ΜΚ/Β NIKE: Η ..."απειλή"

MIM-14 με φόντο τη Μαρμαρίδα

Στον ελληνικό αμυντικό τύπο πρόσφατα δημοσιεύθηκαν άρθρα σχετικά με τη μεταφορά Μοιρών ΝΙΚΕ HERCULES στα μικρασιατικά παράλια ως νέα εξέλιξη που υποτίθεται οδήγησε τις ελληνικές υπηρεσίες πληροφοριών να συλλέξουν πληροφορίες και να καταλήγουν πως η τουρκική ενέργεια είχε διπλό σκοπό, τόσο σε ΑΣΕΠΕ-killer, όσο και σε βαλλιστικό. Το αποτέλεσμα, βάσει των δημοσιευμάτων, είναι να αλλάξει το status quo στο Αιγαίο, αφού τα EMB-145 θα αναγκαστούν πλέον να επιχειρούν δυτικότερα κι επειδή απειλούνται πλέον να ισοπεδωθούν αστικά κέντρα που βρίσκονται 150-200km από τα μικρασιατικά παράλια.

Στην πραγματικότητα η μεταφορά των ΝΙΚΕ στα μικρασιατικά παράλια δεν είναι νέα εξέλιξη, αφού οι Μοίρες αυτές μεταφέρθηκαν στα μέσα της περασμένης δεκαετίας, ενώ τα αστικά κέντρα στο Αιγαίο βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση από τα μικρασιατικά παράλια που καθιστά άνευ ουσίας το αυξημένο βεληνεκές των ΝΙΚΕ, αν υποτεθεί πως μπορούν πράγματι να χρησιμοποιηθούν σε αυτόν το ρόλο. Την εποχή που μεταφέρθηκαν, μια δεκαετία πριν, η Τουρκία διέθετε ήδη αξιολογότερα συστήματα μακρού πλήγματος με κρίσιμα συγκριτικά πλεονεκτήματα, όπως τη δυνατότητα εξαπόλυσης μεγαλύτερου, ταχύτερου κι ακριβέστερου όγκου πυρός από αυτοκινούμενα συστήματα που διασφάλιζαν ακρίβεια προσβολής, αιφνιδιασμό και την επιβίωση των μέσων.

Ιστορικό τουρκικών ΜΚ/Β ΝΙΚΕ

Η Τουρκία διέθετε οκτώ Μ/ΚΒ ΝΙΚΕ που βρίσκονταν στην Κων/πολη, μοιρασμένες σε δύο συγκροτήματα των τεσσάρων Μοιρών εκατέρωθεν του Βοσπόρου. Στο διαδίκτυο μπορεί εύκολα να βρει κανείς σχετικές αναφορές από ιστοσελίδες που ασχολούνται με την ιστορία της χρήσης των συγκεκριμένων α/α συστημάτων παγκοσμίως, με αναλυτικές λεπτομέρειες ως προς τις δυνατότητες, τις θέσεις και τη λειτουργία των Μοιρών αυτών, ενώ για τα δύο συγκροτήματα της Κων/πολης υπάρχουν σχετικά άρθρα ήδη από το 2009 όπως αυτό. Στην Κων/πολη οι Μοίρες του κάθε συγκροτήματος απείχαν έως 7νμ (12,5km) ενώ η μέγιστη απόσταση των πιο απομακρυσμένων Μοιρών, μεταξύ των δύο συγκροτημάτων, ήταν 35νμ (63km). Παρομοίως στην Ελλάδα η αντίστοιχη απόσταση δεν ξεπερνούσε τα 40νμ (72km), γεγονός που ομολογεί πως στην πράξη ικανοποιητική α/α προστασία (αυξημένο Pk), όπως κάθε α/α συστήματος, επιτυγχάνεται χονδρικά στη μισή από τη μέγιστη αναφερόμενη εμβέλεια, στην προκειμένη δηλαδή, στη μισή των ~80νμ (145km). Η απαίτηση εγκατάστασης σε αυτές τις αποστάσεις ήταν κρίσιμη διότι τα ΝΙΚΕ λειτουργούσαν σε εκτεταμένες σταθερές υποδομές που περιλάμβαναν τις τρεις περιοχές εξαπόλυσης βλημάτων με τις ράμπες των τριπλών εκτοξευτών, τις αποθήκες πυρομαχικών, τις εγκαταστάσεις RADAR, των γεννητριών κοκ (εικ.1) που αποτελούσαν σχετικά εύκολο στόχο μιας συνδυασμένης προσβολής, λόγω των εγγενών αδυναμιών του συστήματος και της έκτασης του.

Εικ.1 Διάταξη συγκροτήματος RADAR

Κύρια αδυναμία του συστήματος πέραν του ότι δεν είναι αυτοκινούμενο, είναι η δυνατότητα εξαπόλυσης ενός μόνο α/α βλήματος κάθε φορά και η απαίτηση καθοδήγησης του, που σημαίνει πως σε κάθε βολή το σύστημα αδυνατεί να εξαπολύσει άλλο βλήμα για 3-4 λεπτά, με αποτέλεσμα τα 9 διαθέσιμα βλήματα να αξιοποιούνται συνολικά σε χρόνο που προσεγγίζει τη μισή ώρα, ενώ η αναχορηγία των εκτοξευτών είναι χρονοβόρα διαδικασία. Άλλη αδυναμία του συστήματος αποτελεί το γεγονός πως την έρευνα, ιχνηλάτηση, αναγνώριση κι εγκλωβισμό στόχου και τη καθοδήγηση του βλήματος την αναλαμβάνουν διαφορετικά RADAR (εικ.2) με διακριτό ρόλο που πρέπει να συνεργάζονται απρόσκοπτα, ενώ η απώλεια είτε της καθοδήγησης του βλήματος, είτε του εγκλωβισμού του στόχου έχει ως αποτέλεσμα την αποτυχία της βολής

Εικ.2 Λειτουργία RADAR

Το RADAR έρευνας διαθέτει διαφορετικές κλίμακες σάρωσης θυσιάζοντας την ακρίβεια εντοπισμού με την εμβέλεια. Στη μεγαλύτερη κλίμακα η αύξηση της εμβέλειας έχει αντίτιμο τη μείωση ακρίβειας στον εντοπισμό στόχων, ειδικά μικρού μεγέθους σε χαμηλό ύψος. Η δε τεχνολογία και οι δυνατότητες των RADAR έρευνας (HIPAR/ABAR, LOPAR), ιχνηλάτησης και αποστασιομέτρησης στόχου (TTR/TRR) είναι παρωχημένη και δεν καλύπτει τις απαιτήσεις του σύγχρονου περιβάλλοντος απειλών, αφού το σύστημα αναπτύχθηκε τη δεκαετία του '60 με σκοπό την αναχαίτιση των σοβιετικών βομβαρδιστικών σε μεγάλο υψόμετρο και δευτερευόντως σε βαλλιστικό και αντιβαλλιστικό ρόλο καλύπτοντας ψυχροπολεμικές ανάγκες. Τα RADAR έρευνας είναι αμφίβολο αν μπορούν να εντοπίσουν σε μεγάλες αποστάσεις σύγχρονα μαχητικά, ενώ είναι βέβαιο πως χαμηλά ιπτάμενα στόχοι <100ft δεν εντοπίζονται πέραν των ~10νμ. Επίσης τα TTR/TRR είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν μπορούν να παρακολουθούν αδιαλείπτως σύγχρονα μαχητικά για όσο καθοδηγείται το α/α βλήμα (>2 λεπτά) από το MTR, ενώ η κάθε απώλεια ιχνηλάτησης στόχου ή βλήματος έχει αποτέλεσμα την αποτυχία της βολής. Αυτές και άλλες αδυναμίες του συστήματος το καθιστούν παρωχημένο σε α/α ρόλο έναντι σύγχρονων μαχητικών. Παρ όλες τις βελτιώσεις στα συστήματα, βλήματος και MTR, δεν απέτρεψαν ατυχήματα σε εκπαιδευτικές βολές τις περασμένες δεκαετίες στο πεδίο βολής της Κρήτης που φανερώνει το μέγεθος της αναξιοπιστίας του συστήματος και των βλημάτων ηλικίας μισού αιώνα. 

