Για τον Τάσσο

Επιμνημόσυνος λόγος για τον Τάσσο Παπαδόπουλο, του ιστορικού Πέτρου Παπαπολυβίου στο 5ο ετήσιο μνημόσυνο, χθες Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013:

Νιώθω βαρύ το χρέος και την ευθύνη που ανέλαβα να εκφωνήσω σήμερα τον επιμνημόσυνο λόγο μπροστά για τον Τάσσο Παπαδόπουλο στην πέμπτη επέτειο του θανάτου του. Ευχαριστώ την οικογένεια του Τάσσου Παπαδόπουλου για την ευγενική, τιμητική τους πρόσκληση, που δεν μπορούσα να αρνηθώ. Θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω τη φυσιογνωμία του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου χωρίς μεγάλα λόγια και υπερβολές, αλλά με τη λιτότητα που επιβάλλει η συνολική πολιτική ζωή και η δράση του, αλλά και η σεμνότητα του χαρακτήρα του. Ήδη έχουν περάσει πέντε χρόνια απουσίας του από τα ανθρώπινα και τον κυπριακό πολιτικό στίβο και ο ιστορικός μπορεί να προχωρήσει στην αποτίμηση του έργου του με τη νηφαλιότητα και την αποστασιοποίηση που απαιτείται, ώστε να πετύχει την κατά το δυνατόν αντικειμενική αξιολόγηση της πολιτικής του δράσης.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος αφιέρωσε ένα μεγάλο μέρος των 74 χρόνων της ζωής του στα κοινά και στην πατρίδα του. Γεννήθηκε το 1934 και αφού αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και ολοκλήρωσε τις νομικές σπουδές του στο Λονδίνο επέστρεψε στη γενέτειρά του, Λευκωσία, έχοντας ήδη αναμιχθεί έντονα στο κυπριακό φοιτητικό κίνημα και στις παροικιακές οργανώσεις της αγγλικής πρωτεύουσας. Ολοκλήρωσε την προσφορά του και τον κύκλο της βιολογικής του ζωής το 2008, έτος κατά το οποίο απέτυχε να εκλεγεί για δεύτερη συνεχόμενη θητεία στο προεδρικό αξίωμα, έχοντας συμπληρώσει πέντε δεκαετίες συνεχούς πρωταγωνιστικής δράσης στην κυπριακή πολιτική σκηνή. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν υπήρξε απλώς μια από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες της νεότερης και σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου, που ανήγειραν και κράτησαν όρθιο το οικοδόμημα της 53χρονης σήμερα Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά ήταν ένας από τους τελευταίους μεγάλους πολιτικούς ηγέτες του νεότερου Ελληνισμού.

Διακρινόμενος από το ήθος, τη σεμνότητα και την εντιμότητα που χαρακτήριζε τους πολιτικούς της προηγούμενης γενιάς, σε συνδυασμό με την εργατικότητα, τη μαχητικότητα, το πάθος του για την Κύπρο και την αφοσίωσή του στον αγώνα για την επικράτηση της δικαιοσύνης, ο Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ένας από λίγους πολιτικούς των τελευταίων χρόνων στην Κύπρο και στην Ελλάδα, που κατάφερε να εμπνεύσει, να δημιουργήσει ελπίδες, να συσπειρώσει τους πολίτες πέρα και πάνω από τις κομματικές γραμμές, να αντισταθεί και να μην υποκύψει στις παράλογες πιέσεις των ξένων. Σε μια εποχή όπου η οξύτατη οικονομική και κοινωνική κρίση συνοδεύεται από την καλπάζουσα απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών, σε χρόνους όπου η ουσία των πολιτικών επιχειρημάτων έχει δώσει τη θέση της στους κανόνες της λεγόμενης πολιτικής επικοινωνίας, σε μια ιστορική περίοδο δομικών ανακατατάξεων, δοκιμασίας της προοπτικής της ευρωπαϊκής ενοποίησης και απεγνωσμένης αναζήτησης οραμάτων και προσανατολισμού, οι πραγματικοί ηγέτες σπανίζουν, εάν δεν έχουν εκλείψει οριστικά. Και αυτό δεν είναι φαινόμενο κυπριακό ή ελλαδικό, είναι πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο και ούτε παρουσιάζεται για πρώτη φορά. Ζούμε σε μια εποχή όπου, για να θυμηθούμε μια βυζαντινή ρήση, το τάλαντον εγένετο πληθύς οβολών. Δυστυχώς.

Γιατί όμως χαρακτηρίζουμε μεγάλο πολιτικό και κορυφαία μορφή του σύγχρονου Ελληνισμού τον Τάσσο Παπαδόπουλο; Για πολλούς λόγους: Γιατί υπήρξε πολιτικός των έργων και του προσωπικού παραδείγματος και όχι των λόγων, πολύ δε μάλλον γιατί δεν υπέκυψε στην αβάστακτη ελαφρότητα του λαϊκισμού και των εύκολων προεκλογικών υποσχέσεων. Τα όσα λέχθηκαν στην προεκλογική περίοδο του Φεβρουαρίου του 2008 είναι ακόμη νωπά, έστω και αν κάποιοι νομίζουν ότι στην πολιτική τα πάντα εξαρτώνται από το πρόσκαιρο αποτέλεσμα, τον βραχυπρόθεσμο σκοπό που αγιάζει, υποτίθεται, τα μέσα. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπηρέτησε την πατρίδα του ευόρκως και επάξια από διάφορους υπουργικούς θώκους στις κυβερνήσεις του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, και δημιούργησε σε όλους σημαντικό έργο υποδομής ως παρακαταθήκη, σε μια εποχή που θεμελιωνόταν ένα νέο κράτος, ύστερα από αιώνες δουλείας. Ξεκινώντας από το άτυπο χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Εσωτερικών της μεταβατικής περιόδου του 1959-1960, άφησε έντονη τη σφραγίδα του στην πρώτη δεκαετία ζωής της Κυπριακής Δημοκρατίας σε τρία υπουργεία από τα θεωρούμενα ως μη προβεβλημένα. Τη διαδρομή αυτή ακολούθησε η άμεση εμπλοκή του στις διακοινοτικές συνομιλίες, είτε ως σύμβουλος του Γλαύκου Κληρίδη, είτε ως επίσημος συνομιλητής κατά το 1976-1978, η εκλογή του ως βουλευτή, η προεδρία του ΔΗΚΟ και της Βουλής, και ως αποκορύφωμα και επιστέγασμα, το ύπατο αξίωμα, η ανάληψη της προεδρίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 2003. Τίμησε όλα τα αξιώματα που του ανατέθηκαν ή στα οποία εκλέχθηκε, δεν ευτέλισε ποτέ τους θεσμούς, κρίθηκε επανειλημμένα και πέρασε επιτυχώς την αδέκαστη και σκληρή αξιολόγηση της διαχρονικής ρήσης «αρχή τον άνδρα δείκνυσι».

Είναι τραγική η διαπίστωση ότι στην ιστορία του σύγχρονου Ελληνισμού, στην Κύπρο και στην Ελλάδα, η ετυμηγορία της ιστορίας για ελάχιστους κορυφαίους πολιτικούς των τελευταίων δεκαετιών μπορεί να είναι τόσο κατηγορηματική, ειδικά σε αυτόν τον τομέα, όσο με τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Σε αυτή τη μακρά πολιτική διαδρομή ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν απουσίασε από κανένα κάλεσμα της πατρίδας του και ούτε κρύφτηκε ποτέ. Το ιστορικό διάγγελμα της 7ης Απριλίου 2004 θα συγκαταλέγεται στο εξής στα πιο σπουδαία ιστορικά και πολιτικά κείμενα της νεότερης μας ιστορίας, σε μια σπάνια συγκυρία όπου ο εκλεγμένος από το λαό ανώτερος κρατικός άρχοντας ανταποκρίθηκε απόλυτα στην κρισιμότητα των περιστάσεων, απευθύνθηκε με ειλικρίνεια και ευθύτητα στους πολίτες, διαθέτοντας ταυτόχρονα την προσωπικότητα, τη βαρύτητα και το κύρος που του επέτρεπαν να επικαλεστεί το δίκαιο, την αξιοπρέπεια και την ιστορία. Όσοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αντιληφθούν το ιστορικό μεγαλείο εκείνης της βραδιάς της 7ης Απριλίου 2004 και το πολιτικό ανάστημα του Τάσσου Παπαδόπουλου, ας τα συγκρίνουν με την απογοήτευση που σκόρπισαν στον απλό Κύπριο πολίτη οι αντιδράσεις της ανώτερης πολιτικής μας ηγεσίας στις δύο επόμενες μεγάλες κρίσεις που ταλάνισαν τη χώρα μας, τον Ιούλιο του 2011 και τον Μάρτιο του 2013.

Αν και το 2004 αποτελεί την κορυφαία στιγμή της ιστορικής διαδρομής του Τάσσου Παπαδόπουλου, μαζί βεβαίως με τα άλλα επιτεύγματα της προεδρικής του διακυβέρνησης, θα ήταν άδικο να σταθούμε μόνο σε αυτό, εάν θέλουμε να παρουσιάσουμε, έστω σε μια σύντομη ομιλία, τη συνολική του προσφορά στην πατρίδα μας.

Από τα νεανικά του χρόνια όταν, στη Λευκωσία, τα πρώτα του βήματα στη δικηγορία συνέπεσαν με την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, ο Τάσσος Παπαδόπουλος έδωσε δυναμικά το παρόν του, είτε υπερασπίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα των συμπατριωτών του που βασανίζονταν απάνθρωπα στα μπουντρούμια του Σπέσιαλ Μπραντς και της Ομορφίτας είτε, κυρίως, με την ενεργή του συμμετοχή στην ΕΟΚΑ, για την προώθηση του αιτήματος της αυτοδιάθεσης – ένωσης, αναλαμβάνοντας καθοδηγητικά καθήκοντα στην ΠΕΚΑ, την Πολιτική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνος. Ο ίδιος θεωρούσε τη συμμετοχή του στην ΕΟΚΑ ως εκτέλεση ενός ελάχιστου και στοιχειώδους χρέους προς την πατρίδα και δεν την διαφήμισε ποτέ. Η συμβολή του, όμως, υπήρξε σημαντική, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη το κλειστό συγκεντρωτικό σύστημα διοίκησης της οργάνωσης. Και είναι τραγελαφικό το γεγονός ότι εξαιτίας των κατοπινών πολιτικών επιλογών του Τάσσου Παπαδόπουλου, στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960, ο ρόλος του στην ΕΟΚΑ υποτιμήθηκε και σχεδόν εξαφανίστηκε από ορισμένους. Αντίθετα, ύστερα από μερικές δεκαετίες, για να πληγούν άλλες συγκεκριμένες του πολιτικές επιλογές, που είχαν να κάνουν με τη λύση του Κυπριακού, αλλά και ο ίδιος ο αγώνας της ΕΟΚΑ, η συμβολή του Τάσσου Παπαδόπουλου στον αγώνα του 1955-1959 δαιμονοποιήθηκε και στοχοποιήθηκε από κάποιους άλλους. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος παρουσιάστηκε ως «κομμουνιστικοφάγος» γιατί έγραψε φυλλάδια της ΠΕΚΑ και της ΑΝΕ. Με τον ίδιο τρόπο ο Τάσσος Παπαδόπουλος παρουσιάστηκε ως «Τουρκοφάγος» γιατί μετείχε παρασκηνιακά στη λεγόμενη «Οργάνωση», του 1962-1963, όπως ακριβώς είχε πράξει η ελληνική κυπριακή πολιτική ηγεσία της τότε εποχής στο σύνολό της, προσπαθώντας να πετύχει μια στοιχειώδη και υποτυπώδη αμυντική ετοιμότητα της πλευράς μας.

Άλλοι, κι ανάμεσα τους μεγάλες τουρκικές εφημερίδες αλλά και διάφοροι ημέτεροι, εκπορευόμενοι από τα γνωστά ξένα κέντρα διαμόρφωσης της κοινής γνώμης που εδρεύουν στη Λευκωσία, χαρακτήρισαν τον Τάσσο Παπαδόπουλο ως τον «Mr. No». Προφανώς, θα προτιμούσαν όλοι αυτοί, η πολιτική ηγεσία της χώρας μας να αποτελείται από υποτελείς, από Yes men, χωρίς καν δικαίωμα λόγου. Αποκορύφωμα αυτής της γελοίας, άθλιας, αστήρικτης, αλλ’ όμως ευρύτατα διαδεδομένης σπερμολογίας κατηγοριών εναντίον του Τάσσου Παπαδόπουλου στην κρίσιμη για το Κυπριακό δεκαετία του 2000, ήταν το δημοσίευμα σε μια από τις μεγαλύτερες αθηναϊκές εφημερίδες τον Ιούλιο του 2006, που υπέγραφε Έλληνας ομότιμος καθηγητής μεγάλου πανεπιστημίου του Λονδίνου, όπου γράφτηκε επί λέξει ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος, «πρώην φανατικό μέλος της ΕΟΚΑ B΄, δολίως ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις στο πλαίσια του Σχεδίου Ανάν». Ο αρθρογράφος, όπως και μια συγκεκριμένη μερίδα Ελλαδιτών πολιτικών και δημοσιογράφων, που αυτοπροσδιορίζονται ως «εκσυγχρονιστές» και κατά καιρούς αρέσκονται σε αφ’ υψηλού μαθήματα «ρεαλισμού» προς τους Κυπρίους, δεν είχε καν γνώση και ιδέα του τι ήταν η ΕΟΚΑ και τι ήταν η ΕΟΚΑ Β΄. Παρόλα αυτά, όλοι αυτοί είχαν άποψη για το Κυπριακό και για το τι έπρεπε να ψηφίσουμε στο Δημοψήφισμα του 2004. Και σε αυτή την περίπτωση, όμως, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, παρότι συνελήφθηκε και κρατήθηκε επί τριήμερο στα κελιά του Αστυνομικού Σταθμού Αμμοχώστου στη διάρκεια του πραξικοπήματος, τον Ιούλιο του 1974, δεν απάντησε ποτέ. Ούτε θεώρησε ότι η σύλληψή του αυτή ήταν κάτι που έπρεπε να διαφημίσει.

