Εις Οιωνός Κάκιστος!

Του Λάζαρου Μαύρου

Τρεις λέξεις πίσω από τις οποίες αποκρύπτεται σκοπίμως και δολίως η ασύστολη εξαπάτηση των πολιτών. Με δράστες τους διαδοχικώς κυβερνώντες, στην ιερή υπόθεση της Αμυντικής Θωράκισης. Είναι οι λέξεις «εκσυγχρονισμός» και «αναδιοργάνωση - αναβάθμιση» της Εθνικής Φρουράς. Εδώ και μιαν ακριβώς δεκαετία 2002 - 2013, μ’ ελάχιστες, παροδικές, μάταιες και θνησιγενείς εξαιρέσεις, ροκανίζεται επαναληπτικά, ξηλώνεται συστηματικά, αποδυναμώνεται ουσιαστικά η δυνατότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ελληνισμού να αντιτάξει επαρκώς αποτρεπτική ένοπλη άμυνα, στη διαρκώς ενισχυόμενη τουρκική στρατιωτική απειλή. Οι διαδοχικώς κυβερνήσαντες έχουν καταντήσει την άμυνα του τόπου σε τέτοιο χάλι ώστε:

Ελάχιστα διαφέρει από τα παραμελημένα, παρατημένα, χορταριασμένα, εγκαταλελειμμένα ή και κατεδαφισμένα πυροβολεία και πολυβολεία της ΕΦ στις ακτές της Κερύνειας του Ιουλίου 1974, που ούτε καν εκείνα επέτρεψε εγκαίρως να επανδρωθούν στις 19.7.74, η Χούντα των προδομένων κυπριακών Θερμοπυλών...

Οι διαδοχικώς κυβερνώντες, αφ’ ενός, λεηλάτησαν και διασκόρπισαν ληστρικώς τα Ιερά Χρήματα του λαού στο Ταμείο Αμυντικής Θωράκισης. Κουτσούρεψαν τη μαχητική ικανότητα και την πολεμική ετοιμότητα της ΕΦ, αφ’ ετέρου. Και μετέτρεψαν τον χώρο και το προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων σε πεδίο αχαλίνωτου οργιασμού του πελατειακού συστήματος της πρωταίτιας Κομματοκρατίας. Με πρωτεύθυνον γι’ αυτά, τον εκάστοτε Υπουργό Άμυνας. Και κομπάρσους τους κομματικούς τής κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας.

Τώρα η απάτη κλιμακώνεται. Με το ίδιο πάντα πρόσχημα = δόλο. Του δήθεν εκσυγχρονισμού και αναβάθμισης, που υπόσχεται [σ.σ. για να καλλιεργεί και ν’ αφιονίζει συστηματικά τη φυγοστρατία] τη μείωση της στρατιωτικής θητείας, τη διάλυση στρατιωτικών μονάδων, τη «ριζική» εξάρθρωση της εφεδρείας. Την τελειωτική, δηλαδή, εξάλειψη της δυνατότητας προβολής, έγκαιρης, αξιόπιστης, πειστικής και αποτελεσματικής Αποτρεπτικής Ένοπλης Ισχύος, απέναντι στα μονίμως πανέτοιμα για ανάληψη επιθετικών επιχειρήσεων τουρκικά στρατεύματα κατοχής.

Δεν είναι τυχαίο. Ο Θεός δεν είναι… καμηλάρης: Οι πρώτοι - πρώτοι Υπουργοί τής άθλιας, εδώ κι εν Αθήναις, Κομματοκρατίας που πήγαν φυλακή, είναι οι διατελέσαντες Υπουργοί Άμυνας. Σαφές μήνυμα Νεμέσεως στους επίορκους παραβάτες του προγονικού όρκου «ου καταισχυνώ όπλα τα ιερά». Αλλά και κάκιστος οιωνός για όλους τους πολίτες: Όσο εσείς ανέχεστε την αχαλίνωτη Κομματοκρατία και τους Υπουργούς - δράστες τής Εξαπάτησης, να καταστρέφουν ατιμώρητοι την άμυνα, τόσο κι εσείς ευθύνεστε που ο Αττίλας θα ξαναβρεί, όπως στις 20 Ιουλίου 1974 στην Κερύνεια, χορταριασμένα τα πυροβολεία…

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Σύμβουλος Αναστασιάδη ο Μακάριος Δρουσιώτης..

O περιχαρής κ.Δρουσιώτης (επάνω αριστερά)
με  Μπαγίς και Ερντογάν. Όμοιος ομοίω αεί
πελάζει..

Του Λάζαρου Μαύρου

Χρειάστηκαν μόνο 19 μέρες..

Το πρωί της Κυριακής 24ης Φεβρουαρίου 2013, όταν διεξαγόταν από 06:00 ο 2ος γύρος των προεδρικών εκλογών, ο υπογράφων, βέβαιος ων για την εκλογική νίκη που προσέφεραν οι άοκνες προσπάθειες μιας πενταετίας των Χριστόφια-ΑΚΕΛ στον Αναστασιάδη -με Ιφιγένεια εν Αυλίδι τον κ. Στ. Μαλά (εάν τον ενθυμείστε)-, συνέγραψε ώρα 9:23πμ, όπως βεβαιώνει ο ημέτερος ηλεκτρονικός υπολογιστής, δηλαδή πολλές ώρες πριν υπάρξουν τ’ αποτελέσματα των εκλογών, το άρθρο υπό τον τίτλο «1η κατά Νικάρχου» (εκ του Νίκος+άρχω) που δημοσιεύτηκε την επόμενη μέρα, Δευτέρα 25.2.2013 στη στήλη.

Έγραφε και τα εξής: «Ψες [ο κ. Αναστασιάδης] ανήλθε στον προεδρικό θώκο, θρόνο εκλελεγμένου οιονεί μονάρχη 5ετούς προεδρίας. Πολλοί εξ εκείνων που αρέσκονται να τρέφουν ευσεβείς πόθους και διακατέχονται από λίγες ή πολλές, μόνιμες ή προσωρινές αυταπάτες, είναι ήδη πρόθυμοι να του παράσχουν πίστωση χρόνου, να δοκιμαστεί κυβερνώντας, με τις ευχές και τις προσευχές ότι, κηδόμενος της υστεροφημίας του, δεν θα επιδεινώσει, τουλάχιστον, την κατάσταση. Τέτοιου είδους αυταπάτες δεν τρέφει η στήλη, η οποία μαστιγώνεται παλαιόθεν νυχθημερόν απ’ τη μόνιμη πίκρα του εθνικού μας ποιητή, «δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και ηγαπημένε, πάντοτ’ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε». Η πολιτική ιστορία του κ. Αναστασιάδη, κατά τη δική μας αντίληψη, τον αναδεικνύει «από χέρι» επικίνδυνο Πρόεδρο. Ο θρόνος ο ίδιος εμπεριέχει τον επιπρόσθετο κίνδυνο εμφανίσεως και του Συνδρόμου της Ύβρεως. Προέχει, όθεν, κατεπείγον το καθήκον και άμεση η ανάγκη ανάληψης αποστολής για την εξαρχής καθημερινή, αυστηρή παρακολούθησή του. Για την ανακοπή του εν εξουσία πλέον πιθανού υποτροπιασμού του» («Ειρήσθω 25 Φεβ.2013)…

Πέμπτη 7 Μαρτίου, με τίτλο «Ούτε καν 89 μέρες;» η στήλη έγραφε και τα εξής: «Χρειάστηκε 89 μόνο μέρες αφότου είχε εκλεγεί ο αυτοδιαφημιζόμενος ως «πρόεδρος δίκαιης λύσης» [Δ.Χριστόφιας] για ν’ αποδειχθεί η εξαπάτηση του εκλογικού σώματος με την οποία έλαβε στον 2ο γύρο των εκλογών 24.2.2008, τις νικητήριες τότε ψήφους ΔηΚο και ΕΔΕΚ: Παρασκευή 23 Μαΐου 2008 πήγε και δώρισε στους Τούρκους τον «Συνεταιρισμό Δύο Συνιστώντων Στέιτς» […] Ενδεχομένως δεν θα χρειαστούν ούτε καν 89 μέρες για ν’ αποδειχθεί -ό μη γένοιτο- ότι κι ο «πρόεδρος εθνικής σωτηρίας» [Ν. Αναστασιάδης] θα έχει καταντήσει «πρόεδρος εθνικής συμφοράς» («Ειρήσθω 7 Μαρ.2013)...

Χθες , 19 μέρες από την εκλογή Αναστασιάδη, δημοσιεύτηκε ότι ο ΠτΔ διόρισε στο Προεδρικό (και) τον δημοσιογράφο της εφημερίδας «Πολίτης» Μακάριο Δρουσιώτη με «ειδικά καθήκοντα, τόσο στον τομέα ενημέρωσης όσο και στον τομέα των μελετών» κι ότι «η επιλογή ήταν του κυβ. εκπροσώπου Χρ. Στυλιανίδη, που έγινε αποδεκτή χωρίς 2η σκέψη από τον πρόεδρο Αναστασιάδη» («Π» 15.3.2013). Με κυβέρνηση, λοιπόν, Αναστασιάδη -Στυλιανίδη - Δρουσιώτη, πόσοι τρέφουν ακόμα ψευδαισθήσεις;

www.sigmalive.com

Διαβάστε περισσότερα...

Βαλκανιομάχων Κυπρίων απόγονοι

Φθινόπωρο 1912 : 2000 σκληροτράχηλοι Κύπριοι
απαντούν στο κάλεσμα της πατρίδας

Του Λάζαρου Μαύρου

Μια συγκινητική στιγμή χθες στο Ράδιο Πρώτο λίγο μετά τις οκτώ το πρωί. Μόλις είχε ολοκληρωθεί δίωρο ραδιοφωνικό αφιέρωμα για τα 100 χρόνια απ’ την έναρξη των Βαλκανικών Απελευθερωτικών Πολέμων του 1912 -13 και η συνέντευξη με τον καθηγητή ιστορίας στο Παν/μιο Κύπρου, κ. Πέτρο Παπαπολυβίου, ερευνητή και συγγραφέα της συμμετοχής των Κυπρίων Εθελοντών στους αγώνες του έθνους. Ένας υπερήφανος εγγονός Βαλκανιομάχου, ο κ. Χαρίλαος Ναφαΐδης, απ’ τον Αστρομερίτη, κατέφθασε στον σταθμό κομίζοντας δύο ιερά εθνικά κειμήλια του αείμνηστου παππού του, πατέρα της μητρός του:

Ενα ξεθωριασμένο στρατιωτικό πηλήκιο, με το ρούχινο στέμμα, τότε εθνόσημο του Ελληνικού Στρατού, που ο Πρωθυπουργός και Υπουργός Στρατιωτικών Ελευθέριος Βενιζέλος είχε απονείμει τότε ιδιοχείρως στους Κύπριους Εθελοντές. Και μια μαυρόασπρη ομαδική φωτογραφία πολεμιστών, Πάσχα του 1913, στην απελευθερωθείσα από 11ης Νοεμβρίου 1912 Καστοριά. Για την έκθεση ιστορικών τεκμηρίων και κειμηλίων «Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και η Κύπρος», που θ’ ανοίξει στις 19 Οκτωβρίου στο Βυζαντινό Μουσείο της Αρχιεπισκοπής.

Μαζί με εκατοντάδες άλλους Κυπρίους, είχε σπεύσει διά θαλάσσης, 18χρονος εθελοντής το 1912, ο παππούς Αργυρός Πετρή Μασούρας με το παρατσούκλι Κούζος. Και πολέμησε με το Τάγμα Ευζώνων του ηρωικού Ταγματάρχη Ιωάννη Βελισσαρίου. Και εναντίον των Τούρκων στην Ήπειρο και εναντίον των Βουλγάρων στη Μακεδονία. Ο Βελισσαρίου θυσιάστηκε μαχόμενος κατά των Βουλγάρων 12 Ιουλίου 1913 στη μάχη της Κρέσνας. Ο παππούς ο Κούζος, ο Βαλκανιομάχος, ήταν απόγονος δυό αδελφών απ’ τον Αστρομερίτη, Ζήνωνος και Μιχαήλ, που είχαν πάει εθελοντές στη Ρούμελη και στον Μοριά, Αγωνιστές στην Εθνεγερσία του 1821.

