Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αιέν Υψικρατείν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αιέν Υψικρατείν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

22 Ιουλίου 1974: Η κατάρριψη των τουρκικών F-102

Δευτέρα 22 Ιουλίου 2013


Το εικονιζόμενο F-5A με SN 66-9137 θεωρείται ένα από τα δύο
ελληνικά αεροσκάφη που συμμετείχαν στην αερομαχία.
Προσέξτε την κόκκινη γραμμή στο κάθετο σταθερό.
(φωτογραφία: Πτήση / Θ. Βρανάς, μέσω Ν. Τσελεπίδη)  
Στις 22 Ιουλίου 1974, η αεροπορική δραστηριότητα πάνω από το Αιγαίο ήταν εξαιρετικά αυξημένη, καθώς η τουρκική εισβολή στην Κύπρο συνεχιζόταν και η τουρκική αεροπορία προέβαινε σε μαζικές παραβιάσεις του F.I.R. Αθηνών. Στα ελληνικά αεροδρόμια, οι χειριστές βρίσκονταν μέσα στα κόκπιτ των αεροσκαφών, σε ετοιμότητες των δύο ή πέντε λεπτών. Μεταξύ αυτών, ο υποσμηναγός Ι. Δινόπουλος και ο ανθυποσμηναγός Θ. Σκαμπαρδώνης, χειριστές της 337 ΜΑΗ (Μοίρας Αναχαίτισης Ημέρας) που έδρευε τότε στην 111 ΠΜ της Ν. Αγχιάλου.

Γύρω στις 13.30 οι δύο χειριστές έλαβαν διαταγή απογείωσης. Λόγω βλάβης στον ασύρματό του, ο Δινόπουλος διέταξε τον Σκαμπαρδώνη να ηγηθεί του σχηματισμού ως Νο 1, όπως και έγινε. Ο Σκαμπαρδώνης ακολουθώντας τις οδηγίες του σταθμού ραντάρ του Πηλίου ("Joker") κατευθύνθηκε προς το Β. Αιγαίο, ενώ ο Δινόπουλος τον ακολουθούσε καλύπτοντάς τον από ψηλότερα. Μετά από μερικές αλλαγές ύψους και κατεύθυνσης (ενδεχομένως λόγω της πολλαπλότητας των ιχνών εκείνη την ημέρα), ο Σκαμπαρδώνης διατάχθηκε να κατευθυνθεί προς την περιοχή μεταξύ Αγ. Ευστρατίου και Λήμνου, σε ύψος 20.000 πόδια.

Ενώ βρισκόταν ακόμα σε άνοδο στα 18.000 πόδια, ειδοποιήθηκε από το Joker ότι τα εχθρικά ίχνη πλησίαζαν και σχεδόν αμέσως είδε δύο τουρκικά F-102 σε κλειστό σχηματισμό στα αριστερά του, σε απόσταση όχι μεγαλύτερη από 200 μέτρα. Αμέσως έστριψε σκληρά αριστερά προκειμένου να βρεθεί πίσω τους, ενώ και τα τουρκικά αεροσκάφη έκαναν το ίδιο, προσπαθώντας να βρεθούν στην "ώρα 6" του ελληνικού F-5.


Με πλήρη στοιχεία στον κινητήρα και μέγιστο ρυθμό στροφής, ο Σκαμπαρδώνης προσπάθησε να διατηρήσει οπτική επαφή με τα τουρκικά αεροσκάφη. Στρέφοντας συνεχώς, έχανε ύψος ώσπου βρέθηκε κάτω από τα 10.000 πόδια. Ενώ προσπαθούσε να ανακτήσει οπτική επαφή με τα τουρκικά αεροσκάφη, είδε ξαφνικά μια τεράστια στήλη νερού στη θάλασσα. Συνειδητοποιώντας τι είχε συμβεί, αναζήτησε τον Δινόπουλο, χωρίς να μπορέσει να τον εντοπίσει. Στη συνέχεια διατάχθηκε από το Joker να επιστρέψει στη Ν. Αγχίαλο. Λίγο μετά την προσγείωσή του, είδε το αεροσκάφος του Δινόπουλου να περνάει πάνω από το διάδρομο και παρατήρησε ότι έλειπαν και οι δύο Sidewinder από τα ακροπτερύγιά του...

