Ελληνική ΑΟΖ: η «μόδα» της παραίτησης

Του Νίκου Κοτζιά

Η πάγια πολιτική της Τουρκίας είναι να εμποδίσει την Ελλάδα να ασκήσει τα δικαιώματά της που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο.

Η πρώτη και κυριότερη πράξη της είναι να τα παγώσει. Αυτό συμβαίνει εδώ και αρκετά χρόνια. Δυστυχώς η κυβέρνηση προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Παραδέχτηκε ότι δεν κάνει άσκηση διεθνών δικαιωμάτων της χώρας (λες και πρόκειται για την προίκα της), όχι μόνο διότι θεωρεί ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, αλλά διότι κάτι τέτοιο θα ενοχλήσει την Τουρκία. Προκειμένου η κυβέρνηση να δικαιολογήσει τη διαφαινόμενη παραίτηση από τμήμα της ελληνικής ΑΟΖ, δήλωσε ότι η ΑΟΖ στην Ελλάδα έχει καταντήσει «μια μόδα» της οποίας δεν πρόκειται να κάνει χρήση.

Η υποτίμηση δημοσίως της ΑΟΖ ως «μόδας» σημαίνει βαθιά υποτίμηση του θεμέλιου της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, που είναι το διεθνές δίκαιο. Δεν γνωρίζω καμία άλλη κυβέρνηση ευρωπαϊκής χώρας που να μιλάει με τέτοιο υποτιμητικό τρόπο για το διεθνές δίκαιο, όπως αυτή την εποχή η ελληνική. Να χαρακτηρίζει το διεθνές δίκαιο της θαλάσσης, θεμέλιο της οποίας είναι και η ΑΟΖ, ως «μια μόδα», στην οποία δεν θέλει να προσχωρήσει. Να παραιτείται από τμήμα της ΑΟΖ, σε αντίθεση με την Κύπρο, καθώς και τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας.

Προκειμένου η κυβέρνηση να καλύψει την απίστευτη αυτή υποχώρησή της προχωρεί σε δύο ελιγμούς: Ανακοίνωσε τη διεξαγωγή ερευνών στο Ιόνιο, έτσι ώστε να καλυφθεί η ουσιαστική παραίτηση από την ελληνική κυριαρχία στα νότια του Καστελόριζου και πιθανά της Κρήτης. Ο δεύτερος ελιγμός είναι το μέγιστο ψέμα που ειπώθηκε από τα χείλη της, σύμφωνα με το οποίο στη Μεσόγειο η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ έχουν την ίδια έκταση (η μία έχει ακτίνα 12 μίλια, ενώ η άλλη 200). Δεν γνωρίζω καμία απόφαση διεθνούς δικαστηρίου, κανέναν ευπρεπή επιστήμονα που να λέει τέτοιες ανοησίες παρά μόνο την Τουρκία.

Για τη μεν Τουρκία αντιλαμβάνομαι την επιδίωξη της να οδηγήσει την Ελλάδα σε πάγωμα, ακόμα και παραίτηση από τα δικαιώματά της. Να τα παγώσει και αν είναι δυνατόν να την υποχρεώσει ακόμα και σε παραίτηση. Αλλά να υιοθετείται η τουρκική θέση ως ελληνική προκειμένου να «μην επιβαρυνθούν οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες», όπως ειπώθηκε, δεν είναι απλά ένας ελιγμός σε μια διαπραγμάτευση, αλλά η προκαταβολική παράδοση στις απαιτήσεις της άλλης πλευράς που πέτυχε να μην συμπεριληφθεί το Καστελόριζο στις διαπραγματεύσεις.

Η παραίτηση από δικαιώματα και η κατάτμηση του ελλαδικού χώρου σύμφωνα με τις απαιτήσεις της Τουρκίας είναι στάση φοβισμένου και όχι κυρίαρχου. Διαπραγματευτικά, αυτή η παραίτηση αποτελεί συνέχεια της στάσης που κράτησε η κυβέρνηση στο μνημόνιο. Τότε που οι υπουργοί των Οικονομικών και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δήλωναν δημόσια ότι όποιος έχει χρέη δεν μπορεί να διαπραγματευτεί. Δεν έχω ακόμη καταλάβει, όμως, ως προς την ΑΟΖ ποιο είναι το χρέος μας απέναντι στην Τουρκία. Μήπως ότι θα αποσύρει τις παρανομίες και προκλήσεις της περί γκρίζων ζωνών αν η Ελλάδα παραιτηθεί από τον διεθνή νόμο και τα δικαιώματά της; Αυτό που επίσης δεν έχω υπόψη μου είναι πότε συνεδρίασε το Υπουργικό Συμβούλιο ή το Κοινοβούλιο και αποφάσισε αυτή τη «μοδάτη» παραίτηση.

http://www.enet.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Σταύρου Λυγερού

Το βιβλίο του δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού, παρουσίασαν σήμερα σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας οι εκδόσεις "Λιβάνη", με τίτλο "Σταυροφόροι χωρίς Σταυρό - Ισλαμική τρομοκρατία, ΗΠΑ και νεοοθωμανισμός", με ομιλητές τον πρόεδρο της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά, τον υπουργό Άμυνας Ευάγγελο Βενιζέλο και τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιά Νίκο Κοτζιά.

Ο Αντώνης Σαμαράς μιλώντας για το βιβλίο είπε ότι πρόκειται για μια συνολική προσπάθεια αποκωδικοποίησης της Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής την τελευταία δεκαετία, από το τρομοκρατικό χτύπημα στους δίδυμους πύργους μέχρι και σήμερα. Αναφερόμενος στο ρόλο της Ευρώπης, όπως αυτή διαμορφώθηκε ύστερα από την απόφαση των ΗΠΑ να επικεντρώσουν την εξωτερική τους πολιτική στην κατανίκηση του "πολεμικού Ισλάμ", είπε ότι αναζητά πλέον η ίδια την ταυτότητά της και οι ΗΠΑ αναζητούν άλλους στόχους πέραν της Ευρώπης, καθώς η Ευρώπη δεν παίζει πια το ρόλο "αναχαίτισης" της πρώην ΕΣΣΔ, όπως συνέβη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Ούτε παίζει ρόλο επέκτασης της δυτικής επιρροής προς ανατολάς, σε βάρος της αντίστοιχης ρωσικής επιρροής, όπως συνέβη στην πρώτη μεταψυχροπολεμική δεκαετία. Όσον αφορά στη Ρωσία, είπε, προβάλλει πλέον για τους Αμερικανούς στο κέντρο ενός μεγάλου διλήμματος: αν δεν τα βρουν στρατηγικά μαζί της, είναι δύσκολο να νικήσουν το "πολεμικό Ισλάμ" στην Κεντρική Ασία κι είναι ακόμα πιο δύσκολο να αντιμετωπίσουν αύριο τις ανερχόμενες φιλοδοξίες της Κίνας.

