντονη ανασφάλεια του προσωπικού λόγω των συνεχών αιματηρών επιθέσεων και η συνεχής μόλυνση των ορεινών δρομολογίων από τους αντάρτες, έχουν οδηγήσει σε εντατική χρήση των εναέριων μέσων του ΤΣ και της Στρατοχωροφυλακής. Με το ανάλογο τίμημα.. Η κατάσταση η οποία διαμορφώνεται ραγδαία στο Τουρκικό Κουρδιστάν και οι τελευταίες επιθέσεις χρήζουν ξεχωριστής αναφοράς, η οποία θα γίνει σε επόμενη ανάρτηση.." (βλέπε Συνεχίζονται οι απώλειες τουρκικών ελικοπτέρων στο Κουρδιστάν)
Αποτυχημένη άσκηση διάβασης του ποταμού Έβρου από τον Τουρκικό Στρατό (video)
Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2012
 |
| To γεφυροφόρο Μ48 ρυμουλκείται στην όχθη. |
strategyreports
Η Φωτογραφία της Εβδομάδας
Δευτέρα 13 Αυγούστου 2012
Ακόμα ένα παρολίγον "τεχνικό πρόβλημα" ("teknik arizadan" για να το πιάσουν και οι Τούρκοι αναγνώστες). Φωτογραφία S-70A-17 της Jandarma εν πτήση, μετά από δυσάρεστη συνάντηση με Κουρδικό RPG-7, το οποίο "έχασε" τον άξονα μετάδοσης κίνησης ουραίου στροφείου για μερικά εκατοστά.Αν αληθεύουν τα δημοσιεύματα που θέλουν την Άγκυρα να προετοιμάζεται για επιχείρηση σε περιοχές της Συρίας με έντονο Κουρδικό στοιχείο, τέτοιες φωτογραφίες θα αρχίσουν να γίνονται λιγότερο σπάνιες..
Βλέπε σχετικά:
Συνεχίζονται οι απώλειες τουρκικών ελικοπτέρων στο Κουρδιστάν
Τουρκικές απώλειες...
Κουρδικό αντάρτικο και τουρκική παραπληροφόρηση
Κυριακή 12 Αυγούστου 2012
Παραπληροφόρηση : Εικόνες που υποτίθεται απεικονίζουν το S-70 που κατέπεσε στην Daglica στις 22/7/2012
Σε συνέχεια προηγούμενου σημειώματος σχετικά με την πρόσφατη απώλεια τουρκικού S-70 στην περιοχή της Daglica. Γράφαμε χθες πώς "Οι αναφορές αυτές (σ.σ περί χρήσης εκρηκτικού μηχανισμού απο τους Κούρδους) έρχονται να αμφισβητήσουν την εγκυρότητα των πλάνων που δημοσίευσαν τουρκικά ΜΜΕ, τα οποία απεικονίζουν S-70 με εξωτερικές δεξαμενές καυσίμου να έχει πραγματοποιήσει βαριά προσγείωση, σε απόσταση αναπνοής από στρατιωτικό φυλάκιο."
Μια σύντομη έρευνα αποδεικνύει την προχειρότητα με την οποία οι Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και τα ελεγχόμενα από το κράτος ΜΜΕ παραμυθιάζουν την κοινή γνώμη της γείτονος, σερβίροντας μαϊμού ρεπορτάζ που υποβαθμίζουν διαρκώς την δράση του ΡΚΚ. Στα πλαίσια αυτά, θέλοντας να προσδώσουν αξιοπιστία στους ισχυρισμούς του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου περί "μηχανικής βλάβης" και να αποσιωπήσουν την Κουρδική ανάμειξη στο περιστατικό της 22/7, τα τουρκικά ΜΜΕ προέβαλαν πλάνα που απεικονίζουν ένα σχεδόν άθικτο ε/π S-70 Blackhawk της Στρατοχωροφυλακής.(1,2,3)
Η πραγματικότητα όμως είναι αρκετά διαφορετική. Τα συγκεκριμένα (ελαφρώς αλλοιωμένα) πλάνα ελήφθησαν πριν από δύο χρόνια (14.5.2010), μετά από περιστατικό βαριάς προσγείωσης τουρκικού S-70 μέσα στην πόλη της Yuksekova και πιο συγκεκριμένα, εντός της έδρας της 21ης Ταξιαρχίας Στρατοχωροφυλακής. Για του λόγου το αληθές, παραθέτουμε και τις σχετικές φωτογραφίες, βίντεο και αναφορές για το συμβάν. Το συγκεκριμένο ελικόπτερο είχε πραγματοποιήσει βαριά προσγείωση λίγο μετά την απογείωση του, μόλις 150 μέτρα μακρυά από το ελικοδρόμιο του στρατοπέδου.
Η πραγματικότητα : Bαριά προσγείωση S-70 εντός του στρατοπέδου της 21ης Ταξιαρχίας στην Yuksekova (14/5/2010)
Όπως αναφέρθηκε στο προηγούμενο σημείωμα, το ε/π της Jandarma πιθανότατα κατέπεσε μετά από πυροδότηση αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού σε σημειωμένη ζώνη προσγείωσης (1). Αν λάβουμε υπόψιν ότι ορισμένα δημοσιεύματα μιλάνε για αποκόλληση του ουραίου τμήματος του S-70 μετά την έκρηξη, αντιλαμβανόμαστε πλήρως για πιο λόγο εμφανίστηκαν τα σαφώς πιο "εύπεπτα" πλάνα της 14/5/2010..
Translation in English:
Kurdish insurgency and Turkish misinformation
Following our previous post regarding the loss of the Turkish S-70 helicopter in the Daglica area, we wrote that "these reports (re: the use of an explosive device by the Kurds) pose a question mark regarding the authenticity of the published photos and videos used by the Turkish media, which show an S-70 with external fuel tanks having made an emergency landing close to an army post"
A short research reveals the clumsiness of the Turkish authorities and the controlled by them media, intentionally misinform the Turkish and international public opinion, by reporting fake stories that aim to downgrade PKKs military actions. In this context while attempting to validate the Turkish General Staff's press release for the all present "technical malfunction" and to erase Kurdish military action on the incident of the 22nd of July, the Turkish media showed images and video of an almost intact S-70, supposedly belonging to the Jandarma.(1,2,3)
The reality is quite different. These slightly doctored images were taken 2 years ago (12 May 2010) after a heavy landing of an S-70 inside the town of Yuksekova and more specifically inside the camp of the 21st Jandarma Brigade. Here are the links so you can check the videos, photos and stories yourself. This helicopter made an emergency landing about 150 meters from the Jandarma camps helipad.
As we said in our earlier post, Jandarma's helicopter was probably destroyed after an improvised explosive device was fired at the landing zone. If we take into account reports about the breaking of the helicopters tail section after the explosion, we fully understand why these "innocent enough" photos were presented on purpose in order to misinform.
Συνεχίζονται οι απώλειες τουρκικών ελικοπτέρων στο Κουρδιστάν
Σάββατο 11 Αυγούστου 2012
Συνεχίζεται η "αιμορραγία" τουρκικών εναέριων μέσων λόγω της δράσης του ΡΚΚ. Το τελευταίο επεισόδιο στο πολύχρονο αυτό σήριαλ διαδραματίστηκε στις 22/7/12 στην επαρχία Υüksekova (νομός Hakkari) όπου και κατέπεσε ελικοπτέρο S-70 της Τουρκικής Στρατοχωροφυλακής. Το έμφορτο Blackhawk (δεκαπέντε επιβαίνοντες) συμμετείχε σε αντιαντάρτικες επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού στην περιοχή, μεταφέροντας ομάδα πεζικού σε ορεινή τοποθεσία. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι τελευταίες πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες οι αντάρτες είχαν παγιδεύσει με εκρηκτικά την ζώνη προσγείωσης του ελικοπτέρου, τα οποία και πυροδότησαν από ασφαλή απόσταση.
Το τουρκικό γενικό επιτελείο εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία το ελικόπτερο S-70 της Γενικής Διοίκησης Στρατοχωροφυλακής κατέπεσε στις 16.55, κατά την διάρκεια προσγείωσης στην περιοχή Ντεριάν Τεπέ, 12 χιλιόμετρα βόρεια της Ντάγλιτζα. Επισήμως η πτώση αποδίδεται σε "απώλεια ισχύος"..., με αποτέλεσμα να επέλθει ο θάνατος 5 επιβαινόντων και ο τραυματισμός 8. Οι αντάρτες του ΡΚΚ από την μεριά τους ανακοίνωσαν πως ευθύνονται οι ίδιοι για την πτώση του ελικοπτέρου και κάνουν λόγο για 8 νεκρούς στρατιώτες και 7 τραυματίες. Πιο συγκεκριμένα η ανακοίνωση τους αναφέρει πως ο "κατοχικός τουρκικός στρατός είχε ξεκινήσει επιχείρηση στις τοποθεσίες Γκλορτ, Σερενγκέ και μάρτυρα Σερντάρ. Στις 16.30 το ελικόπτερο επιχείρησε να προσγειωθεί στον χώρο των επιχειρήσεων και καταρρίφθηκε από αντάρτες μας."
Με νεώτερη ανακοίνωση ο Tούρκος Α/ΓΕΕΘΑ Necdet Özel, διέψευσε τους Κουρδικούς ισχυρισμούς, κάνοντας εκ νέου λόγο για "τεχνική βλάβη". Είναι πλέον κοινό μυστικό πως οι περισσότερες απώλειες τουρκικών εναέριων μέσων στο Τουρκικό Κουρδιστάν, που αποδίδονται σε "τεχνική αστοχία" από το Γενικό Επιτελείο, φέρουν την σφραγίδα του ΡΚΚ.
Λίγα λόγια για την περιοχή
Όπως φαίνεται και στον χάρτη που παραθέτουμε, ο νομός Hakkari χωρίζεται σε 4 περιφέρειες, του Sedimnli, Çukurca, Hakkâri και Υüksekova. Το τουρκικό γενικό επιτελείο σταθμεύει στις πρωτεύουσα εκάστης εξ'αυτών απο έναν τουλάχιστον ισχυρό σχηματισμό πεζικού. Έτσι στην Υüksekova σταθμεύουν η 3η Μεραρχία ΠΖ Μεθορίου και η 21η ΤΞ Στρατοχωροφυλακής (η οποία επανδρώνει τα φυλάκια στον νομό), στο Semdinli η 34η ΤΞ ΠΖ Μεθορίου, στην πόλη Hakkâri η 1η ΤΞ Καταδρομών και στην Çukurca η 20η ΤΞ Στρατοχωροφυλακής. Αναλόγως με τις ανάγκες (δλδ τις ορέξεις του κ.Καραγιλάν..) στον νομό αποσπώνται υπομονάδες απο διάφορες άλλες περιοχές της Τουρκίας.
Οι ιδιαίτερες ανάγκες στις ορεινές επαρχίες του Κουρδιστάν έχουν οδηγήσει το τουρκικό Γενικό Επιτελείο στην διατήρηση ενός εξαιρετικά πυκνού δίκτυου στρατιωτικών φυλακίων. Οι επιθέσεις του ΡΚΚ στην περιοχή απασχολούν περισσότερο τα μεθοριακά φυλάκια Daglica, Aktutun (γνωστό για την αιματηρή επίθεση του 2008), Derecik (8 νεκροί στρατιώτες προ διμήνου , ένας νεκρός απο επίθεση με όλμους προχθές), Umurlu και πέριξ της πόλεως Cukurca, τα οποία θα μπορούσαμε πλέον να χαρακτηρίσουμε "κλασσικούς" στόχους των ανταρτών. Εξ' αυτών το φυλάκιο της Daglica βρίσκεται στην δυσμενέστερη θέση γεωγραφικά, καθώς αποκόπτεται απο μία μεγάλη οροσειρά με κατεύθυνση ΒΔ-ΝΑ και το οδικό δίκτυο φαίνεται να είναι φτωχό ή/και εξαιρετικά επικίνδυνο λόγω PKK. Η τουρκική στρατιωτική παρουσία όμως δεν περιορίζεται στην ορεινή μεθόριο αλλά και στο εσωτερικό του νομού, στο οποίο η έντονη παρουσία του αντάρτικου έχει οδηγήσει τους Τούρκους στην εγκατάσταση στρατιωτικών φυλακίων ακόμα και κατα μήκος του κυρίου οδικού δικτύου που συνδέει την πρωτεύουσα του νομού πόλη του Hakkari με την Yuksekova. Η έντονη ανασφάλεια του προσωπικού λόγω των συνεχών αιματηρών επιθέσεων και η συνεχής μόλυνση των ορεινών δρομολογίων από τους αντάρτες, έχουν οδηγήσει σε εντατική χρήση των εναέριων μέσων του ΤΣ και της Στρατοχωροφυλακής. Με το ανάλογο τίμημα..