Μετά τον νικηφόρο 2ο Βαλκανικό, επέστρεψε στην Κύπρο κι επί δύο χρόνια εργαζόμενος στα χωράφια δεν είχε λεφτά ν’ αγοράσει ρούχα, γι’ αυτό φορούσε ακόμα τη στρατιωτική του στολή. Τη δεκαετία του ’60, θυμάται ο εγγονός του, πήγαινε στον Αστρομερίτη για να τον φέρει μ’ αυτοκίνητο στις παρελάσεις των παλαιών πολεμιστών στη Λευκωσία, ο επίσης εθελοντής πολεμιστής των Βαλκανικών Πολέμων και της Μικρασιατικής Εκστρατείας, σε Τάγμα Ευζώνων, Ευστάθιος Χατζηδημητρίου, αείμνηστος πατέρας του διατελέσαντος και βουλευτή της ΕΔΕΚ Τάκη Χατζηδημητρίου. Κι όταν το 1972, λίγο πριν πεθάνει, τον ρωτούσε, καθώς τον βοηθούσε στο ξύρισμα ο εγγονός του, γιατί είχε αποφασίσει πάμπτωχος στα 18 του να πάει εθελοντής στους Βαλκανικούς Πολέμους, ο 78χρονος Αργυρός Πετρή Μασούρας - Κούζος απάντησε όπως θ’ απαντούσαν όλοι οι Έλληνες Κύπριοι Εθελοντές Πολεμιστές, πεσόντες κι επιζήσαντες, όλων των αγώνων του έθνους: «Για την Ένωσιν, γιε μου. Για την Ένωσιν».

ΕΡΩΤΗΣΗ
Και πού να ξέρουν, όσοι από τους ΑΚΕΛιστές μας ξέρουν τον Ύμνο των Εθελοντών του κόμματός τους «για της Ελλάδας μας τη λευτεριά» του 1943, που έγραψε τότε τους στίχους ο Τεύκρος Ανθίας, ότι η μουσική του ήταν από ελληνικό εμβατήριο των πολεμιστών των Βαλκανικών Πολέμων 1912-13, που διέσωσε σε ντοκιμαντέρ της για τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1966 η Λίλα Κουρκουλάκου και το διένειμε στους αναγνώστες της πέρσι η εφημερίδα «Τα Νέα» των Αθηνών;

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

"Εξευτέλισαν τον Ελληνισμό στην υπόθεση των S-300.."

Του Λάζαρου Μαύρου

Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται. Και Τσοχατζόπουλου συλληφθέντος, μέχρι και η… κυβερνώσα «Χαραυγή» βγήκε ξεδιάντροπα στο μεϊντάνι για να βγάλει τ’ απωθημένα της: Εναντίον των υποστηρικτών τού προ δεκαετίας τεθνεώτος και μη εισέτι κηδευθέντος «Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος Κύπρου». Αλλ’ όταν ο Τσοχατζόπουλος βρισκόταν στις δόξες του, παντοδύναμος εν εξουσία υπουργός Εθνικής Άμυνας, με πρωθυπουργό τον Σημίτη, υπουργό Εξωτερικών τον Πάγκαλο, αναπληρωτή υπ.Εξ. τον Γιωργάκη κι εξευτέλισαν τον Ελληνισμό στην υπόθεση των ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων S-300, ούτε λέξη δεν διενοείτο καν να γράψει, έστω και στα «παραπολιτικά» της, η καλή μας «Χαραυγή»…

Αντίθετα ειρωνευόταν και ξεσπάθωνε εναντίον ημών, κάθε φορά που από την κρίση των Ιμίων του 1996, στηλιτεύαμε την κατευναστική - υποχωρητική, έναντι της Άγκυρας, πολιτική Σημίτη, Πάγκαλου, Τσοχατζόπουλου, Γιωργάκη. Ακόμα και το σκίτσο (αντί φωτογραφίας) του γράφοντος τη στήλη αυτή, στην έντυπη έκδοση της «Σημερινής», προέρχεται από γελοιογραφία που φιλοτέχνησε ο αείμνηστος Στασίνος μας στη «Χ», τότε που η εφημερίδα του ΑΚΕΛ κοροΐδευε την εναντίωσή μας στους σημιτο-τσοχατζόπουλους…

Παρασκευή 27η Νοεμβρίου 1998 μεσημέρι, στο Μέγαρο Μαξίμου, στη σύσκεψη Σημίτη - Κληρίδη, με τους εκατέρωθεν υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας, Θ. Πάγκαλο, Γ. Κασουλίδη, Α. Τσοχατζόπουλο και Γ. Ομήρου, για το θέμα των S-300, ο εν λόγω Τσοχατζόπουλος με τη στάση του άφησε άναυδους τους Κυπρίους. Μέχρι το δείπνο της προηγούμενης μέρας και το πρόγευμα εκείνου του πρωινού διαβεβαίωνε τους συνεργάτες του και τον Κύπριο ομόλογό του Γιαννάκη Ομήρου ότι θα «στεκόταν βράχος» στη σύσκεψη, υπέρ της εγκατάστασης των S-300 στην Κύπρο υπό την προσφερομένη τότε ρωσική ασπίδα προστασίας του Ρώσου ΥπΑμ στρατάρχη Σεργκέιρεφ. Εντός Μαξίμου εμφανίστηκε ο πρώτος και κατηγορηματικότερος εναντίον των S-300. Να θυμίσουμε ξανά ότι, ο μόνος που είχε τότε την ευθιξία να παραιτηθεί ήταν ο υπουργός Άμυνας Γιαννάκης Ομήρου.

Αυτή η εφημερίδα, μαζί και ο γράφων, δεν έπαυσαν ποτέ, τότε στον ουσιώδη χρόνο κι έκτοτε ανελλιπώς, να μαστιγώνουν εκείνους που αποφάσισαν την εθνική ταπείνωση των S-300 και τους νεκροθάφτες του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου: Όλων των έκτοτε διαδοχικών κυβερνήσεων του ελλα-δικού μας κράτους. Πράγμα που ουδέποτε έπραξε έστω και με μισό μονόστηλο η καλή μας «Χαραυγή» του ΑΚΕΛ. Η οποία, τώρα που συνελήφθη ο Τσοχατζόπουλος, χωρίς ίχνος ήθους και αιδούς, γυρεύει και τού λόγου της να… ξυλευθεί!

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Ξεθωριασμένη Γαλανόλευκη

Του Λάζαρου Μαύρου

Στον Απόστολο Ανδρέα, στο Πλατύ Αγλαντζιάς, τελείται σήμερα το 18ο Εθνικό Μνημόσυνο του αγωνιστή τής λευτεριάς Θεόφιλου Γεωργιάδη. Πληρωμένοι πράκτορες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, με απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας, δολοφόνησαν με πέντε σφαίρες, το βράδυ της Κυριακής 20ής Μαρτίου 1994, έξω από το σπίτι του τον Θεόφιλο, 37χρονο εκπρόσωπο τής τότε κυπριακής Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν, λειτουργό τού Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της ΚΔ, έφεδρο υπολοχαγό των ΛΟΚ, σύζυγο της Ελένης Κωστή και πατέρα τριών ανήλικων τότε υιών, του Χαράλαμπου 13χρ., του Χρίστου 8χρ. και του Θοδωρή 1χρ.

Θυσιάστηκε σ’ έναν σκληρό, ανελέητο αγώνα ο οποίος στόχευε στη σύμπηξη τής αγωνιστικής εθνικοαπελευθερωτικής συμμαχίας ανάμεσα στον Ελληνισμό από τη μια και το ένοπλα αγωνιζόμενο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα απ’ την άλλη. Έπεσε μαχόμενος αγωνιστής σε εποχές που ο Ελληνισμός, αντί για αντικατοχικό αγώνα, σερνόταν (κι εξακολουθεί να σέρνεται) σε διαδικασίες Διζωνικής, Δικοινοτικής, Ομοσπονδιακής συνθηκολόγησης με τους Τούρκους κατακτητές. Υπήρξε, από το 1987 μέχρι το 1994, ένθερμος κι αποτελεσματικός αγωνιστής, μονίμως στο στόχαστρο των δολοφόνων τού τουρκικού κράτους, σε μια πατρίδα, την Κύπρο, κι ένα έθνος, το Ελληνικό, όπου οι ηγέτες και τα κόμματά, αντί για αγώνα, επέμεναν στις «διακοινοτικές» συνομιλίες προσαρμογής στις διζωνικές απαιτήσεις των Τούρκων.

Δολοφονήθηκε ο Θεόφιλος, με διαταγή τού τουρκικού κράτους, αμέσως μετά που ο ίδιος, ως πρωτεργάτης, πέτυχε, δυο βδομάδες πριν τον σκοτώσουν, τη συγκρότηση τού 1ου Διεθνούς Συνεδρίου για το Κουρδικό στις Βρυξέλλες, που στόχευε στη διεθνοποίηση και πολιτικοποίηση του κουρδικού αγώνα. Οι ενδογενείς ανεπάρκειες του κουρδικού κινήματος απ’ τη μια και τα Ηττημένα (υποτελή) Μυαλά του Ελληνισμού (επί Σημίτη - Πάγκαλου) στην Αθήνα από την άλλη, οδήγησαν, πέντε χρόνια αργότερα, στην επαίσχυντη παράδοση του αρχηγού του κουρδικού κινήματος, απ’ την ελλαδική πρεσβεία της Κένυας στους Τούρκους απεσταλμένους του Ετζεβίτ.

Σκεπασμένος με μια ξεθωριασμένη Γαλανόλευκη ήταν το 1994 το φέρετρο του Θεόφιλου Γεωργιάδη στην κηδεία του. Την είχαν μεταφέρει οι συναγωνιστές του απ’ τα Φυλακισμένα Μνήματα: Ξεθώριασε ανεμίζοντας χρόνια στον ιστό τών Μιχαλάκη Καραολή, Ανδρέα Δημητρίου, Ανδρέα Ζάκου, Χαρίλαου Μιχαήλ, Ιάκωβου Πατάτσου, Στέλιου Μαυρομμάτη, Ανδρέα Παναγίδη, Μιχάλη Κουτσόφτα, Μάρκου Δράκου, Γρηγόρη Αυξεντίου, Ευαγόρα Παλληκαρίδη, Στυλιανού Λένα και Κυριάκου Μάτση της ΕΟΚΑ…

www.sigmalive.com

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Χριστόφιας έστρωσε το χαλί της νέας τουρκικής προέλασης

Tου Λάζαρου Μαύρου

Στόχος η ανατροπή του ψηφίσματος 186/1964
Η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και ο έλεγχος της προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Άγκυρα

Λ Ι Γ Η ΠΡΟΣΟΧΗ: Στα όσα εκφώνησε, πανηγυρίζοντας με τα παρελαύνοντα στα σκλαβωμένα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας τουρκικά στρατεύματα κατοχής, για την εισβολή του 1974, στην 37η επέτειο του Αττίλα, ο «ομόλογος» του κ. Χριστόφια στις «απευθείας συνομιλίες», «ηγέτης της τ/κ κοινότητας» περιγραφόμενος υπό των «δικοινοτιστών», επικεφαλής της πολιτικής πτέρυγας του Αττίλα, ψευδοπρόεδρος του παράνομου, αποσχιστικού, τουρκικού κατοχικού καθεστώτος, κατ’ ακριβή αντικατοχική ορολογία, ο κ. Ντερβίς Έρογλου. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει, στην αναφορά κι απαίτηση που διατύπωσε ο Έρογλου προς τα Ηνωμένα Έθνη, χαρακτηρίζοντας ως «λάθος την πολιτική των ΗΕ που βασίζεται στις παραμέτρους της απόφασης 186 της 4ης Μαρτίου 1964».

Α Π Ο Τ Ε Λ Ε Ι μια Φράση-Κλειδί:

Του αμετάθετου κι επίμονου στόχου για τον οποίο η Τουρκία,
(α) με ένοπλο βραχίονά της στην Κύπρο την τρομοκρατική ΤΜΤ και τη ζυριχική ΤΟΥΡΔΥΚ, εξαπέλυσε την ένοπλη επίθεση της Τουρκανταρσίας το 1963-64,
(β) προετοίμασε και -αξιοποιώντας το πραξικόπημα της ανθελληνικής χούντας- πραγματοποίησε με πόλεμο τη στρατιωτική εισβολή του 1974,
(γ) εμπεδώνει έκτοτε, ατιμώρητη, τη στρατιωτική κατοχή της στα μισά εδάφη της Κύπρου, και
(δ) αξιοποιώντας τη συμφέρουσα μόνο στους Τούρκους διαδικασία των «διακοινοτικών συνομιλιών» υπό την αιγίδα του ΓΓ του ΟΗΕ, και
(ε) εξυπηρετούμενη κυρίως από την υποχώρηση της ηττημένης ε/κ ηγεσίας στην τουρκική απαίτηση για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία,
προωθεί την κύρια επιδίωξή της για διάλυση κι εξαφάνιση του ελεγχόμενου, νομίμως διεθνώς, από τους Έλληνες Κυπρίους, κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δ Ι Ο Τ Ι: Το ψήφισμα 186 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που πέτυχε εναντίον της Τουρκανταρσίας ο πρόεδρος της ΚΔ Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, με υπουργό των Εξωτερικών τον Σπύρο Κυπριανού, την 4η Μαρτίου 1964, αποτελεί την ΠΗΓΗ και την έκτοτε διασφάλιση τής διεθνούς νομιμότητας και παγκόσμιας αναγνώρισης του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας, εις χείρας ΜΟΝΟΝ της ελληνικής πλειοψηφίας, χωρίς τη συμμετοχή των αποσχισθέντων από τον Δεκέμβριο του 1963 Τουρκοκυπρίων που προέβλεπε η Συμφωνία και το Σύνταγμα Ζυρίχης και Λονδίνου του 1959 - 60.