Σύμφωνα με τον κ. Σαμαρά, η Αμερική έχει τη δική της οπτική για τον κόσμο, σε αντίθεση με την Ευρώπη που δεν έχει ενιαία Εξωτερική Πολιτική, ενώ η Ελλάδα, είπε, τα τελευταία χρόνια δεν έχει ξεκαθαρίσει αν οφείλει και δικαιούται να διατηρεί δικές της φιλοδοξίες, να παίζει δικούς της ρόλους και να διασκεδάζει δικούς της φόβους. Για πολλά χρόνια, τόνισε, η επίσημη Ελλάδα έζησε την ψευδαίσθηση ότι μπαίνοντας στο "σκληρό πυρήνα" της Ευρώπης, τέλειωσαν και οι φόβοι της και οι φιλοδοξίες της.

Όλα εκχωρήθηκαν, τάχα, στη "δικαιοδοσία των Βρυξελλών" και το μόνο που είχε να κάνει η επίσημη διπλωματία της Αθήνας είναι να προασπίζεται τις ελληνικές προτεραιότητες στις Βρυξέλλες. Αναφορικά με τον ρόλο της Τουρκίας, είπε, στην Ελλάδα έχουμε την τάση να αποδίδουμε στην Τουρκία ρόλους πολύ μεγαλύτερους από εκείνους που πράγματι έχει η χώρα αυτή διεθνώς.

Αναφορικά με τον νεοοθωμανισμό είπε ότι η Τουρκία διεκδικεί να παίξει ηγετικό ρόλο στο Ισλάμ, ο οποίος, όμως, δεν γίνεται αποδεκτός από όλους, τονίζοντας πως όποιος διεκδικεί ηγετικούς ρόλους, κινδυνεύει να δημιουργήσει περισσότερους εχθρούς παρά φίλους. Κι όποιος επεκτείνει πολύ τις φιλοδοξίες του, κινδυνεύει να εισπράξει περισσότερες νέες απειλές παρά κέρδη. Ο κ. Σαμαράς αναφέρθηκε και στην πρόσφατη επίσκεψη στη χώρα μας του Τούρκου Πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, λέγοντας ότι "όταν μια χώρα βρίσκεται σε θέση αδυναμίας δεν μπαίνει σε διαπραγματεύσεις για τα εθνικά της συμφέροντα. Θέματα που δεν λύσαμε όταν εμείς ήμασταν πολύ ισχυρότεροι και η Τουρκία πολύ ασθενέστερη, δεν είναι δυνατό να τα λύσουμε σήμερα που βρισκόμαστε σε δεινή οικονομική κρίση".

"Το ξεκαθάρισμα των προβλημάτων ασφαλείας πριν από τη δημιουργία διευρυμένης συνεργασίας, είναι σώφρων πολιτική που αποτρέπει προβλήματα στο μέλλον", είπε και πρόσθεσε ότι "όταν πάμε να λύσουμε πολιτικά προβλήματα μέσα από στενή οικονομική συνεργασία, είναι πιθανότερο να ενταθούν οι ανταγωνισμοί, όχι να εξαφανιστούν". "Είναι σφάλμα να υποκαθιστούμε την Πολιτική με την Οικονομία, τόνισε, όπως είναι επίσης σφάλμα να προχωρούμε σε συμφωνίες που είναι λεόντειες και στέλνουν το λάθος μήνυμα: Όπως, για παράδειγμα, η "ανταλλαγή" που κάναμε για την πράσινη βίζα με την συμφωνία για την επαναπροώθηση μεταναστών".

"Αυτός είναι ο λόγος που τονίσαμε ότι το πρόβλημα δεν το έχουμε με την ίδια την επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα, αλλά με τη διάθεση να εμπλακούμε σε διαπραγματεύσεις που είναι άκαιρες - και γι' αυτό επικίνδυνες. Και σε συμφωνίες "χαμηλές πολιτικής" που είναι λεόντειες και ετεροβαρείς", είπε ο κ. Σαμαράς και πρόσθεσε ότι "όποιος πραγματικά επιθυμεί σταθερότητα και ασφάλεια, προτάσσει την επίλυση των πραγματικών προβλημάτων. Δεν τα κουκουλώνει. Δεν τα κατακερματίζει. Δεν στέλνει λάθος μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Χρειαζόμαστε κι εμείς να αναδείξουμε μια δική μας ατζέντα, αν θέλετε μια νέα προσέγγιση, μια νέα Σχολή σκέψης και πολιτικής. Όχι να κατακερματίζουμε τα συμφέροντα μας σε μικρά-μικρά κομμάτια που μπορούν τάχα να λυθούν ως επιχειρηματικές συμβάσεις. Γιατί αυτό θα οδηγήσει σε νέα προβλήματα. Ίσως πολύ μεγαλύτερα".

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος στη συνέχεια απαντώντας στον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είπε ότι η οικονομική κρίση και η προσφυγή της χώρας μας στο ΔΝΤ, τις χώρες της Ευρωζώνης και στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, σε καμιά περίπτωση δεν κάμπτει τους άξονες της εξωτερικής μας πολιτικής και την ασφάλεια της χώρας μας. "Η αναγκαστική μας προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης δεν αναστέλλει τις πρωτοβουλίες μας σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας", τόνισε και πρόσθεσε ότι "δεν μπορούμε να καμπτόμαστε και να κρυβόμαστε, αλλά να δημιουργούμε εκείνους τους μηχανισμούς, με τους οποίους, θα δώσουμε απαντήσεις στα προτάγματα της εξωτερικής μας πολιτικής". Αναφερόμενος στο βιβλίο του Στ. Λυγερού είπε θέτει τα κλασικά ζητήματα της διεθνούς πολιτικής σκηνής και αναλύει το ρόλο των ΗΠΑ, της Τουρκίας και του νεοοθωμανισμού, ενώ υφέρπει, όπως πρόσθεσε, το ερώτημα για το πώς τοποθετείται η Ελλάδα, στην διαμορφούμενη κατάσταση. Ο κ. Βενιζέλος αναφέρθηκε και στο πώς βλέπει η κυβέρνηση τη θέση της χώρας μας στον κόσμο, λέγοντας ότι το σχέδιο είναι η αποκατάσταση των προσδοκιών, η εθνική ασφάλεια, η εθνική αξιοπρέπεια και η κοινωνική συνοχή.