Hakkari : Πρότυπο φυλάκιο νέου τύπου
Η κατάρριψη της 22/7/12
Όπως αναφέρθηκε νωρίτερα, το απόγευμα της Κυριακής 22 Ιουλίου, ελικόπτερο S-70 της Jandarma το οποίο μετέφερε ομάδα πεζικού στα πλαίσια επιχείρησης εναντίον του ΡΚΚ, συνετρίβη 12 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του φυλακίου της Daglica, χονδρικά στο μέσο της απόστασης με την πόλη Yuksekova, έδρα της 3ης Τακτικής Μεραρχίας και ειδικών μονάδων της Στρατοχωροφυλακής.
Σύμφωνα με τουρκικές πηγές αιτία της πτώσης ήταν έκρηξη τηλεχειριζόμενου εκρηκτικού μηχανισμού τοποθετημένου στην ζώνη προσγείωσης του ελικοπτέρου, η οποία και αποκόλλησε την ουρά του S-70. Πρόκειται για την πρώτη αναφερόμενη κατάρριψη τουρκικού ε/π με την συγκεκριμένη μεθοδολογία. Οι αναφορές αυτές έρχονται να αμφισβητήσουν την εγκυρότητα των πλάνων που δημοσίευσαν τουρκικά ΜΜΕ, τα οποία απεικονίζουν S-70 με εξωτερικές δεξαμενές καυσίμου να έχει πραγματοποιήσει βαριά προσγείωση, σε απόσταση αναπνοής από στρατιωτικό φυλάκιο.
RPG-7 και SA-7B
Το τελευταίο περιστατικό είναι χαρακτηριστικό της δεινότητας των Κούρδων ανταρτών στην αφομοίωση διδάγματων και τακτικών των Ιρακινών ανταρτών, δυσκολεύοντας ακόμα περισσότερο την ήδη δύσκολη ζωή των Τούρκων στο αφιλόξενο Κουρδιστάν. Στο παρελθόν είχε γίνει γνωστή η εντατική χρήση φορητών RPG εναντίων χαμηλά ιπτάμενων τουρκικών ε/π, πρακτική στην οποία είχαν αριστεύσει Σομαλοί και Αφγανοί μουτζαχεντίν στο παρελθόν.
Αποτέλεσμα βολής βλήματος RPG-7 σε ελικόπτερο S-70 Blachhawk της Τουρκικής στρατοχωροφυλακής
Αντιθέτως, οι Κούρδοι φαίνεται να χρησιμοποιούν με φειδώ τα ρωσικά φορητά αντιαεροπορικά που κατέληξαν στα χέρια τους στα μέσα της δεκαετίας του '90, κυρίως εναντίον του τουρκικού στόλου επιθετικών ελικοπτέρων AH-1W, τα οποία κατάφεραν να αποδεκατίσουν -στην κυριολεξία-, δημιουργώντας πιεστικό πρόβλημα στο Γενικό Επιτελείο της γείτονος. Οι συνεχείς απώλειες των "Whiskey" σε υπηρεσία και η ακαταλληλότητα των παλαιότερων μονοκινητήριων ΑΗ-1S για επιχειρήσεις σε περιοχές με υψηλό υψόμετρο, οδήγησε σε επίσημο τουρκικό αίτημα (31/10/11) για την προμήθεια 3 ΑΗ-1W από τα αποθέματα των Αμερικανών Πεζοναυτών. Το συνολικό πακέτο περιλαμβάνει ακόμα 7 κινητήρες T700-GE-401, ανταλλακτικά, τεχνικά εγχειρίδια και υποστήριξη των ε/π, έναντι 111 εκατομμυρίων $.
Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω βίντεο της κατάρριψης τουρκικού ελικοπτέρου AS-532UL με φορητό αντιαεροπορικό βλήμα SA-7 ( 18/6/1997), κατά την διάρκεια της τουρκικής εισβολής στο Βόρειο Ιράκ (Επιχείρηση Çekiç/Σφυρί). Στις εντατικές επιχειρήσεις του Τουρκικού Στρατού στο Ιρακινό Κουρδιστάν οι μαχητές του ΡΚΚ απάντησαν με σειρά καταρρίψεων τουρκικών ελικοπτέρων, χρησιμοποιώντας φορητά αντιαεροπορικά βλήματα SA-7B Strela.
Είχε προηγηθεί η κατάρριψη ενός ακόμη ΑΗ-1W απο SA-7B (18/5/1997), με τις εικόνες του φλεγόμενου Cobra να κάνουν τον γύρο του διαδικτύου (βλέπε σχετικό βίντεο). Κατά την διάρκεια της τουρκικής επιχείρησης ακολούθησαν ακόμα δύο περιστατικά με βολές SA-7B εναντίον ε/π ΑΗ-1, στις 29 Μαίου και στις 4 Ιουνίου 1997. Η Κουρδική προπαγανδιστική μηχανή αξιοποίησε στο μέγιστο τα συγκεκριμένα πλάνα, φέρνοντας την Τουρκική στρατιωτική ηγεσία σε εξαιρετικά δυσμενή θέση. Mετά απο τις απανωτές καταρρίψεις τουρκικών εναερίων μέσων, το Γενικό Επιτελείο οργάνωσε συνέντευξη τύπου 
κατά την διάρκεια της οποίας ο Τούρκος αντιστράτηγος Erol Özkasnak κατηγόρησε ανοιχτά Ελλάδα,Κύπρο,Αρμενία,Συρία και Ιράν για τον εξοπλισμό και την εκπαίδευση των Κούρδων μαχητών στην χρήση φορητών αντιαεροπορικών πυραύλων. Στην αίθουσα μάλιστα παρουσίασε ομοίωμα του "φαρμακερού" ρώσικου αντιαεροπορικού, κάνοντας την εκτίμηση πως 60-70 SA-7B βρίσκονται στα χέρια των ανταρτών του ΡΚΚ. Η λίστα συνεχίζει να μεγαλώνει σταθερά,με την τελευταία επιβεβαιωμένη κατάρριψη ΑΗ-1W με Strela να λαμβάνει χώρα τον Φλεβάρη του 2008 (βλ Τουρκικές απώλειες...).
Η κατάσταση η οποία διαμορφώνεται ραγδαία στο Τουρκικό Κουρδιστάν και οι τελευταίες επιθέσεις χρήζουν ξεχωριστής αναφοράς, η οποία θα γίνει σε επόμενη ανάρτηση..
Στην φόρα λίστες προσωπικού της Ταξιαρχίας Καταδρομών Bolu
Τετάρτη 13 Ιουνίου 2012
Επανήλθε στις επιθέσεις του εναντίον τουρκικών κρατικών στόχων το γρούπ χακερ Redhack. Στην τελευταία κυβερνοεπίθεση τους οι Τούρκοι χάκερς κατάφεραν να υποκλέψουν μέρος λίστας προσωπικού της 2ης Ταξιαρχίας Καταδρομών του Τουρκικού Στρατού, η οποία στρατοπεδεύει στο Βιθύνιο (Bolu).
Στην λίστα που ανέβασαν στο Google Docs, περιλαμβάνονται ονόματα 296 αξιωματικών,υπαξιωματικών και συνοδευτικές πληροφορίες όπως ημερομηνίες γεννήσεως, ημερομηνίες ανάληψης υπηρεσίας, βαθμό, και ειδικότητα.. (ελεύθεροι σκοπευτές, νοσοκόμοι, καταστροφείς κτλ κτλ) Την εν λόγω λίστα μπορείτε να δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ. Στην ανακοίνωση τους οι χάκερς τονίζουν ότι δεν έχουν σκοπό να θέσουν σε κίνδυνο το στρατιωτικό προσωπικό καθώς -κατά δήλωση τους- τα στοιχεία αυτά είναι γνωστά σε ξένες μυστικές υπηρεσίες και στο κίνημα Γκιουλέν. Η ομάδα Redhack με μήνυμα στο twitter άσκησε σκληρή κριτική στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, υποστηρίζοντας ότι εξυπηρετούν τα αμερικανικά συμφέροντα και όχι τον Τουρκικό λαό. Ως αφορμή για την κυβερνοεπίθεση αναφέρεται η άρνηση του στρατεύματος να δώσει περισσότερα δικαιώματα στους Τούρκους ΔΕΑ και η άρνηση της αμερικανικής ανάμειξης στην σφαγή του Uludere.
Η 2η Ταξιαρχία Καταδρομών συμμετέχει στον αντιαντάρτικο αγώνα που διεξάγει το Τουρκικό επιτελείο στο Κουρδιστάν και σε περίπτωση ένοπλης αντιπαράθεσης με τον ΕΣ αναμένεται να αναλάβει σημαντικό ρόλο στον χώρο ευθύνης της ΑΣΔΕΝ. Ως αποτέλεσμα της ενεργού εμπλοκής της ταξιαρχίας στις επιχειρήσεις στο Κουρδιστάν, μετά την περσινή επίθεση ανταρτών στην Κασταμονή ελήφθησαν έκτακτα μέτρα ασφαλείας, κλείνοντας προσωρινά την εθνική οδό D-100 που περνά έξω από την έδρα της, το στρατόπεδο "Στρατηγός Esref Bitlis" ( πρώην διοικητής της μονάδος, ο οποίος διετέλεσε αργότερα και διοικητής των κατοχικών δυνάμεων στην Κύπρο).
Η 2η ΤΞ ΚΔ επανδρώνεται αμιγώς από επαγγελματίες: Στις πέντε ταξιαρχίες καταδρομών του τουρκικού στρατού ( 5η ΤΞ Καταδρομών-Χακαρι, η οποία και σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος της αντιμετώπισης των Κούρδων ανταρτών, ΤΞ Αλεξιπτωτιστών -Καισάρεια, 2η ΤΞ Καταδρομών-Βιθύνιο, 3η ΤΞ Καταδρομών-Σιίρτ, 4η TΞ Καταδρομών-Τουντσελί, ΤΞ Καταδρομών της στρατοχωροφυλακής) από τα μέσα του 2008 σταμάτησαν να υπηρετούν δόκιμοι αξιωματικοί και από τις αρχές του 2010 κανένας στρατεύσιμος δεν καλείται σε αυτές, καθώς υπηρετούν μονάχα αξιωματικοί,υπαξιωματικοί , μόνιμοι λοχίες και οι νέοι επαγγελματίες καταδρομείς.
Kίνημα αγανακτισμένων Τούρκων υπαξιωματικών στα social media
Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012
Ένα πρωτοφανές κίνημα διαμαρτυρίας από υπαξιωματικούς των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων εκδηλώνεται το τελευταίο διάστημα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθώς για πρώτη φορά στην ιστορία του σύγχρονου τουρκικού κράτους περιορίζεται η εξουσία του στρατιωτικού κατεστημένου. Οι Τούρκοι υπαξιωματικοί διαμαρτύρονται απαιτώντας αυξήσεις στις αμοιβές, μεγαλύτερα επιδόματα, ανθρώπινη μεταχείριση και ισότιμη αντιμετώπιση από τους ανωτέρους τους. Ενδεικτικό του αναβασμού που επικρατεί στο εσωτερικό του τουρκικού στρατεύματος είναι η τεράστια αποδοχή που γνωρίζει το κίνημα στα social media, με 219.000 μέλη της ομάδας στο facebook και παρουσία σε twitter και youtube. Στο κίνημα με σύνθημα “Οι υπαξιωματικοί λένε φτάνει” συμμετέχουν κυρίως δεκανείς και λοχίες, ο αριθμός των οποίων υπολογίζεται σε 95.000 σε σύνολο 718.000 στελεχών και οπλιτών.