Μετακίνηση MK/B NIKE από Κων/πολη

Εικ.3 Παλαιότερη διάταξη Κων/πολης

Η μεταφορά των ΜΚ/Β ΝΙΚΕ στα μικρασιατικά παράλια ξεκίνησε πριν το 2002, αρχικά με την μεταφορά τριών Μοιρών, της 1ης, 2ης και 6ης όπως εμφανίζεται στην εικ.3, ενώ η 1η και η 6η από το 1987 δεν υπαγόταν στο ΝΑΤΟικό δίκτυο αλλά στο εθνικό. Σε δεύτερη φάση μεταφέρθηκαν η 5η και η 8η στα μέσα του 2005. Σε τρίτη φάση φαίνεται να διαλύθηκαν η 3η, 4η και 7η στα μέσα του 2006 όπου παραλήφθηκαν οι ΜΚ/Β HAWK, ενώ η 3η και η 7η αποτελούσαν τις διοικήσεις του κάθε συγκροτήματος διαθέτοντας HIPAR. Για τις τρεις τελευταίες Μοίρες που απέμειναν μέχρι την προμήθεια των HAWK δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία σε ανοιχτές πηγές. Στον ελληνικό τύπο γίνεται αναφορά για μεταφορά Μοιρών ΝΙΚΕ από τα Δαρδανέλια, όμως εκεί δεν ήταν ποτέ εγκατεστημένες τέτοιες Μοίρες. Το μόνο βέβαιο είναι ότι έχουν μετακινηθεί και οι τρεις τελευταίες από την Κων/πολη εδώ και επτά χρόνια περίπου κι από το 2007 κάποια ίχνη τους εμφανίζονται ως στατικό έκθεμα.

ΜΙΜ-14Β και HIPAR, Μουσείο Πολεμικής Αεροπορίας, Etimesgut

Ως α/α απειλή στο Αιγαίο

Στον ελληνικό τύπο αναφέρεται πως η μεταφορά των ΜΚ/Β ΝΙΚΕ στα μικρασιατικά παράλια είχε σκοπό να χρησιμοποιηθεί ως α/α απειλή για τα ΕΜΒ-145 που θα τα αναγκάσουν να επιχειρούν εκτός της μέγιστης τους εμβέλειας (140km) και παρουσιάζεται ως νέα εξέλιξη. Στην πραγματικότητα η μεταφορά των ΝΙΚΕ  πραγματοποιήθηκε πριν 11 χρόνια περίπου, περίοδος που σηματοδοτεί σημαντικές εξελίξεις στην ελληνική και τουρκική αεροπορία και στην α/α άμυνα. Το πρώτο μισό της δεκαετίας του '00 υπήρξε η προμήθεια νέων αεροσκαφών και πυρομαχικών με νέες δυνατότητες, ξεκίνησε το πρόγραμμα προμήθειας ΑΣΕΠΕ (2001) από την Ελλάδα που ολοκληρώθηκε τελικά το 2009, ενώ αναβαθμίστηκε η ελληνική αεράμυνα από την ένταξη των S-300PMU1 (2000), TOR-M1 και επιπλέον OSA/AKM (2001), Patriot (2003) και της ολοκλήρωσης της αναβάθμισης των MK/B HAWK (2006). Οι εξελίξεις αυτές αναβάθμισαν θεαματικά την ελληνική αεράμυνα έναντι της ΤΗΚ και της πενιχρής προστασίας που της πρόσφερε η μεταφορά των ΝΙΚΕ, η δε τουρκική προμήθεια 8 ΜΚ/Β HAWK (2005) και συστημάτων RAPIER τα προηγούμενα χρόνια, δεν κάλυπτε τις ανάγκες αλληλοϋποστήριξης ΤΗΚ-αεράμυνας σε ενδεχόμενο αεροπορικό πόλεμο στο Αιγαίο. Από τα δεδομένα αυτά η μεταφορά των ΝΙΚΕ στο Αιγαίο στις αρχές της δεκαετίας '00 ήταν μονόδρομος παρά το γεγονός πως είναι παρωχημένων δυνατοτήτων, αφού δεν υπήρχε άλλο α/α σύστημα μακρού βεληνεκούς για να μεταφέρουν ώστε να ισορροπήσουν την α/α κάλυψη των ε/τ συνόρων και την αλληλοϋποστήριξή της με την ΤΗΚ. Δεν είναι τυχαίο πως εκείνη την περίοδο η Τουρκία έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην αναβάθμιση και την περαιτέρω ανάπτυξη του δικτύου έγκαιρης προειδοποίησης στα παράλια, όπως και στις δυνατότητες μακρού πλήγματος από αέρος και ξηράς.

Τα ΝΙΚΕ θεωρητικά αποτελούν απειλή για αεροσκάφη μεγέθους μεταγωγικού, ειδικά εφόσον τα προσεγγίζουν, στην περίπτωση δηλαδή που κινούνται ανατολικά. Όμως είναι αυτονόητο πως σε ενδεχόμενη σύγκρουση οι πρώτοι στόχοι που θα προσβληθούν είναι οι σταθερές εγκαταστάσεις RADAR τόσο των ΝΙΚΕ όσο και του δικτύου έγκαιρης προειδοποίησης. Πολλοί τέτοιοι στόχοι βρίσκονται ακόμα κι εντός βεληνεκούς πυρών ΠΒ από τα ανατολικά νησιά. Κατα μία έννοια η μεταφορά των ΝΙΚΕ προβληματίζει περισσότερο ως προς τις δυνάμεις που θα δεσμευθούν στην έγκαιρη καταστροφή τους, παρά στο ότι συνιστούν αξιόλογη απειλή. Στο σενάριο δε απειλής μεταγωγικών που κινούνται ανατολικά προς ενίσχυση αμυντικών δυνάμεων κάποιου ανατολικού νησιού, πρέπει να ληφθεί υπόψη πως τέτοια επιχείρηση απαιτεί εναέρια επικράτηση, έστω τοπικά και χρονικά περιορισμένη. Για να επιτευχθεί αυτή είναι προφανές πως θα έχουν προσβληθεί με οποιοδήποτε τρόπο τα ΝΙΚΕ όπως και οι υπόλοιποι σταθεροί παραλιακοί στόχοι. 

ΑΣΕΠΕ-killer 

Στα ελληνικά δημοσιεύματα αναφέρεται πως το αυξημένο βεληνεκές των ΝΙΚΕ λειτουργεί ως φόβητρο για τα ΑΣΕΠΕ κι ως εκ τούτου θα αναγκαστούν να επιχειρούν δυτικότερα. Για να ισχύει αυτός ο φόβος θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως τα ΕΜΒ-145 θα επιχειρήσουν στο κεντρικό Αιγαίο και συγκεκριμένα ~150km από τις μικρασιατικές ακτές, το οποίο όμως στερείται λογικής διότι σε αυτήν την απόσταση κινδυνεύουν περισσότερο από τα τουρκικά F-16 κι όχι από τα ΝΙΚΕ.

