"Θαρσείν χρη, τάχ' αύριον έσετ' άμεινον" - Χρειάζεται θάρρος, το αύριο θα είναι καλύτερο. Με αυτή την φράση εμψύχωσε η θεά Αθηνά, δια του στόματος του πολυμήχανου Οδυσσέα, τους καταβεβλημένους Έλληνες που πολιορκούσαν την Τροία, όταν αυτοί ήταν έτοιμοι να εγκαταλείψουν την προσπάθειά τους.
Άσκηση Αιγιαλός - Η 32η Ταξιαρχία Πεζοναυτών και τα αρματαγωγά του Πολεμικού μας Ναυτικού καθ'οδόν προς την ακτή απόβασης.
Διαβάζουμε στο twitter του Α/ΓΕΕΘΑ : "Την επομένη των τουρκικών δηλώσεων για Αιγαίο, ο κ. Σαμαράς επισκέφθηκε τους φύλακες μας: 111 ΠΜ και 32 ΤΑΞΠΝ.Υπέροχη σύμπτωση-υπέροχο μήνυμα".
Θα συμφωνήσουμε με τον Στρατηγό, όντως το μήνυμα είναι εξαιρετικά θετικό . Φτάνει να συνεχίσουμε να στέλνουμε τα ίδια μηνύματα, με την ίδια ένταση, και μετά τις 6 Μαίου..
Τώρα για την επίσκεψη αυτη καθεαυτή να πούμε ότι ο Αντώνης Σαμαράς επισκέφτηκε την 111 Πτέρυγα Μάχης και την 32η Ταξιαρχία Πεζοναυτών, συνοδευόμενος απο το Στρατηγό Κωσταράκο και τον Α/ΓΕΣ Αντιστράτηγο K.Ζιαζιά. Μετά το πέρας της επίσκεψης έκανε την ακόλουθη δήλωση : «Δεν παραμελούμε την Άμυνα, εμπιστευόμαστε, δεν προσβάλλουμε τους ανθρώπους που την υπηρετούν. Άλλωστε, πατριωτισμός σημαίνει πάνω απ’ όλα αξιοπρέπεια. Θέλω να συγχαρώ τον Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, τους Αρχηγούς και όλους εδώ πέρα τους αξιωματικούς για την καταπληκτική δουλειά που κάνουν και στην 111 Πτέρυγα Μάχης και στην 32η Ταξιαρχία Πεζοναυτών. Είχα μία πλήρη ενημέρωση και μπορώ να πω μετά βεβαιότητας ότι εδώ πέρα συγκρατεί κανείς τρεις κρίσιμες λέξεις που είναι και το ευαγγέλιο κατ’ εμέ για τις Ένοπλες Δυνάμεις: Το αξιόμαχο, το αξιοκρατικό και το αξιοπρεπές».
Ειλικρινές ενδιαφέρον ή προεκλογικά πυροτεχνήματα; Χωρίς να θέλουμε να εμπλακούμε σε πολιτικές λασπομαχίες, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η άμυνα μάλλον δεν βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα προεκλογικά, καθότι αδυνατούμε να εντοπίσουμε ανάλογες επισκέψεις σε μονάδες και σχηματισμούς.
γράφει ο Βελισάριος
Αν γίνει δεκτός ο διαχωρισμός του ελληνικού χώρου σε τρία θέατρα επιχειρήσεων, τότε οι επιχειρησιακές ανάγκες μπορούν να διατυπωθούν με βάση αυτό το διαχωρισμό:
Θέατρο επιχειρήσεων Αιγαίου
Με το υφιστάμενο καθεστώς, στο θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου Πελάγους δραστηριοποιούνται δύο σχηματισμοί επίλεκτου ελαφρού πεζικού: Η 32α Ταξιαρχία Πεζοναυτών και η 13η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων (πρακτικά, δυνάμεως συντάγματος), σε δύο διακριτούς ρόλους:
Η 32α Ταξιαρχία στο ρόλο της αμφίβιας συμβατικής δύναμης στη διάθεση του Αρχιστρατήγου για την επέμβαση σε περίπτωση συμβατικών επιχειρήσεων. Σε παλαιότερο σημείωμα έχουμε εκθέσει την εκτίμηση ότι για ευρύτερους επιχειρησιακούς λόγους, που δεν έχουν σχέση με τις δυνατότητες του ίδιου του σχηματισμού, η δυνατότητα για ανακατάληψη μείζονος ελληνικού νησιού που έχει καταληφθεί από τους τούρκους είναι ένα μάλλον θεωρητικό ενδεχόμενο, εξαιρετικά δύσκολο στην πράξη. Αυτό αφήνει στην 32α Ταξιαρχία τρεις ρόλους:
α. Την ανακατάληψη μικρότερου νησιού το οποίο έχει καταληφθεί αιφνιδιαστικά από τους τούρκους, με σημαντικές δυνάμεις επί του νησιού, δηλαδή μια συμβατική επιχείρηση μέτριας εντάσεως, και με ρευστή τη γενικότερη αεροναυτική κατάσταση.
β. Την ενίσχυση ενός μεγάλου ελληνικού νησιού που έχει υποστεί επίθεση, αλλά η οποία δεν έχει ευοδωθεί πλήρως, κι η ελληνική πλευρά εξακολουθεί να ελέγχει μέρος του νησιού – πάλι σε σχετικά ρευστό περιβάλλον επιχειρήσεων, και
γ. Την αποτρεπτική ενίσχυση νησιού ή νησιών του Αιγαίου, στο οποίο έχει εγκαίρως εντοπιστεί απειλή πριν αυτή εκδηλωθεί, οπότε η εκεί μετάβαση και παρουσία της ανατρέπει το σχεδιασμό του αντιπάλου.
Η 13η ΔΕΕ προσανατολισμένη στις επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται τον αρχιπελαγικό χαρακτήρα του Αιγαίου, δηλαδή την ύπαρξη πάρα πολλών μικρών και πολύ μικρών νησιών, νησίδων και βραχονησίδων. Από επιχειρησιακής απόψεως, ο βασικός της προσανατολισμός αφορά τη δυνατότητά της να είναι παρούσα (με τη διασπορά της) στο μικρονησιακό περιβάλλον του Αιγαίου, αποτρέποντας τον αντίπαλο, και παρέχοντας δυνατότητα αντίδρασης σε περιβάλλον που οι βαρύτερες δυνάμεις των πεζοναυτών θα αδυνατούσαν.
Επιπλέον, από τους δύο αυτούς σχηματισμούς, η 32α συνδέεται (ή οφείλει να συνδέεται) στενά με τη Διοίκηση Αμφιβίων Δυνάμεων του Στόλου, ενώ η 13η ΔΕΕ χρησιμοποιεί κυρίως τα ελαφρά πλωτά της για δράση στο μικρονησιακό περιβάλλον που ενεργεί.
Η ύπαρξη δύο διαφορετικών και διαφορετικού προσανατολισμού δυνάμεων στο Αιγαίο είναι ορθή ως σύλληψη και πρέπει να διατηρηθεί, με κάποιες βασικές παρατηρήσεις. Το παρόν μέρος θα ασχοληθεί με αυτές που αφορούν τους Πεζοναύτες.
32α Ταξιαρχία Πεζοναυτών
Σε ότι αφορά την υπαγωγή των δυνάμεων:
Η 32α Ταξιαρχία Πεζοναυτών υπάγεται οργανικά στο Β’ ΣΣ. Αυτό είναι λάθος, και προκαλεί σοβαρά προβλήματα διοικήσεως. Η ταξιαρχία θα δράσει στο Αιγαίο, είναι το βασικό εργαλείο του Αρχιστρατήγου και της ΑΣΔΕΝ για να επηρεάσουν τη μάχη, και πρέπει να αποδοθεί οργανικά, ήδη από την ειρηνική περίοδο, στον επιχειρησιακό διοικητή του θεάτρου επιχειρήσεων, δηλαδή της ΑΣΔΕΝ. Η ταξιαρχία είναι το ένα από τα δύο βασικά μέσα που έχει ο επιχειρησιακός διοικητής του αρχιπελάγους για να επηρεάσει τη μάχη (μαζί με την 13η ΔΕΕ), και δεν είναι δυνατόν ούτε να παρεμβάλλεται άλλος μείζων σχηματισμός (το Β’ ΣΣ) στην διενέργεια επιχείρησης στον χώρο ευθύνης του, ούτε να του διατίθεται η ταξιαρχία την τελευταία στιγμή.
Επιπλέον, εάν προκύψει ανάγκη επιχειρήσεων ανακατάληψης νησιού, η ταξιαρχία πρέπει να έχει την επιχειρησιακή αυτοτέλεια ώστε να είναι η δύναμη που θα διενεργήσει την επιχείρηση. Η ταξιαρχία δεν πρέπει να αποτελέσει ούτε απλώς τον βασικό πυρήνα της επιχείρησης που την τελευταία στιγμή θα συμπληρωθεί με μύριες όσες μονάδες και υπομονάδες, ούτε απλώς δεξαμενή από την οποία θα αντληθούν οι δυνάμεις για την επιχείρηση. Οτιδήποτε λαμβάνει μέρος στην επιχείρηση θα πρέπει όχι απλώς να τίθεται την τελευταία στιγμή υπό τον επιχειρησιακό του έλεγχο, αλλά να του ανήκει οργανικά, με προφανή εξαίρεση μέσα που μπορεί άμεσα να διατεθούν και αλλού, όπως αυτά της ΑΣ. Καμία έκπτωση και κανένας συμβιβασμός δεν πρέπει να γίνει επ’ αυτού, τόσο από απόψεως εξειδίκευσης – αφού η ταξιαρχία και το επιτελείο της είναι (ή θα πρέπει να είναι…) οι κατ’ εξοχήν ειδικοί στην διεξαγωγή των αποβατικών επιχειρήσεων – όσο και από απόψεως σχήματος διοίκησης, που θα πρέπει να είναι λιτό, απλό και απολύτως σαφές. Η εμπειρία και τα προβλήματα της αποβατικής επιχείρησης στα νησιά Φώκλαντ, που μάλιστα έγιναν υπό συνθήκες πιο εύκολες απ’ ότι θα γίνει οτιδήποτε στο Αιγαίο, είναι εξόχως διδακτικές.
Η παραπάνω θέση επηρεάζει την απαίτηση για τη σύνθεση της ίδιας της ταξιαρχίας:
Με δεδομένο ότι η Ταξιαρχία θα είναι ο σχηματισμός που θα αναλάβει την διεξαγωγή των κινητών επιχειρήσεων στο Αιγαίο, ο χαρακτηρισμός “Ταξιαρχία” δίνει απλώς την τάξη μεγέθους του και δεν θα πρέπει να παραπέμπει σε τυπικό σχήματα ταξιαρχίας. Σε αντίθεση με την παρούσα κατάσταση, κατά την οποία η ταξιαρχία έχει το τυπικό σχήμα και τη συγκρότηση μιας ταξιαρχίας πεζικού που απλώς έχει εξειδίκευση σε ένα είδος αποστολών, η σύνθεση της ταξιαρχίας θα πρέπει να προσαρμοστεί εξ αρχής στην εκτέλεση της – δεδομένης – αποστολής της. Με άλλα λόγια, η Ταξιαρχία δε θα πρέπει να είναι απλώς μία δύναμη προσανατολισμένη στη διενέργεια αποβάσεως, αλλά στην διεξαγωγή της συνολικής μάχης για ανακατάληψη ενός νησιού.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συγκροτηθεί σαν ενιαίος και μόνιμος σχηματισμός το συγκρότημα που τελικά θα απαιτηθεί για τη διενέργεια των βασικών της αποστολών. Οι λόγοι για αυτό είναι εξής:
1. Η διενέργεια απόβασης είναι ίσως η πιο απαιτητική επιχείρηση από απόψεως συνεργασίας και συντονισμού. Υπό τις ειδικές συνθήκες του Αιγαίου, γίνεται ακόμη πιο πολύπλοκη. Οι ειδικές συνθήκες στο Αιγαίο είναι τα ελάχιστα (αν όχι μηδαμινά) περιθώρια αιφνιδιασμού του αντιπάλου.
2. Στις επιχειρησιακές συνθήκες του Αιγαίου αν υπάρξει απαίτηση για αποβατική ενέργεια, και σε αντίθεση με άλλες γνωστές αποβατικές επιχειρήσεις, θα έχει ασφυκτικά χρονικά περιθώρια και μηδενικό χρόνο προετοιμασίας. Δε θα υπάρχει χρόνος ούτε για μεταφορές μονάδων που βρίσκονται εκτός θεάτρου επιχειρήσεων, ούτε για ιδιαίτερη προετοιμασία τους, ούτε καν για ενημέρωση και συντονισμό που δεν είναι ήδη αυτοματοποιημένος. Για να το πούμε πιο απλά, δε θα υπάρχει κανένα χρονικό περιθώριο για να έρθουν στις κατάλληλες θέσεις στο θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου, μονάδες από την Μακεδονία, είτε της 71ης Ταξιαρχίας, ούτε της Ταξιαρχίας Καταδρομών/Αλεξιπτωτιστών, ούτε, ενδεχομένως, στοιχεία από τη 2α Μηχανοκίνητη Μεραρχία, ώστε να ενταχθούν στις δυνάμεις ανακατάληψης, ακόμη κι ενίσχυσης. Για την εφεδρεία του Αιγαίου τίθεται το θέμα του χρόνου ακόμη πιο επιτακτικά απ΄ότι της Θράκης.
