Εκτός πυρόσβεσης οι Τούρκοι με απόφαση Φράγκου

Με συνοπτικές διαδικασίες, ο νέος υπηρεσιακός υπουργός Εθνικής Άμυνας Φ.Φράγκος έδωσε λύση στο θέμα που είχε προκύψει με την πιθανότητα ανάληψης της αεροπυρόσβεσης από τουρκική εταιρία.

Το θέμα δημιουργήθηκε μετά από απόφαση της προηγούμενης ηγεσίας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη να μην προχωρήσει σε διεθνή διαγωνισμό, αλλά να καταφύγει στην Υπηρεσίας Συντήρησης και Εφοδιασμού του ΝΑΤΟ (NAMSA), για την ανάδειξη αναδόχου με αντικείμενο την μίσθωση 12 ελικοπτέρων δασοπυρόσβεσης. Στον διαγωνισμό της NAMSA αναδείχτηκε μειοδότης τουρκική εταιρία, γεγονός που προκάλεσε εύλογη ανησυχία καθώς η εξέλιξη αυτή συνεπάγεται και την ανενόχλητη παρουσία Τούρκων υπαλλήλων σε διάφορα αεροδρόμια ανα την επικράτεια, πολλά εξ΄αυτών αμιγώς στρατιωτικά είτε πολιτικά/στρατιωτικά. Στα τελευταία οι μονάδες αεροπυρόσβεσης σταθμεύουν στον στρατιωτικό τομέα και ανεφοδιάζονται με καύσιμα από την Πολεμική Αεροπορία ή την Αεροπορία Στρατού.

Υπο το φως αυτών των εξελίξεων ο νέος ΥΕΘΑ Φ.Φράγκος επικοινώνησε με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Λ.Οικονόμου και επικαλούμενος σοβαρά θέματα ασφάλειας ζήτησε να αποκλειστεί οποιαδήποτε δυνατότητα να πετάξουν ελικόπτερα τουρκικών συμφερόντων πάνω από την Ελληνική επικράτεια.

Άλλωστε πέρα από το σημαντικότατο θέμα ασφαλείας, θα ήταν σχήμα οξύμωρο να επιβραβεύσει η Ελληνική κυβέρνηση την τουρκική ανάμειξη σε δασικές πυρκαγιές στη χώρα μας (1,2,3), πληρώνοντας για τουρκικές υπηρεσίες αεροπυρόσβεσης..

Εντελώς τυχαία, την απόφαση του ΥΕΘΑ ακολούθησε σφοδρή επίθεση εναντίον του από το πολιτικό κόμμα των Οικολόγων-Πρασίνων (του κ.Τρεμόπουλου) το οποίο σε σχετική ανακοίνωση του αναφέρει πώς : "Η τοποθέτηση του στρατηγού Φραγκούλη στη θέση του υπηρεσιακού Υπουργού Άμυνας απέχει πολύ από το να θεωρηθεί μια απλή υπηρεσιακή διεκπεραίωση. Ο στρατηγός Φραγκούλης έχει πάρει θέση σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εξωτερικής πολιτικής, όταν προσέφερε υποστήριξη στους άνδρες των μονάδων υποβρύχιων καταστροφών που, υπερβαίνοντας κάθε έννοια υπηρεσιακής συμπεριφοράς, προκάλεσαν δημοσίως πρόβλημα στις σχέσεις της χώρας μας με γειτονικές χώρες. Ο εκ της Δικαιοσύνης προερχόμενος υπηρεσιακός πρωθυπουργός έχει ως υφιστάμενο του, έναν υπουργό ο οποίος έχει επικροτήσει την παραβίαση της νομιμότητας. Πόσο ασφαλής αισθάνεται ο ίδιος; Πόσο ασφαλείς μπορούμε να αισθανόμαστε όλοι μας;"

Ειρήσθω εν παρόδω, θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να διευκρινίσουν οι Οικολόγοι-Πράσινοι του κ.Τρεμόπουλου, ποια τοποθέτηση του υπηρεσιακού ΥΕΘΑ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής τους ενόχλησε και γιατί..

Διαβάστε περισσότερα...

O “Iός”, ο Μπουτάρης κι ο Τρεμόπουλος

Του Βλάση Αγτζίδη

Για κοίτα σύμπτωση;

- Η πρόσφατη εκλογή του Γιάννη Μπουτάρη στο δημαρχιακό θώκο της Θεσσαλονίκης,
- το σταμάτημα της σελίδας του Ιού από την σαββατιάτικη και την κυριακάτικη Ελευθεροτυπία μετά από 20 χρόνια παρουσίας, αλλά και
- η ισχυροποίηση των Οικολόγων-πράσινων και του βασικού πουλέν τους (εκ του γαλλικού poulain, μάλλον) Μιχ. Τρεμόπουλου στην πολιτική ζωή,
κάνει επίκαιρο το παρακάτω απόσπασμα, που αναφέρεται όλως τυχαίως στους τρεις αυτούς “πρωταγωνιστές” και στην άγνωστη αντιπαλότητα που ανάπτυξαν με το προσφυγικό κίνημα.

Το απόσπασμα προέρχεται απ’ τη μελέτη μου με τίτλο “Mνήμη, ταυτότητα και ιδεολογία στον ποντιακό ελληνισμό”. Συμπεριλαμβάνεται στο υπό έκδοση βιβλίο: Γιώργος Κόκκινος – Βλάσης Αγτζίδης – Έλλη Λεμονίδου, Tο τραύμα και οι πολιτικές της Μνήμης. Ενδεικτικές όψεις των συμβολικών πολέμων για την Ιστορία και τη Μνήμη, εκδ. Ταξιδευτής, Αθήνα.

“Η γενοκτονία και η άρνησή της”

Η βαθμιαία απόρριψη της προσφυγικής κριτικής σε σχέση με την εθνική εκκαθάριση που υπέστησαν οι ελληνικοί πληθυσμοί από τον τουρκικό εθνικισμό, καθώς και η διαμόρφωση ενός νεότερου στερεότυπου, θα αρχίσουν να αποτυπώνονται από το 1992.[1] Ένας χαρακτηρισμός, που κατατέθηκε σ’ ένα αφιέρωμα μ’ αφορμή τα 70 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή επρόκειτο να στοιχειώσει τις σχέσεις ενός τμήματος του πολιτικού χώρου που προήλθε από τη Β’ Πανελλαδική, με το αριστερό κομμάτι του ενεργοποιημένου προσφυγικού χώρου.[2] Η παρουσίαση της Μικράς Ασίας ως του «Βιετνάμ των Ελλήνων» στο αφιέρωμα αυτό, προκάλεσε τη μήνι και παρέμεινε ως συμβολικό σημείο της σύγχρονης απόρριψης των προσφύγων από το ελλαδικό σώμα.[3]

Σημειολογικά, με βάση εκείνη την παρομοίωση, οι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους δεν μπορούσαν παρά να είναι είτε ξένοι, ως «βιετναμέζοι», είτε Ελλαδίτες αποστερημένοι από την ιστορική τους μνήμη. Το αφιέρωμα αυτό καθ’ αυτό περιείχε μια ενδιαφέρουσα και σημαντική περιγραφή των δεινών που υπέστησαν οι πρόσφυγες στην Ελλάδα, καθώς και των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τον ελληνικό στρατό στη Μικρά Ασία κατά τη διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου.