Εικ.4 Απεικόνιση κάλυψης RADAR

Στην εικ.4 απεικονίζονται οι τρεις κάθετοι άξονες στο Αιγαίο στην απλοϊκή μορφή του θεάτρου αεροπορικών επιχειρήσεων σε άξονα Α-Δ:

1. Ανατολικός άξονας. Των μικρασιατικών παραλίων συμπεριλαμβανομένου των ανατολικών νησιών από όπου θα προσπαθούν να διεισδύσουν δυτικότερα τα τουρκικά μαχητικά για εναέρια υπεροχή και κρούση, γεωγραφικά από όλα τα ανατολικά σύνορα από Έβρο έως Καστελόριζο

2. Κεντρικός άξονας. Του κεντρικού Αιγαίου το οποίο θα προσπαθεί η ΕΠΑ να ελέγχει με τη συνδρομή των α/α δυνάμεων τόσο για την άμυνα στρατηγικών στόχων της ενδοχώρας και της Κρήτης, όσο για την εναέρια επικράτηση στο κεντρικό και ανατολικό Αιγαίο για την προστασία των φίλιων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένου επιθετικών επιχειρήσεων για την προσβολή στρατηγικών στόχων και δυνάμεων κατά προτεραιότητα. Γεωγραφικά από ανατολικά Χαλκιδικής έως ανατολικά Κρήτης.

3. Δυτικός άξονας. Του δυτικού Αιγαίου, γεωγραφικά από Θεσ/νικη, Εύβοια έως Κρήτη.

Οι εμβέλειες στα ανατολικά απεικονίζουν τις εμβέλειες των 5 ΜΚ/Β ΝΙΚΕ στην απόσταση των 83νμ και 42νμ (150km & 75km). Από την εικόνα φαίνεται ότι δεν είναι λογικό να θεωρεί κανείς πως τα ΕΜΒ-145 θα επιχειρούν στον κεντρικό άξονα διότι:

(α) Είναι παράλογο να πιστεύει κανείς πως η ΕΠΑ θα επιτύχει πλήρη αεροπορική υπεροχή έως τον ανατολικό άξονα απαγορεύοντας στα τουρκικά μαχητικά να διεισδύουν έως τον κεντρικό άξονα, ώστε να μην κινδυνεύουν τα ΑΣΕΠΕ.

(β) Στην προσπάθεια για το (α) θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως τα ΜΚ/Β ΝΙΚΕ με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα αδρανοποιηθούν ή/και θα καταστραφούν, λόγω των παρωχημένων δυνατοτήτων τους και των σταθερών τους εγκαταστάσεων. 

(γ) Τα ΕΜΒ-145 αν επιχειρήσουν στον κεντρικό άξονα, δηλαδή 50-70νμ από την περιοχή που θα διεξάγεται η εναέρια μάχη, θα αποτελέσουν δεδομένα προτεραιότητα για την ΤΗΚ αφού είναι υψηλής επιχειρησιακής αξίας στόχος. Σε τέτοια περίπτωση η απειλή F-16/AIM-120 είναι μεγαλύτερος κίνδυνος από τα ΝΙΚΕ/ΜΙΜ-14.

(δ) Στον κεντρικό άξονα τα ΕΜΒ-145 στερούνται την κάλυψη του πυκνού α/α δικτύου του δυτικού.

(ε) Απο τα παραπάνω προκύπτει η απαίτηση αυξημένης προστασίας αν επιχειρήσουν τα ΕΜΒ-145 στον κεντρικό τομέα, σε σχέση με το να επιχειρούσαν στο δυτικό, δεσμεύοντας μεγαλύτερο αριθμό αεροπορικών δυνάμεων που θα στερηθεί η ΕΠΑ από άλλες αεροπορικές  επιχειρήσεις.   

(στ) Στην εικόνα απεικονίζεται η εμβέλεια (350km) αποκάλυψης στόχου μεγέθους μαχητικού από το ΕΜΒ-145. Φαίνεται χαρακτηριστικά πως από τον δυτικό άξονα καλύπτει επαρκώς το Αιγαίο και τα μικρασιατικά παράλια μέχρι το ύψος των δυτικών αεροπορικών βάσεων της Τουρκίας, υπό την κάλυψη ισχυρού α/α δικτύου που θα αλληλοϋποστηρίζεται με τα αεροσκάφη συνοδείας και περιπολίας χωρίς να κινδυνεύει άμεσα από εχθρικά μαχητικά.

Στο παράδειγμα αυτό εξετάζεται μόνο η σύγκριση πιθανών περιοχών επιχειρήσεων ΑΣΕΠΕ, δηλαδή του κεντρικού και δυτικού άξονα του Αιγαίου, σε σχέση με τις δυνητικές απειλές ΜΙΜ-14Β/ΑΙΜ-120 και δεν συνυπολογίζονται οι υπόλοιποι παράγοντες που εμπλέκονται οι οριζόντιοι άξονες Μακεδονίας-Θράκης, Κρήτης-Καστελορίζου (και Κύπρου) και η ύπαρξη δυνητικών απειλών από σκάφη επιφανείας. Το πιο πιθανό είναι τα ΑΣΕΠΕ να επιχειρούν ακόμα πιο δυτικά από το δυτικό άξονα της εικ.4.

Τα ΜΙΜ-14 βαφτ(ιστ)ηκαν Yildirim

Στα πρόσφατα δημοσιεύματα αναφέρεται επίσης ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών κατέληξαν στο συμπέρασμα πως οι Μοίρες ΝΙΚΕ μετακινήθηκαν στα μικρασιατικά παράλια όχι μόνο σε α/α ρόλο με σκοπό τον εκφοβισμό των ΑΣΕΠΕ, αλλά σε βαλλιστικό ρόλο με σκοπό την προσβολή αστικών κέντρων σε ακτίνα 150-200km. Ενισχυτικό του συμπεράσματος προβάλλεται και η υποτιθέμενη αλλαγή βαφής όπως των γνωστών Yildirim.

TR-.300, Αλμυρά Λίμνη 2010

Στην εικ.4 που με μαύρο χρώμα απεικονίζεται η εμβέλεια 150km των Μοιρών NIKE, βλέπει κανείς πως τα αστικά κέντρα που απειλούνται είναι αυτά των ανατολικών νησιών, κυριότερα Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου, Κω, Ρόδου που η απόστασή τους από τα μικρασιατικά παράλια κυμαίνεται από 9 έως 25km. Αυτό σημαίνει πως είναι εντός βεληνεκούς του τουρκικού ΠΒ, συνεπώς τα αστικά κέντρα και γενικά τα ανατολικά νησιά ποτέ δεν ήταν ασφαλή από χερσαία προσβολή για να ισχυρίζεται κανείς πως η προ δεκαετίας έλευση των ΝΙΚΕ άλλαξε την κατάσταση.