Ο Νίκος Κοτζιάς είπε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι μέσα από τις αναδυόμενες δυνάμεις δημιουργείται μεγάλη δυνατότητα να διευρύνει το πλαίσιο δημιουργικότητας της εξωτερικής της πολιτικής. Το ζήτημα, είπε, δεν είναι να διαλέξουμε "στρατόπεδο", αλλά να αξιοποιήσουμε προς ίδιον όφελος τις νέες δυνατότητες. Είπε ακόμη ότι πρέπει να αξιοποιήσουμε αυτό που ξέρουμε καλά, δηλαδή, να διαχειριζόμαστε κρίσεις, να έχουμε ρόλο διαμεσολαβητή σε συγκρούσεις και ρόλο διαιτητή σε διαφορετικής απόψεις. Αναφορικά με το ρόλο της Τουρκίας, είπε ότι δεν είναι αυτό που η ίδια πιστεύει, αλλά έχει στοχευμένη εξωτερική πολιτική, κάτι που δεν διαθέτει η χώρα μας. Όσον αφορά στο βιβλίο οι "Σταυροφόροι χωρίς Σταυρό" είναι μια περιεκτική και έγκυρη ανάγνωση των εξελίξεων που συνδέονται με την κατάρρευση του αμερικανικού αυτοκρατορικού σχεδίου και με την πολιτική διαχείριση αυτής της κατάρρευσης. Κεντρικό στοιχείο είναι το άνοιγμα του Ομπάμα προς τον μουσουλμανικό κόσμο και πώς αυτό το άνοιγμα δοκιμάζεται στο μέτωπο του Παλαιστινιακού, λόγω της εμμονής του Ισραήλ στην επιδίωξη στρατιωτικής λύσης. Συνθέτοντας με γλαφυρό τρόπο το γεωπολιτικό παζλ που διαμόρφωσε τις ισορροπίες σε πλανητικό επίπεδο, ο Σταύρος Λυγερός αφιερώνει ένα μεγάλο τμήμα του βιβλίου του στην Τουρκία. Αναλύει το "βαθύ κράτος", τη σύγκρουση του κεμαλικού κατεστημένου με το πολιτικό Ισλάμ, το Κουρδικό πρόβλημα και το ρόλο του ΡΚΚ, το νεοοθωμανισμό ως ιδεολογία και πολιτική στρατηγική, τις βλέψεις της Άγκυρας στο βόρειο Ιράκ και τη σχοινοβασία της αμερικανικής διπλωματίας προκειμένου να προωθήσει μία διευθέτηση στο τρίγωνο Άγκυρα-Κούρδοι-Βαγδάτη. Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν βουλευτές, πρώην υπουργοί, συνάδελφοι του συγγραφέα και πλήθος κόσμου.

Πηγή : AΠΕ-ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα...

Χωρίς πυξίδα στην κρίση

Mια εξόχως ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Νίκου Κοτζιά -πρώην συνεργάτη του πρωθυπουργού- που θα έπρεπε να προσεχθεί πολύ και από πολλούς...


"Ο Παπανδρέου είναι όμηρος νεοφιλελεύθερων συνεργατών"

Ο Νίκος Κοτζιάς, πρώην συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου και πρόεδρος του ΙΣΤΑΜΕ ως τον περασμένο Ιούνιο, σπάει τη σιωπή του και δίνει την πρώτη του συνέντευξη, μετά από καιρό, σε εφημερίδα. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιά μιλά στην Free Sunday και τον δημοσιογράφο Νίκο Παπαδημητρίου.

Τρεις νεκροί κατά τη διάρκεια του συλαλλητηρίου της Τετάρτης. Πολλοί αναρωτιούνται τι θα επακολουθήσει. Εσείς, όμως, κ. Κοτζιά, στα άρθρα σας έχετε περιγράψει το φόβο μήπως ο κόσμος πέσει στα δύο άκρα, στην εξέγερση ή στην κατάθλιψη...

- Και πώς να μην έχουμε κατάθλιψη με τρεις νεκρούς μπροστά μας… Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι η χώρα έχει ανάγκη διαλόγου και συναίνεσης. Και φοβάμαι πάρα πολύ που βλέπω την κυβέρνηση να μη συνομιλεί ούτε καν με το κόμμα της. Υπάρχουν μέσα στο ΠΑΣΟΚ ρεύματα κοινωνικά που θα τα χρειαστεί στο μέλλον, όταν θα πάμε στην κατάθλιψη ή στην εξέγερση. Δεν μου αρέσει επίσης που ορισμένα στελέχη της κυβέρνησης επιτίθενται στην Αριστερά. Συχνά μπορεί να έχουν δίκιο. Όμως είναι κυβέρνηση, άρα η ευθύνη της είναι μεγαλύτερη από το να αναζητά τα δίκια της σε μια αντιπαράθεση. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι σε μία εξέγερση, όταν η κυβέρνηση θα έχει χάσει από συνομιλητή το λαϊκό ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα της Αριστεράς, δεν θα έχει τι να συνομιλήσει και με ποιους να συνομιλήσει.

Αυτό που υπογραμμίζω, ωστόσο, στα κείμενά μου είναι ότι, είτε πάμε σε εξέγερση είτε σε κατάθλιψη, η παραγωγικότητα της χώρας θα μειωθεί. Η κυβέρνηση, εγκλωβισμένη σε μια λογιστική και όχι σε μια πολιτική λογική, δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι η κύρια δύναμη που θα βγάλει τη χώρα από την κρίση είναι οι άνθρωποι, όχι οι αριθμοί. Κι αν οι άνθρωποι υποφέρουν, η χώρα δεν θα βγει από τον διαβολικό κύκλο «χρέος - ελλείμματα - ύφεση, ύφεση - ελλείμματα - χρέος». Γι’ αυτό χρειαζόμαστε αναπτυξιακούς μηχανισμούς.