Όμως η προσέγγιση αυτή, όπως και όλες οι μετέπειτα αναφορές θα αποσιωπούν και θα καλύπτουν τις πράξεις του τουρκικού εθνικισμού κατά των χριστιανικών πληθυσμών που είχαν προηγηθεί του ελληνοτουρκικού πολέμου. Αναπαράγοντας μηχανιστικά το παραδοσιακό μανιχαϊστικό σχήμα, που διατύπωσε το ’35 με σαφήνεια ο Ν. Ζαχαριάδης: «Έλληνες ιμπεριαλιστές» κατά «Τούρκων εθνικοαπελευθερωτών», μόνον οι Έλληνες διέπραξαν εθνική εκκαθάριση (“ethnic cleansing”). Κατά συνέπεια δεν θα μπορούσαν να παρουσιαστούν στοιχεία που θα το υπονόμευαν και θα επέτρεπαν στον αναγνώστη να αντιληφθεί ότι οι «Τούρκοι εθνικοαπελευθερωτές» είχαν προαποφασίσει την εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών και είχαν αρχίσει να την υλοποιούν πολύ πριν ο ελληνικός στρατός αποβιβαστεί στη Σμύρνη.[4] Ένα πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα, που δείχνει τη διαιώνιση αυτής της ενιαίας ιδεολογικής κατασκευής, η οποία υπήρξε και αξιωματική θέση της ελληνικής Δεξιάς, είναι ένα κείμενο του Δικτύου 21, όπου η Μικρά Ασία παρουσιάζεται ως η «Κορέα των Ελλήνων».[5]

Ο προσφυγικός χώρος θα συγκρουστεί και άλλη μια φορά με το ρεύμα του «Ιού», όταν οι προσφυγικές οργανώσεις της Θεσσαλονίκης αντέδρασαν δυναμικά το ’98 στην προσπάθεια του βιομήχανου και συνεργάτη των σοσιαλιστών Γ. Μπουτάρη να διοργανώσει με Έλληνες και Τούρκους επιχειρηματίες τιμητικό συνέδριο για τον Μουσταφά Κεμάλ. Στο πλαίσιο του τιμητικού συνεδρίου, ενυπήρχε και η πρόταση Μπουτάρη για μετονομασία ενός δρόμου της Θεσσαλονίκης σε «Οδό Κεμάλ Ατατούρκ».[6] Η πρωτοβουλία για την αντίδραση προήλθε απ’ τις προσφυγικές οργανώσεις και ήταν άμεση. Μαζί με τις ποντιακές οργανώσεις συμμετείχαν κουρδικές και κυπριακές, καθώς και πολίτες. Ο «Ιός», έχοντας τοποθετηθεί ιδεολογικά στο πλευρό του Μπουτάρη και των διοργανωτών του συνεδρίου, συνέδεσε την αντίδραση με τα «ακροδεξιά δίκτυα στην αστυνομία» καθώς και με τους εθνικιστές της “περίεργης πόλης” της Θεσσαλονίκης. Χρησιμοποιήθηκε ακόμα η δολοφονία του Λαμπράκη για να προκληθούν αρνητικοί συνειρμοί. Ανακλήθηκαν στη μνήμη οι παρακρατικές οργανώσεις του ’63 και συνδέθηκαν αυθαιρέτως οι Πόντιοι, οι Κούρδοι και οι Κύπριοι πρόσφυγες με τις ακροδεξιές ομάδες. Οι Τούρκοι απ΄ την πλευρά τους, στις ανταποκρίσεις για τα γεγονότα δεν έκαναν ουδεμία αναφορά σε ακροδεξιούς, αντίθετα ενοχοποίησαν για όλα τους “φανατικούς Ρωμιούς του Πόντου”.[7]

Όσο οξυνόταν το νέο Μακεδονικό, τόσο οι πρόσφυγες απαξιώνονταν όλο και περισσότερο στα κείμενα του «Ιού». [8] Βαθμιαία θα επικρατήσει ένα ακραία διπολικό σχήμα, στο οποίο οι πρόσφυγες παρουσιάζονται μονοδιάστατα και αρνητικά ως «υποκείμενα του κράτους», που εξυπηρετούσαν την αντίληψή του περί «εθνικής ασφάλειας» και ότι ήταν μέρη ενός «σαφούς σχεδίου εθνολογικής τακτοποίησης της περιοχής». Για παράδειγμα, η αντίθεση μεταξύ καταπατητών στη Βεγορίτιδα λίμνη, στη Δυτική Μακεδονία, θα δώσει την ευκαιρία στους συντάκτες του «Ιού» να αναλύσουν δημοσιογραφικά τα γεγονότα ως «αντίθεση Ποντίων-σλαβοφώνων», ανακαλώντας στη μνήμη τον αρνητικό «ρόλο» που θεωρούσε ότι είχαν οι πρόσφυγες στην περιοχή.[9] Για την υποστήριξη αυτής της ιδεολογικής κατασκευής θα εξαφανιστούν ιστορικά δεδομένα. Ότι δηλαδή από τις περιοχές Φλώρινας και Κοζάνης απελάθηκαν με την Ανταλλαγή των πληθυσμών οι μουσουλμάνοι και στη θέση τους θα έπρεπε να εγκατασταθούν πρόσφυγες, οι οποίοι τελικά ήταν λιγότεροι από τον αριθμό των μουσουλμάνων που αναχώρησαν.[10] Επίσης, δεν θα γίνει καμιά μνεία το ότι στα χρόνια της αρχικής εγκατάστασης, από την πλευρά της διοίκησης υπήρχαν επιφυλάξεις για τους πρόσφυγες που «μπολσεβικίζουν»[11] και ότι σε πολλές περιπτώσεις η μεταχείριση των προσφύγων από τις αρχές ήταν δυσμενής.[12] Η προκατάληψη του «Ιού» κατά των Ποντίων προσφύγων θα είναι τέτοια ώστε ακόμα και στο αφιέρωμα για το Ολοκαύτωμα του ποντιακού χωριού Μεσόβουνο στην Κοζάνη θα επαναλάβουν τη γνωστή τους θέση: «..Η εγκατάσταση των προσφύγων στην περιοχή εξυπηρετούσε γνωστούς -και δημόσια διακηρυγμένους- «εθνικούς στόχους»..»[13]

Εύγλωττη είναι η ολοκληρωτική απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο προσφυγικό πρόβλημα των Ποντίων από την πρώην Σοβιετική Ένωση από το χώρο αυτό, όπως και από τον «αντιρατσιστικό χώρο» κι απ’ τα «αντιρατσιστικά φεστιβάλ». Τα φεστιβάλ αυτά άρχισαν να διοργανωνονται από το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο όσον αφορά τα προσφυγικά ζητήματα επηρεαζόταν ιδεολογικά από το ρεύμα του «Ιού». Αντίστοιχα, ουδέτερη έως αρνητική στάση απέναντι στους νέους πρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση θα κρατήσει και ο αντίστοιχος πολιτικός χώρος του «Ιού» που υπήρχε στην πάλαι ποτέ «πρωτεύουσα των προσφύγων» κατά Ιωάννου, Θεσσαλονίκη, καθώς και η Οικολογική Ομάδα της πόλης. Η μοναδική αναφορά θα είναι ένα κείμενο του Μιχ. Τρεμόπουλου με τίτλο «Όχι στη Θράκη οι Πόντιοι», όπου απουσιάζει απολύτως κάθε συναίσθημα αλληλεγγύης προς τους νέους πρόσφυγες, οι οποίοι απλώς αντιμετωπίζονται ως ένας εν δυνάμει κίνδυνος για τους «τουρκομουσουλμάνους» της Δυτικής Θράκης, η οποία με τη σειρά της παραλληλίζεται με τα κατεχόμενα της Κύπρου.[14]