Απορρίφθηκαν οι τουρκικοί ισχυρισμοί
Μ Ε ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ 186 της 4.3.1964 το ΣΑ/ΟΗΕ απέρριψε τους τουρκικούς ισχυρισμούς ότι η ΚΔ αποτελούσε δήθεν έναν «συνεταιρισμό» της ελληνικής με την τουρκική κοινότητα της Κύπρου και, άρα, εκείνος ο «συνεταιρισμός - κράτος» είχε διαλυθεί με την απόσχιση των Τ/κ το 1963-64.
- Το Ψ.186/64 αποτέλεσε έκτοτε τη μεγαλύτερη ήττα της τουρκικής διπλωματίας.
- Τη σπουδαιότερη ελληνική νίκη στο διεθνές δίκαιο και στις διεθνείς σχέσεις.
- Βάσει της οποίας, το μόνο διεθνώς νόμιμο και αναγνωρισμένο κυπριακό κράτος, η έχουσα αφέντες τούς αποτελούντες την κατά 82% πλειονότητα του λαού, Έλληνες Κυπρίους, Κυπριακή Δημοκρατία, κατέστη από 1ης Μαΐου 2004 και πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ουδέποτε!

Α Π Ο ΤΟ 1964 μέχρι προ της ανόδου του ΓΓ του ΑΚΕΛ κ. Δημ. Χριστόφια στην προεδρία της ΚΔ, ου-δέ-πο-τε δόθηκε στην Τουρκία η παραμικρή λαβή για να επιδιώξει την εκθεμελίωση του Ψηφίσματος 186/64. Την προσέφερε αστόχαστα στην Τουρκία ο Χριστόφιας, την Παρασκευή 23η Μαΐου 2008 με την Κοινή Δήλωσή του (Joint Statement) με τον Ταλάτ, για «Συνεταιρισμό Δύο Συνιστώντων Στέιτς» και με τις ανόητες κι ανιστόρητες δηλώσεις του περί δήθεν «συνεταιρισμού από το ‘60», που έκαμε αμέσως μετά.

- Ο Χριστόφιας άνοιξε την Κερκόπορτα που -η Τουρκία, ο Ταλάτ πρώτα κι ο Έρογλου στη συνέχεια- επιχειρούν να αξιοποιήσουν εναντίον του πολυτιμότερου για την Κυπριακή Δημοκρατία Ψηφίσματος 186/64…

Η ΑΠΟΚΡΙΣΗ που βρίσκει η Τουρκία στον ΟΗΕ, σε αυτήν της την προσπάθεια, ενώ ήταν αρχικά αρνητική, λόγω των γαλλικών και ρωσικών αντιρρήσεων στη σχετική πρωτοβουλία των ΗΠΑ κατά την ψήφιση του Ψηφίσματος 1818 του ΣΑ/ΟΗΕ της 13.6.08, απέβη θετική με το Ψήφισμα 1930 της 15.6.10 όπου, για 1η φορά, υιοθετήθηκε από το ΣΑ/ΟΗΕ το Joint Statement Χριστόφια - Ταλάτ της 23.5.2008.

Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ επί του θέματος προέλαση αποτυπώθηκε εναργέστερα, για 1η φορά, στην Έκθεση του ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν της 24ης Νοεμβρίου 2010. Όπου, εμμέσως πλην σαφώς και -προπάντων- δολίως, αναφέρθηκε σκοπίμως πλαστογραφημένα (ως δήθεν εκκίνηση των «Καλών Υπηρεσιών» των ΓΓ του ΟΗΕ) στο Ψήφισμα 186/64.

- Είχε προηγηθεί η δήλωση που έκανε από την Άγκυρα, μετά τις συνομιλίες του με τον πρόεδρο Γκιούλ, τον πρωθυπουργό Ερντογάν, τον υπ.Εξ. Νταβούτογλου και τον τότε Αρχηγό των Ε.Δ., στρατηγό Μπουγιούκανιτ, στις 19.6.2010 ο Έρογλου: «Η Τουρκία, ως μη μόνιμο μέλος του ΣΑ/ΟΗΕ, στοχεύει να ανοίξει συζήτηση για τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας οι οποίες αναγνωρίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία ως τον νόμιμο εκπρόσωπο του κυπριακού λαού», δήλωσε στη «Χουριέτ» ο Έρογλου.
Δεν άνοιξε το στόμα του

Ε Ν Ω , λοιπόν, και εναντίον του σπουδαιότερου στον ΟΗΕ οχυρού της ΚΔ (του Ψ.186/64) προελαύνουν μεθοδικά οι Τούρκοι κι επί τούτου επιμένει ο «ομόλογος» του κ. Χριστόφια στις συνομιλίες κ. Έρογλου, ο ίδιος ο κ. Χριστόφιας, κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, των «απευθείας συνομιλιών» του ως εκπρόσωπος - ηγέτης της ελληνικής κοινότητας της Κύπρου και των συναντήσεών του με τον ΓΓ του ΟΗΕ, ΟΥΔΕΠΟΤΕ άνοιξε το στόμα του να μιλήσει ονομαστικά και να επιμείνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο στα Ψηφίσματα 541 της 18ης Νοεμβρίου 1983 και 550 της 11ης Μαΐου 1984 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που έκτοτε (α) καταδικάζουν την ανακήρυξη του τουρκικού ψευδοκράτους, (β) ζητούν την ανάκλησή του και (γ) καλούν τους πάντες να μην προβαίνουν σε πράξεις αναγνώρισης της αποσχιστικής οντότητας.

- Παραβιάζοντας, πανηγυρικά, αμφότερα τα Ψηφίσματα 541/83 και 550/84, ο ΓΓ του ΟΗΕ κ. Μπαν Κι Μουν, συνοδευόμενος από τον κ. Αλ. Ντάουνερ της «Σημαδεμένης Τράπουλας», πραγματοποίησε την 1η στην ιστορία επίσημη παρουσία ΓΓ των ΗΕ στο «προεδρικό μέγαρο» του αποσχιστικού τουρκικού ψευδοκράτους τη Δευτέρα 1η Φεβρουαρίου 2010, για επίσημο γεύμα και συνομιλίες με τον τότε επικεφαλής του ψευδοκράτους Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, περιγελώντας τον κ. Χριστόφια ότι επρόκειτο περί… παρεξηγήσεως!

ΑΥΤΗΝ ακριβώς τη «γραμμή προέλασης» αποφάσισε να εντείνει η Άγκυρα, εναντίον της ΚΔ εντός της ΕΕ, μετά και τα νέα κέρδη που αποκόμισε από τη συνάντηση Χριστόφια - Έρογλου με τον ΓΓ του ΟΗΕ στη Γενεύη της 7ης Ιουλίου 2011, και το «χρονοδιάγραμμα» λύσης μετά τον Οκτώβριο, ώστε ο «Συνεταιρισμός Δύο Συνιστώντων Στέιτς» τής πρωταρχικής συμφωνίας Χριστόφια - Ταλάτ 23ης Μαΐου 2008, και ΟΧΙ η Κυπριακή Δημοκρατία (των «κκούπρους ρουμλάρ»), να… προλάβει να αναλάβει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης το δεύτερο 6μηνο του 2012. Ώστε η Τουρκία, διά του νέου «συνεταιριστικού κράτους Τ/κ και Ε/κ», να ελέγξει την προεδρία της ΕΕ…

ΑΥΤΟ ακριβώς το κεντρικό νόημα είχαν κι οι «άγριες» δηλώσεις που έκαμε, παράνομα βρισκόμενος στις σκλαβωμένες περιοχές της Κύπρου, για την 37η επέτειο του Αττίλα, ο Τούρκος πρωθυπουργός Ερντογάν. Μετά ακριβώς από τις επίσης «σκληρές» προειδοποιήσεις που είχε κάνει, μια βδομάδα νωρίτερα, ο Τούρκος υπ.Εξ. Νταβούτογλου, στον Επίτροπο Διεύρυνσης της ΕΕ Στέφαν Φούλε την Τετάρτη 13 Ιουλίου, ότι «δεν πιστεύουμε πως η Τουρκία και η Ε.Ε. μπορούν να συνεχίσουν τις σχέσεις τους σε περίπτωση που η ‘‘ε/κ πλευρά’’ αναλάβει την προεδρία της Ε.Ε. πριν από την εξεύρεση λύσης του Κυπριακού», καθώς τα είχε ήδη προαναγγείλει ο ίδιος ο Νταβούτογλου, επισκεπτόμενος παράνομα το ψευδοκράτος το Σάββατο 9η Ιουλίου.

ΟΙ ΒΡΥΧΗΘΜΟΙ Ερντογάν ότι «δεν υπάρχει χώρα που λέγεται Κύπρος, αλλά διοίκηση Κυπρορωμιών και Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου», έχουν προφανέστατο στόχο την παρενόχληση της άσκησης της ευρωπαϊκής προεδρίας από την ΚΔ και την περαιτέρω προώθηση του στόχου ανατροπής του Ψηφίσματος 186/64 στον ΟΗΕ.
Οι «γενναίες προσφορές» του Προέδρου στην Άγκυρα

ΤΟ ΧΑΛΙ στην τουρκική αυτή προέλαση, το έστρωσε στην Άγκυρα με τις «γενναίες προσφορές» του ο ίδιος ο κ. Χριστόφιας, από το 2008 και εντεύθεν:
- Επιπροσθέτως του «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς» που πρόσφερε στους Τούρκους 23.5.2008, η διακήρυξη του «οράματος Χριστόφια» από την τηλεόραση ΡΙΚ την 20ή Ιουλίου 2008, στην 34η επέτειο του Αττίλα, ότι θέλει μια συνεταιρική ομοσπονδία όπου «οι Ελληνοκύπριοι δεν θα είναι οι αφέντες αλλά οι συνέταιροι των Τουρκοκυπρίων»,

- η προσφορά του για τουρκική εκ περιτροπής προεδρία και για σταθμισμένη εξουδετέρωση του ελληνικού 82% από το τουρκικό 18%,

- η διατεταγμένη αποστολή των εκφραστικών οργάνων του κόμματός του, να πείσουν τον λαό «να αποδεχθεί τους συμβιβασμούς που απαιτούνται, είτε αυτοί αφορούν τον αριθμό των εποίκων που θα παραμείνουν στην περίπτωση λύσης είτε αυτοί αφορούν τον διαμοιρασμό εξουσίας, [για] μια συνολική διευθέτηση με αρκετούς συμβιβασμούς που προδιαγράφει η λύση ΔΔΟ», όπως έγραφε η προεδρική «Χαραυγή» στις 9.7.2011, εξηγώντας τις υποχρεώσεις που ανέλαβε έναντι του ΓΓ του ΟΗΕ και του Έρογλου ο Χριστόφιας στη Γενεύη δύο μέρες νωρίτερα,

- αυξάνουν την τουρκική αυτοπεποίθηση ότι πλησιάζει η ώρα να επιτύχει η Άγκυρα τον στόχο που δεν στάθηκε ικανή η Τουρκανταρσία του 1963-64 και το Δίδυμο Κακούργημα του 1974 να της προσφέρει:

Τ Η Ν ΑΝΑΤΡΟΠΗ του Ψηφίσματος 186/64, τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αντικατάστασή της από… «ένα κράτος διζωνικό και δικοινοτικό, βασισμένο στην πολιτική ισότητα των δύο συνιστώντων κρατιδίων», όπως είπε, σχεδόν… ακελιστί, ο Νταβούτογλου 9.7.2011!

Η Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Κέρδη Τουρκίας Γενεύη, 7η 7ου

Του Λάζαρου Μαύρου

Νέα κέρδη εξασφάλισαν για την Τουρκία, στη Γενεύη τής «τριμερούς», 7ης 7ου 2011, ο ΓΓ των ΗΕ κ. Μπαν Κι Μουν κι ο «μαέστρος» της Σημαδεμένης Τράπουλας κ. Αλ. Ντάουνερ, από την «ευέλικτη» στάση του κ. Χριστόφια (συν-Εξοχότατου του κ. Έρογλου κατά τη φρασεολογία του ΓΓ του ΟΗΕ). Νέα κέρδη και επί της ουσίας και επί της διαδικασίας και επί των χρονοδιαγραμμάτων. Επί της ουσίας, η αναφορά στις «παραμέτρους της συμφωνίας, όπως περιγράφονται στα σχετικά [κι όχι στα… άσχετα] ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας». Δηλαδή (α) όσα ήδη εισέπραξε η Τουρκία από τo Joint Statement Χριστόφια - Ταλάτ της 23ης Μαΐου 2008, του «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς» και πέτυχε να τής τα «κκοτσιανιάσει» το Ψήφισμα 1930 του ΣΑ/ΟΗΕ της 15ης Ιουνίου 2010.