Στα διάφορα, τέλος, αρνητικά επίθετα που κατά καιρούς προσήψαν στον Τάσσο Παπαδόπουλου για την πολιτική του στο Κυπριακό ξεχωρίζει αυτό του «απορριπτικού», ή όπως έχει μεταλλαχθεί στις μέρες μας, του «μη ρεαλιστή». Ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπήρξε αναμφισβήτητα ένας από τους καλύτερους γνώστες του Κυπριακού ζητήματος. Ελάχιστοι πολιτικοί μας έχουν μελετήσει όσο ο Τάσσος Παπαδόπουλος το Κυπριακό, ελάχιστοι έχουν γράψει όσα αυτός για το ίδιο ζήτημα, ακόμη και με την αγαπημένη του άτυπη δημοσιογραφική ιδιότητα, στα χρόνια της έκδοσης της εφημερίδας «Ο Κήρυκας», ελάχιστοι έχουν αφιερώσει τόσο χρόνο αναλύοντας την κάθε λεπτομέρεια, το τελευταίο κόμμα σε κάθε κείμενο που θα διάβαζαν ή θα υπέγραφαν. Ο Παπαδόπουλος υπήρξε ως αγωνιστής βαθύτατα ιδεαλιστής, όπως όλη εκείνη η ευλογημένη γενιά του 1955-1959 που διεκδίκησε με τα όπλα την ελευθερία της. Στο Κυπριακό, όμως, υπήρξε ρεαλιστής επειδή ακριβώς γνώριζε άριστα την πολιτική της Τουρκίας. Και είναι ο πολιτικός του ρεαλισμός που τον οδήγησε στην απόρριψη του Σχεδίου Ανάν. Εκτός και αν κάποιοι ονομάζουν «ρεαλισμό» την αποδοχή της κατάργησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη συγκυβέρνηση όχι με τους Τουρκοκυπρίους αλλά με την κατοχική δύναμη, σε ένα κρατικό μόρφωμα με ασαφή χαρακτηριστικά και θολή διεθνή προσωπικότητα, όπου δεν κατοχυρώνεται η ασφάλεια, ούτε καν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, που ισχύουν, αντίθετα, σε όλη την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση. Και όλα αυτά, απλώς και μόνο χάριν εύηχων και απολύτως ιδεαλιστικών και άρα εξωπραγματικών συνθημάτων.

Το πραγματικό δίλημμα που αντιμετώπισε ο Τάσσος Παπαδόπουλος στο Κυπριακό και αντιμετωπίζει διαχρονικά ο Κυπριακός Ελληνισμός δεν ήταν «ρεαλισμός εναντίον ιδεαλισμού» είναι το δίλημμα «ρεαλισμός εναντίον πολιτικής αφέλειας». Η σχολή σκέψης που εκπροσωπούσε ο Τάσσος Παπαδόπουλος στο εθνικό μας θέμα ήταν και είναι η μόνη ρεαλιστική. Την διατύπωσε εξάλλου ο ίδιος στο διάγγελμα της 7ης Απριλίου 2004, υποδεικνύοντας το πραγματικό ερώτημα στο οποίο έπρεπε να απαντήσει ο κυπριακός λαός: Το ερώτημα, «Εάν το Σχέδιο Ανάν επιφέρει την επανένωση ή αν διαιωνίζει τη διαίρεση και, μάλιστα, με τη συγκατάθεση και υπογραφή μας.» Ας είναι αιωνία του η μνήμη.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος νέος πρόεδρος του ΔΗΚΟ

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, γιος του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου, εξελέγη αργά τη νύχτα νέος πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος (ΔΗΚΟ), μετά από μαραθώνια εσωκομματική διαδικασία.

Το αποτέλεσμα της εκλογής παρέμεινε αμφίρροπο για πολλές ώρες, λόγω διαφωνιών για την καταμέτρηση στην κάλπη της Λευκωσίας, που περιείχε το ένα τρίτο των συνολικών ψήφων, και ενώ ο Ν. Παπαδόπουλος είχε υπερισχύσει στην ψήφο των υπόλοιπων επαρχιών. Τελικά μετά και τον συνυπολογισμό της Λευκωσίας, ο Ν. Παπαδόπουλος υπερίσχυσε του απερχόμενου προέδρου Μ. Καρογιάν με διαφορά 556 ψήφων επί συνόλου 24.835 ψηφισάντων. Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας η πλευρά Καρογιάν αμφισβήτησε το αποτέλεσμα, αλλά η ένσταση απορρίφθηκε από την Εφορευτική Επιτροπή και τελικώς ο απερχόμενος πρόεδρος αποδέχθηκε το αποτέλεσμα.

Το αποτέλεσμα έχει μεγάλη σημασία για τις πολιτικές ισορροπίες στην Κύπρο και τη διαχείριση των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, διότι ο Μ. Καρογιάν ως πρόεδρος του ΔΗΚΟ είχε υποστηρίξει την εκλογή του Ν. Αναστασιάδη στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ ο Ν. Παπαδόπουλος με μερίδα στελεχών του ΔΗΚΟ είχε αντιταχθεί στην επιλογή αυτή. Ο νέος πρόεδρος του ΔΗΚΟ έχει δηλώσει ότι δεν σκοπεύει να αποσύρει τη στήριξή του από την κυβέρνηση συνασπισμού του Ν. Αναστασιάδη, προσθέτοντας όμως ότι η συνέχεια θα εξαρτηθεί από τον ίδιο τον πρόεδρο... Είναι δεδομένο πάντως ότι οι αντιλήψεις του νέου προέδρου του ΔΗΚΟ και η πολιτική κληρονομιά του πατέρα του τον καθιστούν ανάχωμα σε τυχόν νέες μεθοδεύσεις τύπου σχεδίου Ανάν...

Βιογραφικό

Ο νέος πρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος, γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 22 Απριλίου του 1973, σπούδασε στη Νομική Σχολή (University College) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και είναι δικηγόρος.

Διετέλεσε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας από τον Ιούλιο του 2009. Συμμετείχε επίσης στις κοινοβουλευτικές επιτροπές Εμπορίου και Βιομηχανίας, Θεσμών και Νομικών.

Είναι πατέρας τεσσάρων παιδιών.

Διαβάστε περισσότερα...

Επιμνημόσυνος λόγος Τάσσου Παπαδόπουλου

Διαβάστε περισσότερα...

Στην Κύπρο για το μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Αντώνης Σαμαράς ήταν ο κύριος ομιλητής, την Κυριακή, στο τέταρτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου, τον οποίο χαρακτήρισε «σύμβολο του Ελληνισμού, του οποίου το όνομα έγινε εθνικό κεφάλαιο».

Το μνημόσυνο τελέστηκε στον ιερό ναό Αγίου Νικολάου της κοινότητας Δευτεράς, όπου βρίσκεται η οικογενειακή κατοικία της οικογένειας Παπαδοπούλου, που τον προσκάλεσε στην Κύπρο.

Ο κ. Σαμαράς τόνισε ότι στα δύσκολα αυτά χρόνια «ο Ελληνισμός χρειάζεται ηγέτες και ο Τάσσος Παπαδόπουλος φωτίζει τα βήματα μας».

Αναφερόμενος στην περίοδο του δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν, ο κύριος Σαμαράς είπε ότι το 2004 κάποιοι προσπάθησαν να τιμωρήσουν την Κύπρο.  Υπενθυμίζοντας την αναφορά του Τάσσου Παπαδόπουλου, ότι παρέλαβε κράτος και δεν θα παραδώσει κοινότητα, ο κ. Σαμαράς είπε ότι ο τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας μιλούσε για λογαριασμό όλων των Ελλήνων.

Επεσήμανε επίσης ότι, επί των ημερών του Τάσσου Παπαδόπουλου η Κύπρος έγινε πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ανακηρύχθηκε η Κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη η οποία, όπως είπε, ήταν μια πολιτική κίνηση μεγάλης έμπνευσης.

Πριν από το μνημόσυνο ο κ. Σαμαράς είχε διαδοχικές συναντήσεις στο ξενοδοχείο του με τον πρόεδρο της Βουλής Γιαννάκη Ομήρου, τον γενικό γραμματέα του ΑΚΕΛ Αντρο Κυπριανού και τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ Μάριο Καρογιάν.

Το βράδυ του Σαββάτου ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας παρέθεσε δείπνο προς τιμήν του Έλληνα πρωθυπουργού, στην εξοχική κατοικία του στο Κελλάκι κοντά στη Λεμεσό.

Αργότερα την Κυριακή ο κ. Σαμαράς αναχωρεί για το Μόναχο, όπου θα συναντηθεί με τον πρωθυπουργό της Βαυαρίας.

Πηγή: www.in.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Από το «Σχέδιο Ανάν» στο «Σχέδιο Μέρκελ»

Toυ Γ.Μαλούχου

Μια πολύ διδακτική εμπειρία, από την οποία, δυστυχώς, δεν μάθαμε το παραμικρό, υπενθυμίζει η είδηση ότι ο πρώην γ.γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν φέρεται να αναλαμβάνει διαμεσολαβητής του Οργανισμού για τη Συρία. Μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού τα χρόνια που πέρασαν από τότε που η διεθνής κοινότητα είχε πέσει πάνω στην Κύπρο και την Ελλάδα, επικουρούμενη και πάλι από τους ημεδαπούς «σοβαρούς» και «σώφρονες», για να επιβάλει την αποδοχή του Σχεδίου Ανάν για το Κυπριακό. Επειδή η μνήμη είναι επιλεκτικά ασθενής, ας θυμηθούμε τι συνέβη.

Θεοί και δαίμονες, λυτοί και δεμένοι, Ελληνες και ξένοι, έκαναν ακριβώς ότι κάνουν και τώρα: εξαπέλυσαν τη μεγαλύτερη εκστρατεία φόβου που είχε γνωρίσει ως τότε ο σύγχρονος ελληνισμός με ένα και μόνο σύνθημα: αν δεν γίνει δεκτό το Σχέδιο Ανάν, η Κύπρος θα καταστραφεί, θα διαλυθεί, κινδυνεύει με παγκόσμια απομόνωση, με επέκταση της κατοχής, με αποκοπή από την Ευρώπη, με πόλεμο, με πείνα, με ότι μπορούσε και δεν μπορούσε να φανταστεί κανείς.

Ειδικά μέσα στην Ελλάδα, ένα ολόκληρο σύστημα «σωτηριολογίας» παραπλήσιο, αν όχι απολύτως ταυτόσημο με εκείνο που ζούμε σήμερα για την υπόθεση της κρίσης, τα έδωσε όλα: ψηφίστε το γιατί χάνονται τα πάντα, η Κύπρος τελειώνει, μπορεί ακόμα να πάρει και την Ελλάδα μαζί της στην καταστροφή, ήταν η κεντρική ιδέα. Οποιος δε εξέφραζε την αντίθετη άποψη, τι ήταν; Ακριβώς ότι είναι και σήμερα όποιος στέκεται κριτικά απέναντι στην τρέχουσα «επιχείρηση σωτηρίας»: ανεύθυνος, υπερπατριώτης, προβληματικός, λαικιστής, επιπόλαιος, αντιευρωπαίος, αντιαμερικανός, καταστροφέας ενός λαού και μιας χώρας.

Ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς εκτοξευόταν μαζικά από το σύστημα εναντίον όσων υποστηρίζαμε λοιδορούμενοι διαρκώς, το προφανές και αυτονόητο: ότι το Σχέδιο Ανάν έπρεπε πάση θυσία να απορριφθεί.

