Κενό στην ασφάλεια

Του Φοίβου Κλόκκαρη, Αντιστράτηγου ε.α.

Με αφορμή πρόσφατη συνέντευξη του Αρχηγού της Εθνικής Φρουράς (Ε.Φ.) αντιστρατήγου Πέτρου Τσαλικίδη, στον δημοσιογράφο Άδωνη Παλληκαρίδη στην εφημερίδα «Σημερινή» (σελ 22-23 , 27 Ιουνίου 2010) με θέμα «Το αξιόμαχο της Ε.Φ.», είναι σκόπιμο να αναφερθούμε σε ένα μεγάλο κενό, που επηρεάζει αρνητικά την άμυνα της Κυπριακής Δημοκρατίας (Κ.Δ.).
Η Τουρκία, από τη δεκαετία του 1950, έθεσε ως στόχο το στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου και έκτοτε προωθεί συστηματικά τη στοχοθεσία της, με αποφάσεις του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) της Τουρκίας. Οι επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας σε βάρος της πατρίδας μας υλοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό με την τoυρκική εισβολή το 1974 και συνεχίζεται η προσπάθειά της για ολοκλήρωσή τους, με λύση του Κυπριακού παρόμοια με εκείνη του σχεδίου Ανάν.

Η στρατηγική της Τουρκίας για την Κύπρο εστιάζεται στην εκτίμησή της, ότι αποτελεί ζωτικό χώρο πλησίον των ακτών της Τουρκίας, η οποία πρέπει να ασκεί τον πλήρη έλεγχό του, για λόγους οι οποίοι σχετίζονται με την ασφάλειά της και την επιδίωξή της να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Ελληνισμός της Κύπρου διατρέχει σοβαρό κίνδυνο επιβίωσης, λόγω της επιθετικότητας της Τουρκίας. Ο τομέας της ασφάλειας είναι πρωταρχικής σημασίας, η απειλή είναι συγκεκριμένη και η άμυνα της ΚΔ θα έπρεπε να αποτελεί την κορωνίδα της εθνικής στρατηγικής της.

Το μεγάλο κενό στην άμυνά μας, που επηρεάζει και όλους τους συντελεστές της, είναι η απουσία αμυντικής πολιτικής (στρατηγικής). Η Κ.Δ. δεν θεσμοθέτησε αρμόδιο όργανο, υπεύθυνο για τη σύνταξη και υλοποίηση αμυντικής πολιτικής και το χειρισμό κρίσεων. Στο παρελθόν έγιναν προσπάθειες με πρωτοβουλία της ηγεσίας της Ε.Φ., για τη δημιουργία οργάνου και τη θεσμοθέτηση αμυντικής πολιτικής, χωρίς αποτέλεσμα.

Όλες οι σοβαρές χώρες διαθέτουν όργανα θεσμοθέτησης αμυντικής στρατηγικής (Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας στις ΗΠΑ και Τουρκία, Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικής πολιτικής και Άμυνας στην Ελλάδα κλπ) και αντίστοιχα θεσμικά κείμενα όπως «Η Λευκή Βίβλος για την Άμυνα» σε Γαλλία και Αγγλία.

Η αμυντική πολιτική καθορίζει συγκεκριμένους στόχους, που αποτελούν τον καθοδηγητικό φάρο της αμυντικής σχεδίασης, του δόγματος επιχειρήσεων, της δομής των δυνάμεων και των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Η αναδιοργάνωση της Ε.Φ. πρέπει να βασίζεται στους στόχους της αμυντικής πολιτικής και την εκτίμηση του βαθμού κινδύνου (risk assessment). Δηλαδή, η συγκεκριμένη αναδιοργάνωση της Ε.Φ. και το επίπεδο μαχητικής ισχύος της, σε ποιο βαθμό ανταποκρίνεται στους στόχους της αμυντικής στρατηγικής και σε ποιο βαθμό αντιμετωπίζεται η συγκεκριμένη εχθρική απειλή.

Το μεγάλο κενό στην άμυνά μας εντοπίζεται στην απουσία αμυντικής πολιτικής και των μέσων υλοποίησής της, που προϋποθέτουν επαρκείς προϋπολογισμούς (ΠΥ) για την Άμυνα. Η συνεχής συρρίκνωση των ΠΥ άμυνας, από εμφανίσεως του σχεδίου Ανάν, δημιούργησε σοβαρότατα προβλήματα στον τομέα του εκσυγχρονισμού των οπλικών συστημάτων και δυσμενείς επιπτώσεις στο ηθικό του προσωπικού της Ε.Φ. Η θέση της πλευράς μας στις συνομιλίες για αποστρατιωτικοποίηση του κυπριακού κράτους στα πλαίσια μιας λύσης, επιτείνει το πρόβλημα του ηθικού. Και μόνο το γεγονός ότι η Τουρκία εμμένει με διατήρηση επεμβατικών δικαιωμάτων στα πλαίσια μιας λύσης, είναι ικανή συνθήκη για να αναθεωρήσει η πλευρά μας τη θέση της για την αποστρατιωτικοποίηση του κυπριακού κράτους, όπως επισημαίνει ο αρθρογράφος της «Σημερινής» Σάββας Ιακωβίδης σε άρθρο του (26 Ιουνίου 2010) με τίτλο «Η αποστρατιωτικοποίηση παραδίδει την Κύπρο στην Τουρκία».