Συν, οι άνευ τινός αντιδώρου «γενναίες προσφορές» Χριστόφια προς Τούρκους. (β) Επί της διαδικασίας, η προαγωγή του Αλ. Ντάουνερ σε Άλβαρο ντε Σότο (όπως επί Σχ. Ανάν) για «μια ενισχυμένη ανάμιξη των ΗΕ», με τις «γεφυρωτικές» του επινοήσεις, «προς την κατεύθυνση της σύγκλησης μιας ΤΕΛΙΚΗΣ διεθνούς διάσκεψης». (γ) Κι επί των χρονοδιαγραμμάτων, «μέχρι τον Οκτώβριο στη Ν. Υόρκη»… Πουθενά στη δήλωση του ΓΓ/ΟΗΕ εν Γενεύη, οτιδήποτε που θα μπορούσε έστω και κατ’ ίχνος, ή εξ αυθαιρέτου ερμηνείας, να θίξει ή να κακοφανίσει την Άγκυρα ή να παρεκκλίνει από την τουρκική τακτική…

Έδωσε η Γενέυη στην Τουρκία τη δυνατότητα «ν’ ακυρώνει και ν’ αποδομεί» (κατά την ακελική φρασεολογία) και να θέτει υπό αμφισβήτηση τη νομιμότητα, τη συνέχεια, την ύπαρξη και ικανότητα, της Κυπριακής Δημοκρατίας να ασκήσει την προεδρία της ΕΕ το 2ο 6μηνο του 2012: Με τα χρονοδιαγράμματα της δήλωσης του ΓΓ/ΟΗΕ στη Γενεύη 7.7.11 η ΚΔ συμπεραίνεται με ημερομηνία λήξεως προ του 2ου 6μηνου του 2012. Προκειμένου η «συνολική λύση» να ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ την Κυπριακή Δημοκρατία. Και, στη θέση της, να συν-ιδρύσει την ούτω καλούμενη «Ενωμένη Κύπρο» ως «Συνεταιρισμό Δύο Συνιστώντων Στέιτς», με τουρκική εκ περιτροπής προεδρία και «σταθμισμένη» υποταγή του ελληνικού 82% στο τουρκικό 18%, ήτοι, ένα τουρκικό προτεκτοράτο, χρήσιμο στην Άγκυρα (στο Φόρεϊν Όφις και στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ) για την άσκηση της ευρωπαϊκής προεδρίας.

Τραγική φιγούρα ο κ. Χριστόφιας: αντί ν’ αξιοποιήσει αυτό το ευρωπαϊκό πλεονέκτημα εναντίον των Τούρκων κατακτητών, σύρεται «ευέλικτα» κι «αριστοτεχνικά» για να παραδώσει την κυπριακή προεδρία της ΕΕ στους Τούρκους… Διότι, το όραμά του, όπως το διακήρυξε ως 1η φορά Ακελιστής ΠτΔ την 20ή Ιουλίου 2008 (ΡΙΚ), «είναι μια ομοσπονδία όπου οι Ε/κ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΦΕΝΤΕΣ, αλλά συνέταιροι με τους Τ/κ»…

ΕΡΩΤΗΣΗ

Όταν η «Χαραυγή» τιτλοφόρησε χθες τη Γενεύη, 1η σελίδα, με το εύρημα «Σεβαστή η θέση της ε/κ πλευράς», ως «ελληνοκυπριακή πλευρά» εννοεί άραγε και κανέναν άλλον εκτός από τον Χριστόφια, την ηγεσία του ΑΚΕΛ και τις Καρέκλες του ΕπιΔηΚο στην κυβέρνηση; Όλοι οι άλλοι δεν είναι «ελληνοκυπριακή πλευρά»;

Η Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Aρίφ Ντογάν : Υπερήφανος σφαγέας 78

Του Λάζαρου Μαύρου

Υπερήφανος σφαγέας, τα 78 κεφάλια Κούρδων που δολοφόνησε, επικαλέστηκε ως προσωπικό του τρόπαιο - παράσημο και ως «τεκμήριο υπεράσπισής» του, στη δική της «Εργκένεκον» στην Τουρκία, ο συνταγματάρχης ε.α. Αρίφ Ντογάν («Π» 19.1.11). Είν’ η ίδια υπερηφάνεια σφαγέα, με την οποία καμάρωνε, Ιανουάριο του 2009, στην τηλεόραση ότι εκτέλεσε εν ψυχρώ 10 δεμένους Ε/κ αιχμαλώτους κι έναν 19χρονο που τον έφτυσε στα μούτρα το 1974, υπηρετώντας στις μονάδες του Αττίλα, ο Τούρκος ηθοποιός Αττίλα Ολγκάτς.

Ο Αρίφ Ντογάν διετέλεσε επικεφαλής της τουρκικής ΚΡΑΤΙΚΗΣ υπηρεσίας σφαγών των Κούρδων, της JIDEM, την οποία συγκρότησε το 1987 η Διεύθυνση Ειδικού Πολέμου (ΔΕΠ), ως «υπηρεσία πληροφοριών Στρατοχωροφυλακής», με πρώτον επικεφαλής τον μετέπειτα δολοφονηθέντα (από τους ιδίους) ταγματάρχη Τσεμ Ερσεβέρ. Η ΔΕΠ ήταν η ανέλιξη του Γραφείου Ειδικού Πολέμου (ΓΕΠ), που από το 1958 συγκρότησε και διοικούσε ώς το 1974 την ΤΜΤ στην Κύπρο. Ο Ντογάν κατέθεσε ότι ο ίδιος συγκρότησε και την τουρκική «Χεζμπολάχ». Ισλαμική οργάνωση σφαγής των «άπιστων» Κούρδων, στελεχωμένη, τότε, από ομοϊδεάτες του νυν πρωθυπουργού Ερντογάν, που μαζί του μετείχαν στο κόμμα του Ερμπακάν.

Αιμοσταγή τμήματα του τουρκικού Κράτους - Σφαγέα, στις από το 1984 επιχειρήσεις Γενοκτονίας των Κούρδων. Τους οποίους, Κούρδους, είχε χρησιμοποιήσει, ως όργανά του, το 1915 το κράτος των Νεοτούρκων και το 1919-22 ο Κεμαλισμός, για τις Γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ελλήνων της Μικρασίας. Πράγμα για το οποίο ΔΕΝ ΚΡΥΒΕΙ τη νοσταλγία του και ο ΝΥΝ υπ.Εξ. της Τουρκίας Νταβούτογλου, στις σελίδες 669 επ. του βιβλίου του, «Στρατηγικό Βάθος»… Υπενθυμίζεται η φωτογραφία των Τούρκων στρατιωτών που πόζαραν υπερήφανοι κρατώντας κι επιδεικνύοντας τα κομμένα κεφάλια Κούρδων ανταρτών, που είχε δημοσιεύσει αρχές του ’90 η αγγλόφωνη εφημερίδα «The European». Λίγα μόλις χρόνια προτού, παρόντων επιτόπου όλων των επίσημων εκπροσώπων του τουρκικού κράτους και του κατοχικού καθεστώτος του, στην Κύπρο, τα όργανά του, δολοφονήσουν, μπροστά στις κάμερες των τηλεοράσεων, Αύγουστο 1996 στη Δερύνεια, τους Τάσο Ισαάκ και Σολάκη Σολωμού…



Μόνος ΑΠΟ όλους τους εν εξουσία σε Αθήνα και Λευκωσία, ο πρόεδρος του Ελλα-δικού μας κράτους Κάρολος Παπούλιας, επιμένει να θυμάται: «Κατακρεουργηθήκαμε από τον ίδιο βάρβαρο», δήλωσε υποδεχόμενος στην Αθήνα τον πρόεδρο Σαργκισιάν της Αρμενίας. Και ατιμώρητος έκτοτε ο βάρβαρος δεν έπαυσε να κατακρεουργεί…

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριάκος Μάτσης

Του Λάζαρου Μαύρου

Στα μικρά, στα καθημερινά και στη διαχρονική τους συνέχεια και συνέπεια, φαίνετ’ η ποιότητα κάθε ανθρώπου. Και στις τραμουντάνες της ζωής, η αντοχή, ή μη, του μετάλλου του. Είναι, όμως, κάποια στιγμή σπανιότητας, που ο άνθρωπος ίσως βρεθεί αίφνης να διασταυρώνει τα βήματά του με κείνα της ιστορίας. Εκείνο το κλάσμα δευτερολέπτου, στα 32 π.χ. χρόνια της ζωής του, που συμπίπτει να ‘ναι και το κρίσιμο απειροελάχιστο της αργόσυρτης αιωνιότητας. Κρίσιμο, εκ του κρίνεσθαι: Αν θα πεις το «ναι» ή το «ΟΧΙ». Αν θα ψελλίσεις το «παραδίδομαι», το «συμβιβάζομαι», το «κάτσε να δούμεν ως τζείθε μέρου», ή αν θα βροντοφωνάξεις το Μολών Λαβέ. Η στιγμή, στην επίγεια διέλευση του ανθρώπου, που ο ίδιος συναντιέται με την αιωνιότητα. Για να της δώσει αίφνης τις εισαγωγικές και συνάμα τις τελικές του εξετάσεις. Είναι το κλάσμα δευτερολέπτου που οριστικά και τελεσίδικα μετριέται το πραγματικό μπόι του ανθρώπου. Εκεί, εκείνη τη στιγμή, το μέτρο είναι μόνο ένα. Το ίδιο πάντα. Από τα βάθη των αιώνων ως τη συντέλεια του κόσμου: «Το αληθινό μπόι του ανθρώπου μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς. Τίποτ’ άλλο»...

Κρησφύγετο της Ε.Ο.Κ.Α. στο Δίκωμο. Τετάρτη 19η Νοεμβρίου 1958, νωρίς το απόγευμα. Ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις των Εγγλέζων και των Τούρκων αστυνομικών τους, έχουν κυκλωμένο, στην τρύπα κάτω απ’ τη γη τον 32χρονο Κυριάκο Μάτση. Δίοδος για διαφυγή, καμία. Τον καλούν να βγει έξω, να παραδοθεί. Οπλίζει το αυτόματο Μ-3 και τούς απαντά: «Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας»…

Φυσούσε μανιασμένα κείνη την Τετάρτη στο Δίκωμο. Τόσο δυνατά ώστε να πάρει τού Μάτση την απάντηση, όχι μόνο στα πέρατα της οικουμένης, αλλά, προπάντων, σε όλους από εκείνη τη στιγμή τους προσεχείς αιώνες. Τού ‘ριξαν αμέσως χειροβομβίδες και τον σκότωσαν. Επειδή ήξεραν ότι το εννοούσε. Το είχε πει κατάμουτρα, άλλωστε, στον δικό τους τον στρατάρχη, τον σερ Τζων Χάρτινγκ: Γενάρη του ‘56 που τον είχε δεσμώτη στα φρικτά μπουντρούμια της αγγλικής «Γκεστάπο» στην Ομορφίτα. Όπου είχε την αναισχυντία, ο αχρείος, να του προσφέρει 500 χιλιάδες αργύρια για να γίνει καταδότης: «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, Εξοχώτατε, αλλά περί αρετής»! Διότι: Ο γιός της Τζυρκακούς τζιαι του Γριστοφή του Μάτση, που το Παλαιχώρι, απόφοιτος του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου, πτυχιούχος Γεωπονικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, άριστος πάντα στα μικρά κι άψογος στα καθημερινά της διαχρονικής συνέπειας, έναν μονίμως του Μιστράλ στίχο απάγγελλε, προετοιμαζόμενος παιδιόθεν για τη 19η Νοεμβρίου 1958: «Αν είναι να πεθάνεις για την Ελλάδα, θεία είν’ η δάφνη. Μια φορά κανείς πεθαίνει»…

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Ποτέ δεν λησμόνησε η Κύπρος τους ήρωες του «Φαέθων» '64

Του Λάζαρου Μαύρου

Ε Δ Ω ΥΠΑΡΧΕΙ μια μεγάλη παρανόηση. Δημοσίευση και διάδοση ενός αναληθέστατου ισχυρισμού. Οφείλεται, προφανώς, σε άγνοια γεγονότων. Και στην έλλειψη στοιχειώδους επιμέλειας για τη διασταύρωση πληροφοριών, διαπίστωση γεγονότων και επαλήθευση ή τη διάψευση ισχυρισμών. Είναι ψέμα και δεν είναι -δεν ήταν ποτέ- αλήθεια, ο ισχυρισμός που δημοσιεύτηκε, ότι, δήθεν οι Ελλαδίτες ήρωες του Πολεμικού Ναυτικού, που θυσιάστηκαν στη μάχη της Τηλλυρίας τον Αύγουστο του 1964, στη βομβαρδισμένη από την τουρκική αεροπορία Ακταιωρό «Φαέθων» της ΕΦ, είναι δήθεν «μυστικό θαμμένο στα συρτάρια για 46 χρόνια»!!! Αυτό είναι ένα άνευ προηγουμένου παραμύθι. Ούτε ποτέ κανένας απέκρυψε, ή δοκίμασε να αποκρύψει ότι, στο Έπος της Τηλλυρίας το ’64, θυσιάστηκαν, μαζί με δεκάδες Έλληνες Κυπρίους - μαχίμους και αμάχους - ΚΑΙ τα εκ της μητρός Ελλάδος αδέλφια μας:


1. Ο εξ Αθηνών έφεδρος σημαιοφόρος Παναγιώτης Χρυσούλης, 26χρ.,
2. ο υποκελευστής Σπύρος Αγάθος 29χρ. από τη Σαλαμίνα Ελλάδος,
3. ο υποκελευστής Νικόλας Πανάγος 28χρ. από τον Πειραιά,
4. ο ναύτης Παναγιώτης Θεοδωράτος 21χρ. από την Κεφαλλονιά,
5. ο ναύτης Νικόλας Νιάφας 22χρ. από τη Λαμία και
6. ο ναύτης Νικόλας Καπαλούκας 22χρ. από τη Σκόπελο.