3. Τα διαθέσιμα μεταφορικά μέσα της χώρας, καθώς και οι κλίμακες στο Αιγαίο, τόσο σε ότι αφορά την έκταση των νησιών που εξετάζονται, όσο και τις αποστάσεις τους από τα βασικά στρατόπεδα και λιμάνια εκκίνησης των εφεδρειών (και συνεπώς και οι σχετικοί χρόνοι), καθιστούν εξαιρετικά απίθανη τη δυνατότητα εμπλοκής περισσότερων σχηματισμών σε μία επιχείρηση. Με άλλα λόγια, δεν είναι ρεαλιστικό από την ελληνική πλευρά να περιμένει ότι θα εμπλέξει σαν ένα “πρώτο κύμα” την 32α και εν συνεχεία θα φέρει και άλλες δυνάμεις για τη διεξαγωγή της διάσπασης και της εκμετάλλευσης. Η 32α θα πρέπει να είναι έτοιμη να δώσει τη μάχη μόνη της, αυτοτελώς, χωρίς βοήθεια από άλλες χερσαίες δυνάμεις, και χωρίς διοικητικές παρεμβολές πέραν του αμέσου προϊσταμένου κλιμακίου της, που θα πρέπει να είναι η ΑΣΔΕΝ, μετά τη διεκπεραίωσή της στην ακτή.
Είτε πρόκειται για επιχείρηση αποβάσεως, είτε πρόκειται για επιχείρηση ενισχύσεως υπό πίεση, είτε πρόκειται για αποτρεπτική ενίσχυση, ο σχηματισμός θα πρέπει να συνδυάζει δύο βασικές ικανότητες: α) την ικανότητα ταχείας διείσδυσης στην ακτή, τόσο με αμφίβια όσο και με αεροπορικά μέσα, από σημαντική απόσταση, εναντίον σημαντικής εχθρικής παρουσίας, και β) την ικανότητα να δώσει μάχη υψηλής εντάσεως, εμπλεκόμενη με βαριές δυνάμεις του εχθρού. Με άλλα λόγια: την ικανότητα να διεισδύσει σε μια ακτή (ή και πιο βαθιά), να αγκιστρωθεί σε αυτήν και να την εξασφαλίσει, και την ικανότητα να έχει επαρκή μαχητική ισχύ ώστε να αντιμετωπίσει τις βαριές δυνάμεις που θα σπεύσουν στη συνέχεια, να τις κατανικήσει και να επικρατήσει.
Υπό το πρίσμα αυτό, το υφιστάμενο σχήμα με τρία τάγματα πεζικού είναι ανεπαρκές. Η παρουσία της 32ας ΙΜΑ δεν επαρκεί, ούτε από απόψεως ισχύος ούτε από απόψεως δομής, να προσδώσει την απαραίτητη ισχύ στο σχηματισμό.
Η δομή της Ταξιαρχίας θα πρέπει να περιλαμβάνει ένα βαρύ τάγμα (ή επιλαρχία) τετραγωνικής δομής, με δύο ίλες αρμάτων (ενδεχομένως ενισχυμένες, με δύναμη 16 αρμάτων) και δύο βαρείς ΜΚ λόχους, με το ισχυρότερο ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ του ΕΣ σε υπηρεσία. Η μονάδα αυτή θα έχει σαν αποστολή την παροχή πραγματικά βαριάς ισχύος στο σχηματισμό, ο οποίος θα είναι έτσι σε θέση να αντιμετωπίσει και βαριές εχθρικές δυνάμεις. Σε περίπτωση αποβατικής ενέργειας, αυτό σημαίνει ότι οι εχθρικές δυνάμεις αντεπιθέσεως θα αντιμετωπίσουν αντίπαλο εξ ίσου (ή, πιθανότατα πιο) ισχυρό από αυτές, ενώ σε περίπτωση ενισχύσεως νησιού που πιέζεται, η ενίσχυση με ένα βαρύ τάγμα ανατρέπει το συσχετισμό δυνάμεων κατά τρόπο που ένα τάγμα, όσο καλής ποιότητας και υψηλού ηθικού και αν είναι, δε μπορεί να το κάνει. Και όλα αυτά, από μία μονάδα που θα ανήκει οργανικά στους Πεζοναύτες, θα έχει τα ίδια υψηλά επίπεδα εκπαίδευσης και ηθικού με αυτούς, και, κυρίως, θα έχει την ετοιμότητα και την άνεση άμεσης κινητοποίησης, επιβίβασης σε πλοία και διενέργειας των ενεργειών απόβασης, αποβίβασης κι επιβίβασης. Ας μην ξεχνάμε ότι σε διαγωνιστικές ασκήσεις του Τεθωρακισμένου, η 32α ΙΜΑ έχει σταθερά κορυφαίες επιδόσεις.
Μία πιο προωθημένη λύση σε ότι αφορά τη δομή του βαρέως τάγματος θα μπορούσε να είναι η συγκρότησή του σε τέσσερις βαριές μεικτές υπομονάδες, με δύο ουλαμούς αρμάτων και δύο διμοιρίες ΜΚ ΠΖ, σχήμα που ήδη δοκιμάζεται στη Γερμανία και στις ΗΠΑ, και πιθανόν να είναι η μορφή του μέλλοντος. Με δεδομένο ότι είναι πιθανόν η βαριά μονάδα των ΠΖΝ να κληθεί να ενεργήσει σε μικρά κλιμάκια και διασπασμένη, μια τέτοια σύνθεση έχει κάποια πλεονεκτήματα.
Ας σημειωθεί ότι κάτι τέτοιο φαινομενικά μοιάζει – αλλά στην πράξη είναι αντίθετο – με την σχετικά πρόσφατη δημιουργία της Αμφίβιας Δύναμης Εφόδου, το πνεύμα της οποίας ήταν να μετατρέψει οργανικά το ένα από τα τάγματα της ταξιαρχίας σε ισχυρό συγκρότημα, με αποστολή να είναι το πρώτο που θα εισερχόταν στην εχθρική περιοχή, με τα άλλα δύο συγκροτήματα αποβατικών ταγμάτων να ακολουθούν, και μάλιστα με σημαντική χρονική απόσταση.
Οι άλλες δύο μονάδες ελιγμού των ΠΖΝ θα πρέπει να διατηρήσουν, λίγο-πολύ, την υφιστάμενη δομή τους, με ιδιαίτερη έμφαση, όμως, στην σημαντική εξέλιξη των τακτικών αποβάσεως. Οι επικρατούσες αντιλήψεις για απόβαση στον ΕΣ κατ’ ουσίαν προϋποθέτουν τοπική αεροναυτική υπεροχή, με προσέγγιση των δυνάμεων σε μία ακτή που – περίπου – θα έχει εξουδετερωθεί. Κάτι τέτοιο δεν είναι ρεαλιστικό. Οποιαδήποτε αποβατική ενέργεια στο Αιγαίο θα έχει πιθανότητες επιτυχίας μόνον αν αρχικά διεξαχθεί σαν μεγάλης κλίμακας καταδρομή, με αντίστοιχη τόλμη και ικανότητα. Και αυτό θα πρέπει να είναι δεξιότητα των ταγμάτων ελιγμού των ΠΖΝ και να μην αναμένεται από τους Αμφίβιους Καταδρομείς. Ως εκ τούτου, η σκέψη να τεθεί η 32α εκτός επιλέκτων δυνάμεων υπήρξε το λιγότερο ατυχής.
Ένα επιπλέον σημείο σε ότι αφορά τη δομή της ταξιαρχίας θα πρέπει να είναι η έμφαση στην εξοικείωση με τις επιχειρήσεις εναέριας διείσδυσης, μιας και μία αρχική αποβατική ενέργεια θα εξαρτάται ουσιωδώς από την διείσδυση από αέρος σημαντικών δυνάμεων, τόσο προς εξασφάλιση του προγεφυρώματος, όσο και απλώς προς παράκαμψη δυνάμεων που είναι ταγμένα σε επίκαιρα σημεία των ακτών. Επειδή, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, δεν πρέπει να αναμένεται ενίσχυση από άλλους σχηματισμούς, ούτε και είναι σκόπιμο κάτι τέτοιο, η δυνατότητα αυτή θα πρέπει να είναι οργανική. Με άλλα λόγια, ένα από τα τάγματα ελιγμού, ή ένας ή δύο λόχοι ελιγμού του κάθε τάγματος, θα πρέπει να εκπαιδεύονται εντατικά, σε συνδυασμό με την ΑΣ, στις αεραποβατικές επιχειρήσεις στο περιβάλλον του Αιγαίου.
Στο πλαίσιο αυτό είναι επίσης σκόπιμο να εξεταστεί η εκπαίδευση υπομονάδων στη ρίψη με αλεξίπτωτο. Παρά τον ασυνήθιστο χαρακτήρα της πρότασης, θα πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν τα εξής σημεία:
1. Παρά την σχεδόν αυτονόητη σύνδεση της επιχειρησιακής ικανότητας άλματος με συγκεκριμένο τύπο μονάδας, (μονάδες αλεξιπτωτιστών) η ίδια η ικανότητα είναι απλώς μια μέθοδος εισόδου στο θέατρο επιχειρήσεων, και δεν απαιτεί άλλη εξειδίκευση από τη μονάδα ή το προσωπικό, που παραμένει το προσωπικό και η μονάδα ελαφρού πεζικού. Ο “αλεξιπτωτισμός” για συμβολικούς, κυρίως λόγους, χαρακτηρίζει ολόκληρη τη μονάδα.
2. Παρά το θρύλο που τα περιβάλει, τα επιχειρησιακά άλματα με αλεξίπτωτο σπανίως υπήρξαν επιχειρησιακώς επιτυχή. Η περίπτωση του Αιγαίου είναι μία από τις ελάχιστες στις οποίος ενδέχεται να εμφανιστούν επιχειρησιακές συνθήκες που να απαιτούν και να ευνοούν ρίψη με αλεξίπτωτο, αλλά ακόμη κι εκεί, αυτό θα είναι σε περιορισμένη έκταση – σε καμία περίπτωση μεγαλύτερη της μίας ή δύο, το πολύ λόχων.
Συμπερασματικά, η 32α Ταξιαρχία ΠΖΝ θα πρέπει να μετατραπεί στη βασική δύναμη βαριάς κρούσεως της ΑΣΔΕΝ. Θα πρέπει να ανήκει σε αυτήν από τον καιρό της ειρήνης, να μετατραπεί η μία μονάδα ελιγμού σε βαριά μονάδα, ενώ οι δυο άλλες, διατηρώντας το ρόλο της αγκίστρωσης σε περιοχή αποβάσεως, να τον αντιμετωπίσουν πιο ρεαλιστικά από πλευράς δόγματος και τακτικών.
belisarius21.wordpress.com
γράφει ο Βελισάριος
Όπως και για όλα τα εξοπλιστικά θέματα, η εκτίμηση ενός οπλικού συστήματος δε μπορεί να γίνει χωρίς εκτενή ανάλυση του επιχειρησιακού πλαισίου δράσης του, η οποία και παρέχει τα κριτήρια για την αποτίμηση των τεχνικών χαρακτηριστικών.
Για τις δυνάμεις Πεζοναυτών οι αμφίβιες επιχειρήσεις είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το Αιγαίο Πέλαγος. Αυτό το θέατρο επιχειρήσεων αποτελεί ένα από τα πιο απαιτητικά και σύνθετα θέατρα επιχειρήσεων παγκοσμίως, και τα προβλήματα που θέτει είναι “διακλαδικά”, με τη βαθύτερη έννοια του όρου, δηλαδή όχι απλώς του συντονισμού των ενεργειών αλλά της συνέργειας και της αλληλεξάρτησης των επιχειρησιακών επιδιώξεων.