Υποσημειώσεις:

[1] Πολλοί διανοούμενοι που προέρχονταν από την Αριστερά ενοχοποίησαν την ιστορική μνήμη των προσφυγικών πληθυσμών και κατασκεύασαν ιδεολογικά σχήματα που βασίζονταν στην αντιδιαστολή της «ανατολίτικης μιζέριας» με το ορθολογικό, εκσυγχρονιστικό δυτικό πνεύμα. Αντιμετώπισαν υπεροπτικά και ειρωνικά την αναφορά στα ιστορικά γεγονότα και τη νοσταλγία των προσφυγικών πληθυσμών, χαρακτηρίζοντάς την ως «συνεχής κλαψούρα για εθνικές συρρικνώσεις και χαμένες πατρίδες…» (Ριχάρδος Σωμερίτης, «Η ανατολίτικη μιζέρια μας», εφημ. Το Βήμα, 31 Μαρτίου 1996.)

[2] Το τμήμα αυτό της Β’ Πανελλαδικής δημοσιογραφικά εκφράστηκε κατ΄ αρχάς με το περιοδικό Σχολιαστής και στη συνέχεια με τη δημοσιογραφική ομάδα του «Ιού». (Πρβ.: «Ο φάκελος της Β’ Πανελλαδικής», Ελευθεροτυπία, 19 Ιανουαρίου 2003) Επηρέασε διάφορες εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, όπως το «Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα», στις οποίες μετέφερε τις ιστορικές ερμηνείες και τις αξιολογήσεις του για το ποιες κοινωνικές ομάδες ήταν «πολιτικά ορθές» ώστε να υποστηριχθούν. Οι Πόντιοι πρόσφυγες από την πρώην ΕΣΣΔ δεν ανήκαν στις ομάδες αυτές, παρότι την εποχή του Σχολιαστή είχε φιλοξενηθεί ένα σχετικό κείμενο στο περιοδικό.

[3] Ο Ιός της Κυριακής, “Ethnic Cleansing. Το ελληνικό Βιετνάμ», στο «Το άλλο ‘22», εφημ. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 11 Οκτωρίου 1992, σελ. 50.

[4] Σύμφωνα μ’ αυτό το σχήμα «…η οδύσσεια των εκτοπισμένων στα βάθη της Ανατολίας, η τραγική μοίρα των αιχμαλώτων, ο αποδεκατισμός των ελληνικών κοινοτήτων της Ιωνίας από τους Τούρκους εθνικιστές» έπονται της τουρκικής νίκης του ’22. (Ο Ιός της Κυριακής, ό.π.)

[5] Εισαγωγικό Κείμενο, περ. «Ελληνικό Παρατηρητήριο», έκδ. Δίκτυο 21 Μακεδονίας-Θράκης, τεύχ. 36, Νοέμβριος-Δεκέμβριος ’07. Στο Κείμενο αυτό η εμπλοκή της Ελλάδας στο Μικρασιατικό παρουσιάζεται ως εξυπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων των συμμάχων, οι οποίοι «μας έστειλαν», όπως ακριβώς συνέβη αργότερα και στην Κορέα.

[6] Αναφορά στην τότε πρόταση Μπουτάρη στο: «Ο Μιχάλης Τρεμόπουλος απαντάει σε όλα τα ερωτήματα των αντιπάλων του: ‘’Γιατί όχι οδός Κεμάλ Ατατούρκ;’’», συνέντευξη στο Σταύρο Θεοδωράκη, εφημ. Τα Νέα, 30 Μαϊου 2009. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου «Εσείς τι πραγματικά προτείνετε;» Ο Μ. Τρεμόπουλος απαντά: «Αυτό που είπε ο Μπουτάρης. Το στενό του Αποστόλου Παύλου που είναι δίπλα στο σπίτι του Ατατούρκ από το 1938 ώς το 1955 που έγινε το πογκρόμ της Πόλης λεγόταν Κεμάλ Ατατούρκ. Γιατί να μην επανέλθει;» Η επαναδιατύπωση της πρότασης Μπουτάρη από τον Τρεμόπουλο, προκάλεσε οργισμένες ανακοινώσεις των προσφυγικών οργανώσεων. Χαρακτηριστική του χάους που χωρίζει τις δύο πλευρές είναι η «Ανοιχτή Επιστολή» που εξέδωσε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων, όπου μεταξύ άλλων αναφερόταν: «Εδώ και αρκετό καιρό περιμέναμε να συναισθανθείς το βάρος των πολιτικών και ιστορικών ανοησιών που κατά καιρούς έχεις εκτοξεύσει, εις βάρος της ιστορίας, των προγόνων μας και της αξιολογήσεως των ιστορικών προσώπων….. Ως απάντηση της ανοήτου πολιτικά και ιστορικά προτάσεώς σου, σου προτείνουμε η οδός του Απ. Παύλου, η μισή να μετονομαστεί σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ και η άλλη μισή σε οδό Αδόλφου Χίτλερ…»

[7] «….Η ανάδυση της μικρασιατικής ταυτότητας σήμερα στους ελληνικούς προσφυγικούς πληθυσμούς και η διεκδίκηση ισότιμης συμμετοχής στο έθνος-κράτος των Ελλήνων, δημιουργεί μεγάλη αμηχανία στο παραδοσιακό παλαιοελλαδίτικο κατεστημένο, το οποίο με μεγάλη χαρά θα εκχωρούσε ένα σύγχρονο μικρασιατικό κίνημα (με πρωτοπορία του τον ποντιακό χώρο) στους ακροδεξιούς, είτε θα το σπίλωνε με ανυπόστατες κατηγορίες, αρνούμενο να το αποδεχτεί ως μια υπαρκτή συνιστώσα.» (Β. Αγτζίδης, ”Το επικίνδυνο πρόσωπο του παλαιοελλαδιτισμού ή πώς να κάνεις μια πετυχημένη προβοκάτσια”, περ. Ακρίτεια, δίμηνη έκδοση των Ακριτών του Πόντου Σταυρούπολης, Θεσσαλονίκη, Ιανουάριος 1998, σελ. 10.)