Στην Ελλάδα διαθέτουμε επάρκεια σε εργατικό και επιστημονικό προσωπικό, μπορούμε να βρούμε χρήματα ώστε να πάμε σε ανάπτυξη. Χρήματα από τους Έλληνες εφοπλιστές. Ας βρεθούν και νέοι ευεργέτες. Ας αποσπαστούν λεφτά που έχουν κλαπεί από το λαό. Ας πάμε στις αναδυόμενες αγορές... Ας βρει η κυβέρνηση ένα μείγμα διαφορετικών πηγών κι ας κάνει 3-4 μεγάλες επενδύσεις, να έχει ο κόσμος να τη θυμάται γι’ αυτό. Άλλωστε εδώ και δύο χρόνια, από τότε που ήμουν πρόεδρος στο ΙΣΤΑΜΕ, λέω ότι το θεμελιακό στοιχείο της κρίσης είναι ότι έχει μετακινηθεί πλούτος από τη Δύση στην Ανατολή. Ότι η Δύση θα βρεθεί χωρίς επαρκές ρευστό. Αν δεν αντιληφθούμε ότι ο ρόλος της Δύσης μειώνεται ιστορικά, δεν θα αντιληφθούμε ότι για να βγούμε από την κρίση πρέπει να χρησιμοποιήσουμε δίπλα στην Ε.Ε. τις νέες εναλλακτικές: την Κίνα, τη Ρωσία, τις αραβικές χώρες.

Ο τίτλος του βιβλίου σας («Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας στον 21ο αιώνα - Για μια ενεργητική, δημοκρατική, πατριωτική εξωτερική πολιτική στην εποχή της παγκοσμιοποίησης»), που από αύριο θα είναι στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, υποδηλώνει την πρότασή σας, ίσως και την αγωνία σας, για μία διαφορετική εξωτερική πολιτική. Ποιοι είναι οι βασικοί πυλώνες αυτής της πρότασης;

- Έχω την αγωνία ότι σε αυτή τη χώρα ζούμε με το παρελθόν, φυλακισμένοι σε ό,τι έχουμε κάνει, ενώ λίγοι σκέφτονται για το μέλλον. Δεν είναι ένα βιβλίο κριτικής, αλλά εμπεριέχει προτάσεις για το τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα τον 21ο αιώνα. Περιλαμβάνει προτάσεις που αφορούν από αλλαγές στους προσανατολισμούς της εξωτερικής πολιτικής μέχρι άμεσα οργανωτικά μέτρα. Το βασικό σκεπτικό, ωστόσο, είναι το εξής: ο κόσμος αλλάζει. Οι ισχυρές δυνάμεις του μέλλοντος είναι οι αναδυόμενες χώρες της Ανατολής και βέβαια του Νότου, δηλαδή Βραζιλία, Ρωσία, Κίνα και Ινδία. Οι τρεις τελευταίες έχουν παλιούς πολιτισμούς και θεωρούν την Ελλάδα ομόταξή τους. Άρα η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να ανοίξει και να αξιοποιήσει νέες δυνατότητες σε αυτές τις χώρες, αλλά και σε άλλες, όπως το Ιράν.

Μήπως όμως αλλάζει κάτι στην εξωτερική μας πολιτική; Το λέω γιατί ο κ. Παπανδρέου προσκάλεσε τον κ. Πούτιν, την άλλη εβδομάδα έρχεται στην Ελλάδα και ο επικεφαλής της Cosco...

- Νομίζω ότι η πραγματικότητα θα μπει από το παράθυρο. Το ζήτημα είναι να οργανώσουμε καλά τη συμβίωσή μας μαζί της και όχι να πάμε απροετοίμαστοι, όπως έγινε σε ορισμένα ταξίδια μεγάλης σημασίας.

Ανησυχείτε ότι η διεθνώς ανυπόληπτη χώρα μας θα συρθεί σε υποχωρήσεις και στα εθνικά θέματα;

- Έχω την εξής ανησυχία: την κρίση δεν την αντιμετωπίσαμε ως ένα πολιτικό ζήτημα. Αντιμετωπίστηκε λογιστικά. Ως αποτέλεσμα αυτού, δεν συμπεριλάβαμε το υπουργείο Εξωτερικών ως συνισταμένη της διαπραγμάτευσης. Εστάλησαν άνθρωποι για διαπραγμάτευση οι οποίοι μπορεί να είναι εξαιρετικά καλοί οικονομολόγοι, αλλά δεν έχουν πείρα από διαπραγματεύσεις. Αυτές πρέπει να τις κάνουν, ή έστω να συμμετέχουν, άνθρωποι που έχουν πείρα. Σε περίοδο κρίσης, η χώρα πήγε με τα χέρια κάτω. Αυτό που είπαν μέλη της κυβέρνησης, ότι όταν δανείζεσαι δεν μπορείς να διαπραγματευτείς, είναι μεγάλο λάθος.

Αναφερθήκατε πριν σε μέλη της κυβέρνησης, θυμάμαι όμως και τους κ.κ. Παπανδρέου, Πάγκαλο και Πεταλωτή να έχουν πει ότι σε αυτή τη συγκυρία δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές, παρά η εξής μία: η σωτηρία της χώρας...

- Ναι, αλλά η σωτηρία της χώρας δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς ένα σύνολο από κόκκινες γραμμές. Αυτό αφορά και την εξωτερική πολιτική και τη διαπραγμάτευση της οικονομικής κρίσης. Η κόκκινη γραμμή αφορά το πώς διασφαλίζει κανείς και σε ποιες γραμμές αυτή τη σωτηρία, καθώς και το μέλλον της χώρας.