Xαρακτηριστική γελοιογραφία από την ομάδα του κινήματος στο facebook.
strategyreports
Οι μεταρρυθμίσεις και η αριθμητική δύναμη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων
Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2012
Του Χρήστου Μηνάγια
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του τουρκικού ΓΕΕΘΑ, η δύναμη των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας τους μήνες Νοέμβριο 2011 και Φεβρουάριο 2012 φαίνεται στον πίνακα που ακολουθεί. Εφόσον τα παραπάνω στοιχεία γίνουν δεκτά ως ακριβή, κρίνεται σκόπιμο να παρατεθούν οι ακόλουθες επισημάνσεις αναφορικά με τη Στρατοχωροφυλακή και τη Διοίκηση Ασφαλείας Ακτών, σύμφωνα με το βιβλίο του συντάκτη του παρόντος άρθρου με τίτλο: «Η Γεωπολιτική Στρατηγική και η Στρατιωτική Ισχύς της Τουρκίας» (σελ. 153, 154, 190 και 191):
• Στη δύναμη της Στρατοχωροφυλακής θα πρέπει να προστεθούν οι 71.000 Πολιτοφύλακες (Geçici Korucu) από τους οποίους οι 48.000 συμπεριλαμβάνονται στην επίσημη κρατική μισθοδοσία, ενώ οι υπόλοιποι 23.000 είναι εθελοντές. Επομένως, η δύναμη της Στρατοχωροφυλακής ανέρχεται σε 279.869 και όχι σε 208.869 άτομα, με αποτέλεσμα να διαφοροποιείται και το γενικό σύνολο των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων από 721.153 σε 792.157 άτομα. Ως γνωστόν οι πολιτοφύλακες αποτελούν αφενός μια σημαντική δύναμη που χρησιμοποιείται από το τουρκικό κράτος στις επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων ανταρτών του ΡΚΚ, αφετέρου έναν ένοπλο μηχανισμό πίεσης σε όσες φυλές και ομάδες της ανατολικής και νοτιοανατολικής Τουρκίας αποστασιοποιούνται από την επίσημη κρατική γραμμή για την αντιμετώπιση του κουρδικού προβλήματος. Επίσης, οι πολιτοφύλακες με τον οπλισμό που διαθέτουν, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στη διεξαγωγή επιχειρήσεων ασφαλείας μετόπισθεν σε περίπτωση μιας ελληνοτουρκικής ένοπλης σύρραξης.
• Η δύναμη της Διοίκησης Ασφαλείας Ακτών το 2014 θα είναι 7.000 άτομα με προοπτική αυτή να ανέλθει στα 10.000.
Ας σημειωθεί ακόμη, ότι η στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας, φυσικά και με τη σύμφωνη γνώμη του πρωθυπουργού Ερντογάν, αποφάσισε τις ακόλουθες μεταρρυθμίσεις:
• Το 25% των εξειδικευμένων (επαγγελματιών) οπλιτών, κατόπιν διαγωνισμού, θα εντάσσονται στην κατηγορία των μονίμων υπαξιωματικών.
• Το 2012 θα προσληφθούν 6.500 εξειδικευμένοι (επαγγελματίες) οπλίτες για την κάλυψη των αναγκών του στρατού ξηράς.
• Συνεχίζεται η εκπαίδευση των συμβασιούχων οπλιτών της 1ης Σειράς Κατάταξης, ενώ στις 31-21-2012 έληξε η προθεσμία υποβολής αιτήσεων για τους αντίστοιχους οπλίτες της 2ης Σειράς. Επισημαίνεται ότι το 2012 θα προσληφθούν 10.659 συμβασιούχοι οπλίτες.
• Οι συμβασιούχοι οπλίτες που συμπληρώνουν το 45ο έτος της ηλικίας τους, καταλυτικό όριο αποστρατείας τους, θα επαναπροσλαμβάνονται στις ένοπλες δυνάμεις ως πολιτικοί υπάλληλοι και θα υπηρετούν σε στρατηγεία Σχηματισμών, στις στρατιωτικές φυλακές είτε ως σωφρονιστικοί υπάλληλοι, είτε ως διοικητικοί υπάλληλοι, είτε ως οδηγοί κ.λπ.
• Η ασφάλεια των στρατιωτικών εγκαταστάσεων, όπως λέσχες αξιωματικών, συγκροτήματα οικιών αξιωματικών-υπαξιωματικών, εργοστάσια, σχολές κ.λπ. θα ανατεθεί σε φορείς του ιδιωτικού τομέα.
• Θα αναβαθμισθεί η εκπαίδευση των μονίμων υπαξιωματικών με την υλοποίηση μεταπτυχιακών προγραμμάτων σε συνεργασία με πανεπιστήμια του εσωτερικού και του εξωτερικού στους τομείς μηχανολογίας, ηλεκτρονικών, κατασκευής κτηρίων, δημόσιας διοίκησης, πληροφορικής, κοινωνιολογίας, λογιστικής και οικονομικής διαχείρισης, ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας, επικοινωνιών, αεροναυπηγικής κ.λπ.
• Από το 2012, το προσωπικό της Αεροπορίας Στρατοχωροφυλακής θα είναι απόφοιτοι της Σχολής Ευελπίδων.
Επιπλέον, το τουρκο-ισλαμικό καθεστώς του Ερντογάν έχει σχεδιάσει τις ακόλουθες σημαντικές και ιδιαίτερα χαρακτηριστικές αλλαγές για τη φύλαξη των συνόρων, την ασφάλεια των αστικών κέντρων και τις επιχειρήσεις εναντίον της κουρδικής εξέγερσης:
• Η φύλαξη των συνόρων θα ανατεθεί σε δυνάμεις επαγγελματιών συνοριοφυλάκων που θα συγκροτηθούν, εναρμονιζόμενο παράλληλα και με τις απαιτήσεις της ευρωπαϊκής ένωσης. Παράλληλα, θα γίνεται ευρεία χρησιμοποίηση του μεγάλου αριθμού των μη επανδρωμένων αεροσκαφών που διαθέτουν οι ένοπλες δυνάμεις και που συνεχίζουν να προμηθεύονται. Με το μέτρο αυτό θα μειωθούν οι ανάγκες σε προσωπικό του στρατού ξηράς και της Στρατοχωροφυλακής. Ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη το πρόγραμμα συγκρότησης της Γενικής Διευθύνσεως Συνοριοφυλακής που θα υπάγεται στο υπουργείο Εσωτερικών και θα είναι υπεύθυνη για τα χερσαία και θαλάσσια σύνορα της χώρας. Το προσωπικό της διεύθυνσης αυτής θα εκπαιδευθεί στην Ακαδημία Συνοριοφυλακής που θα ιδρυθεί και κατόπιν θα επανδρώσει αντίστοιχες μονάδες, αρχικά στα ελληνοτουρκικά σύνορα το 2014 και στη συνέχεια στα τουρκο-συριακά σύνορα το 2015, οπότε και ο έλεγχος-ασφάλεια των περιοχών αυτών θα περάσει στη Γενική Διεύθυνση Συνοριοφυλακής του υπουργείου Εσωτερικών.
• Η ασφάλεια των αστικών κέντρων θα ανατεθεί αποκλειστικά στην αστυνομία, ενώ μέχρι τώρα η ευθύνη ενός μεγάλου αριθμού από αυτά ανήκε στη Στρατοχωροφυλακή. Τονίζεται ιδιαίτερα ότι η αστυνομική δύναμη το 2008 ήταν 209.694 άτομα, το 2009 αυξήθηκε στα 220.954 και το 2010 στα 229.965.
•Οι επιχειρήσεις εναντίον του ΡΚΚ θα διεξάγονται κατά βάση από τη Στρατοχωροφυλακή και την αστυνομία. Ήδη αποφασίσθηκε η ανάθεση περισσότερο ενεργού ρόλου στις μονάδες ειδικών επιχειρήσεων της αστυνομίας με την παράλληλη αύξηση της δύναμής τους από 6.618 άτομα στα 11.000 μέχρι το 2015. Οι μονάδες αυτές θα πραγματοποιούν «επιχειρήσεις σημείου» και θα εκσυγχρονισθούν με σύγχρονα οπλικά συστήματα και μέσα. Επισημαίνεται ότι θα εγκατασταθούν στο Γκιόλμπασι της Άγκυρας, περιοχή όπου εδρεύει και η Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων του ΓΕΕΘΑ (Bordo Bereli). Παράλληλα, συγκροτήθηκε μια μονάδα «Ειδικών Δυνάμεων», αποτελούμενη από 300 άτομα της αστυνομίας και της Στρατοχωροφυλακής, με κύρια αποστολή τη διεξαγωγή επιχειρήσεων τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας όσο και στο εξωτερικό (βόρειο Ιράκ, Συρία, ευρωπαϊκές χώρες κ.λπ.) για τη σύλληψη ηγετικών στελεχών της κουρδικής εξέγερσης και πρώην στελεχών της που έχουν αποστασιοποιηθεί. Ο σκοπός των εν λόγω επιχειρήσεων είναι να δημιουργήσουν στρατιωτικά και ψυχολογικά προβλήματα στους Κούρδους, ενώ το δόγμα διεξαγωγής τους στηρίζεται κατά βάση στην επιχείρηση σύλληψης του Κούρδου Şemdin Sakık από τμήματα των Bordo Bereli στο βόρειο Ιράκ το 1998.
Οι μεταρρυθμίσεις που πραγματοποιούνται στο προσωπικό, την οργάνωση και τους εξοπλισμούς των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας αποσκοπούν στον πλήρη έλεγχό τους από την κυβέρνηση του Ερντογάν, δεν είναι άμοιρες των γεωστρατηγικών υπολογισμών της Άγκυρας και στηρίζονται στο «Στρατηγικό Όραμα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων». Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στις 21-10-2010, ο τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Işık Koşaner παρουσίασε σε σύσκεψη, παρουσία του πρωθυπουργού και των υπουργών Άμυνας-Εξωτερικών-Εσωτερικών, την εκτίμηση του για τις εξελίξεις που θα υπάρξουν τα επόμενα 5, 10 και 20 χρόνια, αναλύοντας τους εξής παράγοντες: στρατηγικές απειλές, ενδεχόμενοι κίνδυνοι, εχθροί, κατάσταση του αγώνα κατά της τρομοκρατίας (σ.σ. εννοούν το ΡΚΚ), στρατηγικοί στόχοι, διεθνείς υποχρεώσεις, υποχρεώσεις έναντι του ΝΑΤΟ, ταχύτητα αύξησης του πληθυσμού της χώρας, αριθμός αποφοίτων πανεπιστημίου, αριθμός Τούρκων που διαμένουν και εργάζονται στο εξωτερικό κ.λπ. Από την ανάλυση των παραγόντων αυτών ο Koşaner κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να διαθέτουν μία δύναμη 850.000 ατόμων προκειμένου να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του μέλλοντος σε βάθος 20ετίας.
Συνεπώς επιβεβαιώνεται έμμεσα, αλλά με αρκετή σαφήνεια, ότι το αυταρχικό καθεστώς του Ερντογάν για την υλοποίηση των ηγεμονικών και επεκτατικών στόχων του, θα συνεχίσει να αναβαθμίζει τις επιχειρησιακές δυνατότητες των δυνάμεων ασφαλείας της χώρας του, παίρνοντας κάθε ρίσκο και χωρίς να διστάζει να προκαλεί ακόμη και τη Δύση, εφόσον χρειασθεί. Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι η κατάσταση που διαμορφώνεται θα πρέπει να τύχει ιδιαίτερης προσοχής από την ελληνική πλευρά, διότι η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων από την συνεχώς κλιμακούμενη παραβατική συμπεριφορά της Άγκυρας απαιτεί τη διατήρηση στο ακέραιο της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας.
www.geostrategy.gr
Η Sikorsky νικήτρια του τουρκικού προγράμματος ελικοπτέρων
Πέμπτη 21 Απριλίου 2011
Νικήτρια του διαγωνισμού ελικοπτέρων της Τουρκίας αναδείχθηκε η αμερικανική Sikorsky, με την αξία του συμβολαίου να ανέρχεται στα 2,4 δις ευρώ.