[8] Ο «Ιός» θα παρουσιάσει αργότερα το δράμα των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής, («Η Ρατσιστική υποδοχή των προσφύγων του 1922. Πάντα ανεπιθύμητοι», εφημ. Ελευθεροτυπία, 24 Ιανουαρίου 2010) με μια «εκμεταλλευτική πρόθεση», όπως θα σχολιαστεί : «Η ομάδα του “Ιού” της Κυριακής που θυμήθηκε το δράμα των προσφύγων της Καταστροφής του ‘22 και της άθλιας και εχθρικής αντιμετώπισής τους από το κράτος και τη Δεξιά για να υποστηρίξει τις απόψεις της για το μεταναστευτικό και τις δικές της εμμονές και ιδεοληψίες.» [«Ο Άρειος Πάγος, ο “Ιός” και ο νεοελληνικός αμοραλισμός», http://pontosandaristera.wordpress.com/2010/01/24/areios-pagos-ios/ (23-2-2010)]

[9] Ο Ιός της Κυριακής, «Τα στρέμματα της εθνικοφροσύνης», εφημ. Ελευθεροτυπία, 15 Μαρτίου 1998.

[10] Στη Φλώρινα, στη θέση των 32.925 μουσουλμάνων που απεχώρησαν κατέφθασαν 19.105 πρόσφυγες, ενώ στην Κοζάνη οι μουσουλμάνοι που έφυγαν ήταν 68.268 και οι πρόσφυγες που ήρθαν 53.051. [Ευστάθιος Πελαγίδης, Η αποκατάσταση των προσφύγων στη Δυτική Μακεδονία (1923-1930), εκδ. Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, 1994, σελ. 204.] Αυτό δε σημαίνει ότι η κεντρική διοίκηση δεν προσπαθούσε να αυξήσει τα ποσοστά των Ελλήνων κατοίκων στις Νέες Χώρες μετά τους Βαλκανικούς πολέμους. Με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών διευκολύνθηκαν κατά πολύ οι κρατικές επιδιώξεις. Η πολιτική αυτή παρουσιάζεται στο Dimitri Petzopoulos, The Balkan exchange of minorities and its impact upon Greece, εκδ. Mouton, Παρίσι, 1962.

[11] Θεοφυλακτος Κ. Θεοφυλάκτου, Γύρω απ’ την άσβεστη φλόγα, 2η έκδοση, εκδ. Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, 1997, σελ. 390-391.

[12] Σε τηλεγράφημα του Γενικού Διοικητή Μακεδονίας προς την υποδιοίκηση Καϊλαρίων στις 20 Ιουνίου 1923 αναφέρεται: Υπεβλήθησαν υμίν παράπονα ότι η απέναντι των προσφύγων στάσις υμών, το όσον αφορά εγκατάστασιν αυτών όσον και την περίθαλψιν δεν είνε ευνοϊκή και ότι η εν γένει πολιτεία υμών απέναντι αυτών ουχί εξυπηρετική και διευκολυντική» (Νικηφόρος Μαναδής, Εμπορικός Σύλλογος Πτολεμαϊδας από το 1923, έκδ. Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κοζάνης, Πτολεμαϊδα, 2007, σελ. 141.)

[13] Ιός, «Η ανατομία μιας σφαγής», εφημ. Ελευθεροτυπία, 27 Οκτωβρίου 2002.

[14] Μιχάλης Τρεμόπουλος, «Όχι στη Θράκη οι Πόντιοι», περ. Οικοτοπία, Μάρτιος 1990, σελ. 12. Στη Θράκη τελικά εγκαταστάθηκαν περίπου 20.000 από το σύνολο των 250.000 που έφτασε στην Ελλάδα μέσα σε μια δεκαετία, από το 1989. Η πραγματική κατάσταση των Ποντίων που είχαν ήδη εγκατασταθεί στη Θράκη δε φαίνεται να είναι τόσο ζηλευτή. Σε προκήρυξη που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1988 και υπογράφεται από «Επιτροπή Ποντίων» αναφέρεται σε βιασμό μιας Πόντιας από τη ΕΣΣΔ από έναν μουσουλμάνο τονίζεται η δυσμενής κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι Πόντιοι πρόσφυγες και σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους. Η προκήρυξη έχει ως τίτλο «Ο αντρικός σωβινισμός είναι ο ισχυρότερος απ’ όλους τους σωβινισμούς» και έχει ως υπέρτιτλο «Η Κομοτηνή και οι πραγματικές μειονότητες». Στην προκήρυξη επισημαίνεται : «Το συγκεκριμένο και πρωτοφανές για τη Κομοτηνή γεγονός ανέδειξε και κάποιες άλλες πλευρές. Όπως: τον ρατσισμό που επικρατεί στο χώρο της μουσουλμανικής μειονότητας στην αντιμετώπιση των γυναικών…Οι Έλληνες από την ΕΣΣΔ αποτελούν την ελληνική μειονότητα της Κομοτηνής με πολλά προβλήματα.. Στην Κομοτηνή αντιμετωπίζει τον ρατσισμό πολλών άσχετων νεοελλήνων και πολλών μουσουλμάνων…. Το τελευταίο γεγονός του βιασμού απέδειξε ότι οι Έλληνες από την ΕΣΣΔ, εκτός από στόχο ανεγκέφαλων νεοελλήνων αρχίζουν να αποτελούν και πεδίο σεξιστικών ορέξεων των μουσουλμάνων».

http://kars1918.wordpress.com/

Διαβάστε περισσότερα...

"Ελληνόφωνος" δηλώνει ο νέος πρόεδρος της ΔΕΘ

Ο δικηγόρος Γιάννης Κωνσταντίνου είναι ο νέος πρόεδρος της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης που διόρισε το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ. Σε παρουσίαση του «Μακεδονικού Αναγνωστικού» είχε δηλώσει: «Είμαι ένας ευρωπαίος ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΣ κεντροαριστερός δικηγόρος». Τον πιστεύουμε. Είναι αναμφίβολα «ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΣ». Γι' αυτόν τον προτίμησε ο νέος πατριωτισμός που εκφράζει το ΠΑΣΟΚ του ΔΝΤ.

Η ιστορία της παρουσίασης του "Μακεδονικού" αναγνωστικού.

Θεσσαλονίκη, 13 Νοεμβρίου 2006. Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Θεσσαλονίκης. Παρουσίαση του «Μακεδονικού Αναγνωστικού», ενός βιβλίου που αξιοποιείται έντονα από τη σκοπιανή προπαγάνδα για την απόδειξη ενός παιδικού παραμυθιού που γίνεται πιστευτό από όλους όσοι αγνοούν την Ιστορία. Δηλαδή, για την ύπαρξη «μακεδονικού» έθνους διάφορου από το ελληνικό. Εννοείται ότι δεν πρόκειται για ελληνικό αναγνωστικό, αλλά για εγχειρίδιο γραμμένο στο ιδίωμα των Σκοπίων. Δίπλα στο πάνελ ένα πανό όπου δέσποζε το πρόσωπο του Γκότσε Ντέλτσεφ, του εθνικού ήρωα της FYROM. Ανάμεσα στους παρουσιαστές του βιβλίου ο εκπρόσωπος του κόμματος Ουράνιο Τόξο κ. Βοσκόπουλος που αυτοπροσδιορίστηκε ως «εθνικά Μακεδόνας για πολιτικούς λόγους», ο κ. Ονσούνογλου που συστήθηκε ως «Οθωμανός», ο κ. Τριαρίδης που είπε ότι είναι «ελληνόγλωσσος Σαλονικιός» και... ο κ. Μιχάλης Τρεμόπουλος! Ο εσχάτως διάσημος επικεφαλής των Οικολόγων Πράσινων.