Πριν από μία εβδομάδα έγιναν οι ανακοινώσεις για το μηχανισμό στήριξης. Αν σας ζητούσα να φανταστείτε την Ελλάδα σε τέσσερα χρόνια, ποιες εικόνες θα σας έρχονταν στο μυαλό;

- Είμαι πάρα πολύ ανήσυχος. Ο πρόεδρος της Γερμανίας Κέσλερ, ο οποίος έχει διατελέσει πρόεδρος του ΔΝΤ, δήλωσε σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Focus» μία εβδομάδα πριν από το Πάσχα ότι για να μηδενίσει από του χρόνου η Γερμανία τα ελλείμματά της –φέτος είναι 3,6% και θα πάει στο 5,4%– θα χρειαστεί 20 χρόνια. Αναρωτιέμαι πώς φαντάζεται το οικονομικό επιτελείο ότι μια χώρα ανοργάνωτη, με τους θεσμούς που γνωρίζουμε και σε βαθιά ύφεση, θα κατεβάσει το έλλειμμα κατά 10%-12% σε μία τριετία. Αυτά δεν γίνονται και οι ξένοι το ξέρουν ότι δεν γίνονται. Άρα πάμε σε ένα χρόνο σε ακραία δύσκολες συνθήκες χωρίς να σχεδιάζει το οικονομικό επιτελείο την αντιμετώπισή τους. Κι αυτό γιατί κάνουν λογιστική.

Αν η κυβέρνηση δεν αποκαταστήσει την Πολιτική με «Π» κεφαλαίο, αν η εξωτερική πολιτική δεν υποταχθεί στις ανάγκες αυτής της πολιτικής και δεν συμβάλει στην υπέρβαση της κρίσης, δεν πρόκειται να βγούμε από αυτήν. Η κυβέρνηση πρέπει να το αντιληφθεί: δεν είμαστε λογιστήριο, είμαστε κράτος. Και είναι μεγάλο της λάθος που βιάστηκε να συμφωνήσει σε ένα χρονοδιάγραμμα τριών ετών. Uα βρεθούμε ως χώρα παγιδευμένοι σε δικές μας επιλογές.

Στην κυβέρνηση και στην Ιπποκράτους αντιτείνουν ότι, αν και τα μέτρα δεν συνάδουν με τις σοσιαλιστικές καταβολές του ΠΑΣΟΚ, εντούτοις ήταν μονόδρομος...

- Το να εμφανίζεται την εποχή της Ε.Ε. και της παγκοσμιοποίησης η κυβέρνηση με σχηματάκια νεοφιλευθερισμού, ότι όλα είναι μονόδρομοι, είναι μεγάλο λάθος. Διότι εμποδίζει τον εαυτό της να σκεφτεί εναλλακτικά. Ασφαλώς όταν πάρεις ένα δρόμο, προχωρήσεις, περάσεις όλες τις διακλαδώσεις και φτάσεις στο αδιέξοδό του, τότε το αδιέξοδο είναι μονόδρομος, ίσως ούτε καν αυτό. Αλλά σε όλη την πορεία υπήρχαν διακλαδώσεις, υπήρχαν εναλλακτικές.

Φαντάζομαι πως θα συμφωνήσετε ότι θα ήταν εφιαλτικό το σενάριο οι καταθέτες να μην έχουν τη δυνατότητα να πάρουν λεφτά από την τράπεζα...

- Εμένα μου είναι εφιαλτικό το σενάριο ότι όταν η κυβέρνηση κατάλαβε ότι οδεύουμε προς την κρίση, αντί να κλείσει το στοματάκι της, όπως τη συμβούλεψα δημόσια, και να πάρει δάνεια με 3% και 4%, το άνοιξε και μίλησε για Τιτανικούς, για εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, για καταστροφές, για το ότι «πληρώνουμε τα πάρτι τρίτων», και μας οδήγησε εδώ που μας οδήγησε.

Το εφιαλτικό ήρθε από τη στιγμή που έπαψε να σκέφτεται πολιτικά, που τα περιόρισε όλα σε ζητήματα λογιστικής, όταν έπαψε να βλέπει εναλλακτικούς δρόμους. Δεν ήταν αναγκαίο να φτάσουμε ως εδώ. Και αυτό που με ενοχλεί πιο πολύ απ’ όλα είναι ότι στο όνομα του μονόδρομου ισχυρά συμφέροντα μας καλούν να ξεχάσουμε τους λόγους και το πώς φτάσαμε ως εδώ. Και δεν μας καλούν να ξεχάσουμε κύρια τους λάθος χειρισμούς του τελευταίου εξαμήνου, αλλά τα χρηματιστήρια, τα Βατοπέδια, τα ομόλογα, τις κλοπές και τα σκάνδαλα.

Δεν είναι όμως αυτό το κλίμα των τελευταίων ημερών. Μάλλον αναθερμαίνεται το σενάριο των εξεταστικών επιτροπών...

- Οι εξεταστικές δεν μου λένε από μόνες τους κάτι. Το κύριο είναι να μην οδηγηθεί η χώρα σε ηθική και πολιτική αμνηστία αυτών που τα «φάγανε». Για μένα, το κύριο βρίσκεται αλλού. Δεν είδα την κυβέρνηση να παίρνει ένα πρακτικό μέτρο ενάντια στα μεγάλα συμφέροντα. Τη βλέπω πολύ εύκολη στο μονόδρομο απέναντι στους μισθωτούς και πολύ δύσκολη απέναντι στα μεγάλα λαμόγια, στα συμφέροντα και τους ισχυρούς, στις τράπεζες.

Είναι άμεσα αναγκαίο να υποσχεθεί και να δηλώσει η κυβέρνηση ότι με το τέλος της τετραετίας, όταν βγει η χώρα από την κρίση, όσα πάρθηκαν από το λαό θα δοθούν πίσω. Ότι δηλαδή πάρθηκαν λόγω ανάγκης και όχι επ’ ευκαιρία της ανάγκης. Ότι θα επιστραφούν βαθμιαία. Δεύτερον, ότι εξερχόμενη η χώρα από την κρίση θα έχουν πραγματοποιηθεί 3-4 μεγάλες επενδύσεις-κλειδιά για το μέλλον της. Να πει επίσης ότι για το ΕΣΠΑ θα τελειώνουμε με τους εγωισμούς υπουργών που το κρατάνε πίσω και το πρόγραμμα, που είναι 16 δισ. ευρώ, θα χρησιμοποιηθεί για μεγάλες επενδύσεις. Από την άλλη με ενοχλεί το γεγονός ότι κάποιοι εμφανίζουν τους πολιτικούς ως τους μόνους υπεύθυνους, με έναν τρόπο που μπορεί να υπονομεύσει τον κοινοβουλευτισμό μας. Κάποιοι επιχειρηματίες και μεγαλοδημοσιογράφοι επιχειρούν να αμνηστεύσουν τους εαυτούς τους. Δεν μπορούν όμως οι κύριοι αυτοί να γίνονται τιμητές του χιλιάρικου που παίρνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Μιλάτε για υπουργούς που μιλάνε πολύ. Ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι ένας από αυτούς;