Τα ελληνικά επιχειρησιακά προβλήματα στο Αιγαίο
Στο θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου Πελάγους, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν αντιμετωπίζουν ένα μονοσήμαντο αμυντικό πρόβλημα. Από επιχειρησιακής απόψεως, οι απειλές μπορούν να διακριθούν σε τρεις ουσιωδώς διαφορετικές μεταξύ τους περιπτώσεις:
■ απειλή για την κατάληψη ενός μείζονος, κατοικημένου νησιού, όπως είναι η Λήμνος, η Μυτιλήνη, η Χίος, η Σάμος, η Κάλυμνος, η Κως ή η Ρόδος
■ απειλή για την κατάληψη ενός μικρότερου μεγέθους αλλά σημαντικού, κατοικημένου νησιού, όπως οι Φούρνοι, η Πάτμος, η Λέρος, οι Λειψοί, οι Αρκοί, η Νίσυρος, η Τήλος, η Σύμη ή το Καστελόριζο (και ο κατάλογος δεν είναι, φυσικά ακριβής ή εξαντλητικός)
■ απειλή για την κατάληψη μικρών ακατοίκητων νησίδων ή βραχονησίδων
Ο ρόλος των Πεζοναυτών – και μέσα σε αυτόν και η ενδεχόμενη αξιοποίηση του AAV-7 – μπορεί να εξεταστεί με βάση τη διάκριση αυτή.
Η απειλή της κατάληψης ενός μείζονος, κατοικημένου νησιού
Η αντιμετώπιση της απειλής αυτής μπορεί και πρέπει να εκπληρώνεται με αυτάρκεια από τις φρουρές των μεγάλων νησιών, χωρίς την αναμονή ενισχύσεων από την ΑΣΔΕΝ.
Η μορφή της απειλής εναντίον μεγάλου ελληνικού νησιού του Ανατολικού Αιγαίου, προκύπτει με αρκετή σαφήνεια από τις μεγάλες ασκήσεις της Δ’ Στρατιάς , και κυρίως τις ετήσιες ασκήσεις Efes (μια ενδιαφέρουσα συνοπτική ανάλυση από τον κ. Μηνάγια μπορεί κανείς να βρει εδώ). Συνοπτικά, αυτό προβλέπει τον αεροναυτικό αποκλεισμό του νησιού-στόχου από τις τουρκικές ναυτικές δυνάμεις επιφανείας και την τουρκική αεροπορία, την απαγόρευση της χρήσης του Αιγαίου ανάμεσα στον ηπειρωτικό κορμό και το νησί-στόχο, κι εν συνεχεία την εισβολή στο νησί-στόχο, με αποβατικές και αεραποβατικές επιχειρήσεις που θα διεξαχθούν από τα παράλια της Μικρασίας προς την ανατολική πλευρά του νησιού, με το πλεονέκτημα της προστασίας και των μικρών αποστάσεων που δίνει η γεωγραφική διαμόρφωση.
Ρεαλιστικά, η επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος εξαρτάται είτε από προκαταρκτικές πολεμικές επιχειρήσεις αρκετών ημερών, είτε από την επίτευξη στρατηγικού αιφνιδιασμού εκ μέρους της Τουρκίας. Για να αποτολμήσει η Τουρκία μία τέτοια επιχείρηση:
Είτε θα πρέπει να έχει εξασφαλίσει τη σχεδόν πλήρη αεροναυτική υπεροχή στην περιοχή του νησιού-στόχου.
Εφ’ όσον η αμυνόμενη πλευρά δεν έχει αιφνιδιαστεί και είναι έτοιμη να εφαρμόσει το σχέδιο αμύνης του νησιού, η τουρκική πλευρά θα πρέπει να προβεί σε εντατική, πολυήμερη καταστολή της με σφοδρούς (και ακριβείς) βομβαρδισμούς ώστε αυτή να χάσει πολύ μεγάλο μέρος της μαχητικής της ικανότητας. Καμία αποβατική ενέργεια δεν είναι εφικτή, εφ’ όσον η φρουρά του νησιού βρίσκονται στις προβλεπόμενες θέσεις.
Επιπλέον, εφ’ όσον η ΠΑ είναι σε θέση να αμφισβητεί την τουρκική αεροπορική υπεροχή στην περιοχή του νησιού κατορθώνοντας κάθε τόσο να πλήττει στόχους σε σημεία που είναι εύκολο να εντοπιστούν (όπως η απέναντι μικρασιατική ακτή, η ενδιάμεση θαλάσσια περιοχή και η ακτή του προγεφυρώματος) – ακόμη κι αν δε μπορεί να κυριαρχήσει η ίδια πάνω από το νησί – η όποια απόπειρα απόβασης δε θα μπορέσει να αποκαταστήσει βιώσιμο προγεφύρωμα και θα κινδυνεύει με εξάλειψη από την πρώτη ελληνική αντεπίθεση. Εξ ίσου επισφαλές θα είναι ένα ενδεχόμενο προγεφύρωμα εφ’ όσον το ΠΝ μπορεί να απειλεί την επικοινωνία της Μικρασιατικής ακτής με αυτό, ακόμη κι αν το ΠΝ δε μπορεί να αποκαταστήσει κυριαρχία στην περιοχή γύρω από το νησί.
Είτε θα πρέπει να έχει εξασφαλίσει τον αιφνιδιασμό της φρουράς του νησιού-στόχου.
Αν δεν υπάρξει εντατική προσβολή της φρουράς του νησιού, τότε από τη σκοπιά των τούρκων μια επιχείρηση είναι δυνατή μόνον εφ’ οσον αυτή αιφνιδιαστεί ώστε αυτή να μην προλάβει να λάβει την πολεμική της σύνθεση με την επιστράτευση των εφέδρων, να μην προλάβει να βγει από τα στρατόπεδά της, να καταστραφεί μέσα σε αυτά ή να απαγορευτεί η κίνησή της προς τους προβλεπόμενους χώρους, ενώ οι τούρκοι θα έχουν κατορθώσει να μεταφέρουν άμεσα σημαντικές δυνάμεις στο νησί. Αυτή, όμως, θα ήταν μια εξαιρετικά επικίνδυνη προσέγγιση, γιατί θα ανάγκαζε την τουρκική πλευρά να αφιερώσει ένα δυσανάλογα μεγάλο μέρος της αεροπορικής ισχύος στην άμεση υποστήριξη των χερσαίων επιχειρήσεων (την ώρα που η ΠΑ θα έχει την άνεση να αφιερώσει όλο τη δυναμικό της στην ίδια την THK), κυρίως, όμως, γιατί αν η εναέρια μάχη δεν εξελιχθεί όπως αναμένει η τουρκική πλευρά (και η εξέλιξη μιας ενδεχόμενης αεροπορικής σύγκρουσης είναι ο πλέον αστάθμητος παράγοντας στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση), τότε οι όποιες δυνάμεις έχουν κατορθώσει να πατήσουν στο νησί, θα παραμείνουν εκεί αποκομμένες, αποκλεισμένες, χωρίς δυνατότητα συνέχισης του αγώνα παρά για ελάχιστο χρόνο. Το ίδιο ισχύει και για τη ναυτική μάχη.
Κανένα ενδιάμεσο σενάριο δεν είναι ρεαλιστικό, και οι Τούρκοι το γνωρίζουν. Με το πέρασμα των δεκαετιών, οι φρουρές των νησιών έχουν καταστεί πιο ισχυροί σχηματισμοί σε σχέση με την κατάστασή τους κατά τη δεκαετία του ’80 και των αρχών του ’90. Και η εξέλιξη αυτή είναι πολύ πιο σημαντική από την βελτίωση των τουρκικών δυνάμεων εισβολής. Εαν τα τάγματα που πρέπει να καλύψουν τις ακτές αποβάσεως είναι ταγμένα στις θέσεις του, το πυροβολικό έχει λάβει τις θέσεις βολής και οι μηχανοκίνητες εφεδρείες του νησιού είναι στους χώρους συγκεντρώσεώς τους, οποιαδήποτε απόπειρα αποβάσεως είναι καταδικασμένη. Μάλιστα, όσο ισχυρότερες είναι οι μηχανοκίνητες εφεδρείες της φρουράς, τόσο μεγαλύτερη είναι η δυνατότητα της να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά μια εχθρική ενέργεια, ακόμη κι αν παρ’ ελπίδαν αυτή σημειώσει μια αρχική επιτυχία.
Ανακατάληψη μείζονος νησιού;…
Παρ’ όλη την ισχυρή θέση των αμυνομένων φρουρών, σε περίπτωση, όμως, που μια επιχείρηση εισβολής επιτύχει, η ανακατάληψη του νησιού είναι, ρεαλιστικά, εξαιρετικά δύσκολη. Εάν έχει, ήδη, επιτευχθεί η κατάληψη ενός μεγάλου ελληνικού νησιού, αυτό σημαίνει ότι έχουν προηγηθεί επιχειρησιακά αποτελέσματα που καθιστούν την προσπάθεια απαγορευτική. Γιατί αυτό θα σημαίνει ότι η THK και το TDK έχουν επιτύχει στην προσπάθεια αεροναυτικής υπεροχής στην περιοχή του νησιού (τουλάχιστον), και μάλιστα, λόγω της εντάσεως των επιχειρήσεων έχουν και οι δύο πλευρές υποστεί μεγάλη φθορά αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων. Επιπλέον, αν η Τουρκία έχει πιέσει τόσο πολύ τη φρουρά του νησιού (αν δεν την έχει ήδη καταβάλει), έχει επίσης την ευχέρεια να μεταφέρει συνεχώς βαριές δυνάμεις (μηχανοκίνητες ταξιαρχίες) στο νησί Αυτό σημαίει ότι η τουρκική πλευρά θα έχει επάνω στο νησί ισχυρές μηχανοκίνητες δυνάμεις, με απόλυτη άνεση να τις ενισχύει και να τις ανεφοδιάζει.. Η δυνατότητα οποιοδήποτε αμφίβιου σχηματισμού να επιτύχει βίαια απόβαση έχουμε, ήδη, πει ότι είναι πολύ περιορισμένη, και απαιτεί εξαιρετικά μεγάλη υποστήριξη πυρός, τόσο για την καταστολή της άμυνας επί της ακτής, την καταστολή του εχθρικού πυροβολικού και την απαγόρευση της κίνησης των αντιπάλων δυνάμεων. Επιπλέον, απαιτεί την αεροναυτική κυριαρχία στην περιοχή το νησιού, η οποία αν ήταν δυνατή θα είχε αποτρέψει, ήδη σε προηγούμενη φάση, τέτοια εξέλιξη. Συνεπώς, ασχέτως των δυνατοτήτων της ίδιας της ταξιαρχίας πεζοναυτών, το σενάριο αυτό εμπλοκής της είναι εξαιρετικά απίθανο για ευρύτερους επιχειρησιακούς λόγους.
Η υπεράσπιση των νησιών αυτών επιτυγχάνεται με την δυνατότητα αεροναυτικής υπεροχής στην ευρύτερη περιοχή του Ανατολικού Αιγαίου, και με την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ισχύ των οργανικών τους φρουρών. Ήδη, η ενίσχυση της ισχύος των φρουρών κατά τα δεκαπέντε τελευταία έτη, κι ακόμη περισσότερο η πρόσφατη ενίσχυση του πυροβολικού των νησιών με τα ΑΚ Μ-109, καθώς και η διαφαινόμενη ενίσχυση των φρουρών με άρματα M-60 είναι αποφασιστικά βήματα στην κατεύθυνση αυτή. Οι φρουρές οφείλουν να έχουν και ισχυρό πυροβολικό, καθώς και ισχυρά ΜΚ συγκροτήματα, ικανά να επιτεθούν αποφασιστικά ακόμη και σε ένα αρχικό προγεφύρωμα που ενδεχομένως κατορθώσει να δημιουργηθεί αιφνιδιαστικά.
Η απειλή κατάληψης μικρών ακατοίκητων νησίδων ή βραχονησίδων
Ένα σενάριο τύπου Ιμίων δεν έχει πάψει να είναι πιθανόν, κυρίως γιατί δεν έχει πάψει να έχει πολιτική σημασία.
Υπάρχει ένα όριο μέχρι του οποίου οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να αποτρέψουν με επιχειρησιακά μέσα το ενδεχόμενο κατάληψης ενός τέτοιου διασπασμένου και διάσπαρτου χώρου. Η ενδελεχής επιτήρηση και η αυστηρή φύλαξη όλου του πλέγματος των νησίδων δεν είναι μόνον αδύνατη, αλλά θα ήταν και στρατηγικά λανθασμένη. Κάτι τέτοιο θα υπερέκτεινε τις δυνάμεις της ΑΣΔΕΝ, θα τους επέβαλε μεγάλη κόπωση, υπερβολική διάσπαση, και, τελικά, αδυναμία να επιτύχουν την αποστολή τους.