Έστω και σήμερα, είναι αναγκαίο στην ημικατεχόμενη πατρίδα μας, να αναθεωρηθεί η θέση μας για αποστρατιωτικοποίηση του κυπριακού κράτους, να συγκροτηθεί αρμόδιο θεσμικό όργανο (π.χ. ΣΕΑ), να συνταχθεί αμυντική πολιτική και να αναθεωρηθούν ριζικά οι επιλογές μας στους ΠΥ άμυνας. Αν δεν αντιμετωπισθεί η άμυνά μας σ' αυτή τη σοβαρή βάση, το μέλλον θα είναι δυσοίωνο. Για να κτίσουμε αξιόπιστη άμυνα, χρειαζόμαστε αρχιτεκτονικό σχέδιο (αμυντική πολιτική) και τα μέσα για την υλοποίησή του, που εξασφαλίζονται με τους ΠΥ άμυνας. Στην περίπτωσή μας αντιμετωπίζονται σοβαρά προβλήματα και στα δύο.

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Νταβούτογλου και Αποστρατιωτικοποίηση

Του Φοίβου Κλόκκαρη, Αντιστράτηγου ε.α.

Στα πλαίσια των συνομιλιών για λύση του Κυπριακού η πλευρά μας υποστηρίζει την αποστρατιωτικοποίηση του Κυπριακού Κράτους. Να μην έχει ένοπλες δυνάμεις, παραμόνο αστυνομία.

Η θέση αυτή δεν είναι ορθή και πρέπει να αποσυρθεί για λόγους τους οποίους αναλύσαμε πολλές φορές σε αρθογραφία στον Τύπο. Τα επιχειρήματα σχετίζονται με την ικανότητα του κράτους να ασκεί κυριαρχία στην επικράτειά του, να προστατεύει τα εθνικά του συμφέροντα και τους πολίτες του, να έχει δυνατότητα αυτοάμυνας και να συμμετέχει πλήρως στην αρχιτεκτονική ασφάλειας της ΕΕ. Όλες αυτές οι απαιτήσεις, υπό το πρίσμα της θέσης της Κύπρου σε περιοχή μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας, του νέου περιβάλλοντος ασφάλειας όπως διαμορφώθηκε μετά τον ψυχρό πόλεμο και της στοχοθεσίας της Τουρκίας και Βρετανίας για την Κύπρο.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε σε ελληνική μετάφραση το βιβλίο του υπουργού Εξωτερικών (ΥΠΕΞ) της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, με τίτλο «Το Στρατηγικό Βάθος». Από την ανάλυση του βιβλίου εξάγονται χρήσιμα συμπεράσματα που σχετίζονται με την κατανόηση των επιδιώξεων της Τουρκίας σε σχέση με την Κύπρο και Ελλάδα και των κινδύνων που διατρέχει ο Ελληνισμός από την αλαζονεία και τον ηγεμονικό ρόλο, που θέλει να διαδραματίσει η εν λόγω χώρα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Οι θέσεις του ΥΠΕΞ της Τουρκίας ενισχύουν ακόμα περισσότερο την άποψη ότι θα πρέπει άμεσα να αποσύρουμε τη θέση μας για αποστρατιωτικοποίηση του Κυπριακού Κράτους. Πειστικά επιχειρήματα υπάρχουν, όχι μόνο στο ειδικό κεφάλαιο του βιβλίου για το Αιγαίο και την Κύπρο (κεφάλαιο 6), αλλά σε ολόκληρο το βιβλίο. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από το κεφάλαιο 9 (σελ. 465), που αφορά στη Βοσνία και τη συμφωνία του Ντέιτον.

« ... Το σημαντικότερο στοιχείο το οποίο θα διασφαλίσει την ύπαρξη της Βοσνίας, πέρα από κάθε διεθνή προσπάθεια και ειρηνευτικές συνομιλίες είναι η βούληση των Βοσνίων για πολιτική ανεξαρτησία και η έμπρακτη επιβεβαίωση τής εν λόγω βούλησης διά της στρατιωτικής ισχύος. Κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας ιστορίας κανένα έθνος δεν κατόρθωσε να εγγυηθεί την ανεξαρτησία του με τη συγκατάβαση και την κηδεμονία άλλου έθνους...».

