Χ. Σολάνα: Μην «κολλάτε» στην εθνική κυριαρχία...

Ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ και πρώην επικεφαλής της εξωτερικής πολιτική της Ε.Ε. Χαβιέ Σολάνα επαναφέρει στο προσκήνιο το θέμα της εθνικής κυριαρχίας

Από τη στιγμή που η Ελλάδα βρέθηκε στην αγκαλιά του μηχανισμού της τρόικας και υπέγραψε το πρώτο μνημόνιο, βασικό ζητούμενο ήταν, και συνεχίζει να είναι, το θέμα της εθνικής κυριαρχίας. Αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αφορμή τον δημοσιονομικό «εκτροχιασμό» της ελληνικής οικονομίας, πρότειναν πολλές φορές, και εν μέρει πέτυχαν, την άρση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας (σε διάφορα επίπεδα).

Ο Σολάνα, μάλιστα, με άρθρο του που δημοσιεύεται στο «Businessday» ρίχνει λάδι στη φωτιά αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «η υπερβολική έμφαση στην εθνική κυριαρχία οδηγεί σε σοβαρά προβλήματα: οποιαδήποτε διεθνή συμφωνία συνεπάγεται μια ορισμένη μεταβίβαση της εξουσίας. Η βοήθεια της Ευρώπης προς την Ελλάδα είναι ένα παράδειγμα μιας συνεργατικής συμφωνίας, στην οποία τα μέρη διαπραγματεύονται.. Για παράδειγμα, όταν η Ισπανία προσχώρησε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ), παραχώρησε την κυριαρχία αποδεχόμενη τους κανόνες του ΠΟΕ. Η Ισπανία δέχθηκε αυτό ως αντάλλαγμα για να είναι σε θέση να κάνει εμπόριο επί ίσοις όροις με τον υπόλοιπο κόσμο…

Η συζήτηση για την έννοια της εθνικής κυριαρχίας αποτελείται από ό, τι θεωρούμε "εγχώριες" υποθέσεις. Ανάλογα με το πού δίνουμε έμφαση και πόσο συγκεκριμένη είναι η εστίασή μας, δίνουμε προτεραιότητα είτε σε μια «παγκόσμια» διάσταση ή μια «εθνική» διάσταση. Η ΕΕ φαίνεται να αντιπροσωπεύει ένα σημείο κάπου στη μέση μεταξύ των δύο. Αλλά γίνεται όλο και δύσκολο να προσδιοριστεί η διαφορά μεταξύ των καθαρά εσωτερικών υποθέσεων και εκείνων που απαιτούν διεθνή συλλογική δράση.

Η παγκοσμιοποίηση έχει κάνει πιο πορώδη τα σύνορα. Βλέπουμε πώς οι πολιτικές μιας χώρας μπορεί να έχουν άμεση επίδραση στους άλλους. Και βλέπουμε την αλληλεξάρτηση αυτή, ακόμη πιο καθαρά στην οικονομική τους απόδοση…Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η νομιμότητα είναι απαραίτητη και ας είμαστε ρεαλιστές δεν θα επιτευχθεί, εκτός εάν οι Ευρωπαίοι ξεπεράσουν ορισμένες απαρχαιωμένες ιδέες για την κυριαρχία…»

Ο Χαβιέ Σολάνα, στέλνει το δικό του μήνυμα, κυρίως στους Έλληνες, και καταλήγει στο άρθρο του: «Η ΕΕ είναι ένα νέο και θαυμάσια πείραμα, το οποίο όπως όλα τα πειράματα, εμπεριέχει έναν βαθμό αβεβαιότητας. Αλλά αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να αγνοήσουμε το προσωρινό κόστος μιας πιο «εθνικής» αντίληψη της κυριαρχίας… Το να εμμένει κανείς σε μια στενή έννοια της Βεστφαλίας της εθνικής κυριαρχίας, είναι στην καλύτερη περίπτωση ένας παράλογος αναχρονισμός και ένας επικίνδυνος τζόγος στη χειρότερη περίπτωση».