Αυτό το ψέμα της δήθεν απόκρυψης της ελλαδικής προέλευσης των Ελλαδιτών μας ηρώων του «Φαέθων», προέκυψε για πρώτη φορά στη δημοσιότητα πριν από τρία χρόνια, θέρος του 2007 και ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι ο κυβερνήτης του ΦΑΕΘΩΝ, που έχασε και το χέρι του στον βομβαρδισμό, από το 1964 μέχρι το 2007, ουδέποτε ήρθε στην Κύπρο και για 43 χρόνια αγνοούσε όσα ξέραμε εδώ, Κύπριοι και Ελλαδίτες, για τις τιμές στους ήρωες Ελλαδίτες άνδρες του σκάφους του, που ονομαστικά κάθε χρόνο αποδίδει επισήμως, επισημότατα η Κυπριακή Δημοκρατία, η Εθνική Φρουρά και ο κυπριακός Ελληνισμός.

Η ΚΥΠΡΟΣ ουδέποτε απέκρυψε τη θυσία του «Φαέθων». Το αντίθετο. Και είναι όχι μόνο γελοίο, αλλά και προσβλητικό ψεύδος ακόμα και να το σκέφτεται κανείς.

Όπως ουδέποτε η Κύπρος απέκρυψε τη θυσία του επίσης Ελλαδίτη, 29χρονου ήρωα υπολοχαγού Νίκου Παπαγεωργίου, από τη Φωκίδα της μητρός Ελλάδος, που έπεσε πολεμώντας επικεφαλής του λόχου του, της 31 Μοίρας Καταδρομών, στον Λωρόβουνο της Τηλλυρίας, την Παρασκευή 7 Αυγούστου 1964, μαζί με τους Κύπριους ήρωες συμπολεμιστές του: Τον 21χρονο καταδρομέα, μέλος της ΕΔΟΝ του ΑΚΕΛ, Μιχαλάκη Κουσουλίδη από το Καϊμακλί και τον 21χρονο Γιώργο Απληκιώτη, γεννημένο στην Αλεξάνδρεια.

Όπως επίσης και τη θυσία του Ελλαδίτη αδελφού μας των μαυροσκούφηδων, του λοχία τεθωρακισμένων Βασίλη Κουκουσούλα από τα Τρίκαλα, της 21ης Επιλαρχίας, που επίσης θυσιάστηκε στην Τηλλυρία.

Διαβάσαμε σε εφημερίδα τον ανυπόστατο ισχυρισμό και μείναμε άφωνοι. Διότι κάθε χρόνο, Αύγουστο μήνα, πλήθος κόσμου προσέρχεται ευλαβικά στον Παχύαμμο της μαρτυρικής Τηλλυρίας, και σε επίσημη τελετή της Πολιτείας και της Εκκλησίας, τιμά τη μνήμη των ηρωικώς πεσόντων το 1964 στις μάχες Μανσούρας - Τηλλυρίας, Κυπρίων και Ελλαδιτών των μονάδων πεζικού, καταδρομών, τεθωρακισμένων και ναυτικού της ΕΦ, ανάμεσά τους και των έξι Ελλαδιτών και ενός Κυπρίου από τη Μόρφου, του Άντη Φιλίτα, της Ακταιωρού «Φαέθων».

Επίσημη στρατιωτική τελετή, παρόντος ενίοτε και του εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας, του Υπουργού Άμυνας, του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, του πρέσβη της Μητρός Ελλάδος, του Ελλαδίτη Αρχηγού ΓΕΕΦ, του Ελλαδίτη διοικητή της ΕΛΔΥΚ, κάθε Αύγουστο στον Παχύαμμο. Αν κοιτάξει η επιπόλαια δημοσιογραφία στα αρχεία, θα βρει για παράδειγμα τον Επιμνημόσυνο Λόγο που εκφωνεί Αύγουστο στον Παχύαμμο ο εκάστοτε Υπουργός Άμυνας, είτε ήταν ο Ανδρέας Αλωνεύτης, είτε ο Γιαννάκης Ομήρου, είτε ο Σωκράτης Χάσικος και οι έκτοτε υπουργοί. Και θα βρει τις ευλαβικές αναφορές στην ηρωική θυσία ΚΑΙ των έξι Ελλαδιτών αδελφών μας του «Φαέθων».

Ε Κ Ε Ι, στο προαύλιο του ιερού ναού του Αγίου Ραφαήλ, στον Παχύαμμο, είναι και το μεγάλο μαρμάρινο μνημείο, με ένα προς ένα ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ των εξήντα συνολικά θυσιασθέντων τον Αύγουστο του 1964 στη μάχη της Τηλλυρίας:

- Πέντε του 206Τ.Π.
- Δέκα του 216Τ.Π.
- Τριών της 31Μ.Κ.
- Δύο της 21 ΕΑΝ
- Εφτά της Ακταιωρού Φαέθων
- Εφτά του 83 Λόχου Εθνοφρουράς του 8ου Τ.Σ.
- Οκτώ του 85 Λόχου Εθνοφρουράς του 8ου Τ.Σ.
- Πέντε της Νοσοκομειακής Μονάδας του 8ου Τ.Σ.
- Δύο του Λόχου Εθνοφρουράς Παχυάμμου
- Τεσσάρων του Λόχου Εθνοφρουράς Κάτω Πύργου
- Εφτά ιδιωτών.

Σύνολο 60 οι θυσιασθέντες στην Τηλλυρία το 1964, με τα ονόματά τους και τον τόπο καταγωγής τους από την Κύπρο και τη μητέρα Ελλάδα, με ανεξίτηλα γράμματα στο Μνημείο στον Άγιο Ραφαήλ του Παχυάμμου, όπου τελείται επισήμως κάθε Αύγουστο το Μνημόσυνό τους.

Δ Υ Ο ακόμα στοιχεία γνωστά από χρόνια. Για να φανεί πόσο μεγάλη άγνοια μπορεί να παρουσιάζει τον ψευδή ισχυρισμό, ότι για 46 χρόνια η θυσία του «Φαέθων» ήταν, δήθεν, «κρυμμένο σε συρτάρια μυστικό»! Μα, για όνομα του Θεού:

- Από το 1964, αμέσως μετά τη θυσία, το όνομα του ύπαρχου του «Φαέθων», του έφεδρου σημαιοφόρου Παναγιώτη Χρυσούλη δόθηκε στη Ναυτική Βάση της ΕΦ στο Μπογάζι της Καρπασίας. Στη Ναυτική Βάση Χρυσούλη, στο Μπογάζι, μέχρι τον Αύγουστο του 1974, που κατελήφθη από τον Αττίλα, είχαν υπηρετήσει εκατοντάδες Κύπριοι και Ελλαδίτες του Ναυτικού της ΕΦ και όλος ο λαός γνώριζε για τον ήρωα Χρυσούλη και τους ήρωες του «Φαέθων».

- Επίσης, δύο από τα σκάφη ανορθοδόξου πολέμου, που και σήμερα διαθέτει η ΜΥΚ του Ναυτικού της ΕΦ, φέρουν τα ονόματα των ηρώων υποκελευστών του «Φαέθων»: Του Πανάγου από τον Πειραιά και του Αγάθου από τη Σαλαμίνα της μάνας Ελλάδας. Όλα αυτά είναι πασίγνωστα γεγονότα, που ο καθένας μπορεί να επαληθεύσει ευκολότατα και καταρρίπτουν το παραμύθι, περί δήθεν «κρυμμένου 46 χρόνια στα συρτάρια μυστικού»…

ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Τζαμιά και κυβερνώσα διαστρέβλωση

Του Λάζαρου Μαύρου

Σάστισε η κυβερνώσα Διαστρέβλωση της Ιστορίας: Από την ομολογία του Τούρκου ε.α. στρατηγού Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου, για την ανατίναξη των τζαμιών Μπαϊρακτάρη και Ομεριέ 25.3.1962, από την τρομοκρατική ΤΜΤ - όργανο από το 1958 του Γραφείου Ειδικού Πολέμου (ΓΕΠ) της Τουρκίας. Σάστισε διότι, η ομολογία, τινάζει στον αέρα τη «θεωρία της συνυπευθυνότητας», που -με… νύχια και με δόντια και με διατεταγμένα υπουργεία Παιδείας και με διατεταγμένα κρατικά ΡΙΚ- επιχειρεί να επιβάλει στον λαό από της ανόδου του στην εξουσία ο κ. Χριστόφιας. Όστις, από το βράδυ της Πέμπτης 13.11.08 και μάλιστα σε αίθουσα του πανεπιστημίου, πρόσταξε ότι «πρέπει να καταγραφεί σωστά η Ιστορία και να παραδεχτούμε και τραγωδίες για τις οποίες είμαστε [οι Ε/κ] συνυπεύθυνοι». Και το διατεταγμένο «σωστά», δεν ήταν τίποτε άλλο, από την αναγκαία βάση για την ιδεολογική, ψυχολογική και πολιτική εμπέδωση της ενοχής ότι «φταίμε οι Ελληνοκύπριοι για όσα υπέφεραν οι Τουρκοκύπριοι, φταίμε όλοι και για το πραξικόπημα του ‘74», ώστε να περάσει αδιαμαρτύρητα η ναζιστική πρακτική της συλλογικής τιμωρίας, «να πληρώσουμε [όλος ο λαός] το τίμημα»: Να υποταχθούμε στην τουρκική απαίτηση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Βουλευτής του ΑΚΕΛ ήταν που αποπειράθηκε, παλαιότερα, να εισαγάγει στη Βουλή και τη θεωρία της «Μπανιέρας»: Τη φωτογραφία της μάνας με τα τρία παιδιά της, νεκρών στο μπάνιο, που η ΤΜΤ πρόβαλε μέσω του βρετανικού Τύπου από το 1963-64 ως «απόδειξη» της «βαρβαρότητας των Ε/κ του αιμοσταγούς Μακαρίου για τη γενοκτονία των Τ/κ» (βιβλίο «Αιματηρή αλήθεια - Bloody truth» σελ. 66). Το έγκλημα είχε διαπράξει σε κατάσταση αμόκ ο Τούρκος ταγματάρχης Νιχάτ Ιλχάν, με θύματα τη σύζυγο και τα παιδιά του, στο σπίτι τους, στο κέντρο της τουρκικής συνοικίας όπου ουδέποτε πλησίασε τμήμα των ε/κ δυνάμεων. Κι η ΤΜΤ επιστράτευσε τον δημοσιογράφο Αχμέτ Μπαράν να το φωτογραφήσει, να παραδώσει το φιλμ και να ξεχάσει ό,τι είδε, όπως ο ίδιος ομολόγησε το 1985 στον δημοσιογράφο Κ. Γενάρη («Εξ Ανατολών» σελ. 15επ.)