Ίμια
Η αποτελεσματική αντιμετώπιση μιας τέτοιας απειλής οφείλει να βασίζεται αφ’ ενός στην πολιτική βούληση για δυναμική αντίδραση σε περίπτωση παραβίασης της ελληνικής κυριαρχίας και την δυνατότητα επιχειρησιακής υπεροχής στο ιδιαίτερο αυτό περιβάλλον. Η ελληνική πλευρά έχει προσανατολίσει την 13η ΔΕΕ στο ρόλο αυτό, αλλά αυτή απέχει πολύ από το να έχει τις επιχειρησιακές δυνατότητες ή το δόγμα που έχουν αντίστοιχες δυνάμεις αμφιβίων καταδρομέων των σκανδιναβικών χωρών που διαθέτουν παρεμφερές επιχειρησιακό περιβάλλον και τους αρχετυπικούς αμφιβίους καταδρομείς. Σε κάθε περίπτωση, είναι προφανές ότι αυτό δεν αποτελεί το επιχειρησιακό αντικείμενο των δυνάμεων πεζοναυτών.
Αυτό αφήνει σαν επιχειρησιακό αντικείμενο των πεζοναυτών το δεύτερο από τα προαναφερθέντα ενδεχόμενα:
Η απειλή κατάληψης ενός μικρού κατοικημένου νησιού
Υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός μικρών κατοικημένων ελληνικών νησιών με σχετικά ασθενείς στρατιωτικές φρουρές. Ένα τέτοιο νησί είναι δυνατόν να καταληφθεί αιφνιδιαστικά από ένα συνδυασμό αερομεταφερόμενων και ελαφρών αμφίβιων δυνάμεων, χωρίς προηγούμενη έντονη προπαρασκευή, και χωρίς προηγούμενη μείζονα κινητοποίηση του τουρκικού στόλου ή της τουρκικής αεροπορίας. Στην παρούσα φάση, είναι κατ’ εξοχήν το επιχειρησιακό πρόβλημα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι έλληνες πεζοναύτες.
Ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά του προβλήματος αυτού που έχουν σημασία είναι τα εξής:
■ για πολιτικούς λόγους, μια ελληνική αντίδραση θα πρέπει να εκδηλωθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα (αλλά όχι γρηγορότερα απ’ όσο επιτρέπουν οι επιχειρησιακές συνθήκες)
■ δεν υπάρχει μεγάλο περιθώριο αιφνιδιασμού του αντιπάλου, ούτε ως προς το χρόνο ούτε ως προς τον τόπο. Η οποιαδήποτε ελληνική ενέργεια θα είναι αναμενόμενη από δυνάμεις που θα επαγρυπνούν, και που να αναμένουν ενέργεια στον περιορισμένο χώρο ενός μικρού νησιού
■ η οποιαδήποτε επιχείρηση θα διεξαχθεί κάτω από συνθήκες αβέβαιης αεροναυτικής κατάστασης στην ευρύτερη περιοχή, και θα είναι σχετικώς απίθανο κάποια πλευρά να έχει αποκαταστήσει αεροναυτική κυριαρχία εκεί.
Με αυτά σαν δεδομένα, τίθεται το ερώτημα του ενδεχόμενου ρόλου του AAV-7 σε μια επιχείρηση των ελλήνων πεζοναυτών, στο επιχειρησιακό πλαίσιο που αναφέρθηκε. Η επίδραση αυτή μπορεί να διαχωριστεί, με τη σειρά της σε δύο σκέλη: το αεροναυτικό σκέλος, καθώς και το σκέλος της εφόδου στο νησί.
Σε ότι αφορά την επίδραση του AAV-7 στο αεροναυτικό σκέλος:
Εάν το AAV-7 χρησιμοποιηθεί από τους πεζοναύτες ως μέσο για τη μεταφορά των λόχων κρούσεως και βαρέων όπλων από τα αρματαγωγά στην ακτή αντί για τα LCPV-7, αυτό θα σημαίνει ότι, λόγω των περιορισμών ταχύτητας και χρόνου που αναφέρθηκαν στο 1ο μέρος, ένα (τουλάχιστον) αρματαγωγό, και πιθανόν περισσότερα, καθώς και τα σκάφη που τα προστατεύουν θα πρέπει να προσεγγίσουν το νησί σε απόσταση τουλάχιστον 5 ναυτικών μιλίων.
ΠΝ Χίος L-173, Κλάση Ιάσων
Με αυτή την παράμετρο δεδομένη, πόσο ρεαλιστικός είναι ο ασφαλής είναι η προσέγγιση αυτή, όταν θα κινδυνεύουν από μία συντονισμένη επίθεση εχθρικών αγκιστρωμένων πυραυλακάτων και εχθρικών α/φων με πυραύλους αέρος-επιφανείας μεγάλου βεληνεκούς, τα οποία θα έχουν στο σύνολό τους την παρουσία τους στραμμένη στην περιοχή του νησιού στόχου; Κι επιπλέον: πόσο ρεαλιστική είναι η προστασία της νηοπομπής αυτής από την ισχυρή εχθρική υποβρυχιακή παρουσία, η οποία θα είναι όλη συγκεντρωμένη κατά μήκος της πορείας του στόλου προς το νησί-στόχο, και ιδίως γύρω από αυτόν; Γιατί, ακόμη κι αν οι “επιθετικές” ελληνικές δυνάμεις επιφανείας (δηλαδή τα ταχέα σκάφη) επικρατήσουν έναντι των τουρκικών κυρίων μονάδων επιφανείας στην πρώτη φάση των επιχειρήσεων, ο εχθρός μπορεί να επιβάλει αξιόπιστη απειλή ναυτικής απαγόρευσης στο Αιγαίο κυρίως με την ισχυρή του υποβρυχιακή παρουσία, αλλά και με την αεροπορική του παρουσία και τις πυραυλακάτους του.
Σε αντίθεση με την επιλογή αυτή, τα θεωρούμενα “ξεπερασμένα ΑΒΑΚ”, τα LCPV-7F, με ταχύτητα 20 κόμβων στην ίδια κατάσταση θάλασσας, και με μικρότερους περιορισμούς χρόνου πλεύσης, μπορούν, ρεαλιστικά, να καλύψουν στον ίδιο χρόνο σχεδόν τετραπλάσια απόσταση, και σε διπλάσιο χρόνο (δύο ώρες) σχεδόν οκταπλάσια. Η απόσταση από την ακτή που αυτό εξασφαλίζει στο στόλο είναι μια κρίσιμη παράμετρος. Η απόσταση αυτή προστατεύει το στόλο από ενδεχόμενα πυρά, μεγαλώνει την επιφάνεια που πρέπει να επιτηρεί ο αντίπαλος για να επιτεθεί – και μάλιστα δυσανάλογα, διότι πρόκειται για επιφάνεια έναντι απόστασης – ενώ επιτρέπει και την χρήση της γεωγραφικής διαμόρφωσης του χώρου και των άλλων νησιών της περιοχής για την εξασφάλιση κάποιας κάλυψης. Πράγματι, με το περιθώριο ακτίνας δράσης που δίνουν τα ΑΒΑΚ στον ελληνικό νησιωτικό χώρο, είναι δυνατή η προσέγγιση του ελληνικού αποβατικού στόλου και η εξαπόλυση των αποβατικών με την κάλυψη χερσαίων όγκων γειτονικών νησιών, γεγονός που η απόσταση των 5 ν.μ. στο Αιγαίο δεν επιτρέπει.
Τα ΑΒΑΚ δίνουν, ασφαλώς, μεγαλύτερο όγκο απ’ ότι τα AAV μέσα στο νερό, αλλά σε κάθε περίπτωση τα ΑΒΑΚ είναι κατά πολύ ταχύτερα – άρα παραμένουν εκτεθειμένα σε πυρά για πολύ λιγότερο – και δύσκολα υπάρχει κάποιο μέσο ή μέθοδος εντοπισμού από το οποίο θα διέφευγε το ένα μέσον ενώ δε θα τα κατάφερνε το άλλο.
Επιπλέον, οι επιδόσεις των LCPV-7F αφορούν μία σχεδίαση του τέλους της δεκαετίας του ’80. Και πάλι ενδεικτικά, οι Βρετανοί Πεζοναύτες (και το Βρετανικό Ναυτικό) χρησιμοποιούν στο ρόλο αυτόν τη δική τους έκδοση του LCPV, την LCPV Mk5. Η έκδοση αυτή επιτυγχάνει ταχύτητα 25 κόμβων με πλήρη φόρτο, ακτίνα 210 ν.μ., ενώ το μεταφερόμενο τμήμα (έως και 35 πεζοί) προστατεύεται από τα στοιχεία της φύσης όσο και – σε κάποιο βαθμό – από εχθρικά πυρά από μία κλειστή κι ελαφρώς θωρακισμένη υπερκατασκευή. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς πως μία φτηνή και απλή ναυτική κατασκευή που είναι σαφώς εντός των υφισταμένων τεχνολογικών και κατασκευαστικών δυνατοτήτων της χώρας αυξάνει ακόμη περισσότερο τις επιχειρησιακές μας δυνατότητες στο κρίσιμο αυτό σημείο.
Το βρετανικό ΑΒΑΚ: LCVP Mk5
Σε ότι αφορά την επίδραση του AAV-7 στο σκέλος της χερσαίας εφόδου:
Το AAV-7, προφανώς έχει το πλεονέκτημα ότι βγαίνοντας στη στεριά παραμένει ένα τεθωρακισμένο όχημα, με το πλεονέκτημα ευκινησίας-προστασίας που αυτό παρέχει στο απλό πεζικό. Το πλεονέκτημα αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση αμελητέο, αλλά αμβλύνεται σημαντικά αν ληφθούν υπ’ όψιν ότι:
1.για τα περισσότερα νησιά της κατηγορίας αυτής, οι ακτές αποβάσεως που μπορούν να δεχτούν τα AAV είναι πολύ λίγες, πολύ μικρής εκτάσεως, και μόνον ελάχιστα και περίκλειστα δρομολόγια οδηγούν εκτός αυτών. Το στοιχείο αυτό σημαίνει ότι τα σημεία στα οποία θα μπορούν να αποβιβαστούν τα AAV είναι εύκολο να επισημανθούν έγκαιρα από τον αντίπαλο ο οποίος θα μπορεί σχετικά εύκολα να απομονώσει τις ακτές αυτές, και να εξουδετερώσει μια απόπειρα απόβασης, ακόμη και με μέτριας ισχύος ΑΤ όπλα που θα έχουν μαζί τους οι ελαφρές δυνάμεις που θα έχουν καταλάβει το νησί.
2.το έδαφος των νησιών είναι τέτοιο που γενικώς δεν επιτρέπει σημαντικά περιθώρια για τη δράση ΤΘ οχημάτων. Το έδαφος επιτρέπει κατά βάσιν τη δράση πεζικού – μη εποχούμενου.
3.Η ενίσχυση των τμημάτων που θα έχουν αποβιβαστεί με βαρέα όπλα και με τεθωρακισμένα οχήματα αφ’ ης στιγμής εξασφαλιστεί η δυνατότητα για τη δράση τους, είναι πολύ πιο εύκολο και τακτικά σκόπιμο να γίνει με τα ΠΤΜ Zubr, και μάλιστα όχι μόνον σε ότι αφορά το σκέλος της εφόδου, αλλά και το αεροναυτικό σκέλος.
Απόβαση AAV-7...
Σε ότι αφορά το σκέλος της εφόδου, εάν και όταν χρειαστούν ΤΘ οχήματα, είναι προτιμότερο αυτά να είναι κλασικά, βαριά ΤΟΜΑ που ενδεχομένως αποκτήσει ο ΕΣ, παρά τα πολύ ογκωδέστερα και λιγότερο προστατευμένα AAV, και φυσικά, όχι μόνον αυτά, αλλά και μικρός αριθμός αρμάτων, και κυρίως, όλμοι των 120 και/ή πυροβόλα Μ-56.
Σε ότι αφορά το αεροναυτικό σκέλος, και πάλι σε μια ρευστή αεροναυτική κατάσταση, αν είναι δυνατόν να διεισδύσει με σοβαρές ελπίδες επιβίωσης ένα σκάφος που να φέρει βαρύτερες δυνάμεις, αυτό μπορεί να είναι μόνον Zubr. Η μεγάλη του ταχύτητα, το γεγονός ότι είναι πολύ δύσκολα τρωτό από υποβρύχια καθώς και από κατευθυνόμενα όπλα υπέρυθρης καθοδήγησης του προσδίδουν μοναδικό πλεονέκτημα επιβιωσιμότητας.
Τα παραπάνω σε καμία περίπτωση δεν εξαντλούν το επιχειρησιακό θέμα της δυνατότητας ανακατάληψης ενός μικρού νησιού του Αιγαίου από τις ΕΔ. Εξετάζουν το ζήτημα αυτό από το ειδικό πρίσμα της χρησιμότητας του AAV έναντι άλλων εναλλακτικών επιλογών, κι εκφράζουν επιφυλάξεις σχετικά με τη σκοπιμότητα απόκτησής του.
Όμως, υπάρχει κι μία πολύ γενικότερη ένσταση σε ότι αφορά τη σκοπιμότητα της συγκεκριμένης επιλογής.