http://www.epikaira.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Παγκόσμια Κρίση, Εθνικά κράτη και «διεθνής διακυβέρνηση»

του Ν.Ζ

Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση υφίσταται επικίνδυνους τριγμούς και παρουσιάζει ι βαθιές ρωγμές, από τάσεις εθνικιστικής αναδίπλωσης των μεγάλων (που καθένας σκέπτεται τον εαυτό του) κι από την απελπισία των μικρών (που αντιλαμβάνονται ότι η κοινοτική αλληλεγγύη όνειρο ήταν και πάει), στην Ελλάδα περί άλλα τυρβάζουμε…

Φέτος το Σύμφωνο Σταθερότητας αναμένεται να το παραβιάσουν 11 στις 16 χώρες του ευρώ, μεταξύ των οποίων κι όλες οι «μεγάλες (πλην Γερμανίας ακόμα, αλλά κι εδώ ουδείς παίρνει όρκο). Και μάλιστα σε συνθήκες ύφεσης. Οπότε, έτσι κι αλλιώς, η επιτήρηση δεν έχει νόημα. Θα μας γκρινιάζουν, κάθε τόσο, αλλά αυτή τη στιγμή το πρόβλημα δεν το έχει μόνο η Ελλάδα, ούτε κυρίως η Ελλάδα. Το έχουν όλοι - ακόμα κι όσοι δεν εμφανίζουν «υπερβολικό έλλειμμα».
Όταν ο Σαρκοζύ επιδοτεί τις γαλλικές εταιρίες, αλλά απαιτεί να μη φύγουν τα κεφάλαιά τους προς τις τσέχικες θυγατρικές τους, ουσιαστικά καταργεί ολόκληρο το κοινοτικό κεκτημένο. Οι χώρες της Ένωσης αναγκάζονται να επιδοτήσουν τις εταιρίες τους να ανταγωνίζονται αντίστοιχες επιχειρήσεις άλλων χωρών-μελών. Αν δεν το κάνουν, οι επιχειρήσεις τους θα βουλιάξουν. Αν το κάνουν, το κοινοτικό κεκτημένο θα διαλυθεί. Αληθινό αδιέξοδο…

Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της Ένωσης. Κι όχι η παραβίαση του ορίου 3% για το δημοσιονομικό έλλειμμα από τις περισσότερες χώρες-μέλη (μεταξύ των οποίων η Ελλάδα το παραβιάζει λιγότερο).
Η διεθνής κρίση αναγκάζει όλες τις χώρες να στραφούν στα εθνικά κράτη για να σωθούν οικονομικά (από την κατάρρευση των διεθνών αγορών), κοινωνικά (από τα κύματα ανεργίας) και πολιτικά (από τις εξεγέρσεις όσων περιθωριοποιούνται ξαφνικά και ταχύτατα).
Και τη στιγμή που όλοι ανακαλύπτουν το εθνικό κράτος, κάποιοι στην Ελλάδα ανακαλύπτουν τη… «διεθνή διακυβέρνηση» και βιάζονται τα ξεφορτωθούν το εθνικό κράτος!
Δεν καταλαβαίνουν ότι η κρίση είναι παγκόσμια, αλλά ο τρόπος που επηρεάζεται κάθε χώρα είναι εντελώς διαφορετικός.

Ότι η κρίση αντί να ενώνει διαφορετικές χώρες, κάνει τα συμφέροντά τους ακόμα πιο ανταγωνιστικά μεταξύ τους.
Ότι σε περιόδους οξύτατης και παγκόσμιας κρίσης, κάθε κοινωνία ... προσπαθεί να σωθεί σε βάρος των υπολοίπων. Και τότε, όποιος διαλύσει το κράτος του – την τελευταία γραμμή άμυνάς του – θα συντριβεί, όχι μόνο από την κρίση, αλλά κι απ’ όλους τους υπόλοιπους, που προσπαθούν απεγνωσμένα να επιβιώσουν.