Η Τουρκία, στην περίπτωση της Βοσνίας (μουσουλμάνοι), αποφαίνεται κατηγορηματικά ότι η πολιτική ανεξαρτησία της δεν θα εξασφαλισθεί από κηδεμόνες, αλλά από τη βούληση και στρατιωτική ισχύ της ίδιας της Boσνίας. Αντίθετα, στην περίπτωση της Κύπρου, υποστηρίζει τον αφοπλισμό του Κυπριακού Κράτους και τη διατήρηση του ρόλου της Τουρκίας ως κηδεμόνα, με τη συνέχιση των συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας.

Αυτή η θέση της Τουρκίας συνάδει με τη μακροπρόθεσμη στρατηγική της, από τη δεκαετία του 1950, να έχει το γεωστρατηγικό έλεγχο του νησιού και να μην αποκτήσει την πολιτική ανεξαρτησία του.

Η θέση της πλευράς μας για ένα αφοπλισμένο Κυπριακό Κράτος μετά τη λύση, το οποίο θα στερείται το δικαίωμα να έχει ένοπλες δυνάμεις (θα είναι το μοναδικό κράτος στον κόσμο που θα στερηθεί αυτό το δικαίωμα, με εξαίρεση τα προτεκτοράτα), εξυπηρετεί τις επιδιώξεις και τη στοχοθεσία της Τουρκίας. Kαταδεικνύει ανεπάρκεια στην κατανόηση των σοβαρών κινδύνων που διατρέχει ένα άοπλο κράτος για την ασφάλειά του, λανθασμένη εκτίμηση των γεωπολιτικών παραγόντων που σχετίζονται με τη στρατηγικής σημασίας θέση της Κύπρου, και υποτίμηση της τουρκικής στοχοθεσίας για την Κύπρο.

Υπάρχει αδήριτη ανάγκη να αναθεωρήσει η πλευρά μας τη θέση για αποστρατιωτικοποίηση του Κυπριακού Κράτους στα πλαίσια μιας λύσης. Το βιβλίο του ΥΠΕΞ της Τουρκίας εμπεριέχει τα πλέον πειστικά επιχειρήματα γι' αυτή την αναθεώρηση. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο, οι θέσεις της Τουρκίας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, να συμπίπτουν στον αφοπλισμό του Κυπριακού Κράτους. Είναι κατανοητή η θέση της Τουρκίας. Πώς, όμως, είναι δυνατόν να κατανοηθεί η δική μας θέση;

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Επικίνδυνη σιωπή για την ασφάλεια

Του Φοίβου Κλόκκαρη ,Αντιστράτηγου ε.α.

Πολλά τα μειονεκτήματα από τυχόν αποστρατιωτικοποίηση του κυπριακού κράτους

Στο πολιτικό σκηνικό παρατηρείται μια έντονη ανησυχία και αντίθεση, από μέρος του πολιτικού κόσμου και του λαού, στις θέσεις που υποστηρίζονται από την πλευρά μας στις συνομιλίες για τη λύση του Κυπριακού, στα θέματα της διακυβέρνησης, το περιουσιακό και τους έποικους.

Στο θέμα της ασφάλειας, που επηρεάζει όλα τα άλλα κεφάλαια, παρατηρείται ανησυχητική σιωπή. Αν συμφωνηθούν τα άλλα κεφάλαια, αλλά δεν εξασφαλισθεί ένα βιώσιμο σύστημα ασφάλειας, τότε το οικοδόμημα θα καταρρεύσει όπως κατέρρευσε εκείνο της Ζυρίχης, όπως θα κατέρρεε εκείνο του Σχεδίου Ανάν, αν υιοθετείτο, γιατί το υπόβαθρο ασφάλειας ήταν σαθρό.

Με βάση τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν, η πλευρά μας επιδιώκει κατάργηση του συστήματος ασφαλείας του 1960 (Συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας) και αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου, περιλαμβανομένου του κυπριακού κράτους. Η αποστρατιωτικοποίηση του κυπριακού κράτος, που υποστηρίζεται και από την Τουρκία και τη Βρετανία, θα δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας και επιβίωσης για τον Ελληνισμό της Κύπρου. Είναι τόσα πολλά τα μειονεκτήματα, που δημιουργείται εύλογα η απορία πόσο σοβαρά μελετήθηκαν από την πλευρά μας, η γεωπολιτική διάσταση του θέματος, η δυνατότητα άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων του κυπριακού κράτους στην ξηρά, στη θάλασσα και στον αέρα, η αντιμετώπιση απειλών, η συμμετοχή του στην ΚΕΠΠΑ και οι κίνδυνοι για την ασφάλεια των Ελλήνων της Κύπρου.