Η τηλεοπτική σιωπή

Σε αυτή την εκδήλωση, που πολύ δύσκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως φιλελληνική, ο κ. Τρεμόπουλος μίλησε πολύ ανοιχτά για τα εθνικά μας θέματα, την έννοια της πατρίδας, τη Μακεδονία, τα Σκόπια, τις μειονότητες και τα ζητήματα του αυτοπροσδιορισμού των ατόμων και των συλλογικοτήτων. Αυτά αποφεύγει να τα επαναλάβει, αν και έχει δεχτεί επανειλημμένως προκλήσεις και προσκλήσεις στα τηλεοπτικά πάνελ από συνομιλητές, κυρίως του ΛΑΟΣ. Οι λόγοι είναι προφανείς. Οι επί του Μακεδονικού απόψεις του είναι μάλλον αντιδημοφιλείς, ενώ ο γενικός και αόριστος όρος «οικολογία» είναι συμπαθέστατος και συνιστά δημοσκοπικό... πασπαρτού. Ομως, στα πλαίσια ενός ειλικρινούς πολιτικού διαλόγου που οφείλουν να κάνουν τα κόμματα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ο κ. Τρεμόπουλος οφείλει στο κοινό, αλλά και στον εαυτό του, ξεκάθαρες εξηγήσεις, χωρίς υπεκφυγές και μισόλογα. Οπως ακριβώς στάθηκε εκείνη τη δύσκολη μέρα όπου παρουσιάζοντας το «Μακεδονικό Αναγνωστικό» δέχτηκε τις ερωτήσεις αντιφρονούντων εθνικιστών, απλών Θεσσαλονικιών νέων, ηλικιωμένων και δημόσιων προσώπων, χωρίς να αποφύγει καμία απάντηση. Περιήλθε, λοιπόν, με κάπως «κινηματογραφικό» τρόπο στην κατοχή μας το βίντεο με την παρουσίαση του βιβλίου (παρακάτω) και παραθέτουμε κάποια σημαντικά σημεία από τις παρεμβάσεις του κ. Τρεμόπουλου προς κρίση του κοινού.


«Η Θεσσαλονίκη δεν ήταν ελληνική»

Στην εκκίνηση της δικής του εισήγησης ο κ. Τρεμόπουλος όρισε την πατρίδα με έναν τρόπο που ενδέχεται να ξενίσει την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Πατρίδα μας δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η παιδική μας ηλικία: «Ευχαριστώ για την πρόσκληση τους διοργανωτές αυτής της συνέντευξης Τύπου, η οποία έχει στόχο να παρουσιάσει αυτό το βιβλίο. Ηδη έχει παρουσιαστεί και στην Αθήνα και προκάλεσε αντίστοιχο ενδιαφέρον από κάποιους πολιτικά περιθωριακούς κύκλους, οι οποίοι νομίζουν ότι είναι στην αιχμή του δόρατος ενός κλίματος που έχει μάθει να πουλάει και να ζει από τον πατριωτισμό. Η ιστορία του θεσμού του έθνους-κράτους έχει δύο, δυόμισι αιώνες βάθος. Βέβαια, άλλα είναι τα σύνολα εκείνα πάνω στα οποία ένας άνθρωπος αποκτούσε και αποκτά ταυτότητα. Βέβαια, για να χαραχθούν κάποιες γραμμές συνόρων έχουν χυθεί ποτάμια αίματος. Αυτό που μένει είναι η πραγματικά σοφή προσέγγιση, επιστημονική μεν, αλλά πολύ απλή, ότι πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία. Εκεί ξαναρχόμαστε και τελικά αυτό είναι που αγαπάμε και αυτό εμείς τουλάχιστον είμαστε διαθέσιμοι να υπερασπίσουμε».

Στη συνέχεια, η τοποθέτησή του θα μπορούσε να απογοητεύσει όλους τους Ελληνες που έχουν εδραία πεποίθηση ότι η συμπρωτεύουσα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του έθνους μας. Ο αρχηγός του κόμματος Οικολόγοι Πράσινοι... έγραψε ιστορία αναφέροντας ότι η Θεσσαλονίκη το 1912 δεν ήταν ελληνική και ούτε λίγο, ούτε πολύ, οι ελληνικές αρχές, έπειτα από την απελευθέρωση «συμπεριφέρθηκαν μετά το 1912 σαν ξένοι μέσα στη νύχτα που ήρθαν και έσκισαν σελίδες από το βιβλίο της Ιστορίας της πόλης». Παραθέτουμε την ακριβή απομαγνητοφώνηση των λόγων του:

«Για μας, το να ασχολείται κανείς με την τοπική Ιστορία δεν είναι μόνο ένα χρέος στο να αποκαθιστά κάποια κομμάτια της Ιστορίας, είτε της πόλης της Θεσσαλονίκης είτε της χώρας. Ακριβώς επειδή κάποιοι συμπεριφέρθηκαν μετά το 1912 σαν ξένοι μέσα στη νύχτα που ήρθαν και έσκισαν σελίδες από το βιβλίο της Ιστορίας της πόλης.

»Βέβαια, η Θεσσαλονίκη, το 1912, όταν μπήκε ο Ελληνικός Στρατός δεν ήταν ελληνική. Εγινε ελληνική και έπρεπε να γίνει με μια διαδικασία, η οποία ανέδειξε και εξέθρεψε ένα στρώμα που έχει μάθει να κάνει τον πατριωτισμό επάγγελμα και ταυτόχρονα να δημιουργεί εκείνες τις ιδεολογίες αλλά και τις συγκεκριμένες πρακτικές και μάλιστα πολιτικές συμπεριφορές, για τις οποίες αυτή η πόλη, με ειλικρίνεια, θα έπρεπε να ντρέπεται τουλάχιστον για ένα κομμάτι αυτής της Ιστορίας. Γιατί είχαμε και εδώ, στη διάρκεια του μεσοπολέμου, ανάπτυξη εκείνων των κινημάτων που πάτησαν και στην αντίστοιχη ανάπτυξη κινημάτων, του φασισμού, του ναζισμού. Εδώ ήταν το φυτώριο όπου αναπτύχθηκε πανελλαδικά η γνωστή, σε αυτούς που τουλάχιστον ασχολούνται με την πολιτική Ιστορία, “Εθνική Ενωση Ελλάς” που κατάφερε να έχει μέχρι και 27 παραρτήματα σε ολόκληρη τη χώρα».

To βίντεο από την εκδήλωση για την παρουσίαση του «Μακεδονικού Αναγνωστικού εξασφάλισε ο Γιάννης Κουριανίδης , δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης και άρτι παραιτηθείς (από τις κομματικές του ιδιότητες λόγω του άγους της υπερψήφισης του ΔΝΤ) από το ΛΑΟΣ.

«Κρητικοί χωροφύλακες καταπίεζαν Οθωμανούς»

Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης σημειώθηκε ένταση μεταξύ του πάνελ και του κοινού. Αποχωρώντας, ένας από τους διαφωνούντες με τις θέσεις των εισηγητών του «Μακεδονικού Αναγνωστικού» είπε στον κ. Τρεμόπουλο: «Το όνομά σας είναι Τρεμόπουλος. Τρέμετε!» Η απάντηση του κ. Τρεμόπουλου σίγουρα θα φανεί εξαιρετικά προσβλητική σε εκατομμύρια συμπολίτες μας: «Τρέμουν οι εχθροί μου. Και αν θέλετε να ξέρετε, τις καταλήξεις αυτές σε -όπουλος στη δυτική Μακεδονία τις δώσανε Πελοποννήσιοι γραφιάδες. Γιατί αυτός ο τόπος, είτε κατοικούνταν από Ελληνες είτε από Εβραίους, Οθωμανούς, οτιδήποτε, υπέφερε από τους Πελοποννήσιους γραφιάδες και από τους Κρητικούς χωροφύλακες. Αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να σβηστεί μονοκοντυλιά».

Σε αυτή τη δευτερολογία του, ο διασημότερος οικολόγος στη χώρα είπε ξεκάθαρα κάτι που μάλλον αποφεύγει να διατυπώσει ανοιχτά στις τηλεοπτικές συνεντεύξεις του. Υποστηρίζει απόλυτα το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Αν τον ερμηνεύουμε σωστά, τότε κάλλιστα μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι Σκοπιανοί μπορούν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες. Τρεμόπουλος έφη: «Αυτοί που υποδέχτηκαν τους πρόσφυγες του 1923, αυτοί οι οποίοι καλοβλέπουν όλους τους ανθρώπους, οι οποίοι μιλούν στο όνομα της συνύπαρξης, στο όνομα της ελεύθερης έκφρασης, της δημοκρατίας, της ανοχής, της ανεκτικότητας, είναι αυτοί που υπερασπίζονται εκδηλώσεις σαν τη σημερινή.

»Οποιος εδώ βρίσκει φιλόξενο έδαφος για να αναπτύξει τις όποιες απόψεις του, να παραμυθιαστεί για άλλη μία φορά, να αποδείξει στον εαυτό του και τους γύρω του πόσο πολύ πατριώτης και ήρωας είναι, θα έπρεπε να μας λέει και “ευχαριστώ”. Ακριβώς επειδή δόθηκε η δυνατότητα στο φιλόξενο τούτο χώρο να ανθίσει η άλλη άποψη της άλλης Θεσσαλονίκης. Δεν φοβόμαστε να συγκρουστούμε με τις πλειοψηφίες, κύριέ μου, και δεν είμαστε εμείς αυτοί που δεν είναι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ούτε έχετε μπροστά σας εκπροσώπους κάποιας άλλης χώρας. Εχετε ανθρώπους που υπερασπίζονται το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό. Το δικαίωμα στην ανοχή, τη διαφορά. Αυτά είναι άγνωστες λέξεις για ένα μεγάλο κομμάτι της Θεσσαλονίκης. Ενα μεγάλο κομμάτι που έχει κάνει τον πατριωτισμό επάγγελμα και ακριβώς η ιδεολογία αυτή είναι που επαναλαμβάνεται και κυριαρχεί πολλές φορές και διαμορφώνει και διαστρεβλώνει νεότερες συνειδήσεις.

»Η αγάπη για την πατρίδα σου, για μένα, αν θέλετε, είναι αγάπη για την πόλη αυτή. Γνωρίζω την Ιστορία και ταυτίζομαι με αυτήν και την υπερασπίζομαι από κάθε εχθρό, όχι τη στιγμή της σύγκρουσης σε κάποια σύνορα, αλλά εδώ και τώρα, από αυτούς που την υποβαθμίζουν, είτε όσον αφορά την ποιότητα ζωής είτε όσον αφορά την ποιότητα των σχέσεων ή την ποιότητα της δημοκρατίας. Επί τόσα χρόνια, μονοπωλείτε με κυρίαρχο λόγο, διαμορφώνετε συνειδήσεις, παραμυθιάζεστε και παραμυθιάζετε τις νέες γενιές και δεν δέχεστε έστω και αυτή τη στιγμή να ακουστεί με τον πιο σεμνό τρόπο που έχω δει σε αυτή την πόλη να κατατίθεται μια άλλη άποψη. Αυτό ήρθα εδώ να υπερασπίσω».

Μεταπτυχιακό στα Σκόπια

Ενδέχεται κάποιος αναγνώστης να απορήσει με τη στάση του κ. Τρεμόπουλου απέναντι στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων. Αν βρισκόταν στην παρουσίαση του «Μακεδονικού Αναγνωστικού», δεν θα χρειαζόταν να απορήσει. Ο κ. Τρεμόπουλος αποκάλυψε τι τον συνέδεσε με το γειτονικό κρατίδιο: «Βρέθηκα στα Σκόπια πολύ νωρίς, επειδή αυτό επέβαλε και το μεταπτυχιακό μου, γύρω στο 1991. Ο Θανάσης Παρίσης ήταν πολύτιμος συνεργάτης. Ενα από τα πρώτα ερωτήματα που έθεσα όταν βρέθηκα πρώτη φορά στα Σκόπια ήταν “Και εγώ είμαι Μακεδόνας. Και εσύ δεν πρέπει να βρεις έναν προσδιορισμό ώστε να μην υπάρχει σύγχυση;” Η απάντηση που πήρα ήταν η εξής: “Εσύ έχεις μια ταυτότητα. Είσαι Ελληνας και δευτερευόντως Μακεδόνας. Οταν εγώ δεν θέλω να είμαι ούτε Ελληνας, ούτε Αλβανός, ούτε Σέρβος, ούτε Βούλγαρος, τότε τι είμαι;” Εχει λοιπόν υποχρέωση να σεβαστεί κάποιος αυτό το ερώτημα και να δώσει εκείνες τις απαντήσεις που είναι αντίστοιχες με το πνεύμα της ανοχής στη διαφορά που θα υπερασπιζόμαστε σε κάθε ευκαιρία». Σε αυτό το κλίμα και με τέτοιου είδους εισηγήσεις εξελίχθηκε η εκδήλωση για την παρουσίαση του «Μακεδονικού Αναγνωστικού». Με πολλή ένταση, πολύ λόγο για την καταπίεση των «εθνικά Μακεδόνων» από το επίσημο ελληνικό κράτος, με πολλές αναφορές στο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, αλλά ταυτόχρονα και με διάθεση να διαφοροποιηθούν οι ομιλητές από το γενικό περί πατριωτισμού αίσθημα του ελληνικού λαού.

http://adiavroxoi.blogspot.com/2010/07/blog-post.html

Διαβάστε περισσότερα...

Εξυμνεί τον Τρεμόπουλο ο τουρκικός τύπος

Η Hürriyet [31/5] στις εσωτερικές της σελίδες με τίτλο «Στη Θεσσαλονίκη πρέπει να υπάρχει μια Λεωφόρος Ατατούρκ και στην Κωνσταντινούπολη μια Λεωφόρος Βενιζέλου» καταχωρεί ανταπόκριση του Γιώργου Κιρμπάκη από την Αθήνα, που αναφέρεται σε δηλώσεις του Μιχάλη Τρεμόπουλου, αρχηγού του κόμματος των Πρασίνων, στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ.
Ο ίδιος ανέφερε ότι, μεταξύ των ετών 1938 – 1955, ο δρόμος, στον οποίο είχε γεννηθεί ο Ατατούρκ, έφερε την ονομασία «Οδός Κεμάλ Ατατούρκ». Όμως, μετά τα Σεπτεμβριανά του 1955, η ονομασία του δρόμου άλλαξε σε «Οδό Βασιλέως Παύλου». Ο Τρεμόπουλος αναρωτήθηκε γιατί να μην υπάρχει στη Θεσσαλονίκη μια οδός Κεμάλ Ατατούρκ. Παράλληλα, ζήτησε να δοθεί σε έναν δρόμο της Τουρκίας και το όνομα του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η μητέρα του Τρεμόπουλου κατάγεται από την Αδριανούπολη. Ο ίδιος, στην ερώτηση «κατά την άποψή σας, ποιοι είναι οι ήρωες της Θεσσαλονίκης», είπε: «Ο Ναζίμ Χικμέτ».

Η Sabah [31/5] στις εσωτερικές της σελίδες με τίτλο «Οι ερωτευμένοι με την Τουρκία υποψήφιοι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου» καταχωρεί ανταπόκριση του Στέλιου Μπερμπεράκη από την Αθήνα, στην οποία αναφέρεται ότι στις επικείμενες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στην Ελλάδα θέτουν τη σφραγίδα τους η Τουρκία και οι συμπαθούντες αυτήν. Ένας εξ αυτών είναι και ο αρχηγός του κόμματος των Πρασίνων, δημοσιογράφος από τη Θεσσαλονίκη, Μιχάλης Τρεμόπουλος, ο οποίος είναι θαυμαστής του Ατατούρκ. Οι άλλοι υποψήφιοι του κόμματος είναι ο Κωνσταντινουπολίτης ηθοποιός Αντώνης Καφετζόπουλος και ο Ιρλανδός μουσικός Ross Daly.

Η Radikal [31/5] στις εσωτερικές της σελίδες με τίτλο «Στην Ελλάδα Ατατουρκιστής υποψήφιος» αναφέρεται στην υποψηφιότητα Μιχάλη Τρεμόπουλου.

totefteri.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...

4ος ....πόλος και 5η φάλαγγα

Σε τέταρτη δύναμη αναδεικνύουν οι δημοσκοπήσεις τους "Πράσινους" οικολόγους του κ Τρεμόπουλου (βλέπε παλαιότερη ανάρτηση) σύμφωνα με τις σημερινές εφημερίδες .Αναρωτιώμαστε πόσοι Έλληνες θα επέλεγαν συνειδητά τον θαυμαστή του Μουσταφά Κεμάλ ,εάν γνώριζαν τι πρεσβεύει στα εθνικά θέματα...

Για τον λόγο αυτό παραθέτουμε ενα εξαιρετικό βίντεο απο την παρουσίαση του Σκοπιανού αναγνωστικού στην Θεσσαλονίκη με πρωταγωνιστές τους κκ Τρεμόπουλο ,Ουζούνογλου (Οθωμανός ελληνόφωνος κατα δήλωση του) και Βοσκόπουλο

Η κατακλείδα του κυρίου ..4ος πόλος, για την Μακεδονία ? :

"Αυτός ο χώρος (Μακεδονία) υπέφερε από τους Πελοποννήσιους γραφιάδες και τους Κρητικούς Χωροφύλακες"

Διαβάστε περισσότερα...

Οικολόγοι και εθνικά θέματα

Το ιστολόγιο συνήθως δεν καταπιάνεται με θέματα εσωτερικής πολιτικής ,στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως θα κάνουμε μια εξαίρεση λόγω του εξόχως "γκαιμπελικού" παιχνδιού που στήνεται στην πλάτη του Έλληνα ψηφοφόρου με αφορμή της επερχόμενες ευρωεκλογές..

Όπως προφανώς καταλάβατε ,αναφερόμαστε στις θέσεις των λεγομενων Οικολόγων Πρασινων για τα εθνικά θέματα ,θέσεις που πολλές φορές αγγίζουν τα όρια εθνικής μειοδοσίας ..Ακολουθεί ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε χθές στο Αντίβαρο και περιέχει μερικές απο τις θέσεις των "οικολόγων" του Τρεμόπουλου (δείτε προηγούμενη ανάρτηση) για τα εθνικά θέματα.

Γκαιμπελικό παιχνίδι των μεγαλοεκδοτών και καναλαρχών υπέρ των Οικολόγων-Πρασίνων

Γράφει ο “πραγματικὀς οικολόγος”

Γκαιμπελικό παιχνίδι των μεγαλοεκδοτών και καναλαρχών υπέρ των Οικολόγων με τις βαθιά μειοδοτικές θέσεις για τα εθνικά θέματα

ΟΛΟΙ οι εκδότες, καναλάρχες και τηλε-δημοσιογραφοι ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ τις ακραίες θέσεις των Οικολόγων Πράσινων για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής. ΤΑ ΚΡΥΒΟΥΝ όμως για να εξαπατήσουν τους ψηφοφόρους, το εθνικό δηλαδή ακροατήριο, που το ΜΟΝΟ που γνωρίζει είναι: Οικολόγοι Πράσινοι = οικολογία.
Πρόκειται για αισχίστου είδους πλύση εγκεφάλου απο τα ΜΜΕ υπέρ των Οικολόγων Πράσινων, μέχρι και ο Κύρτσος τους αποθέωνε προχθές…

Για να δούμε αν πάρουν έστω και 2% αν μάεθι ο κόσμος τις καλά κρυμμένες θέσεις τους…

Οι θέσεις των ΟικοΠράσινων για την εξωτερική πολιτική πάντως δεν θα μείνουν κρυφές:

Την Δευτέρα 18 Μαΐου 2009 και ώρα 7:30μ.μ., τα περιοδικά και οι εφημερίδες Οικολογείν, Χριστιανική και Άρδην διοργανώνουν εκδήλωση με τίτλο: Ευρώπη και εκλογές: Η οικολογία και οι «Πράσινοι», η οικονομική κρίση, η είσοδος της Τουρκίας στην Ε.Ε. Ομιλητές θα είναι οι: Γιάννης Σχίζας, Γιώργος Καραμπελιάς, Γιάννης Ζερβός, Σταύρος Λυγερός και Στάθης Σταυρόπουλος (ΣΤΑΘΗΣ). Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών (Ακαδημίας και Γενναδίου 8 – 7ος Όροφος).
Για να δούμε μερικές “ωραίες” πρόσφατες θέσεις των Οικολόγων