Όπως είπε κάποτε και ο πατέρας του σύγχρονου Φιλελευθερισμού, ο Άνταμ Σμίθ, αν γίνει σεισμός στην άλλη άκρη της γης - στην Κίνα - και πεθάνουν χιλιάδες άνθρωποι εκεί, στην Αγγλία όλοι οι ευαίσθητοι άνθρωποι θα στενοχωρηθούν προς στιγμήν κι αμέσως μετά θα το… ξεχάσουν. Αν όμως, σκοτωθεί ο διπλανός τους ή ο φίλος τους, θα συγκλονιστούν πολύ περισσότερο και θα κάνουν καιρό να συνέλθουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι «αναίσθητοι». Σημαίνει απλώς, ότι οι άνθρωποι καθορίζονται από το άμεσο περιβάλλον τους, με το οποίο έχουν προσωπική ταύτιση.

Με τους ανθρώπους που βρίσκονται στο άμεσο περιβάλλον μας αναπτύσσουμε συναισθηματικές σχέσεις αγάπης και μίσους, συνεργασίας και τριβής, ταύτισης και αντίθεσης. Με αυτούς δημιουργούμε «αίσθηση κοινότητας». Και μέσα στην κοινότητα συγκροτούμε συλλογική ταυτότητα, κοινωνικοποιούμαστε και αποκτάμε «πρόσωπο».
Άτομα έξω από την ιδιαίτερη κοινότητά τους, χάνουν το πρόσωπό τους, δηλαδή την ηθική διάστασή τους και το συναισθηματικό βάθος τους.

Αν στερήσεις από τους ανθρώπους την «πατρίδα» τους, ισοπεδώνεις την προσωπικότητά τους, τους αποστερείς απ’ όλα εκείνα που τους κάνουν «πρόσωπα», τους υποβιβάζεις σε αδιαφοροποίητα άτομα – τους κάνεις λοβοτομή.
Σε συνθήκες κρίσης, οι άνθρωποι και οι κοινωνίες ενστικτωδώς στρέφονται ξανά στην κοινότητά τους και συσπειρώνονται γύρω της. Σε τέτοιες συνθήκες οι κοινότητες-πατρίδες και οι σύγχρονες θεσμικές τους υποστάσεις – τα εθνικά κράτη – αναδεικνύονται σε σημασία, σε βαρύτητα, σε ισχύ και σε νομιμοποιητική βάση για τη δημοκρατική λειτουργία των κοινωνιών.

Όσοι επικαλούνται την «παγκόσμια διακυβέρνηση», όταν οι κοινωνίες συσπειρώνονται γύρω από τα εθνικά κράτη, βρίσκονται πια εκτός τόπου και χρόνου. Είναι μεταλλαγμένοι κήρυκες της παγκοσμιοποίησης. Την ώρα που η παγκοσμιοποίηση των αγορών, των διεθνών οργανισμών και της αυτοκρατορικής «μοναδικής υπερδύναμης» μαζεύει τα κομμάτια και τα θρύψαλά της.
Αληθινοί «παπαγάλοι», που επαναλαμβάνουν το «ποίημα» τους, χωρίς να σκέπτονται, χωρίς να αρθρώνουν Λόγο, χωρίς να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους.

-- «Μοναδική πατρίδα μας είναι η Γή», φωνάζουν.
Και οι παπαγάλοι, και τα χόρτα και τα… ζαρζαβατικά έχουν μοναδική «πατρίδα» (ολόκληρη) τη Γή….
Αλλά άνθρωποι δεν είναι, σε κοινωνίες δεν ζουν, «πρόσωπα» δεν γίνονται, πολιτισμό δεν χτίζουν, οικονομικές κρίσεις δεν περνούν, συναισθηματικό βάθος δεν διαθέτουν, ποίηση δεν διαβάζουν, μεταφυσικές ανησυχίες δεν έχουν.
Είναι περίεργο στ’ αλήθεια, πως αυτή η αποκτήνωση, περνιέται ακόμα στις μέρες μας για… «προοδευτικός ουμανισμός».
Όταν παντού αλλού οι άνθρωποι ξυπνάνε και οι κοινωνίες αφυπνίζονται…
Από τη διεθνή Κρίση κι εξ αιτίας της.