Α: και ποιος πολιτικός είχε πρώτος σηκώσει ψηλά και ανέμιζε στον αέρα τη σημαία της υπογραφής του Σχεδίου; Ποιος ήταν ο κύριος πολιτικός ηγήτωρ αυτής της εκστρατείας; Ο Γιώργος Παπανδρέου, που ταξίδεψε και στην Κύπρο για να πιέσει τον Τάσσο Παπαδόπουλο να δεχθεί…

Όμως ο Παπαδόπουλος δεν δέχθηκε: και το βράδυ πριν από το δημοψήφισμα, για το οποίο η πίεση τρομοκρατίας στον κυπριακό λαό ήταν αδιανόητη και θυμίζει ακριβώς τα όσα ζούμε στην Ελλάδα εδώ και τόσο καιρό, ο τότε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας έκανε το ιστορικό του διάγγελμα: «Παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα», είπε, καλώντας, ενάντια σε όλες τις φοβερές πιέσεις, τον κυπριακό λαό να απορρίψει το Σχέδιο.

Και ο λαός το απέρριψε. Ο τρόμος είχε κορυφωθεί. Η απόφαση του να γυρίσει την πλάτη στη «σωτηρία» που τόσο ισχυρές εγχώριες και διεθνείς δυνάμεις επέμεναν να επιβάλλουν, ήταν μια απόφαση που, εκείνη την ώρα, εμφανιζόταν ότι περίπου ισοδυναμούσε με αυτοκτονία. Οι «σώφρονες» και «σοβαροί», προεξοφλούσαν το τέλος.

Όμως, το τέλος δεν ήρθε. Αντιθέτως, σε χρόνο μηδέν, η Κύπρος είναι σήμερα ισχυρότερη από ποτέ στην ιστορία της. Ο Παπαδόπουλος, την ώρα που πολεμούσε το Σχέδιο Ανάν, έχτιζε άλλες συμμαχίες που, τελικά, άλλαξαν ριζικά τη γεωπολιτική ισορροπία της Κύπρου. Εφερε τα πάνω κάτω. Και, σήμερα, που η Τουρκία έχει καταστεί πια αναξιόπιστη σύμμαχος για τις ΗΠΑ, ακόμα και η Ουάσιγκτον είναι ευτυχής που εκείνο το Σχέδιο δεν πέρασε.

Οσο για τους ημεδαπούς «σταυροφόρους» του, πρακτικά τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους που και σήμερα σπέρνουν το φόβο με τη λογική «να κάνουμε ότι μας λένε αλλιώς θα πεθάνουμε» κάνουν ότι όλα αυτά τα έχουν ξεχάσει. Δεν τα θυμούνται και δεν αναφέρονται σε αυτά ποτέ. Σα να μη συνέβησαν. Σα να μην υπήρξαν…

Δυστυχώς όμως, η μνήμη είναι εξαιρετικά ασθενής. Σήμερα, το Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, έχει γίνει «Σχέδιο Μέρκελ» για την Ελλάδα. Οι ίδιοι άνθρωποι με τους ίδιους ακριβώς τρόπους το υπερασπίζονται και όλοι όσοι διαφωνούν, τους περνούν γενεές δεκατέσσερις, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Και το πιο απίθανο; Την ώρα που η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να κάνει τόσα πολλά: από το να αντιγράψει τις κυπριακές συμφωνίες για τα ενεργειακά και να θωρακιστεί γεωπολιτικά συνεργαζόμενη άμεσα με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ανατρέποντας ριζικά τις ισορροπίες, μέχρι το να ενεργοποιήσει τις θεσμικές της δυνατότητες στην ΕΕ και να αντιστρέψει το φόβο προς το Βερολίνο που, όπως το ίδιο παραδέχεται, μέχρι προχθές τουλάχιστον, έτρεμε μια ελληνική στάση πληρωμών. Τίποτα απ’ όλα αυτά. Απολύτως τίποτα. Ακόμα και προχθές, στην υπόθεση του «κλειστού λογαριασμού», που αποτελεί τον αυτοχειριασμό της Ελλάδας καθώς επισφραγίσει το δίπολο «εξωτερική» σταθερότητα με «εσωτερική» πτώχευση δεχθήκαμε τη δημιουργία του αμαχητί. Την ώρα που το ίδιο το ΔΝΤ, σε συνεδρίαση του ΔΣ του αντέδρασε σφόδρα σε κάτι τέτοιο επειδή το καταστατικό του είναι αντίθετο! Εμείς, όμως, κουβέντα…

Οι Κύπριοι τόλμησαν και είπαν όχι. Και το είπαν όχι στη Μέρκελ, αλλά στην Ουάσιγκτον! Μα η ιστορία τους δικαίωσε αμέσως. Και οι σχέσεις τους με τις ΗΠΑ είναι σήμερα καλύτερες από ποτέ στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας! Εμας, που δεν αρθρώσαμε λέξη και, χάψαμε όλα τα ψευτοδιλήμματα του Βερολίνου, εγκαταλείποντας κάθε μάχη, να δούμε τώρα ποιο μέλλον μας περιμένει…

www.tovima.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Βαγγέλης Κουφουδάκης: Το κενό υπεύθυνης ηγεσίας Κύπρου μέγιστος κίνδυνος για την Κυπριακή Δημοκρατία

Του Βαγγέλη Κουφουδάκη

Ο επιμνημόσυνος λόγος που εκφώνησε την Κυριακή 11.12.2011 ο καθηγητής Βαγγέλης Κουφουδάκης στο 3ο ετήσιο Μνημόσυνο τού αειμνήστου προέδρου τού ΟΧΙ Τάσσου Παπαδόπουλου:

Θεοφιλέστατε,
Κυρία Παπαδοπούλου και μέλη της οικογένειας του αείμνηστου Προέδρου,
Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,
Φίλοι και εκτιμητές του έργου του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου,


Του Πίν

Με ιδιαίτερη συγκίνηση βρίσκομαι σ΄ αυτό τον ιερό χώρο για να τιμήσω μαζί σας τη μνήμη του Τάσσου Παπαδόπουλου, ενός αγωνιστή, ενός ηγέτη, που πρόσφερε πολλά στους αγώνες για την περιφρούρηση του Κυπριακού Ελληνισμού και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η απουσία του σήμερα είναι ιδιαίτερα αισθητή λόγω του κενού υπεύθυνης ηγεσίας που αντιμετωπίζει η Κυπριακή Δημοκρατία.

Ευχαριστώ την οικογένεια του τέως Προέδρου για την ευγενή της πρόσκληση. Η καταγωγή μου δεν είναι από την Κύπρο. Αισθάνομαι όμως Κύπριος γιατί η ιστορική και πολιτισμική συνέχεια του Κυπριακού Ελληνισμού, ενός κομματιού του Ελληνικού Έθνους, διακινδυνεύει για άλλη μία φορά για την εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων. Η υπεράσπιση της εθνικής ύπαρξης του Ελληνισμού δεν γίνεται με εκχώρηση δικαιωμάτων και ραγιαδισμό.

Αυτό το γνώριζε ο Τάσσος Παπαδόπουλος όταν στο ιστορικό του Διάγγελμα της 7ης Απριλίου του 2004 κάλεσε τον Κυπριακό Ελληνισμό να αποφασίσει για το παρόν και το μέλλον της Κύπρου και για τις γενιές που θα έρθουν μετά από εμάς.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ως λαοπρόβλητος ηγέτης, είχε εμπιστοσύνη στην κρίση του Κυπριακού λαού. Όπως αποδείχθηκε στις 24 Απριλίου 2004, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων είχε και αυτή εμπιστοσύνη στην κρίση και στην πολιτική του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Ως Έλληνας της Διασποράς, με ρίζες στη Μικρά Ασία, βρίσκω δύναμη και ιστορική συνέχεια στη σοφία των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Αν υπάρχει ένα ρητό που χαρακτηρίζει τον ηγέτη που τιμούμε σήμερα είναι το «Αρχή άνδρα δείκνυσι», δηλαδή ο χαρακτήρας του ατόμου φαίνεται από τον τρόπο άσκησης των καθηκόντων του. Αυτό το ρητό συνοψίζει τη σημερινή επιμνημόσυνη ομιλία μου.

Από την εποχή του απελευθερωτικού αγώνα μέχρι το ιστορικό Διάγγελμα της 7ης Απριλίου 2004 και την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ένα ανεξάρτητο, κυρίαρχο, ισότιμο Κράτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν παρών στους αγώνες και τις θυσίες του Κυπριακού λαού.

Από τα πρώτα μέλη της ΕΟΚΑ, ο Τάσσος Παπαδόπουλος πίστευε στην ανάγκη και τη σημασία του απελευθερωτικού αγώνα σε αντίθεση με μερικούς που σήμερα προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία και να βεβηλώσουν τη μνήμη αυτών που συνέβαλαν στην απελευθέρωση της Κύπρου.

Ήταν πιστός συνεργάτης του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Μαζί με τον Βάσο Λυσσαρίδη, ως Σύμβουλος του Εθνάρχη Μακαρίου και μέλος της Κυπριακής Αντιπροσωπείας στο Λονδίνο το 1959, ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε την διορατικότητα, την εντιμότητα και το πολιτικό θάρρος να αντιταχθεί στις Συμφωνίες του 1959, γιατί ήταν άδικες και περιείχαν μελλοντικούς κινδύνους για την Κυπριακή Δημοκρατία. Η ιστορία απέδειξε την ορθότητα της κρίσης του, όπως έγινε και 45 χρόνια αργότερα με το Σχέδιο Ανάν.

Απόφοιτος της Νομικής Σχολής Gray’s Inn του Λονδίνου, υπηρέτησε την πατρίδα του από νεαρά ηλικία και με μεγάλη επιτυχία σε διάφορα σημαντικά Υπουργεία. Υπηρέτησε επίσης ως Βουλευτής, Συνομιλητής, Πρόεδρος της Βουλής, Πολιτικός Ηγέτης και τελικά ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Είχα την τιμή να γνωρίσω και να συνεργασθώ με τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Θαύμασα το ήθος, το έργο, τη διορατικότητα, την αξιοκρατία, τη σεμνότητα και τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις αυτού του ανθρώπου. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος ποτέ δεν χαμήλωσε τον εαυτό του για να γίνει αρεστός είτε στην Κύπρο είτε στο εξωτερικό.

Ήταν πάντα αφοσιωμένος στην εύρεση μιας δίκαιης, βιώσιμης, λειτουργικής λύσης του Κυπριακού, που θα επανένωνε την Κυπριακή Δημοκρατία πάνω στις αρχές στις οποίες βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς κατοχικά στρατεύματα, ξένους κηδεμόνες και εγγυητές.

Επειδή παρέμεινε σταθερός στις αρχές του, δέχθηκε άνευ προηγουμένου συντονισμένες και άδικες επιθέσεις εντός και εκτός της Κύπρου, από άτομα που δεν σεβάσθηκαν τη δημοκρατική έκφραση ενός δημοκρατικά εκλεγμένου Προέδρου και της σημαντικής πλειοψηφίας του Κυπριακού Ελληνισμού. Όπως είπε ο Τάσσος Παπαδόπουλος στις 7 Απριλίου 2004, ανέλαβε την εξουσία με εντολή να διαπραγματευθεί λύση του Κυπριακού, όχι με εντολή να προσυπογράψει οποιαδήποτε λύση ήθελε να προκύψει από τις διαπραγματεύσεις. Αυτό και έκανε, γιατί ήταν ένας υπεύθυνος Αρχηγός Κράτους και όχι ένας Κομματικός Ηγέτης δεσμευμένος από στενές ιδεολογικές προκαταλήψεις.

Αυτό φάνηκε από τη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006 για την επανέναρξη των συνομιλιών για τη λύση του Κυπριακού. Δυστυχώς, αυτή Συμφωνία εγκαταλείφθηκε. Νέες κατευθυντήριες γραμμές που έγιναν δεκτές το Μάρτιο και Μάιο του 2008 επανέφεραν την Κυπριακή Δημοκρατία σ΄ ένα νέο ατέρμονα κύκλο συνομιλιών γύρω από σχήματα που απερρίφθησαν το 2004. Το λαϊκό αίσθημα που εκφράσθηκε ελεύθερα το 2004 όχι μόνο δεν ελήφθη και δεν λαμβάνεται υπόψη, αλλά παρερμηνεύεται σκόπιμα με νέες υποχωρήσεις που αποδίδονται, είτε στον Πρόεδρο Μακάριο, είτε στα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Αν όμως οι προκάτοχοι του νυν Προέδρου έκαναν λάθη τακτικής και ουσίας, γιατί δεν γίνεται καμία προσπάθεια αλλαγής πλεύσης; Αντίθετα, βλέπουμε τη συνεχή προσαρμογή στα αποτελέσματα της εισβολής και κατοχής που συνοδεύονται από ευκαιριακές προπαγανδίστικες επετειακές διακηρύξεις.

Αυτές οι διακηρύξεις χρησιμοποιούνται σαν φύλλο συκής για να καλύψουν την έλλειψη μίας πανεθνικής πολιτικής και τις νέες υποχωρήσεις που γίνονται σε βασικές πτυχές του Κυπριακού υπό την καθοδήγηση του Alexander Downer στις αποκαλούμενες «κυπριακής ιδιοκτησίας» συνομιλίες.