Είναι προφανές ότι οι δυνατότητες επιχειρησιακής επιτυχίας οποιασδήποτε τουρκικής ενέργειας στο Αιγαίο, και συνεπώς και η προθυμία της Άγκυρας να αποτολμήσει κάτι τέτοιο, εξαρτάται κατ’ αρχήν από την δυνατότητα (ή από την εντύπωσή της για τη δυνατότητα) αεροναυτικής υπεροχής στο χώρο αυτό. Η αεροναυτική ισορροπία, και μάλιστα η αεροπορική ισορροπία είναι απείρως σημαντικότερη από ειδικότερες επιλογές των χερσαίων δυνάμεων σε αυτό το θέατρο επιχειρήσεων, σε αντίθεση, πχ με το θέατρο επιχειρήσεων της Θράκης.
Επιπλέον, είναι προφανές ότι στο προβλεπτό μέλλον, οι οικονομικές δυνατότητες της χώρας να προβεί σε απόκτηση και αξιοποίηση νέου υλικού θα είναι πολύ περιορισμένες, παρά την θέλησή μας. Για το λόγο αυτό, οι ΕΔ θα πρέπει να κάνουν κρίσιμες στρατηγικές επιλογές. Η αντίληψη περί “ισορροπίας” των προϋπολογισμών των τριών όπλων θα πρέπει συνειδητά να εγκαταλειφθεί, ειδικά για ένα θέατρο επιχειρήσεων που είναι κατ’ εξοχήν διακλαδικό με την έννοια που αναφέρθηκε στην αρχή: αυτή της συνέργειας των επιχειρησιακών επιδιώξεων.
Στο Αιγαίο Πέλαγος, ο κρισιμότερος από κάθε άλλον παράγοντα είναι η αεροπορική υπεροχή.
belisarius21.wordpress.com
Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν στον ιστότοπο Defence-point.gr, το Αμερικανικό Ναυτικό αναμένεται να αποσύρει σύντομα μεγάλο αριθμό κύριων μονάδων από τη δύναμή του, και συγκεκριμένα εννέα καταδρομικά κλάσης Ticonderoga και τρία αποβατικά δεξαμενόπλοια (Landing Ship Dock, LSD) κλάσης Whidbey Island.
Οι μειώσεις των πλοίων γίνονται στα πλαίσια των περικοπών στον αμυντικό προϋπολογισμό και θα επικυρωθούν με τη δημοσίευση του οικονομικού σχεδιασμού του Πενταγώνου στις αρχές του 2012. Τα αποβατικά δεξαμενόπλοια (LSD) που θα τεθούν εκτός υπηρεσίας (το 2013 και 2014) θα είναι τα USS Whidbey Island (LSD 41), USS Fort McHenry (LSD 43) και USS Tortuga (LSD 46), τα οποία είχαν τεθεί σε υπηρεσία to 1985, 1987 και 1990 αντίστοιχα.
Όπως σωστά αναφέρεται στο δημοσίευμα, η απόσυρση των τριών αποβατικών δεξαμενόπλοιων από το US Navy δίνει στο ΠΝ την ευκαιρία να ζητήσει τη δωρεάν παραχώρηση ενός ή δύο σκαφών σε κατάσταση πλήρους λειτουργίας (hot transfer) και έτσι να καλύψει το κενό που άφησε στη Διοίκηση Αποβάσεων του ΠΝ ο παροπλισμός της "Ναυκρατούσας" (2000). Όμως πρέπει να σημειωθεί ότι το εγχείρημα δεν είναι απλό: ο σχεδιασμός και η λειτουργία αυτών των πλοίων ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένο δόγμα επιχειρήσεων, και είναι εξεταστέο κατά πόσον αυτό (α) ταιριάζει στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και (β) μπορεί να υλοποιηθεί από αυτές. Ακολουθεί μια πρώτη προσέγγιση του θέματος: 
Το USS Tortuga (LSD 46), ένα από τα αποσυρόμενα πλοία
Η κλάση αποβατικών δεξαμενοπλοίων (LSD) Whidbey Island προορίζεται για τη μεταφορά και αποβίβαση ενός τάγματος πεζοναυτών από κάθε πλοίο. Τα συγκεκριμένα πλοία σχεδιάστηκαν εξ αρχής για τη χρήση χόβερκραφτ, ελληνιστί αερόστρωμνων (Landing Craft Air Cushion - LCAC). Τα LCAC μεταφέρουν ωφέλιμο βάρος 60 τόνων με ταχύτητες άνω των 40 κόμβων σε ήρεμη θάλασσα, επιτρέποντας αμφίβια έφοδο από μεγαλύτερες αποστάσεις και σε μεγαλύτερη ποικιλία ακτών από τις "παραδοσιακές" μεθόδους. Η εσωτερική δεξαμενή (μήκους 134,1 μέτρων και πλάτους 15,2 μέτρων) μπορεί να εξυπηρετήσει συνολικά τέσσερα αερόστρωμνα LCAC, ενώ εναλλακτικά για την αποβίβαση των πεζοναυτών μπορούν να χρησιμοποιηθούν 21 μεσαία αποβατικά σκάφη (Landing Craft Medium - LCM) ή 36 οχήματα αμφίβιας εφόδου AAV7A1. Εδώ αρχίζει και η σύνδεση με την ελληνική πρόθεση προμήθειας αμφίβιων AAV7A1 - αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.
Όπως έχει ήδη αναφερθεί εδώ οι αμερικανικές αμφίβιες δυνάμεις λειτουργούν με βάση το δόγμα της απόβασης “Πέραν του Ορίζοντος”, κατά το οποίο τα αποβατικά πλοία παραμένουν σε μεγάλη απόσταση από την ακτή αποβάσεως, και από εκεί εξαπολύουν τις δυνάμεις αποβάσεως χρησιμοποιώντας τα αερόστρωμνα (LCAC), τα ελικόπτερα (CH-46, MV-22) και τα οχήματα αμφίβιας εφόδου AAV-7, καθώς τα υπόλοιπα μέσα υποστήριξης. Η “Πέραν του Ορίζοντος” απόσταση καθορίστηκε (κατά τη δεκαετία του '80) στα 25 ναυτικά μίλια, κυρίως με βάση τους υπολογισμούς για τα βεληνεκή των απειλών εδάφους-επιφανείας της εποχής. Το AAV-7 κάλυπτε οριακά αυτή την απαίτηση από άποψη ακτίνας πλεύσης, και λόγω της χαμηλής του ταχύτητας (5-8 κόμβοι αναλόγως κατάστασης θάλασσας) έχει αναγκαίο χρόνο πλεύσης 4 ώρες για την απόσταση αυτή, ενώ η εμπειρία έχει δείξει ότι η παραμονή πεζοναυτών πάνω από 1 ώρα εντός του οχήματος σε συνθήκες πλεύσης είναι περίπου αδύνατη.
Αερόστρωμνο τύπου LCAC
Τα αερόστρωμνα (LCAC) ανταποκρίνονται καλύτερα στην απαίτηση απόβασης "Πέραν του Ορίζοντος", καθώς επιτρέπουν τη μεταφορά 24 στρατιωτών ή ενός άρματος μάχης με ταχύτητα 35 κόμβων σε απόσταση 300 ν. μιλίων (550 χλμ) ή με ταχύτητα 40 κόμβων σε απόσταση 200 ν. μιλίων (370 χλμ). Όμως, αυτές είναι αποστάσεις που στην Ελλάδα επιτρέπουν γενικά την εκκίνηση των αερόστρωμνων από χερσαίες βάσεις, χωρίς να χρειάζεται αποβατικό δεξαμενόπλοιο που θα τα μεταφέρει. Επιπλέον, τα αερόστρωμνα Zubr που ήδη διαθέτει το ΠΝ, αναπτύσσουν ίδια ή μεγαλύτερη ταχύτητα (40-55 κόμβων) σε ίδια ή μεγαλύτερη απόσταση (330 ν.μ.) μεταφέροντας σαφώς μεγαλύτερο φορτίο (3 άρματα μάχης, ή δέκα ΤΟΜΠ ή 500 στρατιώτες) και με καλύτερη αντοχή στον κυματισμό λόγω διπλάσιου μεγέθους.
Αερόστρωμνα Zubr: Πολυτιμότατα αλλά απαξιωμένα...
Επομένως τίθεται το ερώτημα, για ποιο σκοπό προορίζει το ΠΝ τα συγκεκριμένα σκάφη.
Αν μεν στόχος είναι η "Απόβαση Πέραν του Ορίζοντος" μέσω αερόστρωμνων και ελικοπτέρων κατά τα αμερικανικά πρότυπα, τότε αυτός εξυπηρετείται μάλλον καλύτερα από τα υπάρχοντα αερόστρωμνα Zubr του ΠΝ, τα οποία έχουν καλύτερα χαρακτηριστικά πλεύσης και ακτίνας δράσης από τα LCAC. (Γενικότερα - δεν θα κουραστούμε να το επαναλαμβάνουμε - τα Zubr έχουν ανεκτίμητη αξία και κακώς απαξιώνονται, γιατί η προσβολή τους από υποβρύχια ή πυραύλους είναι εξαιρετικά δύσκολη).
Αν πάλι στόχος είναι η εξαπόλυση των AAV-7 (που ελπίζουμε να αποκτήσουμε) σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από κάποια ακτή, αυτό συνεπάγεται απομάκρυνση από το δόγμα της "Απόβασης Πέραν του Ορίζοντος" (βάσει του οποίου όμως φτιάχτηκαν αυτά τα σκάφη) και χρήση των Whidbey Island περίπου εν είδει "Ναυκρατούσας". Όμως οι τακτικές του 1970 ή 1980 δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι είναι κατάλληλες για το 2011, καθώς από την εποχή της "Ναυκρατούσας" το περιβάλλον μιας αεροναυτικής αντιπαράθεσης Ελλάδας - Τουρκίας έχει γίνει πολύ πιο επικίνδυνο (από άποψη επιδόσεων αισθητήρων και φονικότητας οπλικών συστημάτων) για ένα πλοίο με τέτοια χαρακτηριστικά.
Η ιστορική "Ναυκρατούσα" (L-153)
Η αλήθεια είναι ότι τα πλοία της κλάσης Whidbey Island φέρουν πλούσιο αμυντικό εξοπλισμό, ο οποίος μάλιστα δοκιμάστηκε στο πρώτο πλοίο της κλάσης (LSD 41 Whidbey Island) μετά το τραυματικό, για το US Navy πλήγμα που υπέστη η φρεγάτα USS Stark στις 17 Μαϊου 1987 από ιρακινό Exocet. Ο ενεργητικός αμυντικός εξοπλισμός περιλαμβάνει δύο CIWS Phalanx, ένα ή δύο RAM, δύο πυροβόλα Mk 38 των 25 χλστ και έξι πολυβόλα Μ2ΗΒ. Πέραν αυτών τα πλοία διαθέτουν σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου τύπου AN/SLQ-32(V) της Raytheon συνεργαζόμενο με σύστημα αντιμέτρων Super RBOC, ενώ για υποβρύχιες απειλές διατίθενται αντίμετρα τύπου Nixie.
Παρ' όλα αυτά, το ερώτημα παραμένει κατά πόσον μπορεί να επιζήσει στο περιβάλλον απειλής του Αιγαίου ένα τέτοιο σκάφος, που σημειωτέον έχει εκτόπισμα 16.100 τόνων, μήκος 186 μέτρα και μέγιστη ταχύτητα 20 κόμβους. Ας μην ξεχνάμε ότι τα LSD κλάσης Whidbey Island έχουν πλήρωμα άνω των 400 ατόμων και ετήσιο κόστος λειτουργίας της τάξης των 20 εκατομμυρίων δολλαρίων, ενώ σε περίπτωση βύθισης ενός τέτοιου πλοίου χάνεται μαζί του ένα ολόκληρο τάγμα πεζοναυτών.
Ερωτάται λοιπόν, αν η προμήθεια αμφίβιων τεθωρακισμένων οχημάτων για τους Έλληνες Πεζοναύτες συνεπάγεται απαραίτητα και και την υιοθέτηση του μοντέλου της εξαπόλυσής τους από ένα τέτοιου μεγέθους σκάφους, ή αν θα ήταν σκοπιμότερο να υιοθετηθούν πιο ευέλικτες λύσεις. Ερωτάται επίσης, αν η προμήθεια αμφίβιων τεθωρακισμένων έχει τελικά νόημα, και υπό ποιες συνθήκες.
Στο δεύτερο μέρος της ανάλυσης για την προμήθεια AAV7A1 από τους Έλληνες Πεζοναύτες θα δοθεί η συνέχεια της συζήτησης αυτής.