Γ Ι' Α Υ Τ Ο η εν εξουσία Διαστρέβλωση δεν μετέφρασε, δεν διένειμε, ούτε κι αξιοποίησε ποτέ: (α) Τις Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ 1956, (β) το βιβλίο «Στην πραγματικότητα ουδείς κοιμόταν», του εγκεφάλου δημιουργίας της ΤΜΤ το 1957 ταγματάρχη Ισμαήλ Τάνσου, (γ) το βιβλίο «Όσοι έζησαν στη σκιά», του στρατηγού Κεμάλ Γιαμάκ, 1ου υποδιοικητή της ΤΟΥΡΔΥΚ κι επικεφαλής του ΓΕΠ στην Κύπρο 1966 και διοικητή του Αττίλα αργότερα. Επειδή κάνουν θρύψαλα τη χριστόφεια θεωρία της «συνυπευθυνότητας»…

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Γιρμπιμπέσογλου, ΤΜΤ και Χριστόφιας

Του Λάζαρου Μαύρου

Δυο δημοσιογράφοι δολοφονήθηκαν πριν από 48 χρόνια, για να μη δημοσιεύσουν, τότε, αυτό ακριβώς που ομολόγησε προχθές ο Τούρκος ε.α. στρατηγός Σαμπρί Γιρμπιμπέσογλου: Τις προβοκατόρικες ανατινάξεις των τζαμιών Μπαϊρακτάρη και Ομεριέ, την 25η Μαρτίου 1962, από βομβιστές της ΤΜΤ του Γραφείου Ειδικού Πολέμου (ΓΕΠ) του τουρκικού Γενικού Επιτελείου.

Οι αντιντενκτατικοί δημοσιογράφοι κι εκδότες, από 16.8.1960, της εβδομαδιαίας τ/κ «Τζουμχουριέτ», Αϊχάν Μουσταφά Χικμέτ και Αχμέτ Μουζαφέρ Γκουρκάν, δολοφονήθηκαν από την ΤΜΤ, ο πρώτος στο κρεβάτι όπου κοιμόταν με τη σύζυγο, δίπλα στα δυο ανήλικα παιδιά τους, κι ο άλλος μέσα στο αυτοκίνητό του έξω απ’ το σπίτι του, αμφότεροι στην τουρκική συνοικία της Λευκωσίας, τη νύκτα της Δευτέρας 23ης Απριλίου 1962. Το πρωί, η εφημερίδα τους είχε κυκλοφορήσει με πρωτοσέλιδο ότι, σ’ επόμενη έκδοση θα αποκάλυπτε τους μπράβους του Ντενκτάς (ΤΜΤ) που έβαλαν τις βόμβες στα τεμένη, για να προκαλέσουν διακοινοτικές ταραχές. Ήταν τα προσχεδιασμένα προεόρτια της ένοπλης Τουρκανταρσίας του Δεκεμβρίου 1963, που σχεδίασε κι εξαπέλυσε η Τουρκία στην Κύπρο, διά του ΓΕΠ-ΤΜΤ.

- Η επιστολή Φαζίλ Κιουτσούκ 13.8.55 στις εφημερίδες της Τουρκίας, για δήθεν επίθεση γενοκτονίας που θα εξαπέλυαν οι Έλληνες Κύπριοι κομμουνιστές του ΑΚΕΛ κατά των Τ/κ, με το συλλαλητήριό τους της 28.8.55,
- Η βόμβα Τούρκων πρακτόρων του ΓΕΠ στο «σπίτι όπου γεννήθηκε» ο Αττατούρκ στη Θεσσαλονίκη 5.9.55, ως… αφορμή για να εξαπολύσουν, οι οργανωμένοι από το τουρκικό κράτος όχλοι, το πονγκρόμ των Σεπτεμβριανών, 6-7.9.1955, εναντίον των Ελλήνων της Κων/πόλεως,
- Η βόμβα των ντενκτασικών της ΤΜΤ, 7 Ιουνίου 1958, στο τουρκικό προξενικό Γραφείο Τύπου στον τουρκομαχαλά της Λευκωσίας, ως βόμβα δήθεν της ΕΟΚΑ, προκειμένου να εξαπολύσουν τους τ/κ όχλους εναντίον των αμάχων Ελλήνων της Λευκωσίας,
- Ο ι βόμβες Μπαϊρακτάρη της 25.3.1962, η «μπανιέρα» με τη νεκρή σύζυγο και τα παιδιά που σκότωσε σε αμόκ ο πατέρας τους, Τούρκος ταγματάρχης Νιχάτ Ιλχάν 1964, της δήθεν «βαρβαρότητας των Ελλήνων του αιμοσταγούς Μακαρίου» κ.ά. παρόμοια, αποτελούσαν προσχεδιασμένες από το ΓΕΠ -ΤΜΤ προβοκάτσιες.

Τώρα τις ομολογεί και ο υπηρετήσας στην ΤΜΤ το 1962, Γιρμπιμπέσογλου. Μία ακόμα σφαλιάρα στη «θεωρία Χριστόφια», περί δήθεν «συνυπευθυνότητας» των… Ελλήνων Κυπρίων!

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Παντελής Μηχανικός και Αισχύλου «Ίτε»

Toυ Λάζαρου Μαύρου

«Και τι περιμένεις από ανθρώπους / που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους / και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους. / Απαθώς / τότε / κι απαθώς / σήμερα / ζητάνε απλώς / διαζύγιο. / Τέτοιοι ρουφιάνοι / δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε». Μετά από 36 χρόνια άλλαξε τίποτε;

Γιατί ο Παντελής Μηχανικός επέλεξε τον τίτλο «Ίτε» για το σκληρό εκείνο ποίημα στην «Κατάθεση» του 1975; Ελάχιστους ενδιαφέρει. Άλλωστε, πόσοι ξέρουν τ’ όνομα και πόσοι το έργο του αείμνηστου απ’ το 1979 ποιητή; Ωστόσο αξίζει πλείονες να συλλογιστούν ότι: Εκείνο το «Ίτε», ήταν μια σαφής δήλωση πρόθεσης να συγκρίνει τον ηττημένο Ελληνισμό μετά την τουρκική εισβολή του 1974, με τον νικητή Ελληνισμό της ασυνθηκολόγητης κατά των Μήδων εισβολέων αντίστασης του 480 π.Χρ.

Ο (Ε/κ) Έλλην Κύπριος ποιητής από το σκλαβωμένο χωριό Λιμνιά Αμμοχώστου, μετά την ήττα του ’74, 48χρονος τότε, έτη πέντε πριν από τον θάνατό του, με το «Ίτε» επικεφαλίδα των στίχων του, συνομιλούσε κι έδιδε θλιβερότατη αναφορά για την τραγωδία του 1974 μ.Χρ., στον ένα από τους τρεις κορυφαίους ανά τους αιώνες τραγικούς ποιητές, τον Αισχύλο.

Τον (Ε/α) Ελληνοαθηναίο γιο του Ευφορίωνος που (α) 35χρονος είχε λάβει μέρος, μ’ επικεφαλής τον Μιλτιάδη, στη νικηφόρα μάχη, Αθηναίων και Πλαταιέων κατά των Μήδων εισβολέων του Δαρείου, στον Μαραθώνα το 490 π.Χρ., (β) 45χρονος πολέμησε στην περίλαμπρη νίκη των Ελλήνων, με ηγέτη τον Αθηναίο Θεμιστοκλή, στη Ναυμαχία της Σαλαμίνος κατά του στόλου του Ξέρξη το 480 π.Χρ. και, (γ) 46χρονος, στην τελική κατατρόπωση των χερσαίων περσικών δυνάμεων του Μαρδονίου στη Μάχη των Πλαταιών του 479 π.Χρ. με επικεφαλής τον (Ε/λ) Λακεδαιμόνιο Παυσανία. Επειδή:

Στην τραγωδία «Πέρσαι» (στίχοι 396-399) που για τη νίκη στη Σαλαμίνα ανέβασε ο Αισχύλος το 472 π.Χρ. βρίσκεται η πασίγνωστη επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια, προστακτική ίτε του ρήματος είμι: «Ω παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ’, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων, νυν υπέρ πάντων αγών» («Εμπρός παιδιά των Ελλήνων, λευτερώστε πατρίδα, τέκνα, γυναίκες, των θεών τα ιερά, τους τάφους των προγόνων, τώρα θα πολεμήσετε για όλα», καθώς μετέφρασε ο Τάσος Ρούσος στις εκδόσεις «Κάκτος»). Και το πέτυχαν τότε. Με το στρατήγημα του Θεμιστοκλή. Που ο αυστηρός ιστορικός Θουκυδίδης τον εγκωμίαζε έναν σχεδόν αιώνα αργότερα: «Κράτιστος Γνώμων» και «Άριστος Εικαστής» (Α-138).

Ένατι του αισχύλειου «Ίτε», ο Π. Μηχανικός (που σε δύο γιους έδωσε τα ονόματα Ορέστης και Θουκυδίδης) περιέγραψε την οικτρή ημών των Ελλήνων κατάσταση του ‘74 με το δικό του «Ίτε»: «Και τι περιμένεις από ανθρώπους / που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους / και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους. / Απαθώς / τότε / κι απαθώς / σήμερα / ζητάνε απλώς / διαζύγιο. / Τέτοιοι ρουφιάνοι / δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε». Μετά από 36 χρόνια άλλαξε τίποτε;

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Χρήσιμοι Νεκροί τουρκικής πολιτικής

Του Λάζαρου Μαύρου

Τους εννέα νεκρούς Τούρκους, θύματα της ισραηλινής βαρβαρότητας, περιφέρει και στην ΕΕ ο επί των ευρωπαϊκών υπουργός του συνεχιζόμενου Αττίλα, Εγκεμέν Μπαγίς. Όσοι ξέρουν την ιστορία της τουρκικής πολιτικής εναντίον της Κύπρου, των τελευταίων 60 ετών, θα γνωρίζουν βέβαια και την ιστορία της θεωρίας και πολιτικής των «Χρήσιμων Νεκρών». Τα γεγονότα της πατρότητας του όρου «χρήσιμοι νεκροί» τα κατέγραψε σε βιβλίο του για τον Ραούφ Ντενκτάς ο διατελέσας επικουρικός των Εγγλέζων και «μουτζαχίντ» της ΤΜΤ, αργότερα αριστερός και αντιντενκτασικός, δάσκαλος, συνδικαλιστής και αρθρογράφος, Αρίφ Χασάν Ταχσίν.

Η τουρκική τρομοκρατική ΤΜΤ συγκροτήθηκε ως ο ένοπλος μυστικός στρατιωτικός βραχίονας της Τουρκίας στην Κύπρο το 1958 από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου (ΓΕΠ) του τουρκικού Γενικού Επιτελείου. Για να υλοποιήσει το επιτελικό του «Σχέδιο Ανάκτησης της Κύπρου» (ΤΙΡ). Όπως τα εξηγεί στο βιβλίο του ο εγκέφαλος συγκρότησης της ΤΜΤ, ταγματάρχης τότε του ΓΕΠ, Ισμαήλ Τάνσου. Επικεφαλής της πολιτικής πτέρυγας της ΤΜΤ από το 1958 ο Ντενκτάς. Πρώτη πράξη της ΤΜΤ η σφαγή Ελλήνων Κυπρίων αθώων αμάχων Κοντεμενιωτών 12.6.58 στο Κιόνελι, οι βανδαλισμοί από αφιονισμένους τουρκικούς όχλους, οι δολοφονίες Τουρκοκυπρίων αριστερών και η προβοκατόρικη τουρκική βόμβα στο τουρκικό Γραφείο Τύπου στον τουρκομαχαλλά της Λευκωσίας, της βρετανοκρατούμενης τότε Κύπρου.

Κι όταν η Τ/κ δασκάλα Σεβίμ Ουλφέτ βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Ντενκτάς, στη γεμάτη νεκρούς και τραυματίες κλινική Νταλμπάντογλου το 1958 (χαροκαμένη η ίδια επειδή ο αδελφός της, Ουλούς Ουλφέτ, μόλις είχε ανατιναχθεί στο Καϊμακλί από τη βόμβα που ο ίδιος κατασκεύαζε εναντίον των Ελλήνων), είπε στον Ντενκτάς: «Για όνομα του Θεού, δώσε εντολή να σταματήσουν επιτέλους αυτοί οι σκοτωμοί». Της απάντησε με τα εξής: «Οι νεκροί αυτοί μάς είναι χρήσιμοι. Μ’ αυτούς θα κάνουμε να ακουστεί η φωνή μας στον κόσμο» (Α.Χ.Ταχσίν: «Η άνοδος Ντενκτάς στην κορυφή» εκδ. Διαφάνεια, σελ. 51).

Τώρα το τουρκικό κράτος, προς εξυπηρέτηση της επεκτατικής νεο-οθωμανικής στρατηγικής του στη Μέση Ανατολή -την οποία εξηγεί, χαρτί και καλαμάρι, στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος», ο Τούρκος υπ.Εξ. Αχμέτ Νταβούτογλου- είχε την ανάγκη κι άλλων… Χρήσιμων Νεκρών! Τους «προσέφερε» στην Άγκυρα, ο εξίσου αιμοβόρος Ισραήλ…

ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Τα «4 Τ Κ»

Του Λάζαρου Μαύρου

Τέσσερα τουρκικά κείμενα, «4ΤΚ»,
τα τρία κεμαλικά, το τέταρτο ισλαμικό. Δύο καθηγητών και δύο στρατηγών. Όλα, της βαθύτερης ουσίας του τουρκικού κράτους και της πρακτικής εφαρμογής του επεκτατισμού. Αποτελούν το ασφαλέστερο «κλειδί» για να εννοήσει ο καθένας:
(α) Πώς και γιατί επιτυγχάνουν οι Τούρκοι σε βάρος του Ελληνισμού: Από τα Σεπτεμβριανά του 1955 στην Κων/πολη, μέχρι και τη 10λεπτη… 2η συνάντηση Χριστόφια - Έρογλου της 3ης Ιουνίου 2010.
(β) Πώς και γιατί αποτυγχάνουν οι Έλληνες (Αθήνα και Λευκωσία), πρώτα να αντιληφθούν ορθά τις τουρκικές μεθοδεύσεις και, ύστερα, να τις αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά και να τις αποκρούσουν.

Μελέτη των «4ΤΚ» θα μπορούσε να εντοπίσει τους όρους και τις δυνατότητες ανατροπής των τουρκικών επιτυχιών. Εάν την είχαν στα χέρια τους προσοντούχοι Ηγέτες απαλλαγμένοι από: (α) Τα Ηττημένα Μυαλά τους. (β) Τη Δειλία τους και (γ) Τις Ψευδαισθήσεις τους. Για τα «4ΤΚ», τη διαχρονικότητα και τη σημασία τους μίλησε την Πέμπτη στην πολυπληθή εκδήλωση του Κυπριακού Κέντρου Μελετών στη Λευκωσία, ο διευθυντής του ΚΥΚΕΜ, Χρήστος Ιακώβου, κατά την παρουσίαση της μετάφρασης του βιβλίου του νυν υπ.Εξ. της Τουρκίας, από τους καθηγητές Νεοκλή Σαρρή, Παναγιώτη Ήφαιστο και Μάριο Ευρυβιάδη. Τα «4ΤΚ» είναι των Νιχάτ Ερίμ, Ισμαήλ Τάνσου, Γιαμάκ Κεμάλ και Αχμέτ Νταβούτογλου:

1. Οι Εκθέσεις του 1956 για το Κυπριακό, του κεμαλιστή καθηγητή και μετέπειτα (1971) χουντικού πρωθυπουργού και δολοφονηθέντα το 1980, Νιχάτ Ερίμ. «Ευαγγέλιο» όλων έκτοτε των τουρκικών κυβερνήσεων. Υλοποιούμενο με μαθηματική ακρίβεια. Μεταφρασμένο από το 1982 στο βιβλίο του Νεοκλή Σαρρή «Η Άλλη Πλευρά».

2. Το βιβλίο του ταγματάρχη (το 1957) Ισμαήλ Τάνσου «Στην πραγματικότητα κανείς δεν κοιμόταν»… (2001), που δεν έχει εισέτι μεταφραστεί. Υπήρξε ο «εγκέφαλος» του Γραφείου Ειδικού Πολέμου (ΓΕΠ) που εκπόνησε το επιτελικό «Σχέδιο Ανάκτησης Κύπρου» και δημιούργησε τον ένοπλο βραχίονα έναρξης εφαρμογής του, δηλαδή την ΤΜΤ το 1958.

3. Το βιβλίο «Όσοι Έζησαν στη Σκιά…» (2006), που δεν έχει ακόμα μεταφραστεί, του στρατηγού Κεμάλ Γιαμάκ, ο οποίος υπήρξε 1ος υποδιοικητής της ΤΟΥΡΔΥΚ, επικεφαλής του ΓΕΠ στην Κύπρο το 1966, αργότερα διοικητής του Αττίλα, μέχρι και αρχηγός στρατού της Τουρκίας.

4. Το βιβλίο του ισλαμιστή καθηγητή και νυν υπ.Εξ. Αχμέτ Νταβούτογλου, «Το Στρατηγικό Βάθος» (2001), που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Ποιότητα».

Ούτε καν τα έχουν στις βιβλιοθήκες (α) του Προεδρικού, (β) της Βουλής, (γ) του Υπ.Εξ., (δ) του Υπ.Αμ., (ε) των ηγετών των κομμάτων, (στ) του Εθνικού Συμβουλίου, (ζ) των Κεντρικών Επιτροπών, (η) των ΜΜΕ…

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Αρχιστράτηγος και υποδεκανείς

Του Λάζαρου Μαύρου

Είναι αξιοθρήνητο : Ένας στρατάρχης που ο ίδιος προσωπικά, αφ’ ότου ανέλαβε την αρχιστρατηγία, άλλο δεν έκανε παρά να σηκώνει τη λευκή σημαία της συνθηκολόγησης με τις εχθρικές δυνάμεις, να εγκαλεί τους δεκανείς και «να τα χώνει» στους υποδεκανείς του ότι… αποκοιμήθηκαν στη σκοπιά!

Είναι υποκρισία καταγέλαστη, ο αρχιστράτηγος της συνθηκολόγησης, που αυτοπροβαλλόταν προς πάσαν κατεύθυνση, προσφέρων γονυπετώς τις «γενναίες προσφορές» του προς τον εχθρό, εκλιπαρώντας τον για ένα… «αντίδωρο», να ξεσπά αίφνης εναντίον των δικών του φαντάρων ότι… αποκοιμήθηκαν στη σκοπιά!

Αυτός ο ίδιος αρχιστράτηγος - στρατάρχης, που συστηματικά ξήλωνε σκοπιές κι επιδείκνυε τοις πάσι το ξήλωμα των στρατευμάτων του, ο ίδιος που διέτασσε την εξ απαλών ονύχων «καλλιέργεια κουλτούρας» συνθηκολόγησης με τον εχθρό, ο ίδιος που απέστελλε πανταχούσες με την ιδιόχειρή του υπογραφή για πλήρη σεβασμό και υποταγή στις «Ευαίσθητες Ισορροπίες», τις οποίες επέβαλε επί δεκαετίες η υπέρτερη ισχύς του εχθρού, ο ίδιος να κατσαδιάζει τους υπαξιωματικούς και τους φαντάρους του ότι… αποκοιμήθηκαν στη σκοπιά!

Αυτή είναι η πιο παραστατική, ίσως, περιγραφή της πραγματικότητας για την είδηση της κ. Τ. Σαραντοπούλου του «Πολίτη» από τις Βρυξέλλες ότι: «Ο κ. Χριστόφιας, μιλώντας σε εκδήλωση στη μόνιμη αντιπροσωπία της Κύπρου στην ΕΕ, ενώπιον της επιτρόπου Ανδρούλας Βασιλείου, λειτουργών της πρεσβείας και των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, κάλεσε όλους να προβαίνουν σε πλήρη έλεγχο, ώστε ‘να μη μαθαίνουμε με καθυστέρηση πρωτοβουλίες όπως εκείνη της προώθησης του κανονισμού’ [για το απευθείας εμπόριο ΕΕ- κατοχικού καθεστώτος] Έπρεπε να διαπιστώσουμε έγκαιρα τις προθέσεις της Επιτροπής, σημείωσε ο Πρόεδρος» («Π» 8.5.10 τίτλος: «Τα ‘χωσε ο Χριστόφιας - Αιχμές προς Κομισιόν αλλά και Κύπριους λειτουργούς στην ΕΕ - δείχνοντας ενοχλημένος για την “πατάτα” του απευθείας εμπορίου»).

Με ξηλωμένες τις… σκοπιές και υψωμένες τις λευκές σημαίες, ήταν φυσιολογικά αναμενόμενο να μας «πάρει φαράγγι» ο εχθρός. Και, υποχωρούντες, να ψάχνουμε απεγνωσμένα μια τρύπα - πρόχειρο ταμπούρι απελπισίας, καθώς… «αι ημέτεραι δυνάμεις αναδιπλούνται ομαλώς»: «Ακόμα και αν δεν εγκριθεί ο κανονισμός [του απευθείας εμπορίου - αιχμή του δόρατος των τουρκικών προσπαθειών], η Κυπριακή Δημοκρατία, θύμα της τουρκικής εισβολής, θα πρέπει να ξοδεύει πολύτιμο πολιτικο-διπλωματικό κεφάλαιο για να υπερασπίζεται την υπόστασή της, αντί να κατηγορεί την Άγκυρα για την εισβολή και κατοχή του νησιού», καθώς έγραψε ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στον αθηναϊκό «Κόσμο του Επενδυτή» 8.5.10...

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Αν ο Ελ. Βενιζέλος κέρδιζε τις εκλογές…

Toυ Λάζαρου Μαύρου

Εάν δεν έχανε ο Ελευθέριος Βενιζέλος τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, θ’ αποφεύγαμε τη Μικρασιατική Καταστροφή; Εάν επανεκλεγόταν τότε ο θριαμβευτής της μόλις προ 3μήνου (28.7.1920) Συνθήκης των Σεβρών κι εφ’ όσον συνέχιζε ν’ αξιοποιεί τις συμμαχίες μεγάλων τότε δυνάμεων, θα επιτύγχανε άραγε την εφαρμογή της; Θα είχαμε έκτοτε, μήπως, τη Μεγάλη Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών; Με πρωτεύουσά μας την Κωνσταντινούπολη; Με τη Σμύρνη, την Ιωνία, την ανατολική Θράκη, τον Πόντο, αύτανδρες στην επικράτεια; Κι ένα κουρδικό, ένα αρμενικό κι ένα μικρό τουρκικό, κράτη, στα εδάφη της ηττημένης κατά τον Α΄ Παγκ. Πόλεμο (1914-18) Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Εάν, δηλαδή, αποτύγχανε την 1η 11.1920 η προσπάθεια των τότε βασιλοφρόνων και των κομμουνιστών ν’ ανατρέψουν τον Βενιζέλο;

Τα «εαν» και τα «εφ’ όσον» είναι, βεβαίως, μόνιμος πειρασμός όσων μελετούν την ιστορία. Δεν είναι, όμως, δουλειά των ιστορικών που εξιχνιάζουν τα ήδη τετελεσμένα γεγονότα και όσα πλείονα αίτια υπήρξαν οι συμπαραγωγοί τους. Αυτά τα πλείονα αίτια έχουν πάντα ύψιστη σημασία ως μάθημα. Επειδή «κατά το ανθρώπινον τοιούτων και παραπλησίων έσεσθαι», όπως ξυνέγραψε στο Α-22 του ο Θουκυδίδης κι αποδεικνύεται ήδη επί 25 αιώνες.
Ποιό σύνολο συντελεστών, εσωτερικών και εξωτερικών, οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή; Και πώς, άραγε, θα μπορούσε, με κάποια άλλη τότε πολιτική, να την απέφευγε ο Ελληνισμός; Με το αξιόπιστης αποτελεσματικότητας και αντικειμενικότητας νυστέρι της Θουκυδίδειας Παράδοσης, ο εκ Ζακύνθου διεθνολόγος, λέκτορας του Παν/μίου Πειραιώς, Διονύσιος Τσιριγώτης, επιχείρησε μια βαθύτατη ανατομία (α) του μικρασιατικού εγχειρήματος του Ελ. Βενιζέλου προς υλοποίηση της στρατηγικής της Μεγάλης Ιδέας του Ελληνισμού και (β) της πολιτικής των αντιβενιζελικών, μετανοεμβριανών κυβερνήσεων, που οδήγησε στην Καταστροφή. Προϊόν, το πολύ σπουδαίο βιβλίο 461 σελ. του Τσιριγώτη, με πρόλογο του Γιώργου Κοντογιώργη, από τις εκδόσεις «Ποιότητα», που κυκλοφόρησε πριν από λίγες βδομάδες, με τίτλο «Η ελληνική στρατηγική στη Μικρά Ασία 1919-1922 - Σύγχρονη Ελληνική Ιστορία και Εξωτερική Πολιτική».