Εξετάζοντας τη δυνατότητα προσβολής στόχων στα νησιά από χερσαία τουρκικά συστήματα θα πρέπει επίσης να επισημανθεί πως πριν τη μεταφορά των ΜΚ/Β ΝΙΚΕ στα παράλια που πραγματοποιήθηκε την περίοδο 2002-2005, η Τουρκία είχε προμηθευτεί ήδη από το 1997 μια Πυροβολαρχία με 5 ΠΕΠ ΤR-300 (WS-1A), με ελάχιστο βεληνεκές 20km και μέγιστο 80km, ενώ μέχρι το 1999 είχαν κατασκευαστεί άλλοι 25 εκτοξευτές συγκροτώντας συνολικά 6 Πυρ/χιες. Τουλάχιστον μία από αυτές εγκαταστάθηκε εξ αρχής στην Ίμβρο με αποστολή την προσβολή στόχων στη Λήμνο, το οποίο είχε αποκαλυφθεί το 2004 από τον τότε ΥΕΘΑ Σπ. Σπηλιωτόπουλο, ενώ το σύστημα παρουσιάστηκε επίσημα στην παρέλαση της 30.8.2006.

TR-300, Αλμυρά Λίμνη 4.4.2000

Η εξέλιξη αυτή ήταν στα πλαίσια του προγράμματος Kasirga που περιελάμβανε την προμήθεια, αλλά κι εγχώρια ανάπτυξη και παραγωγή ΠΕΠ έπειτα από την άρνηση των ΗΠΑ να αποδεσμεύσει τεχνογνωσία για την εγχώρια παραγωγή του πυραύλου Μ26 κι αργότερα του MGM-140 (ATACMS) του M270 (MLRS). Παράλληλα συνεχιζόταν από το 1995 το πρόγραμμα TOROS με ΠΕΠ των 230 και 260mm με βεληνεκές 65km και 110km αντίστοιχα και με τις πρώτες δοκιμαστικές βολές να σημειώνονται παρουσία δημοσιογράφων τον Φεβρουάριο του 2000 στο πεδίο βολής της Χήλης, τον Απρίλιο του ίδιου έτους πραγματοποιήθηκε βολή TR-300 στο πεδίο βολής της Αλμυράς Λίμνης.

T-260, Χηλή 10.2.2000

Παρά τα όσα έχουν γραφτεί στον ελληνικό τύπο σχετικά με τα Τ-230/260 δεν αποδεικνύεται η παραγωγή τους και η εισαγωγή στο τουρκικό οπλοστάσιο που φαίνεται να καλύπτεται με την προμήθεια των Μ270 MLRS και την παραγωγή κι ανάπτυξη των TR-300. Αντίθετα αποδεικνύεται η χρήση των ΠΕΠ Τ-122 με βεληνεκές της τάξης των 40km το οποίο αναπτύχθηκε επίσης την ίδια περίοδο, μέσα δεκαετίας '90 και μπήκε σε υπηρεσία το 1997 καλύπτοντας το κενό βεληνεκούς ανάμεσα στα πυροβόλα και τα τακτικά βλήματα των M270 και TR-300.

Την ίδια περίοδο εξελίχθηκε και το πρόγραμμα Jaguar που αφορά την προμήθεια κι εγχώρια ανάπτυξη και παραγωγή βαλλιστικού πυραύλου, που είχε ως αποτέλεσμα το 1998 να συναφθεί συμφωνία με την Κίνα για την ανάπτυξη του J-600T που ήταν αντίγραφο του B-611.

J-600T, Σινώπη 30.5.2012

Η πρώτη δοκιμαστική βολή έγινε το 2001 στα 120km και έφτασε τα 150km το 2003. Το κοινό πρόγραμμα της τουρκικής Roketsan και των κινεζικών CASIC και CPMIEC από το 1995 εώς το 2004 κατέληξε στο γνωστό Yildirim I με βάρος κεφαλής 480kgr και βεληνεκές 150km που παρουσιάστηκε επίσημα στην παρέλαση της 30.8.2007 ένα χρόνο μετά την επίσημη παρουσίαση του TR-300. Τούρκοι αξιωματούχοι ανάφεραν πως η συνεργασία αυτή δεν αφορούσε την παραγωγή του αντίστοιχου Β-611Μ με βεληνεκές 250km.

Ωστόσο η ανάπτυξη του βλήματος συνεχίστηκε και τον Μάρτιο του 2008 πραγματοποιήθηκε η πρώτη βολή του βελτιωμένου Yildirim II. Τον Μάιο του 2012 πραγματοποιήθηκαν νέες δοκιμές στο νέο πεδίο βολής της Σινώπης που βάσει τουρκικών πηγών πραγματοποιήθηκαν συνολικά 7 βολές βλημάτων με βεληνεκές από 40 έως 280km αποκαλύπτοντας την εμβέλεια των Yildirim II.

J-600T Χήλη, άγνωστη ημερομηνία από πρόσφατο video της ROKETSAN

Με τις δεδομένες δυνατότητες των τουρκικών χερσαίων συστημάτων ΠΒ και των stand off βλημάτων της ΤΗΚ, η ύπαρξη των ΝΙΚΕ δεν άλλαξε ουσιαστικά την απειλή μακρού πλήγματος αν κι εφόσον χρησιμοποιηθούν σε τέτοιο ρόλο. Η απειλή αυτή προϋπήρχε της μεταφοράς τους στα μικρασιατικά παράλια, που πραγματοποιήθηκε πριν μια δεκαετία περίπου κι όχι πρόσφατα. Η δε αναφορά σε εκατοντάδες βλήματα των ΝΙΚΕ που μπορούν να ισοπεδώσουν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα αστικών κέντρων, αυτή τη φορά δεν συνοδεύτηκε από "προκλητικές αφίσες", αλλά από φωτογραφία που αν και περασμένης δεκαετίας, "αποδείκνυε" την πρόσφατη αλλαγή χρώματος όπως των Yildirim.

Εικ.5 Κρήτη, αριστερά 1971, δεξιά 1998

Στην πραγματικότητα τα βλήματα των ΝΙΚΕ είχαν δύο βασικούς τύπους χρωματισμού, τα αρχικά ΜΙΜ-14Α της δεκαετίας '60 είχαν λευκό χρώμα όπως οι πρώτες παρτίδες των βελτιωμένων ΜΙΜ-14Β. Η μεγαλύτερη παραγωγή των ΜΙΜ-14Β είχε χακί χρώμα, όπως και το σύνολο του ακόμα νεώτερου τύπου ΜΙΜ-14C.

Παρατηρεί κανείς στις παλαιότερες βολές βλήματα λευκού χρώματος αφού προφανώς αναλώνονταν τα αποθέματα των παλαιότερων τύπων και παρτίδων όπως φαίνεται στην εικ.5, ενώ αργότερα αφού εξαντλήθηκαν ή αποσύρθηκαν οι παλαιότεροι τύποι χρησιμοποιούνται νεώτερα βλήματα χρώματος χακί.

Εικ.6 Στατικά εκθέματα ΜΙΜ-14 στην Τουρκία

Αντιστοίχως στην Τουρκία αποσύρθηκαν πρώτα οι παλαιότεροι τύποι όπως αποδεικνύεται από το λευκό χρώμα (εικ.6) και κατόπιν τα νεώτερα χακί χρώματος, ενώ στις φωτογραφίες της δεκαετίας '00 κι έπειτα εμφανίζονται μόνο οι νεώτεροι τύποι χακί χρώματος (εικ.7, εικ.8).