Ακούγονται και εκκλήσεις από κυβερνητικής πλευράς για ενότητα στην πολιτική ζωή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ενότητα όμως δεν σημαίνει αποδοχή μίας οποιασδήποτε πολιτικής που βασίζεται στη νεκρανάσταση του Σχεδίου Ανάν και στις νέες υποχωρήσεις που γίνονται, σύμφωνα με τις διαρροές από τις συνομιλίες.

Η ενότητα βασίζεται σε διαβουλεύσεις που οδηγούν σε μία πανεθνική πολιτική, που βασίζεται στο αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος του 2004 και όχι στην παραβίαση της λαϊκής βούλησης. Δυστυχώς όμως βλέπουμε το αντίθετο.

Η εμμονή του νυν Προέδρου ότι είναι «ο Πρόεδρος της λύσης» και οι διαρροές από τις συνομιλίες δείχνουν νέες δεσμεύσεις και υποχωρήσεις σε ουσιαστικά θέματα μεταξύ των οποίων:

• την αποδοχή δύο κυρίαρχων κρατικών οντοτήτων,
• την εκ περιτροπής Προεδρία,
• τη σταθμισμένη ψήφο,
• την εγκατάλειψη των δικαστικών αποφάσεων για το περιουσιακό,
• την παραμονή μεγάλου αριθμού εποίκων,
• τον περιορισμό στον αριθμό των προσφύγων που δικαιούνται επιστροφή στις πατρογονικές τους εστίες,
• την αντικατάσταση της διεθνώς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας από δύο συνεταιρικά ισότιμα Κράτη, όπως ζητούσε ο Αμερικανός Μεσολαβητής Richard Holbrooke το 1998 και ο Kofi Annan το 2004

Αυτές οι ιδέες όμως απορρίφθηκαν αποφασιστικά το 2004 από τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον Κυπριακό ελληνισμό.

Και ενώ δεν περίμενα διαφορετική τοποθέτηση από τους Λειτουργούς των Ηνωμένων Εθνών, πού είναι η ευαισθησία της κυβερνητικής ηγεσίας προς τη λαϊκή βούληση; Το ερώτημα γίνεται πιο έντονο ιδίως τη στιγμή που η ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας αμφισβητείται καθημερινά από την κατοχική δύναμη, ενώ με καθημερινές απειλές προς την Κύπρο και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλει τη διχοτομική της πολιτική. Η Κυπριακή Δημοκρατία, μέλος του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ανεξάρτητη χώρα για 51 χρόνια, δεν είναι υποτελές Κράτος της Τουρκίας.

Και όμως, εν μέσω τουρκικών απειλών και αμφισβήτησης της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία, ο Downer και ο Ban ki Moon κράτησαν σιγή ιχθύος για να μη διαταράξουν το «καλό κλίμα» των συνομιλιών. Το θέατρο του παραλόγου των λεγόμενων «Κυπριακής ιδιοκτησίας» συνομιλιών που είδαμε τον περασμένο μήνα στη Νέα Υόρκη δεν μπορεί να συνεχίσει. Βαδίζουμε στην τελική ευθεία του οδικού χάρτη του Alexander Downer σε πλήρη άγνοια του Κυπριακού λαού και με πλήρη περιφρόνηση του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος του 2004.

Το Σεπτέμβριο, στη συνάντησή του στη Νέα Υόρκη με εκπροσώπους των πέντε Μονίμων Μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, και εν μέσω τουρκικών απειλών, ο Πρόεδρος πρότεινε στους συνομιλητές του να μοιρασθεί ο φυσικός πλούτος της Κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης με τους Τουρκοκυπρίους, ακόμα και πριν τη λύση του Κυπριακού. Μας είπαν ότι αυτή η νέα υποχώρηση έγινε φιλικά δεκτή από τους συνομιλητές του Προέδρου, ενώ ο Downer είπε ότι, αν του ζητηθεί, θα προφέρει τις μεσολαβητικές υπηρεσίες του για την αξιοποίηση αυτής της πρότασης.

Ο φυσικός πλούτος της Κυπριακής Δημοκρατίας ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία και όχι στις Κοινότητες. Όπως σε όλα τα δημοκρατικά κράτη, η Κυβέρνηση αποφασίζει με δημοκρατικές διαδικασίες πού και πώς θα χρησιμοποιηθούν οι οικονομικοί πόροι της χώρας προς όφελος όλων των νόμιμων πολιτών του Κράτους. Πότε όμως συζητήθηκε αυτή η χειρονομία με την Κυπριακή πολιτική ηγεσία;

Μονόπλευρες δεσμεύσεις δεν συμβάλλουν στην πολιτική ενότητα, ούτε και υπεκφυγές και αναφορές στο προδοτικό χουντικό πραξικόπημα δικαιολογούν την έλλειψη μίας πανεθνικής πολιτικής. Πανεθνική πολιτική σέβεται και βασίζεται στην απόφαση της συντριπτικής πλειοψηφίας του Κυπριακού Ελληνισμού της 24ης Απριλίου 2004.

Η παρακαταθήκη που άφησε ο Τάσσος Παπαδόπουλος βρίσκεται στο ιστορικό Διάγγελμα της 7ης Απριλίου 2004 όταν κάλεσε τον Κυπριακό Ελληνισμό να προασπισθεί την Κυπριακή Δημοκρατία λέγοντας ΟΧΙ στην κατάλυσή της. Τί είπε εκείνη την ημέρα ο Τάσσος Παπαδόπουλος; «Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην ιστορία, στο παρόν και μέλλον της Κύπρου και του λαού μας». Αυτή πρόταση συνοψίζει το πώς έβλεπε την προεδρία ο Τάσσος Παπαδόπουλος: «Ευθύνη απέναντι στην ιστορία, στο παρόν και το μέλλον της Κύπρου». Ευθύνη και υπευθυνότητα είναι η βάση της εξάσκησης των καθηκόντων του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Όπως συμπέρανε και το πόρισμα της Ερευνητικής Επιτροπής για την έκρηξη στο Μαρί της 11ης Ιουλίου 2011, ο Πρόεδρος προΐσταται του Κράτους και της Κυβέρνησης. Σε θέματα εθνικής ύπαρξης δεν υπάρχουν περιθώρια για υπεκφυγές, ευθυνοφοβία και μοιρολατρικό ψευδορεαλισμό, γιατί αυτά οδηγούν την Κυπριακή Δημοκρατία στη διάλυση και στην υποταγή της στην Τουρκία, αντί στην απελευθέρωση και στην αποκατάσταση του κανόνα του Νόμου.

Συμμόρφωση με τα αποτελέσματα του Δημοψηφίσματος της 24ης Απριλίου 2004 σημαίνει ότι σεβόμαστε τα δικαιώματα όλων των νόμιμων πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας και ότι δεν εκχωρούμε διεθνώς αναγνωρισμένα δικαιώματα σε κανένα!

Τα σχέδια για τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι καινούργια:

• Πρωτοεμφανίσθηκαν με το Νατοϊκό Σχέδιο την Άνοιξη του 1964
• Με τα Σχέδια Acheson το Καλοκαίρι του 1964
• Με τις προτάσεις Kissinger του 1975
• Με το Σχέδιο Nimetz το 1978 και, τελικά
• Με το Σχέδιο Ανάν το 2004

Παρόλη την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, βλέπουμε την επαναφορά του στα πλαίσια των αποκαλούμενων «Κυπριακής ιδιοκτησίας» συνομιλιών, ενώ ο κος Downer με κυνισμό ρίχνει στάχτη στα μάτια του κοινού για αυτό που δρομολογείται. Ο κυνισμός του Downer φάνηκε στη δήλωση που έκανε τον Οκτώβριο ότι «Δεν υπάρχει εγγύηση, κανένας δεν μπορεί να δώσει εκ προϊμίου εγγύηση ότι η λύση που θα εξευρεθεί για το Κυπριακό πρόβλημα θα λειτουργήσει...». Δηλαδή, ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία οδηγείται σε διάλυση, ο αλαζών μεσολαβητής του ΟΗΕ αποδεικνύει την αναξιοπιστία της μεσολάβησής του και του Οργανισμού που εκπροσωπεί.

Το 2004, ο Τάσσος Παπαδόπουλος είπε ότι το Σχέδιο Αννάν «αγόραζε ελπίδες», ότι η Τουρκία θα εφαρμόσει τις υποχρεώσεις της. Αυτή τη φορά ο κος Downer μας λέει ότι «τέτοιες ελπίδες δεν υπάρχουν!».

Και έτσι συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος των συνομιλιών με:

• Απειλές σε περίπτωση απόρριψης νέων Σχεδίων για τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας
• Επανάληψη των θεωριών των χαμένων ευκαιριών, που στην πραγματικότητα ήταν χαμένες ευκαιρίες για την διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας
• Παραγνώριση, αν όχι αδιαφορία, για τα αποτελέσματα του Δημοψηφίσματος του 2004
• Και νέες υποχωρήσεις σε μια κρίσιμη στιγμή στην πολιτική ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας, ιδίως διότι δεν υπάρχει αξιοπιστία σε πρόσωπα και θεσμούς.

Αυτό το γνωρίζουν όλοι στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένου του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, του κου Downer και της κατοχικής δύναμης. Όλοι γνωρίζουν την αδυναμία του συνομιλητή τους, γι΄ αυτό και πιέζουν για νέες υποχωρήσεις για να κλείσει το Κυπριακό με οδυνηρές συνέπειες για το μέλλον του Κράτους. Η λύση που δρομολογείται από την ομάδα Downer απενεχοποιεί την Τουρκία, ενώ διαλύει ένα διεθνώς αναγνωρισμένο Κράτος.

Η επιβολή του μοντέλου της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας είναι το φύλλο συκής της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της καταπάτησης των δικαιωμάτων όλων των νόμιμων πολιτών της. Αυτό το άνευ προηγουμένου και παράνομο συνταγματικό σχήμα απερρίφθη το 2004 από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων.

Και όμως, έχει γίνει και πάλι μια νέα πραγματικότητα που διαφημίζεται από κυβερνητικό προπαγανδιστικό φυλλάδιο μέσα από εντολές του Ban ki Moon. Το άνευ προηγουμένου συνταγματικό μοντέλο που προωθείται από την ομάδα Downer είναι παράνομο διότι παραβιάζει το Άρθρο 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που είναι και βασικός Νόμος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το προτεινόμενο συνταγματικό σχήμα βασίζεται σε διακρίσεις με βάση την Εθνότητα, τη Γλώσσα και τη Θρησκεία των πολιτών του Κράτους, κάτι που απαγορεύεται από την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία. Παρόλη την παραπληροφόρηση, τις απειλές, την σκόπιμη ασάφεια, την αποπολιτικοποίηση και απόγνωση του κοινού, και την αναξιοπιστία θεσμών και προσώπων, και αυτό το Σχέδιο δεν θα περάσει.

Αυτό, βέβαια, θα εξαρτηθεί από εσάς, τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας γιατί ο από μηχανής Θεός δεν θα σώσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Η ελευθερία, η δημοκρατία, η αξιοπιστία θεσμών και ηγεσίας είναι έννοιες αδιαχώριστες. Γι΄ αυτό δεν υπάρχουν περιθώρια για αποχή και απουσία από την πολιτική διαδικασία όπως έγινε στις τελευταίες Βουλευτικές Εκλογές. Αποχή θα βοηθήσει μόνο αυτούς που θέλουν τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κράτη και λαοί που σέβονται τον εαυτό τους δεν αυτοδιαλύονται για να ικανοποιήσουν ξένους μεσολαβητές. Αυτή τη στιγμή η προστασία της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι στα χέρια σας και στην ψήφο που θα κληθείτε να ρίξετε σ΄ ένα νέο Δημοψήφισμα, αν και όταν ένα νέο σχέδιο λύσης παρουσιασθεί στον Κυπριακό λαό. Εσείς, ο λαός της Κύπρου, είσαστε το παρόν και το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όπως είπε και ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος στο ιστορικό Διάγγελμα της 7ης Απριλίου, το Δημοψήφισμα του 2004 ήταν μία αναμέτρηση με την ιστορία γιατί ο κάθε λαός διαμορφώνει και γράφει τη δική του ιστορία. Αυτό έκανε ο Τάσσος Παπαδόπουλος που φάνηκες άξιος του όρκου που έδωσε όταν ανέλαβε την Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στις 7 Απριλίου 2004 με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην ιστορία, στο παρόν και το μέλλον της Κύπρου και του λαού της, ο Τάσσος Παπαδόπουλος κάλεσε τον Κυπριακό λαό να μην υποθηκεύσει το μέλλον του στον τουρκικό επεκτατισμό, κάλεσε το λαό να υπερασπιστεί το Δίκαιο, την Ιστορία και την Αξιοπρέπειά του.

Και ο λαός ανταποκρίθηκε στις 24 Απριλίου 2004, όπως θα ανταποκριθεί και πάλι στην κατάλληλη στιγμή.