Τρεμόπουλος 1
http://www.bulls.gr/read_op.php?oid=1276&mid=192
Συμμετοχή Τρεμόπουλου στην κίνηση κατάδοσης της χώρας ως υποθάλπουσας εγκληματίες πολέμου που συμμετείχαν στην σφαγή των Μουσουλμάνων στην Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας.
Μεταξύ άλλων αναφέρεται:
“Έλληνες «εθελοντές» (οι επώνυμες μαρτυρίες τους έχουν δημοσιευθεί) πολέμησαν στη Bοσνία με τον Kάρατζιτς και τον Mλάντιτς και –ατιμάζοντάς την– ύψωσαν την ελληνική σημαία στη Σρεμπρένιτσα την ώρα της μεγάλης σφαγής.H Eλληνική Πολιτεία έχει συνεπώς την υποχρέωση και συγγνώμη να ζητήσει δημοσίως από τις οικογένειες των 8.000 σφαγιασθέντων και να απαιτήσει να λογοδοτήσουν όσοι έλληνες «εθελοντές» συνέπραξαν στο μεγάλο έγκλημα και οι γνωστοί-άγνωστοι που τους ενέπλεξαν. Tο απαιτούμε”.
Με άλλα λόγια, καταγγέλλεται το ελληνικό κράτος στο εσωτερικό και διεθνώς ως έχον συμμετοχή στο ολοκαύτωμα της Σρεμπρένιτσα, επειδή, πιθανώς κάποιοι Έλληνες πολίτες πήγαν με δική τους πρωτοβουλία στη Βοσνία εκείνα τα χρόνια, προσφέροντας, όπως είναι σε όλους γνωστό –ακόμη και στους εισαγγελείς του ειδικού διεθνούς δικαστηρίου που ΔΕΝ άσκησαν καμία δίωξη εναντίον κανενός Έλληνα-, ανθρωπιστική βοήθεια, ασχέτως τι παραμύθια σέρβιραν μετά στους συγχωριανούς τους. Και λυπημένοι όλοι αυτοί –μεταξύ τους και ο Τρεμόπουλος- που δεν παραπέμφθηκε η Ελλάδα, συντάσσουν το κατάπτυστο κείμενο ζητώντας από την Ελλάδα να ζητήσει συγνώμη, να αναγνωρίσει δηλαδή την ενοχή της και συνεπώς να ζητήσει … από μόνη της να παραπεμφθεί και αυτή στην Χάγη μαζί με τον Μιλόσεβιτς και τους άλλους πραγματικά υπαίτιους αυτής της μελανής σελίδας της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.

Τρεμόπουλος 2
http://ecology-salonika.org/lib/?p=421
Η αυθεντική σαφής προτίμηση του Τρεμόπουλου για την ονομασία της οδού Αποστόλου Παύλου στην Θεσσαλονίκη ως Κεμάλ Ατατούρκ, καταγεγραμμένη στο ίδιο το site του Τρεμόπουλου!

Τρεμόπουλος 3
http://panosz.wordpress.com/2008/04/10/tsamides/#comment-36290
Τρεμόπουλος υπέρ του να ανακινηθεί θέμα Τσάμηδων, με προσωπική αφήγηση για τις σφαγές και το παιδομάζωμα που έκανε ο ελληνικός στρατός…

Τρεμόπουλος 4
http://ecology-salonika.org/lib/?p=421
(Τι καλά που περνούσαμε μαζί με τους Τούρκους…) «…στους πρόσφυγες, πέρα από την πίκρα και τον πόνο για τον ξεριζωμό, δεν υπήρχε το μίσος για τους Τούρκους που υπάρχει τώρα. Το μίσος και η εμπάθεια καθώς και η ανιστόρητη, υστερική και άδικη σύγκριση του Κεμάλ με τον Χίτλερ είναι προϊόν της δεκαετίας του 90 και τής προσπάθειας ορισμένων κύκλων να αναθεωρήσουν την πρόσφατη ιστορία μας γράφοντας και λέγοντας ότι τους κατέβει (για διάφορους λόγους). Με μια λέξη είναι προϊόν του εθνολαϊκισμού”.

Χρυσόγελος
http://efhbos.wordpress.com/2009/02/12/xrysogelos/
Χρυσόγελος για το «Μακεδονικό»: Υπέρ του αυτοπροσδιρισμού των Σκοπιανών, υπέρ της αναγνώρισης μειονότητας «Μακεδόνων» στην Ελλάδα, υπέρ της επίσημης διδασκαλίας από το ελληνικό κράτος των «μακεντόντσι» (σε ποιους άραγε;).
Έφηβος: Ποιες είναι οι θέσεις σας για το «Μακεδονικό»;
Νίκος Χρυσόγελος: Για το «Μακεδονικό», οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις έχουν τεράστια ευθύνη γιατί δεν επίλυσαν το θέμα αυτό τότε που υπήρχαν ρεαλιστικές δυνατότητες για επίλυση.
Για πολλά ακόμα χρόνια η εκκρεμότητα μπορεί να κάνει ζημιά στη χώρα:
- Στο εξωτερικό εφημερίδες, χάρτες, εγκυκλοπαίδειες, τουριστικοί οδηγοί, αναφέρουν πια όλο και πιο συχνά τη γειτονική χώρα ως «Μακεδονία» και την ελληνική Μακεδονία όλο και συχνότερα ως σκέτη Βόρεια Ελλάδα.
- Η ιστορική μνήμη των ξένων αφορά κυρίως την πολυεθνική Μακεδονία του 1900 και ελάχιστα την αρχαιότητα και το Μ. Αλέξανδρο (που θεωρείται επίκαιρος όσο και ο Μ. Ναπολέων).
Η μέχρι τώρα θέση των Πράσινων στο ευρωκοινοβούλιο απηχεί σε μεγάλο βαθμό την αρνητική διάθεση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης απέναντι στα ελληνικά επιχειρήματα. Δεν είναι εύκολα κατανοητός ο φόβος μιας ευρωπαϊκής χώρας, που ανήκει στις 29 πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, με οικονομικούς παράγοντες που ελέγχουν πάνω από το 1/3 των δραστηριοτήτων της γειτονικής χώρας. Μπορεί να μετριαστεί μόνο με την εκλογή ευρωβουλευτή από τους Οικολόγους Πράσινους, που θα μπορεί να θέτει τις θεμιτές, όχι παράλογες, ελληνικές ευαισθησίες με όρους κατανοητούς από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
Στο πρόγραμμα των Οικολόγων Πράσινων αναφέρεται ότι καμιά εθνότητα (στην ευρύτερη γεωγραφική Μακεδονία) δεν είναι πιο Μακεδόνες από τις υπόλοιπες και ότι το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού αφορά και τις περιφέρειες (άρα και την ελληνική Μακεδονία). Δίπλα στα 2,5 εκατομμύρια Έλληνες Μακεδόνες μπορούν να υπάρχουν και συμπολίτες μας με διαφορετική εθνοτική συνείδηση και ταυτότητα. Γιατί θα πρέπει να το φοβόμαστε αν δεν συνδέεται με αλλαγές συνόρων ή απειλές; Δεν είναι λογικό να γίνουν αποδεκτοί με τον αυτοπροσδιορισμό που χρησιμοποιούν στη γλώσσα τους, ως Μακεντόντσι, που δε θίγει σε τίποτα τους Έλληνες Μακεδόνες”;

Παρασκευόπουλος-Τρεμόπουλος
http://www.ecogreens.gr/gr/modules.php?name=News&file=article&sid=759
Θέση υπέρ της αναγνώρισης της ΦΥΡΟΜ ως Μακεδονία, με βάση το “δικαίωμα” του αυτοπροσδιορισμού για το οποίο αγωνίζονται οι “πράσινοι”.”Για μας είναι δεδομένο ότι η ευρύτερη Μακεδονία έχει πολυεθνική ιστορία αιώνων και καμιά εθνότητα ή χώρα δεν είναι «πιο Μακεδόνες» από τις υπόλοιπες».

Διαβάστε περισσότερα...