Η αμερικανική εταιρεία Sikorsky αναδείχθηκε νικήτρια του προγράμματος μεταφορικών ελικοπτέρων της Τουρκίας, με το ελικόπτερο Τ-70 που είναι η τουρκική έκδοση του S-70. Ο συνολικός τους αριθμός θα ανέλθει στα 109 με 12 επιπλέον ως προαίρεση. Το συνολικό κόστος του προγράμματος θα ανέλθει στα 2,4 δις ευρώ περίπου.
Η ανακοίνωση έγινε πριν λίγες ώρες στην τουρκική πρωτεύουσα από τον υπουργό Άμυνας, Βετσντί Γκιονούλ, έπειτα από συνάντηση που είχε με τον πρωθυπουργό Τ. Ερντογάν και τον Α/ΓΕΕΘΑ Ισίκ Κοσανέρ.Ο υπουργός άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο ο αριθμός των ελικοπτέρων να φτάσει τα 600 στο μέλλον.
Οι λεπτομέρειες της συμφωνίας θα καθοριστούν σε μετέπειτα συναντήσεις μεταξύ των δύο πλευρών. Ωστόσο, η αρχική συμφωνία περιλαμβάνει τη συμπαραγωγή των Τ-70. Χρήστες του θα είναι πέρα από το στρατό, η αστυνομία και η υπηρεσία δασών, και θα χρησιμοποιηθεί σε αποστολές μεταφοράς στρατευμάτων, έρευνας και διάσωσης, εκκένωσης τραυματιών και ηλεκτρονικού πολέμου.
Το ελικόπτερο S-70i, στο οποίο βασίζεται η τουρκική έκδοση, αναπτύσσει μέγιστη ταχύτητα 195 κόμβων, μέγιστη διατηρούμενη ταχύτητα 149 κόμβων, με ακτίνα δράσης 250 ν.μ. Το πλήρωμα αποτελείται από δύο χειριστές και μεταφέρει συνολικά 11 άτομα.
Το πιλοτήριο θα είναι πλήρως ψηφιακό, με τέσσερις οθόνες MFD (Multi-Function Displays), σύστημα παρακολούθησης του αναγλύφου, διπλό ψηφιακό σύστημα ελέγχου πτήσης, δύο κινητήρες General Electric T700-GE-701D, βοηθητική μονάδα ισχύος, δύο αυτοσφραγιζόμενες δεξαμενές καυσίμου των 1.363 λίτρων, σύστημα ανίχνευσης πυρκαϊάς, πιλοτήριο συμβατό με Διόπτρες Νυχτερινής Παρατήρησης και πλειάδα άλλων συστημάτων.
www.defencepoint.gr
Η μεταστάθμευση της Σχολής Αεροπορίας Στρατού αναβαθμίζει την τουρκική απειλή στο Αιγαίο και την Κύπρο
Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011
Του Χρήστου Μηνάγια
Σύμφωνα με δήλωση του προέδρου του Εμπορικού και Τεχνικού Επιμελητηρίου της πόλης Σπάρτη (Isparta) Ηasan Huseyin Kacikoc, το τουρκικό Γενικό Επιτελείο Ενόπλων ∆υνάμεων, στις 21-1-2011,θα προβεί στη διενέργεια διαγωνισμού για την κατασκευή έργων υποδομής στο αεροδρόμιο Suleyman Demirel της παραπάνω πόλεως, στα πλαίσια του σχεδιασμού μεταστάθμευσης της Σχολής Αεροπορίας Στρατού Etimesgut της Άγκυρας στη Σπάρτη.
Ο διαγωνισμός αυτός περιλαμβάνει την κατασκευή υποστέγων ελικοπτέρων αεροσκαφών, ελικοδρομίων, διαδρόμων προσγείωσης μικρών αεροσκαφών,κέντρου συντήρησης-επισκευών, κοιτώνων προσωπικού, αιθουσών συσκέψεων και διδασκαλίας, σταθμό Α΄ Βοηθειών κ.λπ. Ταυτόχρονα η πληροφορία αυτή επιβεβαιώθηκε και από το βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ Sait Dilek, ο οποίος γνωστοποίησε ότι τα σχετικά πρωτόκολλα παραχώρησης γης είχαν υπογραφεί πριν από 2 χρόνια, ενώ τα έργα υποδομής προβλέπεται να ολοκληρωθούν σε χρονικό διάστημα 2,5 έως 4 ετών.
Για την καλύτερη κατανόηση των κινήσεων της Άγκυρας σχετικά με την αεροπορία στρατού, αλλά και το είδος της διαμορφούμενης τουρκικής απειλής, παρατίθενται τα ακόλουθα στοιχεία όπως αυτά αναγράφονται στο βιβλίο του συντάκτη του παρόντος άρθρου με τίτλο: «Η γεωπολιτική στρατηγική και η στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας», εκδόσεις Τουρίκη, (σελ. 164:166)«Στις 15:8:2003, στα πλαίσια του προγράμματος Kuvvet 2014 (∆ύναμη:2014) που αφορά στην αναδιοργάνωση των τουρκικών χερσαίων δυνάμεων συγκροτήθηκε η τουρκική ∆ιοίκηση Αεροπορίας Στρατού (ΚΗΚ) στην οποία υπήχθησαν τα τέσσερα συντάγματα αεροπορίας στρατού, τα οποία μέχρι τότε υπάγονταν στις τέσσερις στρατιές.
Η ΚΗΚ εδρεύει στην Άγκυρα και ο διοικητής της είναι υποστράτηγος. Συνεπώς, οι δυνάμεις που υπάγονται στη ∆ιοίκηση Αεροπορίας Στρατού είναι: το 1ο Σύνταγμα Αεροπορίας Στρατού με έδρα την Άγκυρα, το 2ο Σύνταγμα Αεροπορίας Στρατού με έδρα τη Μαλάτια (Μalatya) στο οποίο υπάγεται η 7η ∆ιοίκηση Συγκροτήματος Αεροπορίας Στρατού, το 3ο Σύνταγμα Αεροπορίας Στρατού με έδρα το Ιμέριον Σμύρνης (Gaziemir), το 4ο Σύνταγμα Αεροπορίας Στρατού με έδρα την Κωνσταντινούπολη και η Διοίκηση Ομάδος Εναερίων Μεταφορών με έδρα την Άγκυρα. Η διάταξη τους αποτυπώνεται στο παρακάτω χάρτη:
Σημειώνεται ότι η ∆ιοίκηση της Ομάδος Εναέριων Μεταφορών έχει ως αποστολή τη μεταφορά προσώπων VIP, τη μεταφορά προσωπικού και υλικών, τη μεταφορά αλληλογραφίας, τη διακομιδή ασθενών και τραυματιών, τη μεταφορά ιατροφαρμακευτικού υλικού και την εκπαίδευση αλεξιπτωτιστών. Επίσης βρίσκονται σε εξέλιξη οι διαδικασίες για μεταστάθμευση της Σχολής Αεροπορίας Στρατού από την Άγκυρα στην πόλη Σπάρτη (Isparta)όπου θα ενσωματωθεί με τη Σχολή Ορεινών Καταδρομών που εδρεύει στην ίδια περιοχή και θα δημιουργηθεί μία ενιαία Βάση Εκπαιδεύσεως Ειδικών ∆υνάμεων και Επιθετικών-Μεταφορικών Ελικοπτέρων.
Σύμφωνα με άρθρο του πρακτορείου ειδήσεων Cihan Haber Ajansι της 20-3-2009, ο βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος Sait Dilek δήλωσε ότι οι εργασίες για τη μεταστάθμευση της Σχολής Αεροπορίας Στρατού από την Άγκυρα στη Σπάρτη (Ιsparta) βρίσκονται σε εξέλιξη. Ήδη έγιναν οι απαλλοτριώσεις των εκτάσεων για την κατασκευή των κτηρίων. Σε συνέντευξη τύπου που δόθηκε σε ξενοδοχείο της πόλης Σπάρτη (Isparta) τον Ιανουάριο του 2009, στα πλαίσια της επίσκεψης του Τούρκου πρωθυπουργού στην Σχολή Ορεινών Καταδρομών του Εgirdir του νομού Σπάρτης (Isparta), ο τούρκος αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός İlker Bajbuğ δήλωσε ότι δεν θα υπάρξει πρόβλημα για το εν λόγω θέμα. Η παραπάνω μεταστάθμευση θα συμβάλει τα μέγιστα στην τοπική κοινωνία, διότι στη σχολή υπηρετούν περίπου 2.000 στρατιωτικοί και 15.000 πολιτικοί υπάλληλοι. Επιπλέον στη σχολή εκπαιδεύονται ετησίως 1.000 στρατιωτικοί από τους οποίους οι περισσότεροι είναι αλλοδαποί.
Αυτό που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι οι τουρκικές χερσαίες δυνάμεις σύμφωνα με δήλωση του πρώην αρχηγού τους στρατηγού Isik Kosaner, έχουν την δυνατότητα να μεταφέρουν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μια ταξιαρχία με ελικόπτερα σε μία διαδρομή, ημέρα και νύκτα, σε οποιοδήποτε φυσικό περιβάλλον και με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, καθότι διαθέτουν 282 μεταφορικά ελικόπτερα, ενώ η στρατοχωροφυλακή με τα 60 ελικόπτερα που διαθέτει δύναται να μεταφέρει 2 τάγματα καταδρομών σε μία διαδρομή.
Με την μεταστάθμευση της Σχολής Αεροπορίας Στρατού στη Σπάρτη το αεροδρόμιο Suleyman Demirel θα μετατραπεί σε μία νέα αεροπορική βάση, η οποία αναβαθμίζει την απειλή τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Κύπρο, διότι οι αποστάσεις για μεταστάθμευση ελικοπτέρων, στα πλαίσια μιας επιχείρησης, πλέον μειώνονται στο μισό. Τούτο, σε συνδυασμό με την αναβάθμιση που έγινε στη Σχολή Ορεινών Καταδρομών στο Εgirdir/Isparta την τελευταία διετία, προσδίδει στην περιοχή το χαρακτήρα μίας νέας ενιαίας Βάσης Εκπαιδεύσεως Ειδικών ∆υνάμεων και Επιθετικών-Μεταφορικών Ελικοπτέρων, με αποτέλεσμα η τουρκική απειλή να προσλαμβάνει νέες διαστάσεις.
(Ο Χρήστος Μηνάγιας είναι συγγραφέας του βιβλίου «Η γεωπολιτική στρατηγική και η στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας», εκδόσεις Τουρίκη. Πρόκειται για 1ια ε1περιστατω1ένηελέτη η οποία βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε πρωτογενείς τουρκικές πηγές και 1πορεί να χαρακτηρισθεί ως ένας χρήσιμος οδηγός για το είδος της απειλής που συνιστούν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και τις επιδιώξεις της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας υπό το μανδύα του νεο-οθωμνισμού. Επίσης, είναι τακτικός αρθρογράφος επί θεμάτων Τουρκίας στην ιστοσελίδα www.geostrategy.gr)
www.geostrategy.gr
Παρουσίαση του πρωτοτύπου της αμφίβιας επιθετικής γέφυρας "Samur"
Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2010
Παρουσιάστηκε στις εγκαταστάσεις της FNSS το πρωτότυπο της νέας αμφίβιας επιθετικής γέφυρας "Samur".