Συγκρότημα εκτοξευτών και RADAR

Άγνωστο εν τούτοις παραμείνει η πραγματική σημερινή κατάσταση των Μοιρών αυτών, οι τυχών αναβαθμίσεις και ο ρόλος τους, δεδομένου ότι στις εικόνες δεν εμφανίζονται σε όλες τις περιπτώσεις η τυπική διάταξη όπως υπήρχε στην Κων/πολη. Σε κάποιες περιπτώσεις δεν φαίνεται το RADAR έρευνας HIPAR/ABAR, ενώ φαίνονται τα υπόλοιπα (LOPAR, MTR, TTR, TRR), σε κάποιες άλλες εμφανίζονται θόλοι RADAR αλλά και TRS-22XX, ενώ οι περιοχές εκτόξευσης με τις ράμπες των τριπλών εκτοξευτών είναι δύο κι όχι τρεις όπως συμβαίνει στη τυπική διάταξη μιας ΜΚ/Β ΝΙΚΕ. Σε κάθε περίπτωση είναι δεδομένο πως η Τουρκία μέχρι σήμερα έχει μεγάλο κενό ως προς την α/α προστασία μέσου-μεγάλου βεληνεκούς και για αυτό έχει ακόμα σε υπηρεσία κάποιες από τις αρχικές 8 ΜΚ/Β ΝΙΚΕ αν και περιορισμένης έως μηδενικής πραγματικής επιχειρησιακής αξίας έναντι σύγχρονων απειλών, μαχητικών και πυρομαχικών. Μέχρι να καλυφθεί το κενό αυτό η α/α προστασία των τουρκικών στόχων καλύπτεται από ανεπαρκές δίκτυο αεράμυνας. Η αδυναμία αυτή καλύπτεται έως τώρα από την ΤΗΚ, τη γεωγραφική έκταση, τον αριθμό α/δ με την ύπαρξη ενισχυμένων καταφύγιων αεροσκαφών, τη δυνατότητα εναέριου ανεφοδιασμού και το δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης. Οι δε ραγδαίες εξελίξεις στο βαλλιστικό οπλοστάσιο και στην απόκτηση stand off πυρομαχικών από την ΤΗΚ, ακυρώνει στην ουσία την αξία του ενδεχόμενου να κληθούν τα ΜΙΜ-14Β/C να χρησιμοποιηθούν σε ρόλο εδάφους-εδάφους.

Διαβάστε περισσότερα...

Skywatcher: Αφιέρωμα του Air International στην δράση των ελληνικών ΑΣΕΠΕ στη Λιβύη

Το τελευταίο τεύχος του Air International φιλοξενεί ένα εξόχως ενδιαφέρον αφιέρωμα στην επιχειρησιακή δράση της 380 Μοίρας ΑΣΕΠΕ "Ουρανός" κατά τη διάρκεια των Νατοϊκών επιχειρήσεων στη Λιβύη. Ακολουθεί ένα απόσπασμα του εν λόγω άρθρου (γράφει ο Kirk Paloulian) (σημ  Κυριάκος Παλουλιάν):

Operations
During the night of March 31-April 1, 2011, the HAF EMB-145H undertook its first OUP mission providing ΑWACS/AEW coverage to CAOC 5 of traffic in Libyan airspace. The aircraft flew in racetrack patterns from areas over the Mediterranean, south-west of Crete, to 120km (75 miles) north-northwest of Benghazi. During these missions the aircraft operated adjacent to and south of the Athens Flight Information Region (FIR) and within the JOA – both shared a common border to the southwest of Crete.

The EMB-145H supported efforts to suppress Libyan Arab Air Force (LARAF) fighter activity. The eastern holding areas in which it operated were in range of the LARAF SA-5 Gammon surface-to-air missile (SAM) positions, which were shown to crews on the latest information briefing cards.
There was only one instance when the EMB-145H tracked an active SA-5 site, although it also tracked the positions of mobile, smaller-range antiaircraft batteries such as SA-2 Guideline, SA-3 Goa, SA-6 Gainful and SA-8 Geckos. In this way the EMB-145H formed part of the coalition’s suppression of enemy air defences (SEAD) and electronic warfare (EW) network to neutralize any threats. From intelligence reports, reconnaissance assets and electronic support measures (ESM) it became clear that SEAD was successful and LARAF fighter activity was minimised.

Surveillance Targets
In addition to SEAD and ESM, the EMB-145H also performed air surveillance, ocean surface picture (SURPIC), defensive counter air (DCA), offensive counter air (OCA) and close air support (CAS) and reconnaissance, undertaking track relays of airborne and surface targets via its Link 11/Link 16 datalinks. It was also ordered by CAOC 5 to direct CAP fighters to visually identify LARAF fighters and helicopters.

An example of the EMB-145H’s use as an air surveillance relay came when it tracked LARAF helicopters operating in the areas of Al Jambijia, Benina, Misrata and Sirte. There happened to be a slow mover in one of these areas and the air surveillance/helicopter mode in the EMB-145H’s systems identified it as an Mi-8/Mi-17 – the system can pick up a rotor even when a helicopter is hovering. The HAF mission crew tagged the helicopter as a potential target that required visual identification by NATO fighters prior to being shot down, but CAOC 5 gave a negative on the intercept.

MiG Chase
A particularly interesting mission occurred one afternoon when an LARAF MiG-21 took off and headed east towards the border with Egypt. As there was no indication of its intentions, the EMB-145H flew alongside, keeping a 150km (80nm) lateral distance from it. The MiG-21 altitude varied between 2,000ft and 5,000ft (610m-1,524m) and gave no IFF read out. The HAF fighter allocator directed a pair of French Air Force Mirage 2000-5Fs to chase it. The MiG-21 was not intercepted by the French fighters and was assumed to have landed at a forward operating base in the southern desert. The EMB-145H provided tracking throughout this chase.

Command & Control
The EMB-145H was also used for operational control. It provided ESM for coalition air-refuelling aircraft, which included a Turkish Air Force KC-135R and four Turkish F-16Cs during day and nighttime missions. The EMB-145H crew relayed the exact position of the Turkish aircraft to other land-based and airborne C2 units. Working alongside E-3 AWACS the aircraft also relayed the recognised air and surface pictures, and any suspected air traffic. On a few occasions, in place of an E-3 AWACS, the EMB-145H was tasked to provide C2 by relaying and receiving geographical co-ordinates of suspected SAM sites and other convoys.

Additionally it worked alongside air traffic control cells in the allocation of civil air traffic flows in the vicinity, including assisting with ATC coverage for aircraft carrying humanitarian aid into Libya. The last OUP mission flown by 380 AEW Squadron took place on October 30, 2011. All four of the squadron’s aircraft had participated in the NATO air campaign.


Λίγο πριν την απογείωση από την Σούδα για άλλη μία αποστολή

The integration of the EMB-145H in OUP was deemed a great success. The commander of the CAOC at Izmir, USAF Lt Gen Ralph Jodice, an ex-F-15 Eagle pilot, visited 380 AEW Squadron in Souda to congratulate the HAF crews. In total the detachment took part in 170 missions. Only one was cancelled – and that was due to the weather conditions in Souda. The EMB-145Hs that participated in the missions logged 980 flight hours. The lessons learnt from this operation have proved to be most valuable as was the experience gained working in foreign airspace.

hellarmforces2010

Διαβάστε περισσότερα...