Πηγή : http://www.diktyo21.gr/item.asp?ReportID=834

Διαβάστε περισσότερα...

Από τους λαδέμπορους της Κατοχής στα «καλόπαιδα» του Σόρρος…

του Ν.Ζ

Υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν ότι η έννοια του εθνικού συμφέροντος και του έθνους γενικότερα είναι «ξεπερασμένη», «αναχρονιστική», «αντιδημοκρατική» στην πολιτική ουσία της και «ολοκληρωτική» στο εννοιολογικό της περιεχόμενο.
Ορισμένοι μάλιστα διακηρύσσουν ότι η μόνη έννοια «πατριωτισμού» που (μας) επιτρέπουν είναι ο «πατριωτισμός του Συντάγματος». Δηλαδή αφοσίωση στο δημοκρατικό πολίτευμα. Όχι στο «Έθνος» ή την «Πατρίδα»...
Έλα, όμως, που το Ελληνικό δημοκρατικό Σύνταγμα είναι κατ’ εξοχήν «εθνοκεντρικό»! Έννοιες όπως «έθνος», «εθνικό συμφέρον», «πατρίδα» και «πατριωτισμός» αφθονούν στις διατυπώσεις του και μάλιστα σε μερικές από τη πιο κρίσιμες. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

Άρθρο 1 παρ. 3: Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους…
-- Γιατί ο συνταγματικός Νομοθέτης νιώθει την ανάγκη να προσθέσει «…και του Έθνους»; Διότι το «Έθνος» αποτελεί τη «φαντασιακή κοινότητα», που προσδίδει στο Λαό ταυτότητα, παρελθόν, μέλλον, ιστορικό βάθος και κοινωνική συνοχή. Χωρίς αυτά τα χαρακτηριστικά, ο πληθυσμός δεν μπορεί να γίνει «λαός», δεν μπορεί να αποτελέσει «κοινότητα», δεν μπορεί να κυβερνηθεί δημοκρατικά.

Άρθρο 4 παρ.6: Κάθε Έλληνας που μπορεί να φέρει όπλα είναι υποχρεωμένος να συντελεί στην άμυνα της Πατρίδας…
-- Η πατρίδα που από κοινού υπερασπίζουμε (δυνητικά έστω) μας εξισώνει χωρίς να μας ισοπεδώνει και μας ταυτίζει χωρίς να μας εξομοιώνει. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Επιτάφιος του Περικλέους αποτελεί το σημαντικότερο ύμνο της Δημοκρατίας ανά τους αιώνες. Εκφωνήθηκε προς τιμήν όσων έπεσαν για την Πόλη-Πατρίδα τους (την Αθήνα, τον πρώτο χρόνο του Πελοποννησιακού Πολέμου, το 430 π.Χ)

Άρθρο 16, παρ. 2: H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική… αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.
-- Κατά το συνταγματικό Νομοθέτη, το κράτος οφείλει δια της (δημόσιας) Παιδείας να αναπτύσσει την εθνική και θρησκευτική συνείδηση των Ελλήνων. Αυτό θεωρείται απαραίτητο προκειμένου να διαπλάσσει ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες. Δεν μπορούν να είναι υπεύθυνοι, αν δεν αγαπάνε τον τόπο τους κι αν δεν έχουν ηθικά προτάγματα.

Άρθρο 51, παρ.2: Οι Βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος.
-- Πώς προσπαθούν να μας πείσουν κάποιοι ότι η έννοια του Έθνους είναι «αντιδημοκρατική», αφού αυτό ακριβώς – το Έθνος - αντιπροσωπεύουν οι βουλευτές κατά το δημοκρατικό ελληνικό Σύνταγμα;

Άρθρο 59, παρ.1:Οι Βουλευτές… δίνουν… σε δημόσια συνεδρίαση τον ακόλουθο όρκο: "Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας να είμαι πιστός στην Πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα, τα καθήκοντά μου".
-- Όχι μόνο αντιπροσωπεύουν το Έθνος, αλλά και υπόσχονται να είναι πιστοί στην Πατρίδα!