Σύμφωνα με τουρκικές πηγές "αναπτύχθηκε εξ'ολοκλήρου με εγχώρια μέσα, η σχεδίαση του οχήματος διήρκησε περίπου 3,5 χρόνια και για το πρόγραμμα εργάστηκαν συνολικά 150 Τούρκοι μηχανικοί." Η αλήθεια βέβαια είναι λίγο διαφορετική καθώς το "Samur" βασίζεται στο σχέδιο της γερμανικής αμφίβιας γέφυρας Μ3, με την μόνη διαφορά ότι το τουρκικό όχημα χρησιμοποιεί το σασί του τεθωρακισμένου Pars (8x8) εν αντιθέσει με την Μ3 (4x4). Η γέφυρα δύναται να υποστηρίξει άρματα μάχης και τεθωρακισμένα μεγίστου βάρους ~70 τόνων.
Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις σκοπεύουν να θέσουν σε υπηρεσία συνολικά 52 απο τα οχήματα της FNSS (κόστος 130 εκ$), με προφανή στόχο να προσφέρουν δυνατότητα ταχείας ζεύξης αμφίβιου κωλύματος στους τουρκικούς μηχανοκίνητους σχηματισμούς στο μέτωπο του ποταμού Έβρου.
Koινές κινεζοτουρκικές ασκήσεις
Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010
Ραντικάλ 8-11-2010
Ανακοινώθηκε πως θα γίνουν κοινά γυμνάσια μιας εβδομάδας ανάμεσα στις ειδικές δυνάμεις της Τουρκίας και του Κινεζικού Λαϊκού Στρατού Σωτηρίας.Σύμφωνα με το Διεθνές Ράδιο της Κίνας, ¨Είναι η πρώτη κοινή άσκηση των δύο στρατών¨.
Στην είδηση αναφέρεται ότι η κοινή εκπαίδευση θα αρχίσει στο κέντρο εκπαίδευσης Κομάντο στην Τουρκία, θα περιλαμβάνει τεχνικές πολέμου σε ορεινή περιοχή, μετάδοση τακτικών πληροφοριών και πραγματοποίηση μιας κοινής άσκησης.
Η είδηση λέει πως ¨Αυτή η άσκηση θα εμβαθύνει την αμοιβαία κατανόηση και εμπιστοσύνη ανάμεσα στους δύο στρατούς, θα αυξήσει την υπάρχουσα συνεργασία, ενώ στοχεύει στην αύξηση της μαχητικής ισχύος της από κοινού δράσης των ειδικών δυνάμεων των δύο χωρών¨.
http://tourkikanea.wordpress.com
Αγωγή για τα Sabra κατέθεσε τουρκική εταιρία
Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2010
Μετάφραση από την εφημερίδα Hürriyet
Η τουρκική εταιρεία Yılmazlar, με πολλά συμφέροντα στο Ισραήλ, προσφεύγει στα δικαστήρια κατά της Ισραηλινής κρατικής εταιρείας IMI, λόγω προβλημάτων που σχετίζονται με συμβόλαιο εκσυγχρονισμού αρμάτων που της ανατέθηκε το 2002. Ο Ahmet Arık, στέλεχος της Yilmazlar, υποστηρίζει ότι τα δικαιώματα των 800 τούρκων εργαζομένων που προσελήφθησαν για εργασία μέχρι το 2015 καταπατήθηκαν, και θα ακολουθήσουν κι άλλες αγωγές που σχετίζονται με τις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις.
Η τουρκική Yılmazlar Κατασκευαστική, της οποίας τα συμφέροντα στο Ισραήλ απειλούνται μετά την ισραηλινή έφοδο σε τουρκικό πλοίο στις 31 Μαΐου, ανακοίνωσε ότι προβαίνει σε μηνύσεις σχετικά με το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των αρμάτων M-60 στην Τουρκία και το Ισραήλ. Η εταιρεία αντιμετωπίζει τεράστιες απώλειες εξ αιτίας της ισραηλινής πολιτικής, σύμφωνα με ανακοίνωση της Yilmazlar.
Η έφοδος της 31ης Μαΐου είχε σαν αποτέλεσμα το θάνατο οκτώ τούρκων κι ενός αμερικανού πολίτη τουρκικής καταγωγής. Σε μία ανακοίνωση τύπου της 15 Μαΐου ο Ahmet Reyiz Yılmaz, πρόεδρος της Yılmazlar Holding, ανέφερε ότι ισραηλινό δικαστήριο πάγωσε παράνομα απαιτήσεις και λογαριασμούς της εταιρείας, ύψους 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Παρ' όλα αυτά, η δικαστική αυτή απόφαση αργότερα ανετράπη.
Σε γραπτή δήλωση τη Δευτέρα, ο Ahmet Arık, γενικός διευθυντής υπεύθυνος για τις συναλλαγές της Yılmazlar Holding με το Ισραήλ, είπε ότι η εταιρεία προσφεύγει κατά της κρατικής ισραηλινής εταιρείας IMI στα δικαστήρια για αθέτηση της συμφωνίας εκσυγχρονισμού του στόλου των Μ-60. Σύμφωνα με τη δήλωση, η Yılmazlar προτίθεται να απαιτήσει 200 εκ. δολάρια από την ισραηλινή εταιρεία.
Ο Arik δήλωσε ότι θα προσφύγουν επίσης στο δικαστήριο για το πρόγραμμα-ορόσημο εκσυγχρονισμού αρμάτων της Τουρκίας. “Η εταιρεία μας δραστηριοποιείται στο Ισραήλ τα τελευταία 16 έτη”, αναφέρει η ανακοίνωση. “Το Τουρκικό κράτος έχει αντιμετωπίσει διάφορες απώλειες σε συμβάσεις που κερδήθηκαν στο Ισραήλ, καθώς η Τουρκία δεν κατάφερε να προστατεύσει επαρκώς τα συμφέροντά της.”
Το πρόγραμμα των Μ-60 θεωρείται “σκανδαλώδης” συμφωνία, καθώς τα τουρκικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι τα τελευταία χρόνια η ΙΜΙ δεν έχει εκπληρώσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις.
Συμφωνίες Αντισταθμιστικών Οφελημάτων
Μετά την υπογραφή της συμφωνίας το 2002, η Yilmazlar “παρενέβη” στη διαδικασία, “μεταβάλλοντας την υλοποίηση των αντισταθμιστικών οφελημάτων επ' ωφελεία του Τουρκικού έθνους”, σύμφωνα με την ανακοίνωση.
“Έχουμε υλοποιήσει τα πλέον επιτυχή και κερδοφόρα αντισταθμιστικά ωφελήματα στην ιστορία του εξωτερικού εμπορίου της Τουρκίας”, είπε ο Arik.
Οι συμφωνίες αντισταθμιστικών ωφελημάτων, που συναντώνται κυρίως σε αμυντικές συμβάσεις, αναφέρονται σε αντισταθμιστικές εμπορικές συμφωνίες μεταξύ των δύο μερών. Τα εμπορικά ανταλλάγματα περιλαμβάνουν την από κοινού παραγωγή, ή άλλους διακανονισμούς που στοχεύουν στον να “αντισταθμίσουν” μέρος του κόστους ενός οπλικού συστήματος.
“Η IMI βλάπτει τους τούρκους εργαζομένους και την περίοδο απασχόλησής τους σε αυτό το πρόγραμμα, εις βάρος των συμφερόντων της εταιρείας μας και της Τουρκίας”, αναφέρει ο Arik. “Παραβιάζει και χρησιμοποιεί δόλια τους όρους του συμβολαίου με το Τουρκικό Υφυπουργείο Άμυνας”.
Η αγωγή που κατατίθεται στο Ισραήλ αφορά τα δικαιώματα των 800 τούρκων εργατών που προσελήφθησαν για να απασχοληθούν μέχρι το 2015. “Απαιτούμε 200 εκ δολ. Σε αποζημίωση”, γράφει η ανακοίνωση. “Είναι μια πρωτιά στην ιστορία του τουρκικού εξωτερικού εμπορίου και αποτελεί την απαίτηση για δικαιοσύνη σε προγράμματα που έχουν προκαλέσει ζημία στο Τουρκικό έθνος.”
Η Yılmazlar σκοπεύει να καταθέσει μία δεύτερη αγωγή εναντίον του “κράτους του Ισραήλ”, που θα αφορά την επιστροφή φόρων που επεβλήθησαν σε τούρκους και τουρκικές εταιρείες κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες.
“Έχουμε αποφασίσει να προσφύγουμε στη δικαιοσύνη για τα προγράμματα που έχουν ανατεθεί στο Ισραήλ τα τελευταία 15 έτη κι είχαν σαν αποτέλεσμα απώλειες για την τουρκική οικονομία, ιδιαίτερα στον αμυντικό τομέα”, αναφέρει ο Arik στην ανακοίνωση.
“Περαιτέρω, το Τουρκικό Υφυπουργείο Άμυνας, το οικείο Υπουργείο και τα πρόσωπα που είναι υπεύθυνα για τις ζημίες στο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των αρμάτων M-60 θα καταγγελθούν στη δικαιοσύνη στην Άγκυρα”. Η τελευταία αυτή αγωγή θα κατατεθεί την Τετάρτη, σύμφωνα με την ανακοίνωση.
Μιλώντας στο πρακτορείο Bloomberg στις 23 Ιουνίου, ο Yılmaz είπε ότι η “αντι-ισραηλινή ρητορική” της τουρκικής κυβέρνησης μετά τη σφαγή της 31ης Μαΐου θέτει σε κίνδυνο επιχειρήσεις της Yimazlar στο Ισραήλ ύψους 100 εκ. δολ.
Ο Yimaz δήλωσε τότε ότι η εταιρεία σκοπεύει να μηνύσει την κυβέρνηση για ζημία στις επιχειρήσεις που προκαλείται από την αύξηση της έντασης μεταξύ των δύο χωρών.
Το ξεσκέπασμα του Τουρκικού μύθου στον πόλεμο της Κορέας
Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010
Τέρμα τα ψέμματα..
Με την ευκαιρία της 60ής επετείου από την έναρξη του πολέμου στην Κορέα, για πρώτη φορά αποκαλύπτεται με εμπεριστατωμένο τρόπο και αναφορές σε ξένες πηγές, η φτωχή πολεμική δράση των Τούρκων στον πόλεμο αυτό.
Είναι γνωστή η φήμη που έχει καλλιεργηθεί από την εποχή εκείνη, για τις δάφνες των τουρκικών όπλων στην διάρκεια των επιχειρήσεων εναντίον των Κινεζικών και Βορειοκορεατικών στρατευμάτων. Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Σάββας Δ. Βλάσσης ξεσκεπάζει την αλήθεια, αποδεικνύοντας ότι όλα όσα ακούγονταν μέχρι σήμερα δεν ήταν παρά ένας μεθοδικά και σκοπίμως καλλιεργημένος μύθος, στο πλαίσιο της πολεμικής προπαγάνδας, κυρίως από τους Αμερικανούς και τους πολεμικούς ανταποκριτές, που διψούσαν για ηρωισμούς και πράξεις ανδρείας.
Οι σκοπιμότητες αυτές, οδήγησαν στην δημιουργία ενός μύθου, όπου οι συνεχείς γκάφες και ήττες των Τούρκων στην Κορέα, βαπτίζονταν με επιδέξια παραπληροφόρηση σε «θριαμβευτικές νίκες», ενώ η πολεμική ανικανότητα σε συνδυασμό με τις βαρειές απώλειες των Τούρκων στρατιωτών, μεταφέρεται μέχρι σήμερα ως ένδειξη «σκληρών» και «γενναίων» πολεμιστών.
Ακολουθεί το κείμενο (στα αγγλικά) :
Web Special - Korean War Anniversary
THE TURKS IN KOREA, CREATING A MYTH
We often hear about the Turkish population of 80 million and Turkey’s powerful armed forces, the second largest in NATO, after the United States. Sometimes things are quite different from what they seem to be. Especially in the case of the Turkish Army, one can easily say that the created impression is totally false. In fact it is a myth created by the Americans since the Korean War.