Εν Τάχει

ΕΤΑ : εκκαθάριση οικίας με πραγματικά
πυρά. Στο βάθος δεξιά μια γνώριμη φιγούρα..
(φωτ: Σάββας Βλάσσης)

• Με πλήθος ασκήσεων υποδέχτηκε ο Νοέμβρης τις Ένοπλες Δυνάμεις. Εκτός από τον Θαλάσσιο Γρύπα για τον οποίο γράψαμε εδώ (1,2), ιδιαίτερα φορτωμένο ήταν και το πρόγραμμα αρκετών μονάδων ειδικών δυνάμεων. Πιο συγκεκριμένα το πρωί της Τετάρτης 14/11 ενεργοποιήθηκε αιφνιδιαστικά τμήμα της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης του Βορείου Τομέα στα πλαίσια της άσκησης "Πυρπολητής 11". Το σενάριο της άσκησης που διαξήχθει στην Σκύδρα υπό την νέα Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων, προέβλεπε την εξουδετέρωση εχθρικών τμημάτων ειδικών δυνάμεων εντός κατοικημένης περιοχής και την απελευθέρωση ομήρων. Την ίδια ημέρα ασκήθηκε και  τμήμα της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών στην νησίδα Φλέβες, στα πλαίσια της άσκησης "Κύμα 5/12". Ομάδες Ανορθοδόξου Πολέμου και Σκάφη Ανορθοδόξου Πολέμου έλαβαν μέρος στην άσκηση μικρής κλίμακας, υπο το βλέμμα του Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγού Μ.Κωσταράκου και του ΥΕΘΑ Π.Παναγιωτόπουλου. Στοιχεία της ΜΥΚ έλαβαν μέρος και στην άσκηση "Aegean Seal 12" που διεξάγεται από τις 12 εώς τις 20 Νοεμβρίου στις εγκαταστάσεις του ΠΝ στην Αγία Μαρίνα. Στην άσκηση αντιναρκικών επιχειρήσεων ρηχών υδάτων συμμετέχουν επίσης το ναρκοθηρευτικο ΚΑΛΛΙΣΤΩ (M63) του ΠΝ καθώς και δυνάμεις από Τουρκία και Ιορδανία. Επί ποδός βρίσκεται και η Διοίκησης Κυβερνοάμυνας του ΓΕΕΘΑ, όπως και οι επιτελείς των Διευθύνσεων Πληροφορικής των Γενικών Επιτελείων, για τη νατοική  άσκηση κυβερνοάμυνας "Cyber Coalition 12", η οποία διεξάγεται από τις 13 εώς τις 16 Νοεμβρίου.

"Θαλάσσιος Γρύπας 2/12" : H εκτόξευση του ΑΜ-39....

...και το αποτέλεσμα : Άμεσο χτύπημα επί του στόχου, ο οποίος βυθίστηκε ταχύτατα.

• Αγώνες μίνι ποδοσφαίρου μεταξύ των αντιπροσωπευτικών ομάδων Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας μας και της Τουρκίας θα διεξαχθούν από τις 16 μέχρι 20 Νοε 2012, στα πλαίσια των Μέτρων Οικοδόμησης....Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ). Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόµατί µου..

• Ενδιαφέροντα στοιχεία για τις Ένοπλες Δυνάμεις αλίευσε ο φίλος strategy από τα πρακτικά του Κοινοβουλίου. Από τις απαντήσεις των αρμοδίων προκύπτει ότι το έργο κατασκευής αντιαρματικής τάφρου στον Έβρο όχι μόνο δεν διεκόπει, αλλά προχωρά με ικανοποιητικούς ρυθμούς (1). Σε πείσμα ορισμένων Μινχάουζεν του ελληνικού διαδικτύου...(βλέπε σχετικά : Η τάφρος του Έβρου, η Γραμμή Μαζινώ και η άγνοια)

• Άλλες ενδιαφέρουσες ειδήσεις αφορούν το πρόγραμμα ε/π ΝΗ-90, τα οποία όπως μαθαίνουμε αγοράστηκαν επί Γιάννου μέσω swaps ακριβώς όπως και τα ε/π Αpache, γεγονός που προκάλεσε ήδη εισαγγελική έρευνα. (2) Σύμφωνα με το νέο χρονοδιάγραμμα παραδόσεων το τελευταίο ΝΗ-90 θα παραδοθεί τον Μάιο του 2015, μόλις....12 χρόνια από την υπογραφή της αρχικής σύμβασης. Και εις άλλα με υγεία.. Τα οχήματα του ΤΕΣΑΦ (7 οχήματα VBL, 2 ΤΟΜΠ Μ-113Α1, 5 MRAP και αριθμός οχημάτων γενικής χρήσης) τελικά θα πουληθούν, καθώς η μεταφορά τους στην Ελλάδα κρίνεται οικονομικά ασύμφορη (3).

• Στα τις ΠΑ τώρα, σύμφωνα με τον ΥΕΘΑ κ Παναγιωτόπουλο η απόσυρση των α/φ Α-7 Corsair οφείλεται "στην παλαιότητα των αεροσκαφών, την μειωμένη επιχειρησιακή ικανότητα και επιβιωσιμότητά τους στο σύγχρονο επιχειρησιακό περιβάλλον καθώς και στις υψηλές απαιτήσεις συντήρησης"(4). Αντιθέτως τα αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης&ελέγχου ΕΜΒ-145Η έχουν ακόμη λαμπρό μέλλον στις τάξεις της ΠΑ καθώς το ΥΠΕΘΑ εκφράζει την ικανοποίησή του για την απόδοση τους. Τονίζεται ότι έχουν συμπληρώσει επιτυχώς πάνω από χίλιες αποστολές, συμμετέχοντας σχεδόν σε όλες τις εθνικές αεροπορικές ασκήσεις, σε αρκετές διακρατικές και ΝΑΤΟικές εκπαιδευτικές δραστηριότητες καθώς  και στην επιχείρηση "Unified Protector", αποσπώντας αρκετά θετικά σχόλια (5).

• Την πώληση 15 επιθετικών ελικοπτέρων Τ-129 στο Πακιστάν προωθεί η Τουρκική κυβέρνηση. To διαφαινόμενο αρχικό ενδιαφέρον των Πακιστανών δείχνει να έχει ατονήσει, πιθανότατα λόγω προβλημάτων χρηματοδότησης. Tουρκικές και Κινεζικές αμυντικές βιομηχανίες κονταροχτυπήθηκαν στην διεθνή έκθεση αμυντικού υλικού ΙDEAS 2012 το πενθήμερο 7-11 Νοεμβρίου, φιλοδοξώντας να προωθήσουν τα προιόντα τους στην Ασιατική χώρα. Οι εταιρίες των δύο χωρών είχαν την δυναμικότερη παρουσία μεταξύ των συμμετεχόντων. Οι τουρκικές εταιρίες ειδικότερα έχουν εμπλακεί σε μια σειρά προγραμμάτων των Πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων:

-H Yonca Onuk έχει προμηθεύσει το ναυτικό των Πακιστανών με ταχέα περιπολικά MRTP-15 και MRTP-33, φιλοδοξώντας να αποσπάσει παραγγελίες για τα νέα, μεγαλύτερα μοντέλα της.

-Η Ηavelsan υπέγραψε Μνημόνιο Συνεργασίας με τις Πακιστανικές ΕΔ για την ανάπτυξη ενός συστήματος C4I (Command,Control,Communications,Computers and Intelligence). Παράλληλα θα αναπτύξει εξομοιωτές πτήσης για τα α/φ JF-17, F-16 C/D/MLU, C-130E, Mil Mi-17 και Super Mushak της Πακιστανικής Αεροπορίας. Διεξάγονται συζητήσεις για την προμήθεια ενός εξομοιωτή αρμάτων μάχης, ενώ έχουν ήδη παραδοθεί αρκετά συναφή  συστήματα. Σύμφωνα με εκπροσώπους της εταιρίας, έχει εξασφαλισθεί παραγγελία ικανού αριθμού συστημάτων πληροφοριών μάχης Genesis για τον εκσυγχρονισμό των Πακιστανικών φρεγατών ΟΗΡ.