Αυτή είναι η παρακαταθήκη ενός υπεύθυνου Ηγέτη, ενός Ηγέτη που συνεχίζει να εμπνέει.

Γι΄ αυτό και η μνήμη του Τάσσου Παπαδόπουλου θα είναι αιώνια.

Σας ευχαριστώ

Η Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Μνημόσυνο για τον Τάσσο

Χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου τελέστηκε σήμερα το ετήσιο μνημόσυνο του τέως πρόεδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου.

Επιμνημόσυνο λόγο εκφώνησε ο γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και βουλευτής Ανδρέας Λυκουρέντζος, ο οποίος επεσήμανε ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος σε κορυφαίες στιγμές της ιστορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας «εξέφραζε ακέραιη και συμβόλιζε ολοζώντανη την ψυχή και τη συνείδηση του Κυπριακού Ελληνισμού». Επίσης, χαρακτήρισε τον αείμνηστο Τ. Παπαδόπουλο «χαρισματικό, διορατικό, φλογερό αγωνιστή και λαοπρόβλητο ηγέτη».

Ο κ. Λυκουρέντζος, αφού ανέφερε ότι ο Τ. Παπαδόπουλος πρότασσε το συμφέρον της πατρίδας έναντι οποιαδήποτε άλλης επιλογής ή φιλοδοξίας, τόνισε ότι «τρεις ήταν οι μεγάλες επιτυχίες του: η ένταξη της Κύπρου στη ζώνη του ευρώ, η οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης της Κύπρου και το βροντερό «όχι» στο κακόβουλο σχέδιο Ανάν».

Μετά το μνημόσυνο ακολούθησε τρισάγιο και κατάθεση στεφάνων στο κοιμητήριο Δευτέρας.

Για να θυμηθούμε ποιος ήταν ο ηγέτης Τάσσος Παπαδόπουλος :

Το ιστορικό διάγγελμα του Τάσσου Παπαδόπουλου
24η Απριλίου ,μια ιστορική μέρα για τον Ελληνισμό
Τάσσος: "Δεν υπογράφω ούτε λογαριασμό του ξενοδοχείου"
Και νεκρός νικά

Διαβάστε περισσότερα...

Βρέθηκε η σορός του Τάσσου Παπαδόπουλου

Η αστυνομία μετά από πληροφορίες εντόπισε τη σορό του τέως προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου στο νέο κοιμητήριο Στροβόλου στο Τσέρι.

Άγνωστος τηλεφώνησε στην αστυνομία από τηλεφωνικό θάλαμο και πληροφόρησε ότι σε τάφο του νέου κοιμητηρίου Στροβόλου, βρίσκεται η κλεμμένη σορός του πρώην Προέδρου. Μετά από έρευνες οι αστυνομικές Αρχές διαπίστωσαν ότι κάτω από μια μετακινημένη πλάκα βρίσκονταν η σορός του Τάσσου Παπαδόπουλου την οποία ιερόσυλοι είχαν κλέψει τον περασμένο Δεκέμβριο από το νεκροταφείο της Δευτεράς τέσσερα χιλιόμετρα μακριά.

Η σορός αναγνωρίστηκε από τα οικία πρόσωπα του πρώην προέδρου, όμως αναμένεται αύριο Τρίτη η επίσημη ανακοίνωση μετά την εξέταση του DNA. Πάντως ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδωσαν ότι το τεστ DNA έδειξε πως πρόκειται πράγματι για τη σορό του Τάσσου Παπαδόπουλου. Σύμφωνα με την αστυνομία εντοπίστηκε ο τηλεφωνικός θάλαμος που έγινε το τηλεφώνημα και πληροφορίες αναφέρουν ότι θα ακολουθήσουν συλλήψεις τουλάχιστον 2-3 ατόμων.

www.typos.com.cy

Διαβάστε περισσότερα...

Τάσσος: "Δεν υπογράφω ούτε λογαριασμό του ξενοδοχείου"

Τα παρασκήνια του Μπούργκενστοκ από τον Πέτρο Μολυβιάτη.
Ψευδαίσθηση διαπραγμάτευσης ήταν αυτό που έγινε στο ελβετικό θέρετρο το 2004.

«Στο χιονισμένο και αποκλεισμένο ελβετικό θέρετρο διαφυλάχθηκαν η αξιοπρέπεια, η τιμή και τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διαφυλάχθηκαν τα δίκαια της Κύπρου και του Ελληνισμού». Με αυτές τις φράσεις, ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Πέτρος Μολυβιάτης, που μαζί με τον Τάσσο Παπαδόπουλο έδωσαν τη μεγάλη μάχη στο Μπούργκενστοκ, επιστέγασε τα συμπεράσματά του, από τις εφιαλτικές ώρες που έζησε η κυπριακή και ελλαδική αντιπροσωπία, αντιπαρατασσόμενες με την πείσμονα προσπάθεια των ξένων και τουρκικών συμφερόντων, να περάσουν το σχέδιο Ανάν.

Μιλώντας προχθές το βράδυ στο πολιτικό μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου, το οποίο διοργανώθηκε από το Κέντρο Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος, ο Πέτρος Μολυβιάτης περιέγραψε άγνωστες πτυχές εκείνων των στιγμών στο Μπούργκενστοκ. «Βρεθήκαμε» είπε, «μπροστά σε μια ιδιόμορφη διαδικασία, που ήταν ψευδαίσθηση διαπραγμάτευσης, με προκαθορισμένα χρονικά όρια και κυρίως μια προδιαγεγραμμένη επιδιαιτησία... Θυμάμαι, ότι αμέσως μόλις φθάσαμε στο Μπούργκενστοκ, βρεθήκαμε μπροστά σε μια πιεστική πρόταση του κ. Ντε Σότο. Προφανώς δεν μιλούσε μόνος. Επέμενε, όμως, φορτικά για τετραμερή συνάντηση. Ήταν μια άμεση και ανοικτή πίεση, που στρεφόταν αποκλειστικά και μόνο προς τη δική μας πλευρά. Όλοι γνωρίζουμε, άλλωστε, ότι η τετραμερής διαπραγμάτευση ήταν και παραμένει μια σταθερή τουρκική επιδίωξη. Επιχειρούσαν, δηλαδή, να μας εκθέσουν ως αδιάλλακτους σε ένα καλά σχεδιασμένο «blame game».

O κ. Μολυβιάτης τόνισε ότι οι περιστάσεις απαιτούσαν σύνεση και τόλμη. «Ο Τάσσος Παπαδόπουλος», σημειώνει, «τα συνδύαζε και τα δύο στον ύψιστο βαθμό. Δεν χρειάστηκαν παρά μόνο ελάχιστα λεπτά συνομιλίας μεταξύ μας, για να αποφασίσουμε την άμεση απόρριψη της πρότασης και της πίεσης που αυτή υπέκρυπτε».

Ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας τόνισε ότι από την πρώτη στιγμή τα μηνύματα ήταν ξεκάθαρα. «Η αρνητική έκβαση των υποτιθεμένων εκείνων συνομιλιών οδηγούσε σε προσχεδιασμένη επιδιαιτησία. Δεν ήταν, άλλωστε, τυχαία η στάση που τηρήθηκε απέναντι στην πρότασή μας για μια μικρή αναβολή του δημοψηφίσματος. Ζητήσαμε παράταση των διαβουλεύσεων για ένα μήνα, προκειμένου να υπάρξει μια ακόμα προσπάθεια και ευκαιρία να επιτευχθεί συμφωνία. Η πρότασή μας δεν έγινε δεκτή. Δεν κάναμε και εμείς δεκτό το τελεσίγραφό τους. Δεν γινόταν αλλιώς».
Ο Πέτρος Μολυβιάτης θυμάται ότι τον ρώτησε ο Κόφι Ανάν, «για ποιο λόγο θα έπρεπε να αναβληθεί το δημοψήφισμα». «Απάντησα, διότι απλά το Σχέδιό σας στις 24 Απριλίου θα είναι νεκρό». Και προσθέτει: «Όσο και αν φαίνεται περίεργο, κανείς, εκτός από εμάς, δεν έδειχνε να πιστεύει ότι θα απερρίπτετο το σχέδιο Ανάν».

Ο κ. Μολυβιάτης ανέφερε ότι τις τελευταίες μέρες στο Μπούργκενστοκ κυκλοφορούσε μία φήμη ότι θα προετείνετο να υπογραφεί όχι το Σχέδιο Ανάν αλλά κάποιο κείμενο, μεταβατικό ή μη. «Όταν, λοιπόν, ερώτησα τον Τάσσο Παπαδόπουλο αν θα υπέγραφε ένα τέτοιο κείμενο, μου απάντησε: "Κάτω από αυτές τις συνθήκες, εγώ, πριν φύγουμε από εδώ, δεν υπογράφω ούτε το λογαριασμό του ξενοδοχείου"».

Αμέσως μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, προσθέτει ο κ. Μολυβιάτης, ο Τάσσος Παπαδόπουλος δέχθηκε μιαν άνευ προηγουμένου συντονισμένη και κατάφωρα άδικη προσωπική επίθεση, με πρωταγωνιστές «ορισμένα ισχυρά μέλη της κατά τα λοιπά, "αδέκαστης" διεθνούς κοινότητας». Παραθέτει, όμως, μιαν αποκαλυπτική δήλωση του Υπουργού Εξωτερικών της Ισπανίας Μιγκουέλ Μορατίνος, ο οποίος δήλωσε ότι «λίγοι είναι οι δυτικοί ηγέτες που διάβασαν το Σχέδιο Ανάν αναλυτικά».

Δύο ισχυρά όπλα
Αναφερόμενος στη σημερινή θέση του Κυπριακού, ο Πέτρος Μολυβιάτης τόνισε ότι η Κύπρος και η Ελλάδα διαθέτουν δύο πολύ ισχυρά διαπραγματευτικά όπλα: Τη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε. και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 24ης Απριλίου 2004. Και υπογράμμισε ότι η όποια λύση πρέπει να είναι εναρμονισμένη με τις αρχές και τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και να είναι καλύτερη από το απορριφθέν σχέδιο Ανάν. «Πιστεύω ακράδαντα», τόνισε, «ότι κυρίως χάρις στη συμμετοχή μας στην Ευρώπη, ο κυπριακός Ελληνισμός κρατάει την τύχη στα ίδιά του τα χέρια. Μπορεί και πρέπει να αποφασίσει ο ίδιος για το μέλλον του. Χωρίς να φοβάται ότι θα τιμωρηθεί, αν η απόφασή του δεν αρέσει σε κάποιους».
Ο κ. Μολυβιάτης υπενθύμισε τις φωνές που προέβλεπαν, τότε, καταστροφικές συνέπειες αν απερρίπτετο το Σχέδιο Ανάν. «Θυμόμαστε όλοι», πρόσθεσε, «ότι το Σχέδιο εκείνο υποστηριζόταν, πράγματι, από σχεδόν όλες τις Μεγάλες Δυνάμεις. Και όμως. Καμία συνέπεια δεν υπέστη ούτε η Κύπρος ούτε η Ελλάδα, όταν απερρίφθη από τον κυπριακό Ελληνισμό. Βέβαια, είχαν γίνει τότε οι κατάλληλοι διπλωματικοί χειρισμοί. Και οι χειρισμοί εκείνοι εστηρίζοντο στον ακρογωνιαίο λίθο της Ευρώπης. Εστηρίζοντο στο σεβασμό της βούλησης των λαών. Εστηρίζοντο σε μιαν αρχή που ισχύει αναμφίβολα και σήμερα».

Εχθρός μας δεν είναι ο χρόνος, αλλά τα λάθη μας
Απαντώντας στο «αιώνιο ερώτημα», όπως το χαρακτήρισε, «για ποιον εργάζεται ο χρόνος;», ο κ.Μολυβιάτης τόνισε:
«Αν θέλουμε να κυριολεκτούμε, ο χρόνος δεν εργάζεται, ιδιαιτέρως, για κανέναν. Ο χρόνος κυλάει το ίδιο για όλους. Για μεν τους ανθρώπους είναι ανηλεής, χωρίς εξαίρεση για κανέναν. Για δε τους λαούς, αφήνει στη δική τους βούληση πώς θα τον αξιοποιήσουν. Λαμπρό παράδειγμα για την αλήθεια αυτή είναι η ίδια η Κύπρος. Η οικονομική ανάπτυξη και η πρόοδός της. Όταν απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1960, ήταν μια από τις φτωχότερες χώρες της περιοχής. Πενήντα χρόνια μετά είναι μία από τις πλουσιότερες».
Ο Πέτρος Μολυβιάτης υπογράμμισε ότι ο χρόνος τρέχει υπέρ εκείνου ο οποίος ξέρει να τον αξιοποιεί. «Θα μου επιτρέψετε, λοιπόν, να πιστεύω ότι ο μεγαλύτερος εχθρός μας δεν είναι ο χρόνος. Είναι τα λάθη μας. Τα λάθη μας, τα τραγικά και απίστευτα λάθη μας, εκμεταλλεύθηκαν όσοι επεβουλεύοντο την Κύπρο για να επιτύχουν τα σχέδιά τους. Τα λάθη της Κύπρου και της Ελλάδας».