Quite often we become observers of reports and comments both in international bibliography, that present a totally overestimated and false impression, concerning the Turkish military performance. It is the outcome of a myth about the “fearsome” and “outstanding” Turkish Army, which has been skillfully or naively created on purpose, having as a result to totally alter the truth. It is a case that deliberately alters the historical past. In fact the truth knocks down the image of the “brave”, “fearless” and “skillful” Turkish soldier.
The myth’s start about the modern Turkish Armed Forces is identified during their first engagement with the enemy in the last 60 years. It took place during the Korean War, where it is totally revealed, that an almost useless military formation, achieved beyond its own will to create a whole legend about a supposed Turkish “art of war”.
In a typical book of a summary presentation of the Korean War, such as “The Korean War 1950-53” the reader can read the following: “Although at peace since 1923, Turkish troops were generally considered the best of the smaller UN contingents; they fought well, especially in close combat; were steadfast in defense, and resolute as PoWs; and were well led”.(1)
This paragraph includes as we will see all the parameters of the legend about the almost “superhuman” Turkish soldier who is good in every aspect, even when defeated and being captive.
The Greek reader is having a similar picture, reading the pages of “The military power of Turkey. A challenge for the Hellenic Security”: “There is an old rumor, that the Turkish Soldier is particularly tough and battle reliable. This rumor was cultivated during the first years of the Ottoman age, the Gallipoli Battle and the participation of a Turkish brigade in the Korean War [...] For their combat action they were described [the Turks] by General McArthour as the “bravest of the brave”. In the other hand, the performance of the Turkish Armed Forces in Cyprus was not particularly impressive”.(2)
The obvious question that comes in mind, concerns the significant fluctuation in the Turkish battle-worthiness in the 20 years separating Korea and Cyprus. Perhaps after all no difference existed? Perhaps even in Korea the Turkish fighting level was as low as in Cyprus? Examining certain facts, we believe it proves, that reports like the ones preceded are not based on historical facts or studies, but constitute simple reproductions of impressions and generalized comments that are conceded with no limits, for reasons concerning political expediencies or they just form fantasy creations originating from ignorance and illiteracy, in order to impress the ignorant.
THE TURKS IN KOREA
The Turkish Brigade arrived at the port of Pousan on 18 October 1950 and it was officially titled “Turkish Armed Forces Command”. The brigade’s body, consisted of the 241st Infantry Regiment including three Infantry Battalions, one Field Artillery Battalion, a Signals Platoon, a Pioneer Company, a Transportation Company, a Medical Company and an Ordnance Company. There was a total force of 5,455 men. Brigadier General Tahsin Yazici was the Commanding Officer. On 1 September 1951, the Turkish Brigade was replaced for the first time, after a staying period of 10 months in Korea having a new CO Brigadier General Sirri Acar. Replacements took place also on 30 July 1952 and 4 September 1953, while the final departure took place in May 1954. Those replacements concern likely the brigade in its total, since it seems that it was replaced every time by a fresh one, coming from Turkey.
When the Turks arrived at Korea, were poorly equipped, since their equipment was outdated in its total. The soldiers were wearing the British “battle-dress” uniform that was recently adopted by the Turkish Army, heavy military overcoats, British Mk2 helmets and individual leather-made webbing of German origin. Before enter the fighting in November, they just managed to get equipped with modern US arms and standard US M1943 clothing, which was not issued immediately. Gradually, the Turkish clothing and equipment was replaced with US made and especially the brigades that arrived later in Korea were totally issued with US material and arms.
It is astonishing to observe that, the Turkish myth, starts as soon as the Turks arrived in Korea. It is true, that during their arrival they were given a lot of publicity for a number of reasons that have to do mostly with the observer’s psychology and aim. It has to be taken into account, that during that time, Turks were more or less unknown to the American people and even more concerning their fighting skills. The Turkish Army had not fought since 1922, so an average observer, could form an opinion only through a rough review of its history. The fatal influence of the Ottoman Empire history and also from the First World War formed a picture of a “capable” and “brave” army with tough reputation. But this reputation is based mainly on slaughters and genocide’s of civilians or paramilitary formations, for which Turks are notorious to their neighbors. A third party observer who has not made further studies can not have a direct perception and naturally forms a wrong picture. In this way we have the first evidence who led to the creation of the Turkish myth.
James Stokesbury, obviously influenced, describes: “Among the most prominent contributors, the Turks sent a much-respected infantry brigade, whose men were evidently uninterested in higher tactics or sophisticated military skills, but possessed much rugged courage and willingness to endure”.(3) There are also historical reports that generate specific questions concerning their subjective dimension and also the degree of altering and overestimating the meaning of simple everyday ethos or procedures of an army: “Turks were admired a lot for their unlimited toughness and resistance to the Chinese. The only traitor was silently murdered by his compatriots. When one of their men was sick, two of his colleagues were responsible for his survival”.(4)
A more realistic account of the truth, is given by the description of the Turkish image by Clay Blair: “The Turks, commanded by Brigadier General Tahsin Yazici, had arrived in Korea like the Marines, in a blaze of publicity. With their colorful, flowing mustaches, swarthly complexions, and fierce demeanors, they gave war correspondents and others the impression they were very tough soldiers. The reality was that they were ill trained, ill led, and green to combat”.(5)
Mike Michaelis, CO of the US 27th Infantry Regiment who fought in Korea, described in an elegant style the average Turkish soldier that arrived in Korea to fight: “The Turks were commanded by an aged brigadier who had been a division commander at Gallipoli in 1916 fighting the British! He was highly respected, high up in the Turkish military establishment, and took a bust to brigadier to command the brigade. The average Turk soldier in the brigade came from the steppe country of Turkey, near Russia, had probably had only three or four years of school, was uprooted, moved to western Turkey, given a uniform, [a] rifle, and a little smattering of training, stuck on a ship, sailed ten thousand miles, then dumped off on a peninsula – ‘Korea, where’s that?’ – and told the enemy was up there someplace, go get him! The Turk soldier scratches his head and says, ‘What’s he done to me?’”(6)
The problem that the Allies would face with the Turks was easily understood having them arriving in Korea. Only a few of them, mainly officers were speaking English, while on the other hand no American was speaking Turkish. Therefore, the level of contact and communication between the Turkish Brigade and the IX Army Corps Headquarters where it was attached, was particularly poor up to non-existing, at least during the first stages.
CRASHING IN THE FIRST BATTLE
Arriving in Korea the Turkish Brigade was attached to the US 25th Infantry Division of the IX Army Corps of the Eight Army. Its entering in battle was performed by stages, as it was provided for a newly arrived unit to the battlefield. By the end of November 1950, the Turks were based near the town of Kounou-ri, acting as reserve of the IX Army Corps. On 25 November, while the Allies had launched an attack that seemed to progress well, the enemy launches an unexpected general counterattack. Around 250,000 Chinese are poured out towards the South, having as a result to break the defense of the South Korean II Army Corps. In this way the right flank of the Eight Army was in serious danger and threatened by getting surrounded. The Allied forces had to retreat.
Among the actions that the leadership decided to perform, was the assignment of the operational zone of the South Korean II Army Corps to the US IX Army Corps in order to ensure the integrity of the right flank of the Eight Army and decelerate the enemy’s charge. At this point the Turkish Brigade was ordered to attack to the east towards the town of Tokcon.
Brigadier Yazici ordered one of his battalions to move towards the town, but while it was on the way, there were information according to which large enemy forces were moving towards Tokcon. The IX Army Corps CO Lieutenant General John Coulter ordered the Turkish battalion to stop at a road near the village of Wawon, to prepare defense positions and stay with them. Believing that Coulter had ordered the battalion to return where it came from, Brigadier Yazici gave the order having as a result to leave the right flank of the Eight Army completely exposed. But the Turkish mistakes continued. Returning to Wawon, they attacked hundreds of soldiers that where moving south and captured 125 prisoners. They would later find out that the poor guys they slaughtered were... furious South Korean soldiers of the II Army Corps that were retreating.
Even so, this first miserable Turkish action was promoted and positively commented worldwide. Robert Leckie clarifies in a straight manner the purpose for which that Turkish “victory” was treated with so much publicity: “The Turks moved out, and then, after reaching the village of Wawon about seven miles east, were brought to the battle which American newsmen, eager for a victory to report (especially, it seems, if it could be about those “Terrible Turks” of whom Americans knew so little), proclaimed around the globe. No small fight ever won more impressive headlines around the world. The word was flashed that the Turks, meeting the Chinese for the first time, had dealt them a bloody repulse at bayonet point; it was the first stirring bit of news from the November battle. But what precisely happened in the first few hours at Wawon is still an open question. The brigade also boasted the capture of several hundred enemy prisoners from among these first “Chinese” waves. The word gave a lift to the neighbors. Lt. Sukio Oji, a Nisei interpreter, was sent by the 2nd Division to interview the prisoners. Instead of Chinese, he found 200 forlorn ROKs who had blundered into the Turkish column while beating their way back from the fight at Tokcon”.(7)
In the official Hellenic Army General Staff History “The Hellenic Expeditionary Force in Korea 1950-55” it is mentioned for the incidents of those days: “On the 27th of November 1950 the Turkish Brigade acting as a reserve was involved for the first time in the fighting in the area of Wawon – Kounou-Ri, Southeast of the town of Tokcon. After attacking against the retreating South Korean allies, it faced the Chinese Communists and was scattered with heavy casualties and only fighting groups of Turks managed to escape”.(8)
Raymond Cartier is more caustic, describing the facts with an undisguised ironical manner: “For the Turks is their first appearance they make in Korea. It was preceded by a bright reputation for their bravery, and even for their fierceness. The first news from their battles are shaking the press offices of the American newspapers. The Turks assaulted using the bayonets, they created a massacre and arrested hundreds of prisoners... Their only mistake is that they picked up the wrong enemy: They considered as Chinese the South Koreans that were retreating. When they meet the real Chinese is their turn to get slaughtered. The remaining of the brigade took refuge at the positions of the 38th Infantry Regiment”.(9)
The first contact of the Turkish Brigade with the face of war proved to be disastrous. Those first incidents with the Turks, revealed that further on the cooperation with them would prove to be extremely difficult and for this reason a stronger contact and a stricter control had to be established. Nevertheless this did not take place right away, due to the fact that the myth had already been created and would follow the Turks ever since. No one seemed to take seriously into account these first signs of incompetence. Clay Blair notes with clarity: “Like the war correspondents, Coulter apparently was mesmerized by the Turks and continued to regard them as superhuman fighters rather than the poorly led green troops that they were. Coulter’s misplaced confidence in the Turks led to disastrous consequences”.(10)
The Allied forces had to retreat fighting hard. The Turkish Brigade had taken defense positions at Wawon closing the gap between sections of the 2nd Infantry Brigade and other formations. This gap was of vital importance, because if the enemy burst the defense at that point, the 2nd Brigade would be cut-off at Kounou-ri. Soon enough the Turks underwent a fierce attack and the unit commanders ordered their men to fix bayonets and counterattack. This determined reaction, maybe was based on the effort to find a way to rinse the shame that the Turks probably felt, from the so far bad presence in the battlefield. But even this action did not prove to be effective. Essentially the famous Turkish Brigade dissolved once more.
For one more time, even this new disaster was surrounded with a heroically overcoat, the so beloved for the American reporters, up to the point to be known as an example to follow! According to the new fairytale, the Turks were reported to have killed up to 200 enemy soldiers! Even so truth can not be hidden in history. Clay Blair reports: “But the truth was that these overrated, poorly led green troops broke and bugged out, again leaving the entire right flank of Eight Army exposed”.(11)
For the same battle incidents, Paul Freeman was later commenting, in a clearly sarcastic way, that the Turks “look at the situation, and they had no stomach for it, and they were running in all directions”.(12)
The chaotic situation at the right flank of the Eight Army, caused a new retreat, while the 24th Brigade was ordered to hurry in order to reinforce the 2nd Brigade. The sensitive maneuvers required were performed in a cool and effective way and the Eight Army continued its retreat. The Turkish Brigade along with the South Korean 3rd Regiment and the US 2nd and 25th Infantry Divisions, initiated their retreat through Kounou-ri towards Sountchon. Nevertheless Kounou-ri, as the strong point of the retrograde maneuver, was of vital importance and the 2nd Division was ordered to hold on until the rest of the forces move towards south. As the next step, the 2nd Brigade would withdraw towards Sountchon choosing a route. A straight path towards Sountchon was finally selected, using a road among hills going through a deep ditch leading to the valley of Tsentong river. Using this path would anyway allow the support of the 27th British Brigade and the Turkish Brigade which nevertheless had already disestablished.
The 9th and 23rd Regiments of the US 2nd Infantry Division, were prepared on the left, the South Korean 3rd Regiment at the center and the Turks on the right. While on the left the 25th Division was retreating in a sense of panic in the night of 29 November the 2nd Division would try to hold on to their positions. Unfortunately the whole effort degenerated, due to the breakdown and the rout (once more) of the Turkish Brigade, in combination with the heavy casualties that the rest of the units suffered. The only unit that could be considered capable of fighting, was the 23rd Regiment, while until late in the evening, the strength of the 9th and 38th Regiments had dropped to 600 exhausted men. The Chinese 133rd Division had breached the Turkish lines and without being noticed, two of its regiments started to prepare on the side of the road towards Sountchon, from where the 2nd Division would initiate its retreat, covering it with heavy weapons, machine guns and mortars.
The Turkish Brigade undertook the night task to move to the north, which was performed in a sense of uncertainty and without having knowledge for what was happening around. Parts of the Turkish Brigade were engaged in fights and were soon disorganized and in the North Korean and Chinese lines a rumor was spread talking about the captivity of prisoners that did not speak English. Around 07.35, in the morning of 30 November, Turkish forces coming from Sountchon, were ambushed 30 miles away from Kounou-ri. The ambush was set up by the Chinese 2nd Regiment, under the command of Colonel Yang Sixian, that had marched for 40kms, reaching a point, 3kms away from the mountain road to Kounou-ri. Around midnight, the Chinese had moved following a path and took positions on a number of hills controlling the road. The convoy of 40 trucks with American drivers, was placed under heavy fire. The Turks were escaping surprised, firing in every direction or jumping into ditches. Some brave tried to counterattack towards the hills, but did not reach far. Half of the trucks were halted in the road, while the rest were placed off, heading towards Kounou-ri, to be attacked by other Chinese units. Within a short period the Turkish force had been decimated. The Chinese medical orderly assisted the lightly injured carrying them to lee locations, while on the other hand abandoned the heavily injured for which they could not help. Cold would kill them soon. After they collected selected armament, food and ammunition, the Chinese left the scene of massacre. Major Ma, a Harbin Muslim and executive officer of the 2nd Battalion, heard a wounded spelling the word “dousman” before he died. “These soldiers are Turks” he said to his commander. “Dousman means enemy”.
Lacking a translator, the Turks that survived could not provide a clear picture of the size of the Chinese threat. Teams of the US Military Police sent to check it out, never returned back. Later on a reconnaissance tank company of M4 Shermans passed by the position of the destroyed convoy, without receiving fire, but not lost time to check for Turkish survivors. Nevertheless the description given by Russell Spurr for this disaster, could not avoid the heroic tone: “The Turkish Brigade fought magnificently. Officers threw their caps on the ground and swore to stand or die. But the Turks were engulfed by the advancing Chinese. Their brigade ceased to exist as a fighting force. A few units managed to back their way out and escape across the hills”.(13) Official history accounts report the assignments given to each unit, in an effort to clear the road to Sountchon. The Turkish Brigade did not show up at all which means that during the dramatic night of 29/30 November the core of its manpower had been dismantled.
While the 9th Regiment using its 2nd and 3rd Battalions would lead the attack to the blocks set up by the Chinese on the road, only two Turkish companies were provided to the 3rd Battalion as a reinforcement. In the beginning the South Korean 3rd Regiment undertook the mopping up of the hills overlooking the road, in order to unblock the retreating route of the 2nd Division. The 9th Regiment’s CO underestimated the Chinese resistance and having the 2nd Regiment leading (the two Turkish companies were following along with the 3rd Battalion followed by the 1st Battalion) moved on the road, using every available weapon to return the Chinese fire. At the location of the destroyed Turkish convoy, the Sherman’s stopped in order to clear the road from the burnt vehicles. A wounded whispered: “Me Turk! Me Turk!” and then the Americans understood that the Chinese held these positions for at least a day and that they were trapped! Scared soldiers fired with their weapons towards every direction, tanks were firing the stopped vehicles in order to clear the road, dead and wounded were accumulating at the side ditches. Facing heavy casualties and an unforgettable experience from the hell they lived, the 2nd Division cleared the way.
Until 2 December, the retreat of the Eight Army had been completed. The 2nd Division does not exist anymore and the Turkish Brigade lies completely disorganized, having lost 1/5 of its manpower, approximately 1,000 men, of whom more than 400 KIAs! After facing reorganization, the Brigade was attached to the 25th Division, which along with three other Brigades undertook the defense of Line B, in the area of Imjin river.
The enemy had limited its activity since the middle of December, when the Eight Army had withdrawn south of the 38th Parallel. Nevertheless it is outraging the fact that despite the totally negative performance of the Turks, not only the war correspondents but also the military chain of command, continued to have the impression that these Asians were just bad in defense but good in attack! Having been tested in both cases, everyone should have understood that the Turks were not good in any kind of fighting. This did not stop the US command to set up verbal orders for using the “foreign” Allied forces according to their talent. Therefore for example the British that had verified that were hesitant in attack but capable in defense, were ordered to be used defensively, while the Turkish Brigade... offensively.
On the New Year’s day of 1951, the Chinese performed their third large scale attack, trying to pass the 38th Parallel. At the west sector of the Allied defense line, the enemy did not attack heavily, since the defense there was strong. But generally in the central sector, the South Korean resistance was overcomed and the Allies were forced to a general withdrawal towards the beachhead of Seoul.
On the left flank of the west sector, the Turkish Brigade along with the 25th Division headed to Seoul, at whose perimeter were established until the morning of 2 January 1951. In order to prevent the Eight Army from being destroyed in an effort to defend this beachhead, its post quitting was decided the day after together with the withdrawal southern on Line C. To secure Line C, the Turkish Brigade withdrew at Kimpoyia airport to hang on to the left flank, while other units were placed properly. The enemy nevertheless managed to break the defense and on 4 January seized Seoul.
In order to push the enemy to the north and make him suffer as much casualties as possible, the Eight Army undertook by the end of January a counterattack codenamed THUNDERBOLT. On the left, the I Army Corps would march towards the south bank of Han river opposite Seoul in order to recapture Kimpo airport and Inchon, while on the right the IX Army Corps would follow. The I Army Corps attack would start with the 25th Division. The division's CO decided to attack from the left flank of his formation with the 35th Regiment, but he could not choose the second regiment that would cover the right flank. He hesitated because the 27th Regiment had recently performed an operation and was placed in reserve, while the 24th Regiment was proved to be of low battle-worthiness. Facing this situation, the Divisional CO chose to replace the 24th Regiment with the Turkish Brigade.
The attack was launched on 25 January showing slow progress, not because of enemy resistance since the main volume of the enemy forces had withdrawn, but due to the method with which the attacking forces were moving. The Turkish Brigade attacked in two columns, towards Kumyangjang and for the first time managed to stand in the battlefield. After extensive use of direct support artillery in which the Turkish Artillery Battalion participated, the Turks captured a hill north of Sougouon. Using fixed bayonets, they moved and captured the enemy positions.
This limited in scale, but in any way first, Turkish success, immediately received extraordinary dimensions. Everyone showed that have found the heroes they were looking for in order to raise the moral. Rumors said that the Turks killed 400 soldiers, most of them using bayonet! Right afterwards an investigation showed that on the hill there were only 154 bodies, the big majority of which were slaughtered by the artillery fire, that preceded.
This case, shows once more the extraordinary dimensions that the Americans tended to give every success of the Allied forces and especially to those caused by the action of “foreign” units. Let us not forget that many of the Allies had not fought for decades (like the Turks) while for others the not so flattering actions during World War II (French, Belgians, Dutch) were still recent. Despite all these, the influence from the rumors created for this heroic attack and the “slaughtering” of the enemy by the Turkish bayonet, was such that shows that if the rumors intended to psychologically influence the soldiers morale, then it proved absolutely successful. This was due to the fact that the new Eight Army CO General Matthew B. Ridgway, got full knowledge for the real facts and the excessive publicity that the Turkish attack underwent, he was smart enough to get impressed by the big impact that the created rumors caused. He decided to get full advantage of this, in order to strengthen the moral of his men. So he issued an order according to which all men in the Eight Army should fight onwards on fixed bayonets. According to a historian, “The command greatly needed something to symbolize the birth of a new spirit. Restoration of the bayonet, and a dramatizing of the action, was at one with the simple message given to the troops: “The job is to kill Chinese”. Once men could be persuaded that those in others units were deliberately seeking the hand-to-hand contest with the enemy, they would begin to feel themselves equal to the overall task. There can be no question about the efficacy of this magic in the particular situation: IT WORKED!”(14)
Therefore the truth could be totally hidden and everyone could be misled, by a short paragraph like the one of Harry Summers, concerning exactly that incident: “The brigade’s bayonet charge against Chinese positions in January 1951 led then EUSA Commander General Matthew B. Ridgway to order all infantry units on the line to fix bayonets on their rifles”.(15)
In the mean time, while the Allied attack was progressing slowly, the enemy concentrated stronger forces, showing increasing resistance and performing periodically stronger counterattacks. The Eight Army was ordered to continue the attack.
In “The Korean War 1950-53” it is mentioned that in February, exactly at the specific time period, the Turks “fought doggedly near Osan”.(16) The truth is that it was an effort of a few days period, in close coordination with other US forces, to occupy a hill. This is usual in a war and in any case the Turkish performance could not be but overestimated, since a more careful examination of the facts shows that during the final stages, the Turks were exhausted and they were just following the Americans.
The Turkish Brigade was ordered to attack and occupy in coordination with the US 35th Regiment, the vital Hill 431 that was strongly occupied by the enemy. Under heavy artillery fire, the attack begun on 2 February and the troops managed to capture some ground. But the reaction of the enemy was strong and performing counterattacks repeatedly pushed the Turks away from the hill.
On 3 February, Ridgway ordered to stop the direct attack and forced to attack on the flanks. Indeed, the next two days the Turks and the 35th Regiment acted according to the new order, always under heavy artillery support and captured the hill. Having the enemy exhausted from the continuous fight and the losses due to the artillery fire, US units continued the attack, leaving the Turkish Brigade to follow behind. The units were reinforced with tanks, distributed into platoons and moved facing resistance but there are no reports showing that the Turks undertook any noticeable action in these particular battles. The more likely, they had done everything to their power and now the initiative was totally in the hands of the Americans.
Despite the fierce resistance, the Chinese were forced to a general retreat in the mid of March and Seoul was recaptured. Nevertheless since April the Allies had obvious signs for the preparation of the Chinese for their fifth in the row large scale attack. On 22 April, nine Chinese Armies with 250,000 men attacked and the Eight Army started to implement the pre-arranged withdrawal move. It was the largest scale battle in the Korean War.
In the sector of the US I Army Corps, on the line of contact there was the Porto Rican 65th Regiment, reinforced with a Philippines Battalion and on the right, the Turkish Brigade, a total force of 10,000 men, from which more than 5,000 Turks. At that point more than 50,000 Chinese attacked having as a result a chaotic battlefield. The Turks were not late to confirm their real reputation. At the moment when their CO was on leave to Japan, his formation was crashing.
The Chinese attack broke into the night, along the whole Turkish front and until 09.00 am, the Turkish 5th, 7th and 9th Companies had been surrounded. The 1st Company that was in reserve 3,000 yards behind, was fighting in order to avoid its envelopment. At 11.00 am the Turkish commander reported that all his companies were surrounded except two and after permission requested and given, moved his Headquarters south of river Hantan. The Turks managed to escape, together with their Artillery Battalion and gathered south of river Hantan in a safe place.
In order to close the gap that the Turks had left behind, the US 35th Regiment was ordered to harry, while the 24th Regiment on the right of the Turkish positions, was forced to retreat. The CO of the Porto Rican 65th Regiment later on expressed, using obviously disparaging words, his opinion for the Turkish presence in the battle: “On our left flank we had that reliable, unflappable British Brigade and they really caught hell. [On our right] the Turkish Brigade had fallen back some ten or twelve miles. […] As long as the Turks were on the offensive and the Chinese were running, the Turks were pretty good. But when the going was tough, they were hard to find”.(17)
Until the end of the hostilities, the Turkish Brigade did not participated in any major operation, acting only as a reserve force.
Around the end of May 1953, the Chinese initiated a series of attacks forming their last attack which lasted until the signing of the final cease fire agreement. The first attack broke out in the zone of the IX Army Corps, which held its positions causing significant losses to the enemy. The Chinese tried again in the operational zone of the I Army Corps and more specifically in five outposts of the Turkish Brigade, which now lied under the command of the US 25th Division. The fight was hard and the Turks were engaged in hand to hand fighting. Despite that they were instantly faltered and retreated, they counterattacked and managed to recapture two of the positions, where they repositioned themselves. During the battles of that day, the Chinese suffered heavy casualties, while the Turks had 104 killed and 367 wounded.
This successful resistance of the Turks, could be explained in many ways. First of all it was the third in the row brigade arriving in Korea and was already there for a period of eight months. Therefore, it had been completely accustomed to the war environment and face, while it had all the time needed to fill the gaps existing when arriving from Turkey. As a result, even this average Turkish performance had serious excuses to be explained.
In general, everyone and especially the Americans, were always overestimating the Turks as soldiers in the Korean War and many times they were presenting examples with which they tried to excuse the reputation of the “tough” Turk, that were funny and could easily be overturned.
Such a completely unfortunate example, is the indirect but obviously flattering comment for the Turks, made by Max Hastings: “When 21 Americans had been successfully Communist indoctrinated, not a single Turkish prisoner of war had succumbed”.(18) It is a totally superficial consideration which concludes to the derivation of a gross and arbitrary conclusion. This is because it ignores the biggest problem the Turks faced with their allies. While the Americans themselves could not communicate with the Turks, how was it possible for the Chinese to communicate with them and also to submit them to a methodical program of communistic propaganda? The whole case sounds hilarious.
There is also the description of an American that found himself in the same concentration camp with Turkish prisoners. Describing his impression form a Turkish soldier named Nafi, he mentions: “…a private soldier who had been such a powerful influence amongst his compatriots in the Turkish soldier’s company at Pyoktong, that the Chinese had believed him to be an officer. Fortunately, they were still not sure about his rank; they had no efficient Turkish interpreter in Korea”.(19)
COMPARISON WITH THE GREEKS IN KOREA
From what has already been mentioned, one can easily conclude what is often lost in the depth of history. That behind big words and official statements, lies the political expediency and the support of an aim. So even in Korea, the Americans wished to raise in the eyes of public their Allies, contributing with forces to the Korean War. Not forgetting that most of the army units were coming from countries that already were, or were to become NATO members and it had to be shown that (especially to the new allies such as the Turks) were considered to be equal. They also had to find ways, as it was understood, to maintain and elevate the morale through the cultivation of a spirit of noble competition, among the Allied forces, based on the strong socle of anticommunism. The reports from people that participated in the Korean War, with respect to the level of morale of the Allies, indicate that the picture attributed by the novelistic and epic style of books, had nothing to do with the hard reality. Despite this, today the foreign veterans are giving easily the titles of “fearless” and “the toughest” to their Turkish comrades in arms; more a move of sympathy for the poor and clumsy Turks that suffered heavily than justified words.
From all these, someone could suppose that in the same way, that the positive comments attributed to the Hellenic Expeditionary Force (HEF) to Korea, was no more as in the case of the Turkish Brigade than “exaggerations”. Such a thought, is wrong. This is because while the Greek participation was 1/5 the size of the Turkish one, the HEF detached an overwhelming majority of appraisals and distinctions in comparison with the Turks. It is only that a brigade is naturally more easily “distinguished” than a battalion. The positive comments for the Hellenic presence in the battlefield were genuine, since it corresponded to the truth. This is due to the fact that the Hellenic Army was already fighting for a decade, the officers were excellent leaders and there was a more recent experience during the Greek Civil War (1946-1949), in full contradiction with the “smokeless” for decades Turks.
The HEF, basically a reinforced battalion, never suffered such a hit that would excuse the need for retreat form the front-line, neither suffered the humiliating defeats of the Turkish Brigade. Even smaller in size in comparison, someone could claim that the HEF’s contribution to the allied fight, was much bigger than the impact of the Turkish Brigade, a formation that was mostly kept as a reserve of the divisional formation to which it was assigned.
The Greek Battalion, was distinguished from the first moment in the battlefield. Its first engagement in a battle, in January 1951 for the defense of Hill 381, was revealing since the Greeks contained much bigger Chinese forces, fighting exemplary and without any irregularity. It is also a fact that many times the American command to which the Greek Battalion was assigned, having appreciated the Hellenic superior level, was assigning to them the most difficult tasks of an attack attempt or the defense of the most vital sector of the defense line.
It is finally characteristic that the reputation of the Greek soldiers was known even to the enemy, up to the point that in June 1953 to abort a large scale Chinese attack for the continuation of the effort to recapture the vital Outpost Harry, whose defense was assigned at the last stage to the Greek Battalion. Also, it is totally revealing the fact that in the last phase of war in July 1953, just a few hours before the application of the ceasing fire agreement, the Chinese in an act of revenge, bombed with great artillery impetus the defense positions of the Greek Battalion!
The Greek soldiers in Korea formed with their unit, a reliable frontline force, absolutely capable for executing both attack and defense missions. In the other hand, the Turkish Brigade after their first disaster in the battlefield, was mostly used as reserve force of the division to which it was attached and to attack only if there was almost no other choice.
Despite this we see that the influence of the Turkish myth created at that time, still exists mostly in Americans. Such a typical example, lies in Admiral William J. Crowe that served in the period 1980-1983 as Commander in Chief, Allied Forces Southern Europe (CINCSOUTH) of NATO. From this position, the Admiral had the opportunity to meet both the Hellenic and the Turkish Staff, but as every American officer assumptioning of such duties, his thoughts and considerations were in a large portion clearly political. Therefore, as an excellent candidate “victim” of the Turkish myth, he could not do otherwise but repeating the same baseless stories in his memoirs, indicating usual and completely unimportant facts, that in reality do not mean anything: “The Turks have a distinguished military background. In the early Ottoman days they were the terror of the world. They not only won the great battles of history. As soldiers they were awe-inspiring. That was when they were at the peak of their power, of course, but the modern Turkish Army has inherited the tradition and is intensely proud of it. Every officer knows the nation’s military record in detail, right down to the Korean War, where they also had an outstanding record. General Necdet Oztorun, the deputy chief of staff, who served in Korea, often chided me about how his unit had saved an American company from defeat. As a NATO commander I might not have been able to get the Turks to cooperate with Greeks, but at least I knew I could count on their discipline and bravery. In battle, they would do what they were told to. The other side of the coin was that Turkish military thinking was highly stylized. Initiative did not extend down the ranks. But there was never a question that they would fight tenaciously. The Turks have never hesitated to take casualties. It is embedded in their souls and in their history. On the Gallipoli peninsula in World War One they rushed the Allied trenches time and again. They lost hundreds of thousands of men, but they kept coming. My instincts tell me that in the open field in this day of tanks and maneuver they would be strenuously tested. But if they were able to take a stand, they would be very difficult to uproot. I am persuaded that the Greeks too would fight extremely well. It is a small military organization but with considerable punch for its size. Moreover, Greek troops are canny and natural scrappers. I never had any doubts about their staunchness, and I was convinced that if we ever had been confronted with Soviet and Warsaw Pact aggression much of the Greek-Turkish animosity would have disappeared – at least temporarily”.(20)
Having examined the conditions under which the Turkish myth was created during the Korean War, the poor war achievements there, their action in Cyprus and today in Kurdistan, someone can proceed in the extraction of more established conclusions. The basic conclusion is that the Turkish Army, proved in fact what the Turkish word “asker” (mob) describes: a barbarian mass of butchers, capable of exercising all its “force” to weak and defenseless people, but who surrenders in the sight of a strong resistance, from a determined opponent. The Turkish savageness in the modern battlefields (Cyprus, Kurdistan) took place against non-combatants regardless of age or sex, which along with prisoners were slaughtered without distinctions. On the other side, wherever there is an organized and strong resistance, the Turkish progress is not existing and their defeat seems certain.
Notes:
1) Thomas Nigel/ Abbott Peter/ Mike Chappel, The Korean War 1950-53, Osprey 1986, p. 21.
2) Ntokos Thanos/ Protonotarios Nikos, The Turkish military power. A challenge for the Hellenic National security, Konstantinos Tourikis Publications 1994, p. 49.
3) Stokesbury James, A short history of the Korean War, 1988, p. 238.
4) Stokesbury James, A short history of the Korean War, 1988, p. 299.
5) Clay Blair, The forgotten war. America in Korea 1950-1953, New York Times books 1987, p. 451.
6) Clay Blair, The forgotten war. America in Korea 1950-1953, New York Times books 1987, p. 451.
7) Robert Leckie, Conflict: The history of the Korean War 1950-1953, G.P. Putham’s Sons 1962, p. 202, 203.
8) Hellenic Army General Staff/ Military History Directorate, The Hellenic Expeditionary Force in Korea 1950-1955, Athens 1977, p. 18.
9) Raymond Cartier, The Afterwar World History, Volume A 1945-1953, Papyrus/Parismatch 1970.
10) Clay Blair, The forgotten war. America in Korea 1950-1953, New York Times books 1987, p. 452.
11) Clay Blair, The forgotten war. America in Korea 1950-1953, New York Times books 1987, p. 455.
12) Clay Blair, The forgotten war. America in Korea 1950-1953, New York Times books 1987, p. 455.
13) Russel Spurr, Enter the Dragon: China’s undeclared war against the US in Korea, Newmarket Press 1988, p. 192.
14) Clay Blair, The forgotten war. America in Korea 1950-1953, New York Times books 1987, p. 657.
15) Harry G. Summers, Colonel US Army (Ret), Korean War Almanac, New York 1990, p. 280.
16) Thomas Nigel/ Abbott Peter/ Mike Chappel, The Korean War 1950-53, Osprey 1986, p. 21.
17) Clay Blair, The forgotten war. America in Korea 1950-1953, New York Times books 1987, p. 826.
18) Max Hastings, The Korean War, Pan Macmillan, New York 1987, p. 328.
19) Anthony Farrar, The edge of the sword, 1954, p. 246.
20) Admiral William J. Crowe, Jr, The line of fire, Simon & Schuster-1993, p. 91, 92.
Bibliography
· Antony Farrar, The edge of the sword, 1954.
· Robert Leckie, Conflict: The history of the Korean War 1950-1953, GP Putham’s Sons 1962.
· Raymond Cartier, The Afterwar World History, Volume A 1945-1953, Papyrus/Parismatch 1970.
· Hellenic Army General Staff / Military History Directorate, The Hellenic Expeditionary Force in Korea 1950-1955, Athens 1977.
· Nigel Thomas, Peter Abbott, Mike Chappell, The Korean War 1950-53, Osprey 1986.
· Clay Blair, The forgotten war. America in Korea 1950-1953, New York Times books 1987.
· Russel Spurr, Enter the Dragon: China’s undeclared war against the US in Korea, Newmarket Press 1988.
· James L. Stokesbury, A short history of the Korean War, 1988.
· Admiral William J. Crowe, Jr, The line of fire, Simon & Schuster 1993.
· Thanos Ntokos & Nikos Protonotarios, The Turkish military power. A challenge for the Hellenic National security, Konstantinos Tourikis Publications 1994.
Πηγή :http://www.doureios.com/magazine/index.html
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