-Η ΤΑΙ επιδιώκει να πουλήσει το Τ-129 ΑΤΑΚ για την αντικατάσταση των Πακιστανικών AH-1F Cobra όπως αναφέραμε παραπάνω, συμφωνία η οποία σκάλωσε στο οικονομικό κομμάτι. Η εταιρία έχει εκσυγχρονίσει στο παρελθόν 42 πακιστανικά F-16A/B Block15 έναντι 75 εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ έχει προμηθεύσει τους Πακιστανούς με ένα σύγχρονο πεδίο δοκιμών ανάλογο με αυτό του Ικονίου. Το 2007 οι γείτονες είχαν αναλάβει τον εκσυγχρονισμό α/φ F-16 της Ιορδανικής Πολεμικής Αεροπορίας, ανάλογο του πακιστανικού προγράμματος.

6/9/2007 : Στιγμιότυπο από την τελετή παραχώρησης ενός νέου ρ/μ πυροβόλου Τ-155 Panter στον Πακιστανικό Στρατό. O Τούρκος αντιστράτηγος Ηulusi Akar παραδίδει "τα κλειδιά" στον Πακιστανό ομόλογο του, αντιστράτηγο Ejaz Ahmed Bakhshi, ο οποίος τυγχάνει και διεθυντής της Διοίκησης Πυρομαχικών και Υλικού (Director General Weapons&Equipment)..

Την ίδια στιγμή η Ελληνική αμυντική βιομηχανία φυτοζωεί, μετά από χρόνια μακάριας απραξίας, συνοδευόμενης από λιγοστές καταστροφικότατες πρωτοβουλίες. Εντελώς ενδεικτικά -μιας και η λέξη "ανάπτυξη" είναι της μόδας τώρα τελευταία- να σημειώσουμε ότι ο τομέας των Μη Επανδρωμένων Αεροχημάτων (UAV) είναι ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος στην παγκόσμια αεροδιαστημική βιομηχανία,  με τον συνολικό εκτιμώμενο τζίρο για την επόμενη δεκαετία να φτάνει το αστρονομικό ποσό των 89 δις δολαρίων! Οι αρμόδιοι φωστήρες όχι μόνο αγνοούν επιδεικτικά τις εγχώριες προσπάθειες ανάπτυξης μη επανδρωμένων αεροχημάτων, αλλά μάλλον τις σαμποτάρουν συστηματικά επ'ωφελεία αλλοδαπών ανταγωνιστών. Ιδού λοιπόν, πεδίο δόξης λαμπρό για τους ευαγγελιστές της "ανάπτυξης"..

Ειρήσθω εν παρόδω, τα τελευταία νέα από το πρόγραμμα ΜΕΑ Πήγασος της Πολεμικής Αεροπορίας χρονολογούνται από τον περασμένο Απρίλιο. Ίσως θα ήταν χρήσιμο να ενδιαφερθεί κάποιο μέλος της Εθνικής αντιπροσωπίας για την πορεία του προγράμματος, το οποίο θα μπορούσε να γλιτώσει τις ΕΔ από έξοδα εκατοντάδων εκατομυρίων ευρώ.

Διαβάστε περισσότερα...

Τελετή Επίσημης Ένταξης Αεροσκαφών ΑΣΕΠΕ στην Πολεμική Αεροπορία

Διέλευση EMB-145H AEW συνοδευόμενο από 2 Μ-2000 και δύο F-16

Το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας ανακοινώνει ότι, σήμερα Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009, πραγματοποιήθηκε στην 112 Πτέρυγα Μάχης, στην Ελευσίνα, η επίσημη τελετή ένταξης των αεροσκαφών ΑΣΕΠΕ στη δύναμη της Πολεμικής Αεροπορίας.

Στην τελετή... παραβρέθηκαν οι Πρέσβεις Σουηδίας και Βραζιλίας κ.κ. Hakan Majmqvist και Alfonso Massot, η στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και εκπρόσωποι του ΥΠΕΘΑ.

Στο σύντομο χαιρετισμό ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Αεροπορίας, Αντιπτέραρχος (Ι) Ιωάννης Γιάγκος, μεταξύ άλλων επεσήμανε ότι "η σημερινή τελετή σηματοδοτεί την ολοκλήρωση ενός πολύ μεγάλου και απαιτητικού από τεχνολογικής απόψεως προγράμματος για την Πολεμική Αεροπορία με την προσθήκη στο οπλοστάσιο της των Αεροσκαφών Εγκαίρου Προειδοποίησης και Ελέγχου (ΑΣΕΠΕ) που ανήκουν στην κατηγορία των πολλαπλασιαστών ισχύος".

Κατά την τελετή έλαβαν χώρα οι παρακάτω κινήσεις:

* Διέλευση ενός αεροσκάφους ΑΣΕΠΕ συνοδευόμενο από δύο Μ-2000 και δύο F-16.
* Δοξολογία.
* Ανάγνωση Πρώτης Ημερήσιας Διαταγής από τον Διοικητή της 380Μ. ΑΣΕΠΕ.
* Χαιρετισμός Προέδρου SAAB.
* Χαιρετισμός κ. Α/ΓΕΑ.
* Επίσκεψη στατικής έκθεσης.
* Μικροδεξίωση στη Λέσχη Αξιωματικών και επίδοση αναμνηστικών.

Πηγή : www.haf.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Ολοκληρώθηκε η παραλαβή των τεσσάρων EMB-145H από την Πολεμική Αεροπορία

Τα 4 Erieye EMB-145H της ΠΑ είναι πλέον επιχειρησιακά και χρησιμοποιούνται ήδη σε εθνικές και συμμαχικές ασκήσεις, από την 380 Μοίρα ΑΣΕΠΕ «Ουρανός».

Τα δύο τελευταία αεροσκάφη Erieye EMB-145H του προγράμματος Αερομεταφερόμενου Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης και Ελέγχου (ΑΣΕΠΕ) παραλήφθηκαν από την ελληνική Πολεμική Αεροπορία κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο του Οκτωβρίου. Ταυτόχρονα τα αεροσκάφη διαγράφηκαν από το πολιτικό ελληνικό νηολόγιο και εγγράφηκαν στο στρατιωτικό της ΠΑ. Μετά την εξέλιξη αυτή, η 380 Μοίρα ΑΣΕΠΕ «Ουρανός» βρίσκεται σε πλήρη σύνθεση με 4 επιχειρησιακά Erieye. Υπενθυμίζεται πως τα δύο προηγούμενα Erieye EMB-145H παραδόθηκαν τον Σεπτέμβριο και στα τέλη Αυγούστου αντίστοιχα. Προς μέγιστη ευχαρίστηση και υπερηφάνεια όλων των εμπλεκομένων, αμέσως μετά την παράδοση τα συστήματα χρησιμοποιήθηκαν επιχειρησιακά από την 380 Μοίρα σε εθνικές και συμμαχικές ασκήσεις, όπως η Noble Midas 2008 μεταξύ 26 Σεπτεμβρίου και 10 Οκτωβρίου. Τα υπόλοιπα συμβατικά αντικείμενα παραδίδονται όπως ορίζει η Σύμβαση. Η φάση Επιχειρησιακής Δοκιμής και Αξιολόγησης (ΟΤΕ) ολοκληρώθηκε με επιτυχία για όλα τα συστήματα, εξαιτίας της ωριμότητας του ολικού ΑΣΕΠΕ Erieye, αλλά και της καλής και αποτελεσματικής συνεργασίας μεταξύ του προσωπικού της ΠΑ και εκείνου του προμηθευτή, το οποίο συμμετείχε στις δοκιμές. Κατόπιν ολοκληρώθηκε η φάση Ακόλουθης ΟΤΕ όπου το Erieye χρησιμοποιήθηκε επιχειρησιακά από την 380 Μοίρα. Το πρόγραμμα εισήλθε πλέον στη φάση υποστήριξης, όπου ο προμηθευτής θα παρέχει Τεχνική Υποστήριξη και θα προτείνει Σύμβαση Ακόλουθης Υποστήριξης (Follow-on Support Contract) το οποίο θα κριθεί και θα διαμορφωθεί από την ΠΑ.