- Μιλώ για μια στάση στην πολιτική και όχι για το ένα ή το άλλο πρόσωπο. Με ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα η πολιτική. Δεν μπορούμε όταν είμαστε σε υπεύθυνη θέση να βγάζουμε τα ψυχοσωματικά μας ζητήματα και να αποδιοργανώνουμε τον κόσμο. Είναι πίεση η κρίση, το καταλαβαίνω. Δεν μπορούμε όμως να διοχετεύουμε κάθε μέρα πληροφορίες στον Τύπο και τους δημοσιογράφους για να έχουμε καλή σχέση μαζί τους. «Τρέλαναν» την Ελλάδα από τον Οκτώβρη και τους το είπα τότε. Με χαρά μου διαπίστωσα ότι στα τελευταία δύο υπουργικά συμβούλια το επισήμανε κι ο πρωθυπουργός. Μόνο που αυτά πρέπει να τα επισημαίνει κανείς όταν γεννιούνται, γιατί τώρα είναι δύσκολο να μαζευτούν.

Την υπόθεση με το Τ3 και το Τ10 (σ.σ.: για τα κερδοσκοπικά περιθώρια στα ομόλογα) την έχετε παρακολουθήσει, κ. Κοτζιά;

- Με έχει στενοχωρήσει, να μην πω εξοργίσει, όπως φαντάζομαι όλους. Η κυβέρνηση θα πρέπει να φτιάξει μια επιτροπή για να αναζητήσει ποιος φταίει και γιατί.

Όσο ψηλά κι αν είναι;

- Δεν κατάλαβα, γιατί όχι; Στο πλαίσιο της κρίσης κάποιοι έβγαλαν λεφτά και κάποιοι ετοιμάζονται με αυτά τα λεφτά να αγοράσουν φθηνά δημόσιο πλούτο και ιδιοκτησία, δημόσιες εταιρείες και δημόσια αγαθά. Πρέπει να τους εμποδίσουμε.

Θα μπορούσαν να είναι και πολιτικά πρόσωπα αυτά που έβγαλαν λεφτά;

- Ελπίζω να μην είναι.

Και μετά τον κ. Παπανδρέου, ποιος; Οικουμενική κυβέρνηση, εχνοκράτες, επιχειρηματίες, κάποιος… Μπερλουσκόνι;

- Ένας παλιός Παπανδρέου, που θα κατανοεί ότι πρέπει να επαναδιαπραγματευτεί αλλιώς. Ένας Παπανδρέου αριστερής κεϋνσιανής αντίληψης και όχι ενταγμένος στη λογική νεοφιλελεύθερων συνεργατών. Ένας Παπανδρέου που δεν θα είναι όμηρος αυτών που σήμερα παριστάνουν ότι τον υποστηρίζουν αλλά προετοιμάζουν τα σχέδια αντικατάστασής του.

Αναζητάτε έναν διαφορετικό Παπανδρέου, ωστόσο τους τελευταίους μήνες εκείνος έχει τραβήξει μία συγκεκριμένη ρότα, είναι σαφής, είτε διαφωνεί κανείς μαζί του είτε συμφωνεί...

- Γι’ αυτό κάνω κριτική. Κάνω και προτάσεις, όπως στο νέο μου βιβλίο και στα άρθρα μου.

Πώς προσδοκάτε να αλλάξει σε μια μέρα και να είναι διαφορετικός; Τι είναι αυτό που μπορεί να τον αλλάξει;

- Οφείλει να ανοίξει τα μάτια και τα αυτιά του περισσότερο στις διαφορετικές γνώμες, στο λαό. Αν δεν το κάνει, θα στοιχίσει και στον ίδιο αλλά και στη χώρα. Αν θέλει, αν μπορεί να το κάνει, το γνωρίζει ο ίδιος.

Ξέρετε τι θα πουν κάποιοι από αυτούς που θα διαβάσουν όσα μας είπατε; «Ο Κοτζιάς τα λέει αυτά επειδή ο Παπανδρέου τον άφησε εκτός κυβέρνησης και ΙΣΤΑΜΕ»...

- Πρώτα απ’ όλα, από το ΙΣΤΑΜΕ παραιτήθηκα από τον Ιούνιο, δεν με άφησε κανείς απέξω. Διότι έβλεπα το γενικό κλίμα που διαμορφωνόταν και με το οποίο είχα ουσιαστικές διαφωνίες. Δεύτερον, στη ζωή μου μου έχουν προτείνει τέσσερις φορές να γίνω υπουργός και το αρνήθηκα. Και το επιχείρημά μου είναι το εξής: είμαι ένας δημόσιος διανοούμενος και κάποιος σε αυτόν τον τόπο πρέπει να υποστηρίζει το λαό.

Στο ΙΣΤΑΜΕ το 2007 στήριξα τον Γ. Παπανδρέου, όταν τα μεγάλα συμφέροντα της διαπλοκής και της λαμογιάς ήθελαν να αποδεκατίσουν ένα μεγάλο λαϊκό κόμμα όπως είναι το ΠΑΣΟΚ. Ενάντια σε αυτά τα συμφέροντα παλεύω και σήμερα. Αυτή η πάλη και η υλοποίηση προτάσεων για μια διαφορετική Ελλάδα καθορίζει τις σχέσεις μου με τους πολιτικούς. Όχι το αντίστροφο.

Η τέταρτη άρνηση ήταν τον Οκτώβριο, απ’ ό,τι φαντάζομαι...

- Είπα ότι έχω τέσσερις αρνήσεις στη ζωή μου. Η πρώτη φορά το 1989 και όχι πολύ μακριά η τελευταία.

http://www.citypress.gr/freesunday/index.html

Διαβάστε περισσότερα...