γράφει ο Βελισάριος
ΕισαγωγήΣύμφωνα με δημοσίευμα του δικτυακού τόπου hellenicdefence.gr, φαίνεται ότι στις αρχές του φθινοπώρου απεστάλη στις αρμόδιες αρχές των ΗΠΑ ερώτημα «Τιμής και Διαθεσιμότητας» (“Ρrice & Availability”) για 20 Αμφίβια Οχήματα Εφόδου AAV-7A1 με αναβάθμιση χαμηλού κόστους. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, αλλά και με την από μακρού χρόνου εκφραζόμενη θέση στελεχών των Πεζοναυτών, πρόκειται για το πρώτο βήμα κάλυψης μιας επιχειρησιακής απαίτησης για 75-100 οχήματα συνολικά, ποσότητα ικανή για τον εξοπλισμό των μονάδων ελιγμού της 32ας Ταξιαρχίας Πεζοναυτών. Ο ίδιος δικτυακός τόπος σε άλλο δημοσίευμα, μερικές μέρες αργότερα, εξέφρασε την ανησυχία του σχετικά με την τύχη της υπόθεσης αυτής, με δεδομένο ότι είναι το τρίτο κατά σειρά σχετικό ερώτημα που έχει απευθυνθεί στις αμερικανικές αρχές, τη στιγμή που οι απαντήσεις στα δύο πρώτα ερωτήματα αγνοήθηκαν, κατά τρόπο μάλλον ανοίκειο για τις διακρατικές υπηρεσιακές σχέσεις. Ταυτόχρονα, ενδιαφέρον για του ιδίου τύπου οχήματα (και, στην πράξη, για τα ίδια οχήματα) φέρεται να έχει εκφράσει σχεδόν ταυτόχρονα και η Τουρκία.
Η είδηση της κινητικότητας σχετικά με τα οχήματα αυτά είναι σημαντική. Η αποτίμησή της, όμως, δεν είναι τόσο αυτονόητη όσο εκ πρώτης όψεως ακούγεται. Επιπλέον, θέτει ορισμένα ευρύτερα ζητήματα τόσο σε ότι αφορά το επιχειρησιακό περιβάλλον του Αιγαίου όσο και το δόγμα των ελληνικών αμφιβίων δυνάμεων.
Μέρος 1ο: Το AAV-7 και οι Αμερικανοί Πεζοναύτες
Τι είναι το AAV-7
Το “Amphibious Assault Vehicle-7” (Αμφίβιο Αποβατικό Όχημα-7) αποτελεί το βασικό όχημα των αμερικανών Πεζοναυτών για τη διεκπεραίωση των μονάδων πεζικού από τα αποβατικά πλοία στην ακτή αποβάσεως. Αποτελεί, επίσης, και το τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού (ή μάχης…) του πεζικού των Πεζοναυτών. Είναι ένα ελαφρά θωρακισμένο αμφίβιο ερπυστριοφόρο, με δυνατότητα μεταφοράς μιας διμοιρίας πεζοναυτών και οπλισμό ενός αυτόματου εκτοξευτήρα βομβίδων κι ενός βαρέως πολυβόλου. Το βασικό του χαρακτηριστικό είναι η δυνατότητά του για κίνηση μέσα στο νερό και η διάνυση σημαντικών αποστάσεων μέσα σε αυτό.
Δυο λόγια για το Amphibious Assault Vehicle και τα Landing Vehicles, Tracked
Το όχημα AAV-7 είναι η πλέον πρόσφατη εκδοχή των οχημάτων της κατηγορίας “Landing Vehicles, Tracked” (Ερπυστριοφόρα Αποβατικά Οχήματα). Η σύλληψη της ιδέας είχε σχέση με την εμπειρία των αμερικανών Πεζοναυτών κατά τον Β’ ΠΠ στο θέατρο του Ειρηνικού, όπου και εν πολλοίς αποκρυσταλλώθηκε ο πυρήνας του αποβατικού δόγματος του USMC που ισχύει (;) μέχρι σήμερα.
Τo LVT εξελίχθηκε σταδιακά για να θεραπεύσει τις δύο βασικές αδυναμίες που διαπιστώνονταν κατά τις αποβάσεις του Β’ ΠΠ:
■ Όταν οι ακτές αποβάσεως ήταν έστω και ελαφρά φυλασσόμενες, τότε οι αποβάσεις με τα LCΑ (ή ευρύτερα με τα LCPV, κατηγορία στην οποία ανήκουν και οι Αποβατικές Άκατοι – ΑΒΑΚ που υπηρετούν σήμερα στο ΠΝ) ήταν εξαιρετικά αιματηρές. Αρκούσε ένα πολυβόλο ή ένας όλμος που να μην έχει κατασταλεί κατά την προετοιμασία της επιχείρησης για να προκαλέσει βαριές απώλειες, λόγω αφ΄ ενός του τρόπου εξόδου (ράμπα που ανοίγει προς τα εμπρός, με έξοδο των πεζών ακριβώς στη ζώνη θανάτου των αμυντικών πυρών ευθυτενούς τροχιάς) αφ’ ετέρου του ότι τα LCA είναι ανοικτά κι εκτεθειμένα σε όπλα καμπύλης τροχιάς. Το δεύτερο σημείο ίσχυε και για τα αρχικά LVT, τα οποία σταδιακά καλύφθηκαν με θωράκιση.
■ Άπαξ και τα τμήματα είχαν βγει στην ακτή, παρέμεναν πεζοπόρα τμήματα, με περιορισμένη ευκινησία. Η έλλειψη ευκινησίας μπορούσε να είναι κρίσιμη στην πιο σημαντική φάση μιας απόβασης, στη φάση της διεύρυνσης του προγεφυρώματος, ώστε αυτό να είναι επιχειρησιακά βιώσιμο και αξιοποιήσιμο. Δηλαδή: τα τμήματα απόβασης πρέπει να προωθηθούν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα προς το εσωτερικό, σε μία τοποθεσία που να παρέχει αμυντική δυνατότητα ώστε να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι δυνάμεις αντεπίθεσης του αμυνομένου που καταφθάνουν, κι ώστε να μπορέσουν να προσεγγίσουν τα αποβατικά πλοία με τον κύριο όγκο των δυνάμεων, και κυρίως με τα οχήματα και το υλικό υποστήριξης (χωρίς το οποίο δεν επιβιώνει προγεφύρωμα για πολλές ώρες…).
Η κατηγορία οχημάτων LVT (Landing Vehicle, Tracked) αντιμετώπιζε σε κάποιο βαθμό αυτά τα δύο προβλήματα: αντικατέστησε τα LCA για την μεταφορά των πεζών από τα αποβατικά στην ακτή με ένα μέσον που δίνει μεγαλύτερη προστασία, κι επιπλέον ήταν ένα όχημα που τους παρέχει ευκινησία και κάποια προστασία για την προώθησή τους αμέσως μετά την απόβαση. Βέβαια, επειδή το όχημα ήταν συγκερασμός δύο διαφορετικών ρόλων, ήταν και συμβιβασμός ως και ως προς τους δύο: Επειδή είναι όχημα, δεν έχει τις επιδόσεις ταχύτητας και ακτίνας δράσης στο νερό που έχουν τα ΑΒΑΚ. Κι επειδή είναι και σκάφος που πρέπει να είναι και αμφίβιο, και να έχει σημαντική μεταφορική ικανότητα, δεν έχει την προστασία που παρέχουν τα αντίστοιχα ΤΟΜΠ ή ΤΟΜΑ. Αυτό, όπως θα εξηγηθεί παρακάτω, έχει σημασία για την επιχειρησιακή του αξιοποίηση.
Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο σχετικά με το AAV-7, με κάποια σημασία για τον επιχειρησιακό του ρόλο, είναι το εξής: Ενώ το όχημα ζητήθηκε, σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και τέθηκε σε υπηρεσία ως συνέχεια της σειράς οχημάτων LVT, δηλαδή Landing Vehicle, Tracked (LVT1, 2, 3 και 4 κατά τον Β’ ΠΠ και LVT-5 μεταπολεμικά), με την ονομασία LVT-7, (ή LVTP-7, Landing Vehicle, Tracked, Personnel) το 1985 ο τύπος μετονομάστηκε σε Amphibious Assault Vehicle με κωδικό AAV-7, χωρίς καμία άλλη αλλαγή των χαρακτηριστικών του. Η μετονομασία δεν είχε καμία σχέση με την τεχνική του εξέλιξη, αλλά με την αλλαγή της έμφασης των Πεζοναυτών από τον αποβατικό του ρόλο (δηλαδή, αυτόν που υποκαθιστούσε τα LCA στους άλλους στρατούς) σε αυτόν του ΤΟΜΠ ή ΤΟΜΑ και τους σχεδιασμούς για επιχειρήσεις στη χερσόνησο της Καρελίας. Το κατά πόσον αυτό αποδείχθηκε σωστό, είναι ένα άλλο θέμα.
Προκαταρκτικές παρατηρήσεις για τις αμφίβιες επιχειρήσεις
Αμφίβιες χερσαίες δυνάμεις είναι οι δυνάμεις που μπορούν να μεταφερθούν δια θαλάσσης γρήγορα και να αναπτυχθούν στην ξηρά χωρίς τη βοήθεια λιμενικών εγκαταστάσεων. Και τα δύο αυτά χαρακτηριστικά είναι τεχνικά δύσκολα και, ιδιαίτερης επιχειρησιακής σημασίας. Κυρίως λόγω της ιστορικής επιρροής των μεγάλων αποβατικών επιχειρήσεων του Β’ ΠΠ, οι περισσότερες αμφίβιες δυνάμεις – δυνάμεις πεζοναυτών – διεκδικούν, τουλάχιστον θεωρητικά, την ικανότητα για “βίαιη απόβαση”, δηλαδή για απόβαση σε αμυντικά οργανωμένη ακτή, όπως συνέβη στην Νορμανδία ή σε νησιά του Ειρηνικού κατά τον Β’ ΠΠ. Το είδος αυτό της επιχείρησης είναι εξαιρετικά δύσκολο, εξαιρετικά απαιτητικό σε μέσα και υποστήριξη, και εξαιρετικά δαπανηρό σε ανθρώπινες ζωές. Στην πράξη, οι περισσότερες δυνάμεις πεζοναυτών ΔΕΝ έχουν αυτήν την ικανότητα, απλώς οι πιο ώριμες από αυτές το αποδέχονται ρητώς και προβλέπουν στο δόγμα τους την απόβαση σε ακτή μη αμυντικά οργανωμένη (όπως οι Βρετανοί Πεζοναύτες, οι πιο έμπειροι και ικανοί, ίσως, διεθνώς), είτε άλλες διατηρούν τον ισχυρισμό για μια τέτοια ικανότητα αλλά στην πραγματικότητα χωρίς πρακτικό αντίκρισμα. Οι τούρκοι πεζοναύτες, για παράδειγμα, είναι μια τέτοια περίπτωση. Οι επιχειρήσεις στην Κύπρο κατά τη διάρκεια του Αττίλα I κατέδειξαν πόσο δύσκολη ήταν μια αποβατική επιχείρηση, ακόμη κι εναντίον ενός αντιπάλου που δεν είχε, καν, κινητοποιηθεί για να εγκατασταθεί αμυντικά στις ακτές αποβάσεως. Είναι προφανές από την ανασκόπηση των επιχειρήσεων ότι αν η Εθνική Φρουρά είχε κινητοποιηθεί στοιχειωδώς κατά τα προβλεπόμενα, ακόμη και στην κατάσταση ημι-διάλυσης που είχε περιέλθει το καλοκαίρι του ’74, η τουρκική απόβαση θα κατέληγε σε αποτυχία. Αυτό δεν καταδεικνύει τόσο κάποια ανικανότητα εκ μέρους των Τούρκων, όσο την εγγενή (και τεράστια) δυσκολία που έχει η βίαιη απόβαση.
Τα παραπάνω δε σημαίνουν ότι η δυνατότητα αποβάσεως σε μη αμυντικά οργανωμένη ακτή δεν είναι σημαντική. Αντιθέτως, η δυνατότητα αμφιβίων επιχειρήσεων παραμένει στρατηγικά κρίσιμη για μία χώρα. Χωρίς δυνάμεις πεζοναυτών οι Τούρκοι δε θα ήταν σε θέση να κάνουν την επιχείρηση στην Κύπρο, ακόμη και με την ιστορική αντίδραση της ΕΦ, ενώ οι Βρετανοί ανακατέλαβαν τα νησιά Φώκλαντ χωρίς να προβούν σε βίαιη απόβαση, εκμεταλλευόμενοι απλώς μη φυλασσόμενες παραλίες. Αυτό αποτελεί βασικό στρατηγικό πλεονέκτημα των αμφιβίων δυνάμεων: η δυνατότητά τους να επιλέξουν τον τόπο και το χρόνο της επιχείρησής τους, σε ένα μέτωπο που ο αντίπαλος δε μπορεί να επιτηρεί και να υπερασπίζεται επαρκώς.