Χρησιμότατο και σήμερα. Όχι ως μνήμη των αλησμόνητων πατρίδων, για την οποία άλλα καταλληλότερα υπάρχουν βιβλία, αλλά ως πολύτιμο, εξαντλητικά λεπτομερέστατο, ΜΑΘΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, εκ των παθημάτων. Πολύτιμο και για τις σημερινές κρίσιμες ανάγκες της πολιτικής του Ελληνισμού. Άλλη μια βεβαίωση ότι δεν ήταν τυχαίο που ο Ελευθέριος Βενιζέλος κάθισε και μετέφρασε τον Θουκυδίδη…

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Στρατηγική Μειονότητα

Toυ Λάζαρου Μαύρου

H Iστορία της ΤΜΤ, 1958-1974, είναι, πρώτ’ απ’ όλα, η ιστορία της βίαιης, τρομοκρατικής καθυπόταξης της τουρκικής μειονότητας (18%) της Κύπρου, στην Τουρκία. Ο πλήρης και διαρκής, ασφυκτικός έλεγχος του Γραφείου Ειδικού Πολέμου (ΓΕΠ) του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, επί των Τουρκοκυπρίων. Με «προπατορικές» τις δολοφονίες και απόπειρες εναντίον των Τ/κ αριστερών το 1958, Αχμέτ Σατή, Φαζίλ Οντούρ, Αχμέτ Γιαγχιά, Χασάν Αλή, Αχμέτ Ιμπραήμ, Αρίφ Χουλουσή. Τις δολοφονίες των δημοσιογράφων Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Γκιουρκάν το 1962. Τη δολοφονία του Καβάζογλου και του Μισιαούλη το 1965. Τον όρκο των «101» της ΤΜΤ ναδολοφονήσουν, τον γιατρό Ιχσάν Αλή.

Είναι η ιστορία του εν Κύπρω ένοπλου, τρομοκρατικού βραχίονα, της στρατιωτικής και πολιτικής πτέρυγας του τουρκικού κράτους, για να καταστήσει τους Τ/κ, Στρατηγική Μειονότητα και επιτόπιο προγεφύρωμα, στρατιωτικό, πολιτικό, πληθυσμιακό και εδαφικό, της επεκτατικής πολιτικής εναντίον της Κύπρου. Απολύτως ελεγχόμενο ΟΡΓΑΝΟ για την κλιμακωτή εφαρμογή της πάγιας πολιτικής της Άγκυρας: Του στρατηγικού ελέγχου ολόκληρης της Κύπρου. Όργανο υλοποίησης του επιτελικού «Σχεδίου Επανάκτησης Κύπρου» (ΚΙΡ) που εκπόνησε το ΓΕΠ το 1957, στη «γραμμή» Νιχάτ Ερίμ 1956.

Η ΤΜΤ εκτέλεσε πλήρως τον στόχο της: Κατέστησε τους Τ/κ, ΠΛΗΡΩΣ ελεγχόμενη Στρατηγική Μειονότητα, για την εισβολή του Αττίλα το 1974. Και για την πολιτική προώθηση εμπέδωσης της κατοχής και της διχοτόμησης, μέσα από τις διαδικασίες των «διακοινοτικών συνομιλιών». Μετά το ‘74, ανέλαβε, επιτόπου «αυτοπροσώπως», το 11 Σώμα Στρατού της Τουρκίας στην Κύπρο, με τις 40 χιλιάδες των στρατευμάτων του, τους θεσμούς, τους ηγέτες, τα κόμματα και τον πληθυσμό του ελεγχόμενου πλήρως κατοχικού του καθεστώτος. Από το 1974 μέχρι σήμερα, 2010, η «τ/κ ηγεσία», η πολιτική δηλαδή πτέρυγα του Αττίλα, ούτε χιλιοστό παρεξέκλινε από την Άγκυρα. Τώρα, πλέον, έπαυσε να είναι «στρατηγική μειονότητα», υπό την στενή έννοια του όρου.

Κατάκτησε σπουδαιότατη αναβάθμιση: «Ισότιμος συνεταίρος» στις διαδικασίες επιβολής του «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς». Ισότιμου πολιτικού καθεστώτος «συνιστών κρατίδιο». Που θα ασκεί και την τουρκική εκ περιτροπής προεδρία, προς επέκταση του τουρκικού ελέγχου εφ’ ολοκλήρου της νήσου. Ωστόσο, ο επί των τουρκικών θεμάτων πρωτοσύμβουλος του προέδρου Χριστόφια, κ. Μούδουρος, είπε στην «Αλ» 21.3.10 ότι, «οι Τ/κ δεν παραμένουν αναλλοίωτα στρατηγική μειονότητα και έρμαιο της Τουρκίας». Απλώς δεν αντέχει να δει και δεν βλέπει ότι, «οι Τ/κ» είναι, «νύχι και κρέας», η ίδια η Τουρκία, που με τη «λύση» επιδιώκει θα φτάσει νομίμως και στη Λάρνακα και στη Λεμεσό και στην Πάφο.

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

16 χρόνια Θεόφιλου Γεωργιάδη

Του Λάζαρου Μαύρου

Του υπέρ ελευθερίας των λαών αγωνισαμένου και πεσόντος, Θεόφιλου Γεωργιάδη, τρισάγιο σήμερα στις 3μ.μ. στον τάφο του. Δέκα έξι χρόνια από τη θυσία του: Νύκτα της Κυριακής, 20ής Μαρτίου 1994, πληρωμένοι φονιάδες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών δολοφόνησαν τον 37χρονο αγωνιστή. Έξω από το σπίτι του στην Αγλαντζιά, όπου τον περίμεναν η αγαπημένη του Ελένη και τα τρία ανήλικα αγόρια τους. Ο Χαράλαμπος 13χρ., ο Χρίστος 8χρ. κι ο Θοδωρής 1χρ. Η διαταγή της δολοφονίας, εξεδόθη από τα ανώτατα δώματα της στρατοκρατίας του τουρκικού κεμαλικού κράτους. Για να εξοντώσουν έναν από τους σημαντικότερους στον κόσμο πυρήνες της έμπρακτης αλληλεγγύης προς τον τότε απελευθερωτικό αγώνα του κουρδικού λαού. Τον σημαντικότερο μοχλό της ελληνο-κουρδικής αγωνιστικής συμμαχίας, που φοβόταν η Τουρκία. Τον αποτελεσματικότερο πομπό της κλιμακούμενης τότε διεθνοποίησης του κουρδικού προβλήματος.

Υπέρ ελευθερίας των λαών. Διότι: «Μια λευτεριά μονάχα για τον έναν δεν φελάει σε τίποτε», όπως έγραφε κι ο Γ. Ρίτσος, αποχαιρετώντας Μάρτη του ’57 τον Αυξεντίου. Και διότι: «Η δική μας απελευθέρωση, η απελευθέρωση της σκλαβωμένης Κύπρου, έχει άμεση σχέση με την απελευθέρωση του Κουρδιστάν από το ρατσιστικό, φασιστικό, αποικιοκρατικό καθεστώς της Άγκυρας», όπως έγραφε ο ίδιος ο Θεόφιλος Γεωργιάδης.

Εκείνος ο αγώνας, στις επάλξεις του οποίου έπεσε το '94 ο Θεόφιλος, προδόθηκε. Υπέστη τη μεγάλη ή τ τ α του Φεβρουάριου '99. Ακόμα και από τις εν Αθήναις «οικιακές βοηθούς» της «παγκόσμιας Οικοκυράς» των ΗΠΑ. Που χρησιμοποιήθηκαν για να σταλεί μέχρι το Ναϊρόμπι της Κένυας, στα χέρια των μπράβων του Ετζεβίτ, ο αρχηγός του κουρδικού αγώνα. Επειδή ετοιμαζόταν και η επιβράβευση των κατακτητών με την απονομή στην Τουρκία της «υποψηφιότητας» για την ΕΕ. Και επειδή εξυφαινόταν το σχέδιο διάλυσης και μετατροπής της Κυπριακής Δημοκρατίας σε τουρκο-βρετανικό προτεκτοράτο.

Αλλά, Θεόφιλε, τό ξερες πολύ καλά ότι: Ο απελευθερωτικός αγώνας δεν εξοντώθηκε στα τουρκικά μπουντρούμια του Βελιγραδίου τη 13η Ιουνίου 1798 που στραγγάλισαν τον Ρήγα Φεραίο. Τα καριοφίλια της νομοτέλειας του «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή», θ’ αντηχούσαν 23 χρόνια αργότερα, Μάρτη του Εικοσιένα. Διότι, η ιστορία της ελευθερίας των λαών, βραδυπορεί μεν, σφαγιάζεται, προδίδεται, αλλά στο τέλος θριαμβεύει: Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των ανδρειωμένων τα ιερά. Επειδή ανέκαθεν και εσαεί και εν τέλει, «το αληθινό μπόι του ανθρώπου μετριέται πάντα με το μέτρο της λ ε υ τ ε ρ ι ά ς»...

Σημερινή

Κάτι πολύ σχετικό :

• Tο Κουρδικό αντάρτικο και η ελληνική ασφάλεια..

Διαβάστε περισσότερα...

Υπουργική ασέβεια μνήμης Θεόφιλου

Του Λάζαρου Μαύρου

Πέρσι ήταν ο υπουργός (του ΑΚΕΛ) κ. Κ.Παπακώστας. Χθες ο υπουργός (του ΑΚΕΛ) κ. Ν.Συλικιώτης. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο επιμένουμε και φέτος: Πόσο ανεκτό και αδιαμαρτύρητα επιτρεπτό θα ήταν, εάν, π.χ., ο επίσημος ομιλητής στο μνημόσυνο του αειμνήστου Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Εζεκία Παπαϊωάννου, εκφωνούσε ύμνους και όρκους πίστεως στον καπιταλισμό;

Κάτι τέτοιο δεν θα αποτελούσε, άραγε, προσβολή στη μνήμη και έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού, σε έναν τεθνεώτα πολιτικό που αφιέρωσε το σύνολο της ζωής του για τα κομμουνιστικά ιδεώδη,όπως ο ίδιος και το κόμμα του τα αντιλαμβανόταν, ενάντια στον καπιταλισμό;

Δεν θα ξεσπούσαν, άραγε, έντονες διαμαρτυρίες, εάν λ.χ. ο ομιλητής στο μνημόσυνο των δολοφονηθέντων το 1965 από την ΤΜΤ, ηρωομαρτύρων της ελληνο-τουρκικής φιλίας,Καβάζογλου και Μισιαούλη, εκφωνούσε λόγο υπέρ της διχοτόμησης, εκθειάζοντας τους «μουτζαχίντ» της ΤΜΤ;

Αυτά, κατ’ αναλογίαν, προέκυψαν χθες: Στο μνημόσυνο του δολοφονηθέντα 20ή Μαρτίου 1994 από τους πράκτορες της Τουρκίας, αγωνιστή της αντικατοχικής - απελευθερωτικής ελληνο-κουρδικής συμμαχίας, Θεόφιλου Γεωργιάδη. Όπου είχαμε την κακή τύχη, να υποστούμε την υπέρ «διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας» ομιλία που εκφώνησε ο υπουργός του ΑΚΕΛ:

Στο μνημόσυνο του σθεναρά ΑΝΤΙ-ΔΙΖΩΝΙΚΟΥ αγωνιστή! Ο κύριος υπουργός, σε όποια τελετή κι αν κληθεί να εκφωνήσει λόγον, έχει και ένα μόνιμα επαναλαμβανόμενο συνοδευτικό υπέρ Διζωνικής «ρεφραίν».

Χθες, όμως, όφειλε και θα έπρεπε να σεβαστεί τη Μνήμη του Αντιδιζωνικού Ήρωα.

Εάν στην Κύπρο υπήρξαν μόνο… δυο, δεδηλωμένοι από ΠΑΝΤΑ, ενάντιοι στη διζωνική, ο ένας ήταν ο Θεόφιλος. Και για όσους καμώνονται ότι ξέχασαν ή ότι… δεν ήξεραν, διασώζονται Πλήθος δημοσιευθέντα ενυπόγραφα άρθρα, αναλύσεις, ομιλίες και συνεντεύξεις του δολοφονημένου παλικαριού, που δεν επιτρέπουν ούτε άγνοιες, ούτε παραφράσεις: Βιβλίο 270 σελίδων με τον τίτλο «ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ», που εκδόθηκε το 1995, περιέχει πλήθος άρθρα του πολυγραφότατου αγωνιστή. Ακόμα και την απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης του Θεόφιλου, 24ης Μαρτίου 1992, στην εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης «Χωρίς Πλαίσια», του τότε δημοσιογράφου και νυν ευρωβουλευτή του ΑΚΕΛ κ. Τάκη Χατζηγεωργίου.

Εκεί, επίσης και το άρθρο του Θεόφιλου στη «Σημερινή» 24.2.90, με τον τίτλο, «Όχι κύριε Οζγκιούρ δεν θέλουμε τη λύση που μας προτείνετε». Και το, «Η Κύπρος οδηγείται στην παράδοση και ο Ελληνισμός στην ντροπή», του Ιανουαρίου 1992. Και το, «Πόσο απέχει η Κύπρος από τη λιβανοποίηση», του Ιουνίου 1992...

Στο ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ενός θυσιασθέντος για τις ιδέες και τον αγώνα του, αγωνιστή, το ελάχιστο που οφείλεται είναι ο στοιχειώδης σεβασμός.

Και προς τον μνημομευόμενο Ήρωα και προς τις πολιτικές του ιδέες. Τουλάχιστο…

Σημερινή

Διαβάστε περισσότερα...