(Τελευταίο) Άρθρο 120 παρ. 4: Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη Βία.
-- Ο πατριωτισμός είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένος με το πνεύμα και το γράμμα του Συντάγματός μας, ώστε στο ακροτελεύτιο άρθρο του εναποθέτει την τήρηση του ακριβώς σε αυτό το υπέρτατο χρέος: Στον πατριωτισμό.

* Το 1965-67, «σημαία» του δημοκρατικού κινήματος υπήρξε το ίδιο ακροτελεύτιο άρθρο (τότε με αύξοντα αριθμό 114, αντί για 120 σήμερα) που εναπέθετε την τήρηση του Συντάγματος «στον πατριωτισμό των Ελλήνων»
Κι ακόμα, στα στρατοδικεία της χούντας, κατά την επταετία 1967-74, όλοι οι αντιστασιακοί επικαλούνταν το άρθρο αυτό. Κι εμφάνιζαν την Αντίσταση ως πατριωτικό τους καθήκον…

* Θυμίζουμε ότι το Σύνταγμα του 1975 έχει υποστεί δύο μείζονες αναθεωρήσεις – η μία επί Ανδρέα Παπανδρέου το 1985 και η άλλη επί Κώστα Σημίτη το 2001. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν προτάθηκε αλλαγή οποιουδήποτε από τα ανωτέρω άρθρα. Όλα μπορούσαν να αλλάξουν - κανένα τους δεν είναι «θεμελιώδες». Αλλά δεν τα άλλαξαν. Τα σεβάστηκαν και τα διατήρησαν ακόμα και οι «εκσυγχρονιστές»…
Γιατί άραγε;

Γιατί στην Ελλάδα – και όχι μόνο – ο πατριωτισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη δημοκρατία:
-- Οι Βενιζελικοί το 1916 ονόμασαν το Κίνημα τους «Εθνική Άμυνα» (εξ ού και «της Αμύνης τα παιδιά διώξανε το Βασιλιά…»).
-- Οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης στη διάρκεια της Κατοχής τραγουδούσαν «εμπρός ΕΛΑΣ-ΕΛΑΣ για την Ελλάδα».
-- Οι «Λαμπράκηδης» κραύγαζαν ρυθμικά «1-1-4» (προτάσσοντας τον πατριωτικό τους καθήκον για την υπεράσπιση του Συντάγματος).
-- Το «Πολυτεχνείο» του 1973 διακήρυσσε αγώνα για «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία».

Μπορεί οι δικτάτορες να επικαλέστηκε το τρίπτυχο «Πατρίς-Θρησκεία- Οικογένεια», αλλά όσοι ξεσηκώθηκαν εναντίον τους δεν τους «χάρισαν» την Πατρίδα. Έκαναν αντίσταση, όχι κατά της «πατρίδας» που σφετεριζόταν η χούντα, αλλά κατά του τυραννικού καθεστώτος της.
Οι μόνοι που ταύτισαν την Πατρίδα με τη χούντα είναι οι σημερινοί διώκτες του πατριωτισμού!
Μετά τους λαδέμπορους μαυραγορίτες της Κατοχής και τους λακέδες του Πιουριφόϊ τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, έχουμε τώρα τα… «καλόπαιδα» του Σόρρος.
Κοινός παρανομαστής: όλοι τους μίσησαν την Ελλάδα, τη δημοκρατία και τον πατριωτισμό των Ελλήνων.
Κι όλοι τους γράφονται με φαιά γράμματα στους υπονόμους της Ιστορίας.
Της Ελληνικής Ιστορίας…

http://www.diktyo21.gr/

Διαβάστε περισσότερα...