Έτσι ολοκληρώνεται με επιτυχία η υλοποίηση του προγράμματος ΑΣΕΠΕ, εισάγοντας την ΠΑ στην εξαιρετικά ολιγομελή διεθνή λέσχη των αεροπορικών δυνάμεων με ανάλογη ικανότητα. Οι καθυστερήσεις υπήρξαν σοβαρές, με τις ευθύνες να κατανέμονται τόσο στον αγοραστή όσο και στον προμηθευτή, αλλά και στην τεχνολογική πρόκληση την οποία αντιπροσώπευε το πρόγραμμα. Το βέβαιο είναι πως όταν πραγματοποιήθηκε η επιλογή του Erieye EMB-145H, επρόκειτο για την αποδοτικότερη και πλέον προηγμένη τεχνολογικά υποψηφιότητα. Το τελικό αποτέλεσμα θα επιτρέψει στην 380 Μοίρα να προσφέρει για αρκετές δεκαετίες αποτελεσματική υποστήριξη των επιχειρήσεων της ΠΑ και των ενόπλων δυνάμεων ευρύτερα, αλλά και να καλύπτει πολιτικές ανάγκες όπως ενδεικτικά η θαλάσσια επιτήρηση για τον εντοπισμό λαθρομεταναστών και ασύμμετρων απειλών, καθώς και ο συντονισμός Έρευνας Και Διάσωσης (SAR).

Πηγή : hellenicdefense

Διαβάστε περισσότερα...

Εν Τάχει..

• Έτοιμη προς καθέλκυση είναι η πρώτη Τουρκική κορβέτα του προγράμματος MILGEM ἠ "Εθνικού Πλοίου". Η τελετή η οποία θα λάβει χώρα στις 27 του μηνός αναμένεται να καλυφθεί απο όλα τα τουρκικά ΜΜΕ ,καθώς το πρόγραμμα θεωρείται ορόσημο για την τουρκική αμυντική βιομηχανία.Χαρακτηριστικό της εθνικής ¨υστερίας¨ που χαρακτηρίζει τους τούρκους σε ότι έχει να κάνει με τα "επιτεύγματα" των τοπικών βιομηχανιών (τα οποία τις περισσότερες φορές είναι κορεάτικα συστήματα κατασκευασμένα στην Τουρκία ,υπο κάποιο περίφανο τουρκικό όνομα) ,είναι το γεγονός ότι προσδίδονται σχεδόν υπερφυσικές ικανότητες σε μια κορβέτα ΝΑΤΟικών προδιαγραφών ,της οποίας μάλιστα σημαντικό μέρος των υποσυστημάτων θα είναι μη-τουρκικής προέλευσης (Smart-S ,Sting EO κ.α).
  

To TN F-511 Heybeliada επι της ναυπηγικής κλίνης,η παράδοση προγραματίζεται για το 2011

• Ιδιαίτερα εντυπωσιακές διελεύσεις πραγματοποίησε το ΕΜΒ-145 ΑΕW της ΠΑ (και επισήμως..) κατα την διάρκεια της Αερορικής επίδειξης στην Τανάγρα το περασμένο σαββατοκύριακο.Άλλο ένα πολύπαθο πρόγραμμα των ΕΔ μοιάζει να φτάνει προς την ολοκλήρωση του..(photo: markpa)

• 10 χρόνια μαχητικής δημοσιογραφίας γιορτάζει ο Αντιφωνητής της Θράκης.Χρόνια πολλά και καλή συνέχεια!

• Την ώρα που κορυφώνονται οι συνομιλίες Ταλάτ-Χριστόφια στην Κύπρο ,το ελληνικό ΥΠΕΞ φέρεται να προετοιμάζει για νέο πρέσβη στην Κύπρο ,τον Βασίλειο Παπαιωάνου ο οποίος ως συντονιστής του γραφείου του τότε ΥΠΕΞ Παγκαλου ,έπαιξε κεντρικό ρόλο στην παράδοση Οτσαλάν στην ΜΙΤ.."Μήπως επίκειται και παράδοση της Κύπρου?" ,αναρωτιέται ο infognomon απο όπου και αλιεύσαμε την είδηση..Πράγματι η Ελληνική πολιτεία ξέρει να επιβραβεύει....
  

Διαβάστε περισσότερα...

Άρχισε η αποδοχή των ΑΣΕΠΕ Erieye EMB-145H

Η πρώτη άφιξη αεροσκάφους Erieye EMB-145H στην Ελλάδα, στις 29 Οκτωβρίου 2004. (Saab Microwave Systems)

Η αποδοχή του δεύτερου Αερομεταφερόμενου Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης και Ελέγχου (ΑΣΕΠΕ) Erieye EMB-145H επίκειται τις ημέρες αυτές, μετά από εκείνη του πρώτου στα τέλη Αυγούστου, ενώ τα δύο τελευταία θα ακολουθήσουν με την ολοκλήρωση των τυπικών διαδικασιών. Οι εξελίξεις αυτές σηματοδοτούν την ολοκλήρωση της υλοποίησης του προγράμματος ΑΣΕΠΕ της ΠΑ, για να ακολουθήσει η πλήρης επιχειρησιακή αξιοποίηση από την 380 Μοίρα ΑΣΕΠΕ «Ουρανός», στην αεροπορική βάση της Ελευσίνας. Τα δύο αρχικά αεροσκάφη θα συμμετάσχουν στην αεροπορική έκθεση ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ 2008 της ΠΑ, με πτητική επίδειξη και στατική έκθεση αντίστοιχα. Υπενθυμίζεται πως οι αφίξεις των τεσσάρων Erieye στην Ελλάδα άρχισαν στις 29 Οκτωβρίου 2004 από το δεύτερο αεροσκάφος σε σειρά παραγωγής, με αριθμό κατασκευαστή 671. Ακολούθησε στις 16 Δεκεμβρίου η άφιξη στην Ελλάδα του αεροσκάφους με αριθμό 374, πρώτου σε σειρά παραγωγής. Το τρίτο και τέταρτο αεροσκάφος με αριθμό 729 και 757 αντίστοιχα, έφθασαν στην Ελευσίνα στις 24 Ιανουαρίου και 4 Μαΐου 2005.

Πηγή : http://www.hellenicdefense.gr/eidiseis/e080904a.html

Διαβάστε περισσότερα...