Η μοναδική δύναμη πεζοναυτών που υποτίθεται ότι έχει τη ρεαλιστική ικανότητα για βίαιη απόβαση είναι αυτή του Σώματος των Αμερικανών Πεζοναυτών.
Το AAV-7 και το αμερικανικό δόγμα αμφιβίων επιχειρήσεων
Για να γίνει ακριβέστερα κατανοητός ο τακτικός ρόλος του οχήματος, πρέπει αυτός να ειδωθεί μέσα από το επιχειρησιακό πλαίσιο του Σώματος των Αμερικανών Πεζοναυτών. Η χρήση του AAV-7 συνυφαίνεται με το δόγμα αμφιβίων επιχειρήσεων των Αμερικανών Πεζοναυτών, αλλά και την εξέλιξή του, την εμπειρία τους, και τους σύγχρονους προβληματισμούς τους.
Θεωρητικά, οι Αμερικανοί Πεζοναύτες είναι η μόνη αμφίβια δύναμη που έχει τη δυνατότητα βίαιης παραβίασης οργανωμένης ακτής. Η δυνατότητά τους αυτή βασίζεται στο – κυμαινόμενου μεγέθους, ανάλογα με την αποστολή – συγκρότημα MAGTF (Marine Air Ground Task Force), δηλαδή στην Χερσαία-Αεροπορική Δύναμη Πεζοναυτών. Στη θεωρία, ένα Αμφίβιο Συγκρότημα Ετοιμότητας (Amphibious Ready Group – ARG) προσεγγίζει την ακτή από κάποια απόσταση, εξαπολύει την χερσαία δύναμη προς την ακτή με ελαφρά αποβατικά σκάφη, με τα οργανικά μέσα της δύναμης (δηλαδή τα AAV-7), με αερόστρωμνα καθώς και με τα ελικόπτερα της MAGTF, και την υποστηρίζει με αεροπορικά πυρά (βασικά με τα Cobra και τα Harrier του αεροπορικού αποσπάσματος της MAGTF – στην πράξη, πάντοτε και με την υποστήριξη των Μοιρών της αεροπορίας Ναυτικού της Ομάδας Μάχης Αεροπλανοφόρου που συνοδεύει την ESG), ενώ έχει τη δυνατότητα για την υποστήριξη σε ΔΜ της χερσαίας δύναμης για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Τρία βασικά στοιχεία του δόγματος έχουν ιδιαίτερη σημασία, τόσο για τους Αμερικανούς, όσο και για την περίπτωσή μας:
1.Θεωρητικά, η δύναμη έχει τη δυνατότητα απόβασης σε αμυντικά οργανωμένη ακτή. Πρακτικά, αυτό είναι πολύ αμφίβολο, για διαφόρους λόγους: η βασική προϋπόθεση για την επιτυχία μιας τέτοιας επιχείρησης είναι η εξαιρετικά ισχυρή υποστήριξη με πυρά πυροβολικού για την καταστολή και την απομόνωση της ακτής. Τα πυρά αυτά κατά το παρελθόν ήταν τα πυρά του ναυτικού πυροβολικού, που προέρχονται από τα θωρηκτά, σε μεγάλη απόσταση από την ακτή, καθώς και από αντιτορπιλικά που προσέγγιζαν την ακτή. Όμως τα θωρηκτά έχουν αποσυρθεί, και η προσέγγιση των αντιτορπιλικών θεωρείται, πλέον, απογορευτικά επικίνδυνη. Η αεροπορική υποστήρξη θεωρείται ανεπαρκής για μια τέτοια επιχείρηση. Χαρακτηρηστικά, κατά τον Α’ Πόλεμο του Κόλπου, οι Αμερικανοί Πεζοναύτες ΔΕΝ έκαναν αποβατική επιχείρηση εναντίον των ιρακινών δυνάμεων στις ακτές του Κουβέιτ, γιατί αυτό θεωρήθηκε εξαιρετικά δύσκολο κι επικίνδυνο. (Να σημειωθεί ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος θεωρήθηκαν οι ναυτικές νάρκες). Στην πράξη, ακόμη κι οι αμερικανοί πεζοναύτες αναζητούν μια αφύλακτη ή πολύ ελαφρά φυλασσόμενη ακτή για να αποβιβαστούν, κι αυτή είναι η ουσία του δόγματος του “Θαλάσσιου Επιχειρησιακού Ελιγμού“.
2.Για τη διεκπεραίωση στην ακτή, οι Πεζοναύτες αντιμετωπίζουν το εξής οξύτατο πρόβλημα: θεωρείται ότι, πλέον, είναι πολύ επικίνδυνο να πλησιάσουν τα πλοία την ακτή, λόγω της συνεχούς ανάπυξης πυραύλων εναντίον πλοίων. Για το λόγο αυτό, κατά τη δεκαετία του ’80, ήδη, διατυπώθηκε το (μέχρι σήμερα, θεωρητικά, ισχύον) δόγμα της απόβασης “Πέραν του Ορίζοντος”: τα αποβατικά πλοία θα παρέμεναν σε μεγάλη απόσταση από την ακτή αποβάσεως, και από εκεί θα εξαπέλυαν τις δυνάμεις αποβάσεως: τα AAV-7, τα ελικόπτερα CH-46 (και σήμερα και τα MV-22) καθώς και τα LCAC με τα υπόλοιπα οχήματα και την εφοδιαστική υποστήριξη των δυνάμεων αποβάσεως. Η “Πέραν του Ορίζοντος” απόσταση καθορίστηκε (τότε) στα 25 ναυτικά μίλια, κυρίως με βάση τους υπολογισμούς για τα βεληνεκή των απειλών εδάφους-επιφανείας της εποχής. Όμως, το AAV-7 ήταν αδύνατον να επιτύχει την απαιτούμενη διεκπεραίωση, γιατί αφ’ ενός είχε οριακά επαρκή ακτίνα δράσης (που σημαίνει ότι αν το έκανε, θα είχε, σχεδόν, μείνει από καύσιμα στην ακτή), και, κυρίως, γιατί με ταχύτητα 5-8 κόμβων την ώρα (ανάλογα με την κατάσταση της θάλασσας), ο πλους διαρκεί 4 ώρες. Όμως η εμπειρία των πεζοναυτών ως προς αυτό δεν επιδέχεται διαπραγμάτευση: λόγω των εξαιρετικά δυσμενών συνθηκών που επικρατούν μέσα στο σκάφος κατά τον πλού (σκοτάδι, αναταραχή λόγω κυματισμού και αναθυμιάσεις λόγω του κινητήρα), οι πεζοναύτες δεν παραμένουν αξιόμαχοι για πλόες μεγαλύτερους της μίας ώρας. Ο αυστηρός αυτός περιορισμός έθεσε και μια βασική απαίτηση επίδοσης στο διάδοχο όχημα του AAV-7, το EFV: Θαλάσσια ταχύτητα 25 κόμβων (έτσι ώστε η διαδρομή των 25 νμ να μπορεί να διανυθεί σε μία ώρα). Είναι μία βασική επίδοση που το υπό ανάπτυξη EFV αποτυγχάνει μέχρι σήμερα να επιτύχει, και που θέτει σε σοβαρή αμφιβολία το μέλλον του. Πιο απλά: οι Αμερικανοί πεζοναύτες γνωρίζουν ότι για να εξαπολύσουν τα AAV-7 για απόβαση, τα αποβατικά πλοία θα πρέπει να πλησιάσουν την ακτή πολύ περισσότερο απ΄όσο αισθάνονται άνετα. Επιπλέον, η απόσταση των 25 νμ έχει προ πολλού ξεπεραστεί από τις εξελίξεις στους πυραύλους εναντίον πλοίων. Τα βεληνεκή των συγχρόνων πυραύλων είναι πολλαπλάσια. Τόσο η προσβολή του Stark στον Περσικό Κόλπο το 1987 όσο και η προσβολή της ισραηλινής κορβέτας Hanit το 2006 στο Λίβανο έχουν επιτείνει την ανησυχία των Πεζοναυτών ως προς την απειλή αυτή, και την απαίτηση για όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση των αποβατικών από την ακτή.
3.Τόσο το AAV-7 όσο και ο διάδοχός του EFV είναι σκάφη ελαφρά τεθωρακισμένα και ιδιαίτερα ογκώδη, στοιχεία που δεν τα κάνουν ιδανικά για την εμπλοκή τους σε μάχη βαρέων σχηματισμών. Η αντίληψη αυτή για το AAV-7 φαίνεται να έχει επιβεβαιωθεί από την πολεμική εμπειρία στο Ιράκ. Ο αρχικός σχεδιασμός των δύο σκαφών βασιζόταν στην αποστολή των αμερικανών για υπεράσπιση της Βόρειας Πτέρυγας του ΝΑΤΟ κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, με πολεμική αποστολή την εισβολή στη στρατηγικής σημασίας χερσόνησο της Καμτσάτκα, στην οποία δεν υπήρχαν μηχανοκίνητοι σχηματισμοί αλλά κυρίως ισχυρές στατικές φρουρές.
Συνοψίζοντας τα σχετικά με τους αμερικανούς πεζοναύτες, το δόγμα τους και το όχημα AAV-7 που έχουν σε υπηρεσία:
Α) δεν έχουν, πλέον, την δυνατότητα και την προθυμία να κάνουν αποβάσεις του είδους που γίνονταν στον Β’ ΠΠ. Ακόμη κι αυτοί επιδιώκουν, όπως και όλες οι υπόλοιπες δυνάμεις πεζοναυτών ανά τον κόσμο, την αποβίβαση σε αφύλακτη περιοχή και την εξόρμησή τους από εκεί για μάχη.
Β) δεν έχουν μεγάλη προθυμία να πλησιάσουν την ακτή με τα πλοία, γνωρίζοντας ότι η εξόρμηση προς την ακτή πρέπει να γίνει από όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση, κι αυτό φαίνεται να έχει ιδιαίτερη βαρύτητα σε ότι αφορά το AAV-7, ακόμη και το διάδοχό του όχημα, και
Γ) και τα δύο οχήματα, το AAV-7 και το EFV είναι παγιδευμένα στο διπλό τους ρόλο, δηλαδή και αποβατικής ακάτου και ΤΟΜΠ ή ΤΟΜΑ, που γίνεται με κρίσιμους συμβιβασμούς και ως προς τους δύο ρόλους.
Είναι τρία σημεία που είναι χρήσιμο να έχουμε κατά νου για την ελληνική περίπτωση.
http://belisarius21.wordpress.com
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Χθες πήγα στην Αυλώνα. Ο γιος ενός πολύ καλού φίλου (ονόματα δεν λέμε) έπαιρνε τον πράσινο μπερέ και πήγα στην τελετή που έκανε το 575 Τάγμα Πεζοναυτών παρουσία του Αρχηγού ΓΕΣ, Αντιστράτηγου κ. Φραγκούλη. Πολύς κόσμος, γονείς, αδέρφια, φίλοι. Οι νέοι Πεζοναύτες, στρατιώτες μόλις 9 εβδομάδων έκαναν λύση αρμολόγηση τυφεκίου Μ16 σε ελάχιστα δευτερόλεπτα με ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ, επίδειξη ασκήσεων ακριβείας, γυμναστικών ασκήσεων αλεξιπτωτιστού, αυτοάμυνας, διέλευση στίβου μάχης και τέλος μια άσκηση τακτικής μικρών κλιμακίων με περίπολο μάχης να δέχεται πυρά από εχθρικό πολυβολείο, να ανταποδίδει, να συμπτύσσεται με μεταφορά τραυματία και αντεπίθεση και κατάληψη του πολυβολείου, με ενίσχυση από τμήμα εποχούμενο σε ΤΟΜΠ Μ113 και Hummer. Όλα αυτά οι επισκέπτες τα είδαν σε απόσταση λίγων μέτρων σε αλσύλλιο δίπλα από τον χώρο της τελετής, με χρήση αβολίδωτων, καπνογόνων, οχημάτων, με ένα σενάριο ποικίλο και όσο πιο ρεαλιστικό γινόταν.
Αυτοί δε που εκτέλεσαν με απόλυτη επιτυχία όλα τα παραπάνω ήσαν όλοι πραγματικοί νεοσύλλεκτοι κι όχι «παλιοί» ή επαγγελματίες, που αμέσως μετά πήραν τη θέση τους με τους λοιπούς συναδέλφους τους στην παράταξη για την απονομή του πράσινου μπερέ από τα χέρια του Αρχηγού, παλιός Καταδρομέας κι ο ίδιος, και την παρέλαση. Κι έβλεπες γερά παιδιά, γυμνασμένα, εκπαιδευμένα, με φρόνημα. Παιδιά της διπλανής πόρτας. Φαίνεσθαι και ουσία άψογοι. Και γυαλισμένοι κι εκπαιδευμένοι. Έβλεπες γύρω τους Αξιωματικούς τους άγρυπνους, με αληθινό ενδιαφέρον κι ορατά τα αποτελέσματα της πραγματικής εκπαίδευσης που έχουν δώσει.