Μερικές μόνο επισημάνσεις μπορούν να καταδείξουν το μέγεθος του προβλήματος και τη λανθασμένη εκτίμηση της πλευράς μας, αφού η Κύπρος θα είναι:
1. Το μοναδικό κράτος της ΕΕ, που δεν θα έχει ένοπλες δυνάμεις (όταν ακόμα και η Μάλτα έχει) και δεν θα μπορεί να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις που τέθηκαν στη Συνθήκη της Λισσαβόνας, που τίθεται σε εφαρμογή την 1η Ιανουαρίου 2010.
2. Το μοναδικό κράτος-μέλος του ΟΗΕ, που θα στερηθεί το δικαίωμα της αυτοάμυνας, που κατοχυρώνεται από το άρθρο 51 του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ.

3. Μια ανοχύρωτη πολιτεία πλησίον των ακτών της Τουρκίας, η οποία αποδεδειγμένα έχει επεκτατικές βλέψεις σε βάρος της, τις υλοποιεί συστηματικά και αδίστακτα και επιδιώκει την ολοκλήρωσή τους, με λύση του Κυπριακού, που θα θέτει το νησί υπό την πλήρη κηδεμονία και τον έλεγχό της, με ανατροπή της πληθυσμιακής υπεροχής του ελληνικού στοιχείου.

4. Ένα ασπόνδυλο κράτος, που δεν θα έχει τη δυνατότητα να ασκεί πλήρη εξουσία στην επικράτειά του, σε ένα από τα στρατηγικότερα σημεία του πλανήτη, έρμαιο στη βουλιμία των ξένων δυνάμεων και της Τουρκίας.

Είναι αναγκαίο όπως ο πολιτικός κόσμος και άλλα οργανωμένα σύνολα ασκήσουν την επιρροή τους, για αναθεώρηση και απόσυρση της θέσης μας για πλήρη αποστρατιωτικοποίηση του κυπριακού κράτους. Το επιβάλλει η πείρα του παρελθόντος, τα τραυματικά βιώματα των μειονοτήτων στην Τουρκία, οι ξεριζωμένοι πρόσφυγές μας, η κατοχή, ο εποικισμός, η εξόντωση των εγκλωβισμένων μας, η καταστροφή της θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς μας και η στοχοθεσία της Τουρκίας για την Κύπρο, που επιβεβαιώνεται περιοδικά από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας (τελευταία απόφαση την 1η Ιουλίου 2009). Δεν θα πρέπει να έχουμε ψευδαισθήσεις ποια θα είναι η τύχη μιας αφοπλισμένης Κύπρου, στους κόλπους της Τουρκίας.

Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι γιατί η πανίσχυρη στρατιωτικά Τουρκία επιζητεί την αποστρατιωτικοποίηση του μικρού κράτους μας. Το βασανιστικό ερώτημα που τίθεται είναι, γιατί το επιζητούμε εμείς. Στο επιχείρημα τι μπορούμε να κάνουμε έναντι της πανίσχυρης Τουρκίας, η απάντηση είναι ότι οι ισχυροί δεν σέβονται τις ανοχύρωτες πολιτείες και υπολογίζουν μόνο το κόστος που μπορεί να τους επιφέρει ο αντίπαλος, όσο μικρός και αν είναι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όλες οι χώρες έχουν ένοπλες δυνάμεις και όχι μόνο οι ισχυρές όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία.

Στο επιχείρημα ότι «σε μια λύση η Τουρκία δεν θα είναι αντίπαλος», την απάντηση δίνει η γνώση της αμετακίνητης στοχοθεσίας της Τουρκίας για την Κύπρο:

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος», σημειώνει ότι η Τουρκία πρέπει να έχει ρόλο στην Κύπρο, λόγω της στρατηγικής θέσης της, ακόμα και στην περίπτωση που δεν θα είχε ζήσει κανένας Τούρκος στο νησί (σελ. 179).

Η σιωπή που παρατηρείται από τον πολιτικό κόσμο και τα οργανωμένα σύνολα στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης πρέπει να διακοπεί και να υπάρξει ανάλογη αντίδραση με στόχο την αναθεώρηση της θέσης μας. Αν δεν το πράξουμε, θα οδηγηθούμε σε λύση με σαθρό υπόβαθρο ασφάλειας, όπου ο Ελληνισμός της Κύπρου θα τηρείται σε κατάσταση «σιωπής των αμνών» σε αναμονή αφανισμού του.


ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

Διαβάστε περισσότερα...