Εκείνη η δημοφιλής λέξη που αρχίζει από μ…

του Χρύσανθου Λαζαρίδη

Το ότι ο κ. Παπανδρέου επέλεξε τον κ. Βαλιανάτο για σύμβουλό του δεν σημαίνει τίποτε. Ούτε, βέβαια, ότι ο κ. Βαλιανάτος είναι ομοφυλόφιλος. Το τι κάνει καθένας στην αυστηρά προσωπική του ζωή - για την ακρίβεια μέσα στην κρεβατοκάμαρά του - είναι δικό του θέμα. Δεν μας πέφτει λόγος…

Απλώς, την επόμενη φορά που ο κ. Νίμιτς θα προβεί σε δηλώσεις και θα ωρύονται τα Ελληνικά ΜΜΕ για τον «ανθελληνισμό» του, θα πρέπει να τους υπενθυμίσουμε ότι δεν έχουν λόγο να χτυπάνε τον Νίμιτς, όταν «χαϊδεύουν» τον κ. Βαλιανάτο (ή τον κ. Παπανδρέου)…
* Όταν ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ορίζει στενό του σύμβουλο ένα άνθρωπο που έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με την «εθνική γραμμή» στο Μακεδονικό, γιατί τάχα να την αποδεχθεί ένας ξένος διπλωμάτης;

Γιατί άραγε, θα πρέπει να σέβεται ο κ. Νίμιτς τις εθνικές ευαισθησίες των Ελλήνων, όταν δεν τις σέβεται ο κ. Βαλιανάτος; Όπως δεν τις σέβεται ούτε ο κ. Παπανδρέου, που τον όρισε ως σύμβουλό του, ενώ γνώριζε τις απόψεις του…
Ξέρετε τι εντύπωση δίνουμε; Ότι τίποτε απ’ όσα λέμε δεν τα εννοούμε. Όταν δίπλα στον αρχηγό της Ελληνικής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης διορίζονται – αδρά αμοιβόμενοι – άνθρωποι που διακηρύσσουν ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε τα Σκόπια ως «Μακεδονία» και «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα, γιατί τάχα να μη μας πιέζουν να αποδεχθούμε, τα ίδια ακριβώς, και επισήμως;

* Θα έπαιρνε ο κ. Παπανδρέου ως σύμβουλο κάποιον που έκανε δημόσιες δηλώσεις υπέρ της πολιτικής Μπούς στο Ιράκ; Μάλλον δύσκολο.
Γιατί άραγε;
Διότι απλούστατα η θέση του πολιτικού συμβούλου επιβάλλει κάποια όρια στη δημόσια έκφραση απόψεων. Δεν μπορούν οι δημόσιες απόψεις του συμβούλου να έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με την διακηρυγμένη πολιτική του κόμματος.
Αυτή την απλή πολιτική σύμβαση δεν την αντιλαμβάνεται ο κ. Βαλιανάτος – κι αυτό είναι το λιγότερο…
Το κακό είναι ότι δεν την αντιλαμβάνεται ούτε ο κ. Παπανδρέου. Ο οποίος θέλει να κυβερνήσει κι όλα…

* Το χειρότερο, όμως, είναι άλλο: Θεωρείται ότι όσο πιο προκλητική είναι μια άποψη για την κοινωνική πλειοψηφία, τόσο πιο… «προοδευτική» είναι! Μπερδεύεται το προκλητικό με το προοδευτικό. Κι όσο περισσότερο προκαλούν την κοινωνία, τόσο πιο «προοδευτικοί» (νομίζουν ότι) είναι.
Παλαιότερα οι προοδευτικοί θεωρούσαν αυτονόητη υποχρέωσή τους να κερδίσουν τον κόσμο με το μέρος του. Σήμερα θεωρούν καθήκον τους να προκαλούν τους πάντες.
* Αν ένας ετεροφυλόφιλος μιλούσε δημόσια για άσχετο θέμα κι ανέφερε ότι τον πήραν τηλέφωνο αργά το βράδυ όταν βρισκόταν στο κρεβάτι με τη σύζυγό του, υπονοώντας ότι του διέκοψαν τις ερωτικές περιπτύξεις, τι ακριβώς θα λέγαμε γι’ αυτόν; Ότι δημοσιοποιεί μόνος του την κρεβατοκάμαρά του.
Πώς θα σχολιάζαμε ένα ετεροφυλόφιλο που συνεχώς προβάλει δημόσια τις ερωτικές «επιδόσεις» του; Δεν θα του απονέμαμε - και δικαίως - το μεγαλοπρεπή εκείνο ελληνικό χαρακτηρισμό που αρχίζει από μ…;
Γιατί τάχα ό,τι ισχύει για ένα ετεροφυλόφιλο να μην ισχύει, ακριβώς το ίδιο, για ένα ομοφυλόφιλο;
Όταν οι ίδιοι δεν σέβονται την ιδιωτική ζωή τους, πώς να την σεβαστούν όλοι οι άλλοι;

* Ευτυχώς οι ομοφυλόφιλοι συμπολίτες μας, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, δεν είναι σαν τον κ. Βαλιανάτο. Είναι αξιοπρεπείς. Δεν κρύβουν την προτίμησή τους, αλλά δεν τη «διαφημίζουν» κι όλα. Διότι γνωρίζουν ότι σκανδαλίζει πολλούς άλλους.
Αυτό δεν το αντιλαμβάνεται ο κ. Βαλιανάτος. Που νομίζει ότι επειδή η σεξουαλική επιλογή του είναι αναφαίρετο δικαίωμά του, οφείλει να την προβάλει σαν … «κατόρθωμα»! Κάποιος πρέπει να του εξηγήσει πως ό,τι είναι δικαίωμά δεν είναι, υποχρεωτικά, και «αρετή». Το να πιστεύει κανείς στα… UFO είναι δικαίωμά του, αλλά σίγουρα δεν είναι αρετή. Η άσκηση ενός δικαιώματος δεν ισοδυναμεί με την αναγωγή του σε υπέρτατο αξιακό πρότυπο.

* Το χειρότερο είναι ότι ο κ. Βαλιανάτος μετατρέπει την «ιδιαιτερότητά» του σε καριέρα. Και τον κοινωνικά προκλητικό τρόπο με τον οποίο την προβάλει σε «όχημα» ανέλιξης.
Τόσα χρόνια είναι «στα μέσα και στα έξω», με μόνη «κοινωνική προσφορά» το ότι δηλώνει ομοφυλόφιλος. Και δίπλα του περνάνε απαρατήρητοι άλλοι άνθρωποι με περισσότερες σπουδές, μεγαλύτερη επαγγελματική πείρα, περισσότερη καλλιέργεια, παιδεία και αξιοπρέπεια, αλλά με λιγότερο θράσος. Που δεν δημοσιοποιούν την προσωπική τους ζωή, προσπαθούν να αναδειχθούν με την αξία τους, αλλά μένουν «στάσιμοι».
Πριν από 35 χρόνια τέτοιες μέρες, κάποιοι εξεγέρθηκαν στο χώρο του Πολυτεχνείου για να ανατρέψουν τη χούντα και να φέρουν τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Είδαν την αστυνομία να τους χτυπά αλύπητα και δεν λύγισαν. Είδαν τα τανκς να πλησιάζουν με τις κάνες στραμμένες και δεν δίστασαν.
Αν, όμως, γνώριζαν πώς θα εκφυλιζόταν η δημοκρατία μετά από τρεισήμισι δεκαετίες, αν μπορούσαν να φανταστούν ποιοι άνθρωποι και με ποια κριτήρια θα αναδεικνύονταν, ίσως εκείνοι οι ήρωες να είχαν τότε δεύτερες σκέψεις.
Τότε, η δημοκρατία αναγεννήθηκε με μια πράξη υπέρτατου ηρωισμού.
Σήμερα, αργοπεθαίνει καθημερινά μέσα σε ανυπόφορη...
(ξέρετε, την πασίγνωστη εκείνη λέξη που αρχίζει από μ…)

Πηγή : δίκτυο21

Διαβάστε περισσότερα...