Οι λόγοι και οι χαιρετισμοί ήταν λακωνικοί αλλά τα έργα πολλά και εύγλωττα. Μ’ ένα ασήμαντο, σχεδόν ανύπαρκτο κόστος, πλήθος πολιτών είδαν τα παιδιά τους όπως δεν τα ‘χαν ξαναδεί, είδαν ότι οι Ειδικές Δυνάμεις, ο Στρατός, ΔΟΥΛΕΥΕΙ, υλοποιεί την αποστολή του και ούτε ένα ευρώ δεν πάει χαμένο. Σε αυτούς τους γκρίζους και δύσκολους καιρούς οι πολίτες με ευχάριστη έκπληξη είδαν ένα κομμάτι του κράτους, αποτελούμενο από τα ίδια τα παιδιά τους, να δουλεύει σαν καλοκουρδισμένο ρολόϊ, με υπεύθυνους ανθρώπους που αγαπούν τη δουλειά τους και φαίνεται στο αποτέλεσμα.
Κι επειδή οι άξιοι έχουν όνομα και πρόσωπο, ο Διοικητής του 575 Τάγματος Πεζοναυτών, που πρώτος δικαιούται την ηθική επιβράβευση, είναι ο Αντισυνταγματάρχης (ΠΖ) Γιαννόπουλος Νικόλαος, που μαζί με τους Αξιωματικούς κα Υπαξιωματικούς του έκανε την καλή δουλειά. Γιατί ο Διοικητής, οι Λοχαγοί κι οι Διμοιρίτες είναι αυτοί που έχουν την τελική ευθύνη, είναι αυτοί που ζουν καθημερινά με τους άνδρες τους, αυτοί που στο τέλος θα κάνουν ή δεν θα κάνουν την δουλειά. Λοιπόν ο Γιαννόπουλος και τα στελέχη του την έκαναν και δη άριστα. Γιατί το έργο που έχει πίσω του πίστη κι αφοσίωση φαίνεται.
Και βέβαια υπήρχε άλλος ένας λόγος που δεν θα ‘πρεπε ν’ απορώ γι’ αυτό που είδαμε όλοι. Μια γνώριμη φιγούρα, αρχέτυπο Καταδρομέα, επέβλεπε με το οξύ του βλέμμα όσα δωρικά γίνονταν, χωρίς τίποτα να περισσεύει από αυτό που πρέπει να είναι ο Στρατός του Ελληνικού Έθνους. Είχα 20 χρόνια να τον δω και τον θυμόμουν ως Λοχαγό στο 505 Τάγμα Πεζοναυτών, άριστο γνώστη των αντικειμένων εκπαίδευσης και με μεγάλο κύρος στους άνδρες του, τους οποίους διοικούσε πάντα με τον παλιό καλό λοκατζίδικο τρόπο: δια του παραδείγματος. Ταξίαρχος πια και με γκρίζα μαλλιά, Διοικητής της 32ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών, ο Στάθης Πανυτσίδης, είναι άλλος ένας από αυτούς που αγρυπνούν γι’ αυτά που εσείς ξεχνάτε κι αν οι απέναντι ή όποιοι άλλοι, μας τα θυμήσουν βίαια, κάποιους σαν τον Πανυτσίδη θα θέλετε να ηγούνται των παιδιών σας.
Όσο εμείς γκρινιάζουμε για τους δύσκολους καιρούς που έρχονται, οι Φύλακες, αδέρφια, αγρυπνούν. Και είναι όντως ΑΞΙΟΙ.
www.antinews.gr
Σύμφωνα με πληροφορίες, το προσεχές διάστημα αναμένεται η επανένταξη της 32ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών στη Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων (ΔΕΔ), ακυρώνοντας την ελληνική ...πρωτοτυπία της απόδοσης ενός επίλεκτου Σχηματισμού στο Όπλο του Πεζικού. Επιπλέον, εξετάζεται η μετάπτωση του 505 Τάγματος Πεζοναυτών από Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων (ΚΕΝ) σε μονάδα κρούσεως, οδηγώντας στην προ ετών σύνθεση της Ταξιαρχίας με τρία τάγματα κρούσεως.
Υπενθυμίζεται ότι το Δεκέμβριο 2006, κατόπιν σχετικής μελέτης αποφασίσθηκε η μετεξέλιξη της 32ης ΤΑΞΠΝ σε Σχηματισμό "Ειδικού Σκοπού" μέσω της υπαγωγής της στη Διεύθυνση Πεζικού (ΔΠΖ) και από την 1η Φεβρουαρίου 2008 οι Δυνάμεις Πεζοναυτών τέθηκαν εκτός Ειδικών Δυνάμεων, με σημαντικές επιπτώσεις στην εκπαίδευση αλλά και στο "πνεύμα μονάδος" που είχε αναπτυχθεί.
Η 32 ΤΑΞΠΝ είναι ο μοναδικός επιχειρησιακός σχηματισμός του Στρατού Ξηράς που έχει τη δυνατότητα να διεξαγάγει μεγάλης κλίμακας αμφίβιες επιχειρήσεις, δυνατότητα η οποία αποτελεί την ειδοποιό διαφορά της από τις υπόλοιπες Ειδικές Δυνάμεις. Περαιτέρω αναβάθμιση αναμένεται με την υλοποίηση κρίσιμων εξοπλιστικών προγραμμάτων (ναυπήγηση νέων αμφίβιων σκαφών, απόκτηση αμφίβιων τεθωρακισμένων οχημάτων, προμήθεια νέων οχημάτων γενικής χρήσεως κλπ).
http://strategy-geopolitics4.blogspot.com/2009/08/blog-post_935.html
Συνεκπαίδευση Ελληνικών τμημάτων της 32ης ΤΑΞΠΝ και της 1ης ΤΑΞΑΣ με τμήματα της 22ης Εκστρατευτικής Μονάδας Πεζοναυτών (22nd Marines Expeditionary Unit - MEU) των ΗΠΑ, στην περιοχή του Βόλου.
Περισσότερες φωτογραφίες παρακάτω 
Σε συνέχεια προηγούμενης ανάρτησης για τις ασκήσεις Ελλήνων και Αμερικανών Πεζοναυτών ,παραθέτουμε μερικές φωτογραφίες των αεροπορικών μέσων της 22 MEU καθ'οδόν προς την περιοχή της άσκησης.Οι Έλληνες πεζοναύτες της 32ης Ταξιαρχίας πραγματοποίησαν πολυήμερη συνεκπαίδευση με τους Αμερικανούς ,στην οποία πήραν μέρος και επιθετικά ελικόπτερα ΑΗ-64 της 1ης Ταξιαρχίας της Ελληνικής αεροπορίας Στρατού
MH-53E Super Stallion επάνω απο την πόλη του Βόλου.Περίπου 100 απο τα θηριώδη αυτά ελικόπτερα βρίσκονται σε υπηρεσία με τους Αμερικανούς Πεζοναύτες
© Παναγιώτης Μαυροειδής
MV-22 Osprey για πρώτη φορά στους ελληνικούς ουρανούς. Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα έχουν την δυνατότητα να εκτελέσουν άλματα αλεξιπτώτου από τα συγκεκριμένα αεροσκάφη στα πλαίσια 2ήμερης ειδικής συνεκπαίδευσης.
Μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές ασκήσεις διεξάγουν την περίοδο αυτή οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις στο Αιγαίο, σε συνεργασία με μονάδες του Ναυτικού και του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ, μετά την μεγάλη ΤΑΜΣ "Σάρισα 2009" που διεξήχθη τον Μάιο στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Ειδικότερα από πλευράς ΕΣ θα διεξαχθή μεγάλη αμφίβια ενέργεια σε νήσο του Ανατολικού Αιγαίου, όπου η εκεί εδρεύουσα ΑΔΤΕ θα υποδεχθεί μονάδες από την ενδοχώρα στα πλαίσια κλασσικού σεναρίου ενίσχυσης της αμυντικής ικανότητας νήσου.
Συγκεκριμένα η 32 Ταξιαρχία Πεζοναυτών και 71 Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία του Β' Σώματος Στρατού, θα αναπτυχθούν με μονάδες της Διοίκησης Πλοίων Απόβασης (αρματαγωγά, αερόστρωμνα) και υπό την προστασία άλλων μονάδων του Αρχηγείου Στόλου (φρεγάτες, πυραυλάκατοι, υποβρύχια) αλλά και του Αρχηγείου Τακτικής Αεροπορίας (μαχητικά F-16 και Mirage 2000), και υπό την κάλυψη του σκότους τα ξημερώματα θα αφιχθούν στην νήσο, όπου θα τύχουν της υποστήριξης επιθετικών ελικοπτέρων της Αεροπορίας Στρατού...
Σημειώνεται ιδιαίτερα η μεταφορά επί αρματαγωγών της 71 Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας, η οποία τον Μάιο είχε συμμετάσχει στην ΤΑΜΣ "Σάρισα 2009" και σε σενάριο μεταφοράς με πλήρες φόρτο αερομεταφερόμενου λόχου με ελικόπτερα. Ήδη η κύρια δύναμη κρούσης της αμφίβιας αρμάδας (πεζοναύτες και άρματα μάχης) έχει αναπτυχθεί στο Αιγαίο Πέλαγος, όπου διεξάγονται διάφορες τεχνικές ασκήσεις. Η δύναμη αυτή θα ενωθεί με άλλη η οποία θα αποπλεύσει σε δεύτερο χρόνο και αφού συνασκηθούν σε διάφορα σενάρια θα πραγματοποιήσουν συνδιασμένη αποβατική ενέργεια στην "κινδυνεύουσα" νήσο ,δείχνοντας με τον πλέον κατάλληλο τρόπο ότι οι γιαλατζί "ηγεμόνες" καλά θα κάνουν να περιοριστούν στα φραστικά πυροτεχνήματα..
Παράλληλα, από τον Μάιο άρχισε η ανάπτυξη στο Αιγαίο ναυτικών και αμφίβιων δυνάμεων των ΗΠΑ (αλλά και της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ), οι οποίες συνασκούνται με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις σε συγκεκριμένα αντικείμενα και σενάρια. Πρωταγωνιστικό ρόλο εκ μέρους της αμερικανικής συμμετοχής παίζει το Πλοίο Αμφιβίου Εφόδου BATTAN το οποίο μεταφέρει την 22 Εκστρατευτική Μονάδα Πεζοναυτών.
Ήδη έχουν πραγματοποιηθεί αντικείμενα συνεκπαίδευσης μεταξύ Ελλήνων και Αμερικανών Πεζοναυτών, όπως εκτέλεση βολών και ορεινός αγώνας στις εγκαταστάσεις της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον πέραν της συμμετοχής αμερικανικών ελικοπτέρων CH-53 και MH-60, έχει η συνεκπαίδευση με τα ειδικά Αεροπλάνα Ημιστροφείου MV-22 που για πρώτη φορά θα δράσουν στον ελληνικό χώρο. Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα έχουν την δυνατότητα να εκτελέσουν άλματα αλεξιπτώτου από τα συγκεκριμένα αεροσκάφη στα πλαίσια 2ήμερης ειδικής συνεκπαίδευσης.
Διεξήχθη στη ν. Σκύρο στις 11 Φεβρουαρίου 2009, παρουσία του κ. Α/ΓΕΣ Αντιστρατήγου Δημητρίου Βούλγαρη και του Δκτή Β’ΣΣ , η αποβατική ΤΑΜΣ «ΑΙΓΙΑΛΟΣ 1/09» για την εξάσκηση των μονάδων του Β΄ Σώματος Στρατού (32 Ταξιαρχία Πεζοναυτών και 71 Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία). Στην άσκηση συμμετείχαν αρματαγωγά του Πολεμικού Ναυτικού τα οποία αποβίβασαν ΤΟΜΠ Μ-113 , άρματα μάχης Leopard 1A5, και οχήματα Ηummer της 32ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών. Επίσης εκτελέστηκαν αεραποβατικές επιχειρήσεις απο μεταφορικά ε/π της Αεροπορίας Στρατού υπό τη κάλυψη επιθετικών ελικοπτέρων AH-64A+ Apache.Στην άσκηση συμμετείχε και η Πολεμική Αεροπορία με αεροσκάφη F-16C Block και A-7E Corsair.
Στράτευση στα 18-Θητεία 18 μηνών
Έγκλημα χωρίς τιμωρία
Καθυστερώντας το αναπόφευκτο
Δημόσιος διάλογος και ανησυχούντες..
Πρόκληση για την Ελληνική ασφάλεια
© Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP