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Όταν σε φτύνουν, κι εσύ επιμένεις ότι ψιχαλίζει...

Στις 11/12/2009 έλαβε χώρα ένα πρωτοφανές για τα ελληνικά χρονικά περιστατικό.

"Άγνωστοι" διέρρηξαν τον τάφο του Έλληνα Ηγέτη (ναι, τελευταία υπόμνηση ότι είναι ακόμη δυνατόν να υπάρξει τέτοιο πράγμα...) Τάσσου Παπαδόπουλου.

Το γεγονός, ειδικά στην παρούσα στιγμή, είχε κραυγαλέο μήνυμα, και προφανείς δράστες. Ακόμη κι αν δε μπορεί κανείς να αποδείξει την φυσική αυτουργία. Εάν, ενώπιον της πρωτοφανούς αυτής πρόκλησης, η κυπριακή κυβέρνηση επέλεγε και διεκήρυττε μία στάση διπλωματικής έκφρασης της ενόχλησής της, ή έστω υποχρεωτικής αυτοσυγκράτησης εν όψει των διεθνών συσχετισμών, θα μπορούσε κανείς να δείξει κατανόηση.Όμως η κυπριακή κυβέρνηση, (με τη ζηλευτή, φυσικά, συμπαράσταση της ελλαδικής) επέλεξε να αυτοεξευτελιστεί πανηγυρικώς.

Συνέλαβε αμέσως (τις πρώτες κρίσιμες ώρες, που οι εντυπώσεις είναι και πιο έντονες) τρεις... ελλαδίτες στρατιωτικούς, με την υποψία της προβοκάτσιας - χωρίς καμία φυσικά ένδειξη. Απλά, για να πετάξει την μπάλα έξω από το γήπεδο.

Όταν, σύμφωνα με τους στοιχειώδεις δικονομικούς κανόνες, τελείωσε το περιθώριο αυτής της περίσπασης, σε μία πρωτοφανή επίδειξη χατζηαβατισμού, η κυπριακή κυβέρνηση διεμήνυσε προς πάσαν κατεύθυνσιν ότι εξετάζει το σενάριο της ... ρουμανικής σπείρας τυμβωρύχων (sic) που δρα στην Ευρώπη, για να αποσπά, λέει, "λύτρα".

Μόνον το προφανές δεν πέρασε από το μυαλό της κυβέρνησης του κ. Χριστόφια.

Επειδή, λοιπόν, ο κ. Χριστόφιας επέμενε, ενώπιον όλων, στεντορεία τη φωνή, ότι δεν μας φτύνουν, αλλά απλά έχει πιάσει ψιλόβροχο, για να μας ταπεινώσουν ακόμη περισσότερο, και για να μην αφήσουν καμία αμφιβολία σε κανέναν μας για την.. προέλευση της υγρασίας, "άγνωστοί" (πάντα) αφαίρεσαν και την ελληνική σημαία από το συλημένο μνήμα του Έλληνα Ηγέτη.

Έπιασε μπόρα, κύριε Χριστόφια...

Διαβάστε περισσότερα...

Λείψανο και Κρανίο

του Λάζαρου Μαύρου

Του ηρωικώς αγωνισμένου και ευκλεώς πεσόντος κατά των Περσών κατακτητών, Ονήσιλου, δεν εξόρυξαν νύκτωρ το μνήμα, ούτ’ εξαφάνισαν τα λείψανα. Αποκεφάλισαν τη σορό του. Και κρέμασαν το κρανίο του στην πύλη της Αμαθούντος. Οι περσόδουλοι, οι μηδίσαντες, οι στενότατα προσεγγισμένοι με τους Μήδους κατακτητές, οι ηγέτες των Αμαθουσίων: «Ονησίλου Αμαθούσιοι αποταμόντες την κεφαλήν εκόμισαν ες Αμαθούντα και μιν ανεκρέμασαν υπέρ των πυλέων. Κρεμαμένης δε της κεφαλής και ήδη εούσης κοίλης εσμός μελισσέων εσδύς ες αυτήν κηρίων μιν ενέπλησε», έγραφε στο V-114 της Ιστορίης του ο Ηρόδοτος. Στο κρεμασμένο κρανίο του Ονήσιλου, σμήνος μελισσών εγκατέστησε την κυψέλη του. Και, χεσμένοι από τον φόβο τους οι Αμαθούσιοι συνεργάτες των κατακτητών, έτρεχαν στο μαντείο, εκλιπαρούντες χρησμούς για το τι έπρεπε να πράξουν…

Έτος 499 προ Χριστού. Στων συνελλήνων αδελφών την Ιωνική Επανάσταση, συμμέτοχος ο της κύπριδος Σαλαμίνος Ονήσιλος. Εκθρονίσας προς τούτο και τον μηδίσαντα αδελφό του, τον περσόδουλο Γόργο. Υπέρ του απελευθερωτικού των Κυπρίων αγώνος κατά των Μήδων. Μαζί με τον Αριστόκυπρο των Σόλων, συνεπαναστάτη. Εκεί στους Σόλους και στο Μερσινάκι τους, όπου, 2454 χρόνια αργότερα, τη 15η Δεκεμβρίου 1955, έπεσε πολεμώντας, ο πρώτος σε μάχη ήρωας της ΕΟΚΑ, Χαράλαμπος Μούσκος 23χρ., ξάδελφος του Εθνάρχη Μακαρίου, και ήταν χθες η 54η επέτειος της θυσίας του.

Ονήσιλος και Αριστόκυπρος, στο τότε Ενιαίο Απελευθερωτικό Δόγμα, με το «όμαιμόν τε και ομόγλωσσον, και θεών ιδρύματα τε κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα» (Ηρ. VIII-144) των αδελφών Ιώνων, του Αρισταγόρα της Μιλήτου, εναντίον των Μήδων κατακτητών του Δαρείου: «Κύπριοι δε εθελονταί σφι πάντες προσεγένοντο πλην Αμαθουσίων», έγραψε ο Ηρόδοτος στο V-104 και: «Απέστησαν μεν γαρ και ούτοι ώδε από Μήδων… Ονήσιλος δε ήρχε Σαλαμίνος και ανέπειθε πάντας Κυπρίους συναπιστάσθαι». Εννέα χρόνια πριν από τον Μαραθώνα. Δεκαεννέα χρόνια πριν από του 300 Λακεδαιμονίους και τους 700 Θεσπιείς των Θερμοπυλών, πριν από τον θρίαμβο της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας και την τελική νικηφόρα πεζομαχία στις Πλαταιές του επόμενου έτους…

Άγνωστον , εισέτι, ποία συγκεκριμένα δίποδα διέπραξαν την παρελθούσα Παρασκευή 11.XII.2009 το ανοσιούργημα της νύκτωρ εκταφής και εξαφάνισης του λειψάνου του ονησίλειου Τάσσου Παπαδόπουλου. Γνωστοί όμως και κατάπτυστοι, επί 2508 ελληνικά χρόνια (από το 499 π.Χρ. έως το 2009 μ.Χρ.) οι συνεργάτες των κατακτητών Αμαθούσιοι…

ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Aλευρομάγειρος : H MIT πίσω απο την κλοπή της σορού του Τάσσου

Απόσπασμα από την προχθεσινή εκπομπή του Γιώργου Καραμπελιά με καλεσμένο τον υπερασπιστή της Λευκωσίας το 1974 και βαθύτατο γνώστη του Κυπριακού, στρατηγό ε.α Δημήτριο Αλευρομάγειρο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα λεγόμενα του στρατηγού γύρω από την ιεροσυλία της περασμένης εβδομάδας, καθώς ονοματίζει ως υπεύθυνη για την κλοπή της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου την τουρκική ΜΙΤ και στηλιτεύει την σπουδή με την οποία το καθεστώς Χριστόφια και τα μεγάλα ΜΜΕ έσπευσαν να κατηγορήσουν "ελληνικούς εθνικιστικούς κύκλους"...

Διαβάστε περισσότερα...

Χωρίς σχόλια...

Άρθρο της τουρκοκυπριακής εφημερίδας Βολκάν..ο τίτλος;

''Ο δολοφόνος των Τούρκων δεν βρήκε ησυχία ούτε στον τάφο του"...

Μήπως οι κύριοι του ΑΚΕΛ και τα ΔΟΛια ελληνικά ΜΜΕ θα έπρεπε να τα λάβουν και αυτά υπόψην πριν αρχίσουν να ψάχνουν για κακούς Έλληνες εθνικιστές και φανατισμένους ΕΠΥ πίσω απο την προχθεσινή ιεροσυλία;

Διαβάστε περισσότερα...

Και νεκρός νικά

Του Στρατηγού Δημήτρη Αλευρομάγειρου

Όταν ο Κίμων ο Αθηναίος το 450 π.Χ. κατενίκησε τους Πέρσες στο Κιτίον της Κυπρου , είχε δώσει εντολή εάν φονευθεί στη μάχη να μην το κάνουν γνωστό.
Έτσι ,πράγματι όταν εφονεύθη, ουδείς το έμαθε και έμεινε παροιμιώδης η φράση "Και Νεκρός ενίκα"

Φαίνεται ότι οι σημερινοί ριψάσπιδες στην Ελλάδα και στην Κύπρο φοβούνται ακόμη τον Τάσσο Παπαδόπουλο γιατί όντως και Νεκρός Νικά. Αυτή είναι η πρώτη αντίδραση μου σ αυτό το απίθανο γεγονός,Ο Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν τεράστιος και οι σημερινοί ελάχιστοι , οι νάνοι, δεν το αντέχουν.

Όμως Ο Τάσος Παπαδόπουλος και Νεκρός θα Νικά,

Η Ελλάδα (της Κύπρου Συμπεριλαμβανομένης) Θα Νικά

• Kαλό ταξίδι...
• Το ιστορικό διάγγελμα του Τάσσου Παπαδόπουλου
• «Ο μόνος Έλληνας εδώ και δεκαετίες που γονάτισε τους Τούρκους»
• Για τον Τάσσο...

Διαβάστε περισσότερα...

Αδιανόητη προσβολή..Εκλάπη η σoρός του Τάσσου Παπαδόπουλου

σημ "Εν Κρυπτώ" : Kαι νεκρό τον φοβούνται τον ηγέτη Τάσσο...

Σοκ έχει προκαλέσει το γεγονός ότι εκλάπη το λείψανο του αείμνηστου πρώην Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας έναν χρόνο μετά την εκδημία του. Μακάβρια και απίστευτη είναι η είδηση που δόθηκε το πρωί στην αστυνομία από πολίτη, ότι άγνωστοι έκλεψαν κατά τη διάρκεια της νύχτας, από το κοιμητήριο Δευτεράς τη σορό του αείμνηστου τέως προέδρου της Δημοκρατίας, Τάσσου Παπαδόπουλου.

Βέβηλοι έσκαψαν τον τάφο, έβγαλαν το φέρετρο και αφαίρεσαν την σορό, μία μόλις ημέρα πριν από το ετήσιο μνημόσυνό του. Ισχυρή αστυνομική δύναμη βρίσκεται στο κοιμητήριο Δευτεράς και διερευνά την υπόθεση, που έχει συνταράξει την κοινή
γνώμη.

Στο Κοιμητήριο έφθασαν γύρω στις 09:30 τα μέλη της οικογένειας του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τις έρευνες διεξάγει η Υπηρεσία Εγκληματολογικών Ερευνών της Αστυνομίας και στο χώρο βρίσκονται, επίσης, ο Βοηθός Αρχηγός Αστυνομίας Αντρέας Ιατρόπουλος, ο Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας Κύπρος Μιχαηλίδης και ο πρώην Υπουργός Οικονομικών Μάκης Κεραυνός.

Πριν από λίγο έφθασε στο χώρο και ο Αρχηγός Αστυνομίας Μιχάλης Παπαγεωργίου.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι άγνωστοι πήραν μόνο τη σορό του Τάσσου Παπαδόπουλου και όχι το φέρετρο στο οποίο είχε ταφεί. Ο χώρος έχει αποκλεισθεί με κορδέλες και απαγορεύεται η είσοδος στο Κοιμητήριο. Οι λειτουργοί των ΜΜΕ βρίσκονται έξω από το Κοιμητήριο.

Στο μεταξύ όπως πληροφορείται το ΚΥΠΕ, το ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου θα πραγματοποιηθεί κανονικά αύριο στις 09:00 από τον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου στην Κάτω Δευτερά. Σε δηλώσεις στο ΚΥΠΕ, ο πρώην στενός συνεργάτης του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, Χρύσης Παντελίδης, χαρακτήρισε το γεγονός εγκληματική, βανδαλιστική πράξη ιεροσυλίας.

Όπως είπε οι βάνδαλοι άνοιξαν τον τάφο και πήραν τη σορό αφήνοντας άδειο το φέρετρο και οι Αστυνομία διεξάγει έρευνες.