Η απουσία ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής στοίχισε στην οικονομική πολιτική

Του Νίκου Κοτζιά

Θεμελιακό πρόβλημα αυτή την περίοδο ως προς την Ελληνική Εξωτερική Πολιτική, είναι ότι δεν στρατεύτηκε προκειμένου να διευκολυνθεί και ισχυροποιηθεί η οικονομική πολιτική, ενώ, ταυτόχρονα, η κρίση τείνει να αδυνατήσει την διαπραγματευτική καθώς και τη συνολική διεθνή θέση της Ελλάδας. Στην παρούσα κρίση, η εξωτερική πολιτική ήταν πολλαπλά απούσα. Τόσο ως μια πολιτική που οφείλει να ενισχύει τα πλαίσια δράσης της οικονομικής πολιτικής της χώρας, όσο και ως ένα εργαλείο κατανόησης των διεθνών πλαισίων και συσχετισμών.

Η Ελλάδα δεν κατανόησε τις αλλαγές

Η θέση της Ελλάδας είναι σήμερα λιγότερο ισχυρή από ότι πριν μερικά χρόνια. Αυτό οφείλεται ασφαλώς στα μεγάλα οικονομικά προβλήματα της χώρας. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Συνδέεται και με το γεγονός της πλήρης υποχώρησης των θέσεων της σε όλες σχεδόν τις περιοχές και θεματικές άμεσου ενδιαφέροντος. Στην ΕΕ βρίσκεται χωρίς συμμαχίες και με δυσκολίες να αντιληφθεί το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Στα Βαλκάνια η Τουρκία έχει αναλάβει παραδοσιακούς ρόλους διαμεσολάβησης που επιτελούσε κατά το παρελθόν η Ελλάδα, ιδιαίτερα στη δεκαετία του ενενήντα. Επιπλέον, όσο δίκαιο και να έχει η Ελλάδα σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση με τους βαλκάνιους γείτονές της, έχει αφήσει πολλαπλά περιθώρια κινήσεων της Τουρκίας στη χερσόνησο του Αίμου. Στο Κυπριακό διαφεύγουν του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών η μία υπόθεση μετά την άλλη, ακόμα και εγκύκλιοι της Επιτροπής, όπως αυτή για το «άμεσο εμπόριο της ΕΕ» με τα κατεχόμενα. Κανείς δεν «πληρώνει» για αυτές τις παραλήψεις και λάθη. Η ελληνική κυβέρνηση αδιαφόρησε να εντοπίσει τις αιτίες και τους υπεύθυνους τέτοιων γεγονότων. Στην Αλβανία «επιτέλους» καθαρογράφτηκε η μέγιστη ήττα της Ελλάδας να ακυρώσει το Ανώτατο Δικαστήριο αυτής της χώρας την ελληνοαλβανική συμφωνία επικαλούμενο άμεσα σκληρά επιχειρήματα της Τουρκίας και το ΥΠΕΞ δεν θεώρησε αναγκαίο να πει έστω και μια κουβέντα δικαιολόγησης. Ταυτόχρονα, η Τουρκία εντατικοποιεί τις σχέσεις της με τις ανερχόμενες δυνάμεις και τις αναδυόμενες αγορές, ενώ η Δύση την επιβραβεύει επί τούτο. Αντίθετα, η Ελλάδα έχει ουσιαστικά απαγορεύσει εις εαυτόν, με τις προτροπές της Δύσης, κάθε ιδιαίτερη ανάπτυξη σχέσεων με τις χώρες της BRIC. Δυστυχώς η χώρα χάνει κάθε μέρα θέσεις στο διεθνές στερέωμα και ουδείς ενδιαφέρεται!Πολλοί θεωρούν ότι η εξωτερική πολιτική είναι μια εύκολη υπόθεση. Μια διαδικασία διεκπεραίωσης κάποιων υποθέσεων. Σε αυτή την αυταπάτη μεγάλο ρόλο παίζει και το γεγονός ότι οι συνέπειες μιας αρνητικής εξωτερικής πολιτικής, είτε, δηλαδή, λανθασμένης, είτε απούσας, δεν φαίνονται άμεσα.

Η Ελλάδα δεν αξιοποίησε τις νέες δυνατότητες

Η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική δεν μπόρεσε να ανοίξει τους ορίζοντές της. Να «αναθέσει» στον εαυτό της το καθήκον να αποτελέσει τη γέφυρα της ΕΕ προς τις αναδυόμενες αγορές, που μπορεί -για λόγους ιστορικούς, πολιτισμικούς και γεωπολιτικούς- να επιτελέσει πιο εύκολα και αποτελεσματικά από ότι η Τουρκία. Δεν μπόρεσε, επίσης να αναπτύξει τον ρόλο της ως αντικειμενικός διαμεσολαβητής σε περιοχές κρίσης, θεματικών που απαιτούν διαχείριση και διαπραγμάτευση. Τα πιο πάνω είχαν ως αποτέλεσμα να συμπεριφέρεται η Ελλάδα ως να μην κατανοεί ότι ο κόσμος αλλάζει. Ότι θα μπορούσε να βρει πηγές δανεισμού πέραν της ΕΕ και του ΔΝΤ, όπως κάνουν εξάλλου όλες οι υπόλοιπες δυτικές χώρες. Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, ούτε διεύρυνε τους ορίζοντές της, ούτε αύξησε την αυτονομία και ειδίκευσή της, ούτε έγινε για κάποιο θέμα και αντικείμενο απαραίτητη στην ΕΕ. Κάτω από αυτό το πρίσμα μπορεί να αναζητηθεί ο λόγος για τον οποίο δεν θέλησε να απευθυνθεί στους πλούσιους της ανατολής και δεν αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα και κάποιο θετικό ουσιαστικό ενδιαφέρον από τη Δύση.Μια άλλη θεμελιακή αδυναμία της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, είναι ότι δεν είχε μελετήσει τα τελευταία χρόνια με επάρκεια τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην κατανομή ισχύος εντός της ΕΕ και τις αποκλείνουσες στρατηγικές ανάμεσα σε Γαλλία και Γερμανία.

Δεν κατανόησε, λοιπόν, ως όφειλε, ότι η Ελληνική υπόθεση θα γινόταν υπόθεση «υπόδειγμα» για την Γερμανία προκειμένου να σπρώξει την δική της άποψη για το μέλλον της Ευρώπης. Άποψη στενή, υποταγμένη στον ανερχόμενο γερμανικό εθνικισμό και άδικη προς την Ελλάδα. Όχι ότι δεν υπήρχε και υπάρχει βάση κριτικής στην χώρα μας, κάθε άλλο. Αλλά στο όνομα αυτής της κριτικής ενισχύθηκε η γερμανική αντίληψη που κυριάρχησε μετά την γερμανική ενοποίηση και που ήθελε τη Γερμανία να απαλλάσσεται από πολλά «ευρωπαϊκά δεσμά» του παρελθόντος και να θέλει να φέρει την ΕΕ στα άμεσα μέτρα της.


Συνολικά, η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική δεν κατανόησε σε ποια πλαίσια τέθηκε το ελληνικό (και οικονομικό) ζήτημα και τις αρνητικές συνέπειες αυτών των νέων πλαισίων, ενώ δεν συνέβαλε καθόλου στο να αξιοποιήσει η Ελλάδα τις νέες δυνατότητες που διαμορφώθηκαν στον σημερινό κόσμο. Τέλος, από τη σκοπιά αυτών των δύο σημείων, δεν επεξεργάστηκε εναλλακτικά σενάρια για τη χώρα προς αντιμετώπιση της κρίσης.

Η κρίση αφορά και την εξωτερική πολιτική

Η κυβέρνηση αντιμετώπισε την οικονομική κρίση και τους μηχανισμούς επίλυσής της ως ένα οικονομικό – λογιστικό ζήτημα. Δεν αντελήφθηκε τον πρωταρχικό και καθοριστικό ρόλο της πολιτικής και για αυτό δεν την αντιμετώπισε πολιτικά, αλλά και ούτε ως ζήτημα διαπραγμάτευσης. Το αποτέλεσμα ήταν ότι το Υπουργείο Εξωτερικών δεν δραστηριοποιήθηκε και δεν ανέπτυξε, ως όφειλε, ένα πολιτικό σχέδιο παρεμβάσεων στους φορείς, εθνικά κράτη και διεθνείς / παγκόσμιοι οργανισμοί που εμπλέκονται με την κρίση και τις δυνατότητες λύσης. Δεν συνέβαλε ώστε να δημιουργηθούν και αξιοποιηθούν νέες δυνατότητες δανειοδότησης από τις αναδυόμενες αγορές.

Δεν συνέβαλε στην κατανόηση της συμπεριφοράς της Γερμανίας και ουσιαστικά αδιαφόρησε στην επίδραση επί της κοινής γνώμης αυτής της χώρας. Δεν συνεργάστηκε με εταιρείες δημοσίων σχέσεων προκειμένου να βρεθούν σύμμαχοι στο γερμανικό πολιτικό σύστημα και να αλλάξει η εικόνα της χώρας. Ακόμα και αν το έκανε, που δεν το αντελήφθηκε κανείς, σίγουρα το έκανε με λανθασμένο τρόπο.

Προσωπικά δεν συνάντησα στον μεγάλο γερμανικό τύπο κείμενα Ελλήνων Διπλωματών και Ακολούθων Τύπου που ως όφειλαν θα απαντούσαν σε ακραία δημοσιεύματα. Γενικά δεν υπήρξε οργάνωση μιας κάποιας καμπάνιας σε μια τέτοια κατεύθυνση. Οι μεμονωμένες καλές γνώμες που ακουστήκανε δεν οφείλονταν στις παρεμβάσεις του δικού μας υπουργείου εξωτερικών. Δεν είναι τυχαίο ότι το αδελφό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, η SPD, αντιτάχθηκε, με τον τρόπο του, αλλά με σαφήνεια, στην άμεση λειτουργία του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Το γεγονός αυτό, δείχνει ασφαλώς πολλαπλά κενά στην εξωτερική μας πολιτική εν γένει και στις διεθνείς σχέσεις του ΠΑΣΟΚ ειδικότερα.Στα ίδια πλαίσια, της μη αντιμετώπισης της κρίσης ως ένα ζήτημα πολιτικό που απαιτεί και πολιτικές κινήσεις, μπορεί να ενταχθεί η περιορισμένη διάθεση διαπραγμάτευσης της ελληνικής πολιτείας, όπως επαναλαμβάνουν στελέχη της κυβέρνησης, έναντι των δανειστών της χώρας.

Εδώ δεν αξιοποιήθηκε η μεγάλη πείρα του υπουργείου που έχει κάνει πολλαπλές διεθνείς διαπραγματεύσεις, αλλά και ειδικές διαπραγματεύσεις οικονομικής φύσης στα πλαίσια της ΕΕ. Δεν κατανοήθηκε ότι άλλο διαπραγματεύεται κανείς σε δύσκολες συνθήκες και άλλο παραιτείται από τη διαπραγμάτευση στο όνομα της δύσκολης κατάστασης.Η μη παρουσία της ελληνικής διπλωματίας, η μη αξιοποίησή της σε μια κατεξοχήν πολιτική σκηνή, εκείνη των διαπραγματεύσεων, των συμμαχιών με τρίτες χώρες, της δημόσιας διπλωματίας και εκείνη των πολιτών, άφησε την Ελλάδα σε ανίσχυρη θέση και κατά προέκταση αδυνάτισε την ελληνική διαπραγματευτική θέση. Το γεγονός αυτό όχι μόνο μας κόστισε και μας κοστίζει οικονομικά, αλλά αναδρά αρνητικά στην ίδια τη διεθνή θέση της χώρας! Επιδρά αρνητικά στη διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας στην ίδια την ΕΕ, αλλά και στα Βαλκάνια καθώς και ως προς τα μεγάλα εθνικά θέματα. Λείπουν παντελώς τα αντίμετρα έναντι της Τουρκίας.Πολύ φοβούμαι ότι σε δύο τομείς η Ελλάδα δείχνει στις σημερινές συνθήκες κρίσης μεγάλη αδυναμία: οικονομία και εξωτερική πολιτική. Πρόκειται για τους δύο τομείς που είναι τα κλειδιά αυτή την περίοδο για το μέλλον της. Μέλλον για το οποίο ανησυχώ! Ανησυχώ Πολύ!

Και θέλω να θυμίσω: η πιο μεγάλη οικονομική απώλεια μπορεί να αποκατασταθεί.
Απώλειες στα εθνικά θέματα δεν αποκαθίστανται «με φυσιολογικές και λογικές μεθόδους»!

Διαβάστε περισσότερα...