Ο κ. Παντελίδης ανέφερε πως το άδειο φέρετρο εντόπισε γύρω στις 8 το πρωί, πρώην μέλος από την φρουρά του Τάσσου Παπαδόπουλου που πήγαινε κάθε πρωί στο κοιμητήριο για να ανάψει το καντήλι στον τάφο του.

ΚΥΠΕ

Διαβάστε περισσότερα...

Το ιστορικό διάγγελμα του Τάσσου Παπαδόπουλου

Για πρώτη φορά online ,ολόκληρο το ιστορικό διάγγελμα του 2004..Αξίζει να αφιερώσεις 10 λεπτά απο τον χρόνο σου για να το δείς ,πρόκειται για ένα ιστορικό ντοκουμέντο ,μνημείο στην αξιοπρέπεια και στην φιλοπατρία.

Διαβάστε περισσότερα...

24η Απριλίου ,μια ιστορική μέρα για τον Ελληνισμό

Γράφει ο Οδυσσέας

24η Απριλίου σήμερα... σας θυμίζει κάτι η ημερομηνία; Όχι; Λογικό είναι, δε φρόντισε και κανείς να μας το θυμίσει...

Σαν σήμερα πριν από 5 χρόνια, ο λαός της Κύπρου υπό την ηγεσία του Τάσσου Παπαδόπουλου είπε με την ψήφο του ένα υπερήφανο και ηχηρό «Όχι» στο σχέδιο Ανάν, παρά τις ασφυκτικές πιέσεις που του ασκήθηκαν από ξένες και εγχώριες δυνάμεις για να το δεχτεί. Στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004, το ποσοστό του «Όχι» ξεπέρασε το 75%, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο αμφισβήτησης ως προς τη βούληση του ελληνικού κυπριακού λαού να αντισταθεί σε μια άδικη λύση και στη νομιμοποίηση των κεκτημένων του Αττίλα. Το «Όχι» του 2004 επέτρεψε στην Κύπρο να εισέλθει στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως ανεξάρτητο και αξιοπρεπές κράτος, και όχι ως προτεκτοράτο και Δούρειος Ίππος της Τουρκίας. Και είναι αυτό που επιτρέπει σήμερα στην Κύπρο, ενισχυμένη, να διαπραγματεύεται με την Τουρκία μια δικαιότερη λύση.

Ας δούμε ένα σύντομο ιστορικό...

Η διπλωματική διελκυστίνδα που κατέληξε στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2009 ξεκίνησε στις 13.11.2002, όταν παρουσιάστηκε το αρχικό σχέδιο Ανάν. Μετά από σειρά διπλωματικών διεργασιών, κατά τις οποίες κατατέθηκαν και τροποποιημένες εκδοχές του σχεδίου, το Φεβρουάριο του 2004 με τη συμφωνία της Ν. Υόρκης έγινε δεκτή από τις δύο πλευρές η επιδιαιτησία του Γ.Γ. του ΟΗΕ σε περίπτωση μη επίτευξης συμφωνίας και η υποβολή δικού του σχεδίου, μη συμφωνημένου από τις πολιτικές ηγεσίες, σε παράλληλα δημοψηφίσματα στην Ε/Κ και Τ/Κ πλευρά της Κύπρου. Έτσι, όταν
κατά τον τελικό γύρο διαπραγματεύσεων, το Μάρτιο του 2004 στη Λουκέρνη της Ελβετίας, δεν επιτεύχθηκε συμφωνία, ενεργοποιήθηκε η πρόβλεψη περί υποβολής του σχεδίου του Γ.Γ. του ΟΗΕ σε παράλληλα δημοψηφίσματα. Συνεπώς το Σχέδιο Ανάν, όπως παρουσιάστηκε στον κυπριακό λαό το 2004, δεν ήταν αποτέλεσμα συμφωνίας αλλά επιδιαιτησίας.

Το Σχέδιο Ανάν χαρακτηρίστηκε από έγκριτους συνταγματολόγους ως «κείμενο παράφρονος» και «συνταγματικό τερατούργημα, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση προς τις θεμελιώδεις αρχές του σεβασμού της αξιοπρέπειας του ανθρώπου και της προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της δημοκρατίας» αποκρούσθηκε από διεθνή επιτροπή εμπειρογνωμόνων, ενώ επικρίθηκε σκληρά, με εκτενείς μονογραφίες, από ξένους ειδικούς που ενεπλάκησαν στη διαδικασία διαπραγμάτευσης από πλευράς ΟΗΕ. Παρ’ όλα αυτά, από την παρουσίασή του και ως την πανηγυρική καταψήφισή του, διάφορες «Κινήσεις πολιτών κατά του εθνικισμού», αλλά και η πλειονότητα των "mainstream" πολιτικών, διανοουμένων, καθηγητών διεθνών σχέσεων, δημοσιογράφων και διαμορφωτών κοινής γνώμης, ιδίως στην Ελλάδα αλλά και στην Κύπρο, επιδόθηκαν σε μια συντονισμένη εκστρατεία με στόχο να πεισθεί ο λαός ότι το Σχέδιο Ανάν ήταν «ισορροπημένο και λειτουργικό» (δήλωση Κ. Μητσοτάκη), ή πάντως η «τελευταία ευκαιρία», και ότι τυχόν απόρριψή του θα επέφερε οριστική διχοτόμηση και γενικώς μεγάλα δεινά στην Κύπρο και την Ελλάδα. Βέβαια πρέπει να εξαρθεί η στάση ορισμένων προσωπικοτήτων που αντιτάχθηκαν δημοσίως στο κατευθυνόμενο ρεύμα υπέρ του Σχεδίου Ανάν, όπως ο Μ. Γλέζος, ο Μ. Θεοδωράκης, ο Χ.Γιανναράς οι 145 πανεπιστημιακοί και άλλοι που εξέφρασαν την υποστήριξή τους στον Τάσσο Παπαδόπουλο κ.ά.
Όμως η επικοινωνιακή κυριαρχία της "παράταξης του "Ναι" ήταν συντριπτική, καθώς υπέρ του Σχεδίου Ανάν τάχθηκε άμεσα ή έμμεσα (δηλ. δίνοντας προνομιακό βήμα στους υποστηρικτές του), το σύνολο των μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών, ενώ και η μεγάλη πλειονότητα των εφημερίδων πήραν θέση υπέρ της αποδοχής του: τα "προοδευτικά" ΝΕΑ μέσα σε ένα μήνα δημοσίευσαν δέκα (!) άρθρα του γνωστού πανεπιστημιακού - προπαγανδιστή που "ντρέπεται να είναι Έλληνας". Στην κατεύθυνση αυτή συστρατεύτηκαν και γνωστά ονόματα της "ανανεωτικής αριστεράς" όπως π.χ. ο Λ. Κύρκος, ο Μ. Παπαγιαννάκης, και ο πανταχού παρών Ν. Μπίστης, χωρίς καθόλου να προβληματιστούν από τη συμπόρευσή τους, π.χ., με τον Κ. Μητσοτάκη και με τα κελεύσματα ξένων δυνάμεων.

Άραγε τι σκέφτονται όλοι αυτοί σήμερα, που η ίδια η Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρυ Κλίντον δικαιώνει τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τους τότε λοιδορηθέντες ως "εθνικιστές και υπερπατριώτες", δηλώνοντας ότι "το σχέδιο απορρίφθηκε επειδή ήταν απαράδεκτο για τους Ελληνοκυπρίους", και "επιχειρήθηκε να τους επιβληθούν κάποια πράγματα";

Και δεν είναι τυχαία τα λόγια αυτά από το στόμα της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ... Το υπουργείο του οποίου προϊσταται γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα, ότι οι υπέρ του Σχεδίου Ανάν τοποθετήσεις και οι κινδυνολογίες για την επόμενη μέρα που αποσκοπούσαν να κάμψουν το φρόνημα του ελληνικού κυπριακού λαού δεν ήταν όλες καλοπροαίρετες... Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων κυρίως χάρη στο δημοσιογράφο Μ. Ιγνατίου, τα λεφτά ήταν πολλά... μέσω του άμεσα ελεγχόμενου από τον αμερικανό πρέσβη Bi-Communal Support Program (BSP), μέσω αδιαφανών ΜΚΟ στις οποίες διοχετεύονταν από το 1997 τουλάχιστον δέκα εκατομμύρια δολλάρια ετησίως, ακόμα και με το κάλυμμα του ΟΗΕ (UNOPS) υπό το οποίο καλύπτονταν αμερικανικές χρηματοδοτήσεις (USAID) , και μέσω πολλών άλλων διαύλων, διοχετεύθηκαν ως το 2004 στην Κύπρο δεκάδες εκατομμύρια δολλάρια, χωρίς τα οποία, κατά τη γνωστή δήλωση αμερικανού διπλωμάτη, "το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2004 θα ήταν 90% υπέρ του Όχι". Όσο για την Ελλάδα, το μόνο που μαθεύτηκε ήταν ότι στις αρχές του 2003 το ΕΛΙΑΜΕΠ (που υποτίθεται αποσκοπεί στην επεξεργασία και προαγωγή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής) ζήτησε χρηματοδότηση από τα συγκεκριμένα κονδύλια. Το τι άλλα ποσά ήρθαν στην Ελλάδα, δεν το μάθαμε ποτέ...

Όμως όλες οι προσπάθειες των προπαγανδιστών του Σχεδίου Ανάν, ξένων και ημεδαπών, εξωνημένων και μη, απέβησαν μάταιες, γιατί προσέκρουσαν τελικά σε έναν ογκόλιθο: τον Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο. Το διάγγελμά του της 7ης Απριλίου 2004 υπήρξε πραγματικό μνημείο πατριωτισμού και ηγεσίας, αλλά ταυτόχρονα νηφαλιότητας και ευθυκρισίας. Άγγιξε ευαίσθητες χορδές ο Πρόεδρος, αλλά δεν εκμεταλλεύτηκε το θυμικό των συμπατριωτών του όπως τον κατηγόρησαν κάποιοι μικρόψυχοι: επί μία ώρα σχεδόν ανέλυσε διεξοδικά τις κρίσιμες πτυχές του Σχεδίου Ανάν, πριν καταλήξει στην προτροπή του προς τον λαό να το καταψηφίσει. Παραθέτουμε εδώ, για πρώτη φορά στο Διαδίκτυο εξ όσων γνωρίζουμε, ολόκληρο το διάγγελμα του Τάσσου Παπαδόπουλου – γιατί αξίζει να ακούγεται ολόκληρο, και όχι μόνο σε αποσπάσματα όπως συνήθως (σε γραπτή μορφή θα το βρείτε εδώ):



Και όταν τελείωσε το ιστορικό διάγγελμα, έπεσε σιωπή, σε Ελλάδα και Κύπρο... Πολλοί μοιράστηκαν το δάκρυ του Προέδρου. Και η Ιστορία του Ελληνισμού καταχώρισε για πάντα, με χρυσά γράμματα, το όνομα του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Συγκρινόμενη με το ανάστημα που όρθωσε ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο οποίος από την σαφώς πιο αδύναμη θέση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας μίλησε στην πραγματικότητα ως ηγέτης όλου του Ελληνισμού, η στάση της ελλαδικής πολιτικής ηγεσίας υπήρξε, σε γενικές γραμμές, απογοητευτική.

Ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής τήρησε επαμφοτερίζουσα στάση, άφησε (εσκεμμένα μήπως; ) τον Τ. Παπαδόπουλο να διαμορφώσει το κλίμα υπέρ του «Όχι» (όπως παραπονέθηκε, ποιος άλλος, ο Κ. Μητσοτάκης) και τελικά τάχθηκε ελαφρώς υπέρ του «Ναι» με μια δήλωση που εμφανώς αποσκοπούσε στον κατευνασμό του «εξωτερικού παράγοντα». Αυτός ο χειρισμός χαρακτηρίστηκε από μερικούς ως επιδέξιος «τετραγωνισμός του κύκλου με σφραγίδα Μολυβιάτη», ενώ κατακρίθηκε από το ΠΑΣΟΚ ως απόσειση ευθυνών. Σίγουρα θα ανέμενε κανείς μια σθεναρότερη στάση από τον Έλληνα πρωθυπουργό, αλλά τουλάχιστον πιστώνεται την καταδίκη της καταστροφολογίας και την εμφατική του διακήρυξη ότι οι Κύπριοι μπορούν να υπολογίζουν στην υποστήριξη της Ελλάδας ό,τι κι αν αποφασίσουν.

Ο Γ. Παπανδρέου έγραψε μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ αλλά και της οικογένειάς του (αφού ο παππούς του, Γεώργιος Παπανδρέου, ήταν που έστειλε τη μεραρχία στην Κύπρο το 1964), τασσόμενος ανοιχτά υπέρ του «Ναι», και μάλιστα με δήλωση που έγινε λίγες ώρες πριν το ιστορικό διάγγελμα του Τάσσου Παπαδόπουλου, με προφανή στόχο να τον προκαταλάβει και να τον «επισκιάσει» επικοινωνιακά (όχι ότι το κατάφερε βέβαια...).
Το ίδιο έπραξαν και τα περισσότερα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ( όπως ο Κ. Σημίτης , η Α. Διαμαντοπούλου , ο Χ. Πολυζωγόπουλος, Κ. Σκανδαλίδης, ο Θ. Πάγκαλος κ.ά) που αναπαρήγαγαν πρόθυμα τις κινδυνολογίες περί δήθεν δεινών που θα έπλητταν την Κύπρο σε περίπτωση καταψήφισης του σχεδίου. Οι λίγες επαινετέες εξαιρέσεις, όπως ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, αλλά και οι Γ. Αρσένης, Κ. Λαλιώτης, Λ. Βερυβάκης, Π. Κρητικός δεν ήρκεσαν για να σώσουν την τιμή ενός ΠΑΣΟΚ που κάποτε μπορούσε να αυτοαποκαλείται πατριωτικό...

Από τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα, το ΚΚΕ τάχθηκε ευθέως (και με ενδιαφέρουσα ανάλυση) κατά του Σχεδίου Ανάν, ενώ ο Συνασπισμός, για μια ακόμα φορά διχασμένος, κατάφερε να ταχθεί υπέρ... της αναβολής του δημοψηφίσματος, ενώ διάφορα στελέχη του τάσσονταν δημοσίως υπέρ του Σχεδίου Ανάν - ήταν μάλιστα εκείνοι, υπέρμαχοι της "κοινωνίας των πολιτών κατά τα άλλα, που μετά το "Όχι" "ξεσπάθωσαν" κατά της δημοκρατικής απόφασης των Κυπρίων, μαζί με άλλους "δημοκράτες" που καταδίκαζαν τους "παπαδόπληκτους" Κυπρίους και προέλεγαν δεινά. Φυσικά, για ορισμένους αδιόρθωτους της πολιτικής ζωής το γινάτι κράτησε περισσότερο: ο Κ. Μητσοτάκης ακόμα και χρόνια αργότερα δεν έχανε ευκαιρία να επιτίθεται στον Πρόεδρο Παπαδόπουλο, σύμφωνα μάλιστα με ορισμένα δημοσιεύματα πρότεινε στην ελλαδική πολιτειακή ηγεσία την ανατροπή του (!). Ως γνωστόν πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι του...

Στο διάστημα των 5 χρόνων από το «Όχι» στο Σχέδιο Ανάν, η ορθότητα της πολιτικής του Τάσσου Παπαδόπουλου αποδείχτηκε περίτρανα: κανένας "σεισμός, λιμός και καταποντισμός" δεν έπληξε την Κύπρο λόγω του υπερήφανου "Όχι". Αντίθετα με όσα επέσειαν οι Κασσάνδρες, ούτε ένα κράτος διεθνώς δεν αναγνώρισε το τουρκικό ψευδοκράτος, το οποίο μάλιστα αναγκάστηκε για πρώτη φορά να προβεί σε μια κίνηση καλής θέλησης με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και την αποκατάσταση της κυκλοφορίας από και προς τα κατεχόμενα. Ούτε οριστική διχοτόμηση επήλθε, ούτε σταμάτησαν οι διεθνείς προσπάθειες για λύση του Κυπριακού, όπως δείχνει και η κινητικότητα που αναπτύσσεται πάλι. Η διαπραγματευτική θέση της Κύπρου, χάρη στην άοκνη δραστηριότητα του Τάσσου Παπαδόπουλου, ενισχύθηκε με τη συμμετοχή της στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με σημαντικές στρατηγικές συνεργασίες (Γαλλία), με την προώθηση της εκμετάλλευσης της κυπριακής υφαλοκρηπίδας κ.ά. Η Κύπρος του 2009, η Κύπρος που διασφάλισε ο Τάσσος Παπαδόπουλος, είναι σίγουρα μια Κύπρος πολύ ισχυρότερη από την Κύπρο του 2004, και απείρως ισχυρότερη από αυτήν που προέβλεπε το Σχέδιο Ανάν.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος έφυγε χτυπημένος από τον καρκίνο, αλλά σήμερα η παρακαταθήκη του και το «Όχι» του 2004 είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Το Δεκέμβριο του 2009 λήγει η προθεσμία που έχει δοθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση στην Τουρκία για να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της από την τελωνειακή ένωση, π.χ. ανοίγοντας τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της σε πλοία και αεροσκάφη προερχόμενα από την Κυπριακή Δημοκρατία. Η Τουρκία έχει δηλώσει πως δεν θα το πράξει, και επομένως ως το Δεκέμβριο το κίνητρο των «διεθνών παραγόντων» (βλ. ΗΠΑ - Βρετανία) για την επίτευξη λύσης στο Κυπριακό είναι ισχυρό, ώστε να αποφευχθεί ο εκτροχιασμός της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας. Είναι λοιπόν βέβαιο ότι θα προταθεί στην Κύπρο μια νέα λύση, την οποία θα πιεστεί να αποδεχθεί - και είναι εξίσου βέβαιο ότι αν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις για τη νέα αυτή λύση, Κύπρος και Ελλάδα θα πιεστούν να δείξουν κάποιου είδους «ανοχή» εντός της ΕΕ για τη μη συμμόρφωση της Τουρκίας με τις υποχρεώσεις της.

Η συγκυρία κρύβει κινδύνους, όπως δείχνει και η αυξημένη «νευρικότητα» της Τουρκίας στο Αιγαίο, με τις συνεχείς υπερπτήσεις ελληνικών νησιών. Κρύβει όμως και την πιθανότητα μιας δίκαιης λύσης, καλύτερης από το Σχέδιο Ανάν – γιατί ο ελληνικός κυπριακός λαός θυμάται την παρακαταθήκη του Τάσσου Παπαδόπουλου, και δεν θα δεχτεί τίποτα λιγότερο από τη δίκαιη λύση που εκείνος επεδίωξε. Κύριε Χριστόφια, κύριε Καραμανλή, ο Τάσσος σας κοιτάει από ψηλά... μην τον απογοητεύσετε.

Διαβάστε περισσότερα...

Kαλό ταξίδι...

Διαβάστε περισσότερα...

«Ο μόνος Έλληνας εδώ και δεκαετίες που γονάτισε τους Τούρκους»

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη


Ο Τάσσος έφυγε. Λαμπρότερο επιτύμβιο από τον παραπάνω τίτλο μιας από της μεγαλύτερης τουρκικές εφημερίδες, δεν θα μπορούσε να’ χει Έλληνας. Αυτό ας χαραχθεί στο νου και την ψυχή του καθενός από μας.

Σκεφθείτε έναν προς έναν όλο αυτό το συρφετό που τον μίσησε και τον πολέμησε κι εδώ και στην Κύπρο. Ποιος τους υπολόγισε ποτέ; Ποιός τους φοβήθηκε, ποιός τους σεβάστηκε; Κανείς.

Πουτάνες των πρεσβειών και του μαύρου χρήματος. Λαδωμένοι αρουραίοι των ξένων συμφερόντων. Ποιος ξένος υπολόγισε ποτέ αυτές τις πολιτικοδημοσιογραφικές κοκότες; Κανείς. Βρείτε έστω μια τόση δα ασήμαντη προσφορά τους στο Κοινό των Ελλήνων. Τίποτα. Μια επαρχιώτικη φτωχομπινέδικη μαφία, ψιλοπαλιανθρωπάκοι, ανακυκλωμένοι αριστεροί και ραμολιμέντα της Αποστασίας, διανοούμενοι του δίφραγκου, κομπέρ της πολιτικής, αδίστακτα ασπόνδυλα της κοινοβουλευτικής ραστώνης και όλοι, μα όλοι, βαθύτατα μισέλληνες, συμπλεγματικοί επαρχιώτες της Εσπερίας.

Ο Τάσσος ήταν Αρχηγός, πρόμαχος. Σίγουρα είχε ελαττώματα κι έκανε λάθη. Όμως τον άντρα τον κρίνει η μεγάλη ώρα κι εκεί ο Τάσσος στάθηκε τείχος Τιμής και Εθνικού Συμφέροντος. Από τα νιάτα του στην ΕΟΚΑ και τις άγριες μέρες της ανταρσίας, ως την απόπειρα εφαρμογής του ανανικού απαρτχάϊντ στην Κύπρο. Τους έτριψε το σχέδιο τους στην μούρη. Το διάγγελμα του ήταν η πρώτη στιγμή μετά από χρόνια που ένοιωσα πάλι υπερήφανος, που νοιώσαμε όλοι περήφανοι. Διέλυσε τους σχεδιασμούς τους, αποκάλυψε το αποκρουστικό πρόσωπο τους, συνέγειρε τον λαό. Σταμάτησε τον εχθρό στις Πύλες και ξεβράκωσε την Πέμπτη Φάλαγγα της νεοκυπριακής και κολωνακιώτικης δουλοφροσύνης. «Ο μόνος Έλληνας εδώ και δεκαετίες που γονάτισε του Τούρκους». Καλό ταξίδι.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Για τον Τάσσο...

του Λάζαρου Μαύρου

Β Ρ Α Δ Υ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ 13ης Αυγούστου 2004. Η πλατεία ενός από τα ομορφότερα χωριά στον κόσμο, της Χώρας Αστυπαλαίας, πλάι στους οκτώ παρατεταγμένους παμπάλαιους μύλους, ήταν γεμάτη κόσμο. Καφενεία, ταβέρνες, σουβλατζίδικα, δεν τους έμεινε άδεια καρέκλα. Όρθιοι, πολλαπλάσιοι. Δύο γιγαντοοθόνες πρόβαλαν από την τηλεόραση, σε απευθείας μετάδοση, τα καθέκαστα της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Κάποια στιγμή το πλήθος στην πλατεία της Αστυπάλαιας, ξεσπά σε ένα ενθουσιώδες παρατεταμένο χειροκρότημα. Κι οι καθήμενοι σηκώθηκαν όρθιοι χειροκροτώντας. Ήταν η στιγμή που η οθόνη, δείχνοντας τους επισήμους στο Καλλιμάρμαρο, σταμάτησε για λίγο, γεμάτη από το πρόσωπο του προέδρου της Κύπρου Τάσσου Παπαδόπουλου σε κοντινό πλάνο. Στο πλήθος που χειροκροτούσε δεν υπήρχε κανένας Δηκοϊκός, Ακελιστής, Συναγερμικός, Εδεκίτης ή άλλος Κύπριος. Ελλαδίτες ήσαν όλοι. Παραθεριστές. Και το αυθόρμητο χειροκρότημά τους ήταν ο κότινος που ο όπου γης Ελληνισμός απένειμε ενστικτωδώς και εξ αποστάσεως στον αθλοφόρο της εθνικής ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ των Ελλήνων. Όλων των Ελλήνων.

Τ Ο Ν ΑΝΘΡΩΠΟ που, μόλις τέσσερις μήνες νωρίτερα, Απρίλη του 2004, ως Πρόεδρος της Κύπρου, ενσάρκωσε το ΟΧΙ της παλλαϊκής, πανελλήνιας ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, απέναντι στην φοβερή απειλή του Σχεδίου Ανάν: Την απειλή διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και μετατροπής της Κύπρου σε τουρκο-βρετανικό προτεκτοράτο.

Τ Ω Ν ΕΛΛΗΝΩΝ η τεράστια πλειοψηφία, στην Κύπρο, στην Ελλάδα, στη Διασπορά, έχει καταγράψει αθλοφόρο στη συλλογική μνήμη και συνείδηση του έθνους, τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Σ' αυτή την ατελείωτη Ιστορία που μετριέται διά μέσου των αιώνων με τα ΟΧΙ της εθνικής αξιοπρέπειας και του ελευθερίης γλιχόμενοι. Από τον Ονήσιλο του 499π.Χ., τον Μαραθώνα του 490, τις Θερμοπύλες του 480, τον Παλαιολόγο του 1453, την Πίνδο του 1940, τον Μαχαιρά του 1957, την Αντίσταση του 1963-64, του 1974, ως τη Δερύνεια του 1996 και το Δημοψήφισμα του 2004. Χάραξαν ανεξίτηλα εκείνο που αυθόρμητα ένιωσαν χρέος να χειροκροτήσουν, έστω και σε άσχετη (;) στιγμή οι Έλληνες, στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών της Αθήνας, όταν ο φακός της τηλεόρασης στάθηκε για λίγα δευτερόλεπτα στο πρόσωπο του Τάσσου.

Μ Α Ζ Ι ΜΕ των οικείων του, αυτές τις δύσκολες ώρες στον θάλαμο της εντατικής του νοσοκομείου, όπου βρίσκεται ο Τάσσος Παπαδόπουλος, προστίθενται οι ευχές κι οι προσευχές των όπου γης Ελλήνων: Έρρωσο αθλοφόρε κι ο Θεός μαζί σου.

(σημ enkripto : το κείμενο δημοσιέυτηκε στην Σημερινή με τίτλο " Αθλοφόρε, έρρωσο!".. Τάσσο ,προσευχόμαστε για εσένα ,ο Θεός μαζί σου)

Διαβάστε περισσότερα...