Ο Δινόπουλος είχε παρακολουθήσει την αρχική φάση της εμπλοκής απαρατήρητος καθώς, όντας ψηλότερα, δεν είχε γίνει αντιληπτός από τους δυο τούρκους πιλότους. Είδε τη θυρίδα οπλισμού του επικεφαλής F-102 να ανοίγει και έναν πύραυλο AIM-4 Phalcon να εκτοξεύεται κατά του Σκαμπαρδώνη, αστοχώντας. Ο Δινόπουλος πλησίασε, βρέθηκε πίσω από τα τουρκικά αεροσκάφη και εκτόξευσε άμεσα τον έναν από τους δύο ΑΙΜ-9 Sidewinder που έφερε το αεροσκάφος του. Όμως ο πρώτος πύραυλος αστόχησε, καθώς η κεφαλή του δεν είχε προθερμανθεί αρκετά. Ο Δινόπουλος χωρίς δισταγμό εκτόξευσε τον δεύτερο πύραυλο, που πέτυχε το τουρκικό F-102 και το έστειλε να συντριβεί φλεγόμενο στη θάλασσα. Ο δεύτερος Τούρκος χειριστής έχασε τον προσανατολισμό του και, χρησιμοποιώντας αλόγιστα τη μετάκαυση του κινητήρα του, βρέθηκε “bingo fuel” και επιχείρησε αναγκαστική προσγείωση σε δρόμο στα μικρασιατικά παράλια. Το αεροσκάφος καταστράφηκε και ο ίδιος μεταφέρθηκε βαριά τραυματισμένος στο νοσοκομείο, όπου πέθανε από τα τραύματά του.

Ο Ι. Δινόπουλος αποστρατεύθηκε από την Πολεμική Αεροπορία με το βαθμό του σμηνάρχου, ενώ ο Θ. Σκαμπαρδώνης με τον βαθμό του ταξιάρχου. Αρκετά χρόνια μετά την αερομαχία, όταν υπηρετούσε στο “Air-South Command" του ΝΑΤΟ στη Νάπολη, ένας Τούρκος αξιωματικός της αεροπορίας που συζητούσε μαζί του, ισχυρίστηκε ότι δύο τουρκικά F-102 είχαν καταρρίψει δύο ελληνικά F-5. Όταν ο Σκαμπαρδώνης τον ρώτησε "μοιάζω με φάντασμα;", ο Τούρκος έχασε το χρώμα του...

Ο ταξίαρχος ε.α. Θωμάς Σκαμπαρδώνης ενώ περιγράφει την αερομαχία με τα τουρκικά F-102 κατά τη συνέντευξή του στον Δ. Στεργίου. (Φωτό: Σ. Βλάσσης, μέσω Ν. Τσελεπίδη

Το κείμενο βασίζεται στη συνέντευξη του ταξιάρχου ε.α. Θωμά Σκαμπαρδώνη στον Δημήτρη Στεργίου που δημοσιεύθηκε στο τεύχος 29 του περιοδικού Cockpit, και στο σχετικό άρθρο του Σάββα Δ. Βλάσση στο τεύχος 65 του περιοδικού Πολεμος & Ιστορία. Περισσότερες λεπτομέρειες μπορούν οι αναγνώστες να αναζητήσουν εκεί. Επειδή οι εξ Ανατολών γείτονες αρέσκονται στη διαστροφή των γεγονότων για λόγους προπαγάνδας, το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του ταξιάρχου Σκαμπαρδώνη στον Δ. Στεργίου δημοσιεύθηκε μεταφρασμένο στα αγγλικά στον ιστότοπο acig.org και αναδημοσιεύθηκε στο "Εν Κρυπτώ".

Διαβάστε περισσότερα...

Και το E/V Nautilus στο Αιγαίο

Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012

Σύμφωνα με τα δεδομένα ΑΙS (Automatic Identification System) που εξέπεμψε το ωκεανογραφικό σκάφος E/V Nautilus, προ ολίγων ωρών πέρασε νοτίως της Χίου με πορεία νοτιοανατολική προς το στενό Ικαρίας-Σάμου. Η πορεία του ωκεανογραφικού το έφερε εντός ελληνικών χωρικών υδάτων, καθώς πέρασε 4,5-5 ναυτικά μίλια από τις νότιες ακτές τις Χίου με ταχύτητα 10 κόμβων. Στην επίμαχη περιοχή είχε λάβει χώρα η αερομαχία του 1996, κατά την διάρκεια της οποίας συνετρίβη το F-16 των Ερντογάν/Τσιτσεκλί, εντός ελληνικών χωρικών υδάτων. Να θυμίσουμε ότι το E/V Nautilus συμμετείχε στις έρευνες για την ανάσυρση των συντριμμιών του καταρριφθέντος τουρκικού RF-4ETM στην Συρία.

Χωρίς να γνωρίζουμε αν όντως προέβη σε κάποιου είδους ερευνητική δραστηριότητα ή απλά έτυχε να βρίσκεται στην περιοχή, θα θέλαμε να τονίσουμε ότι το σκάφος διαθέτει υπερσύγχρονο εξοπλισμό και σύμφωνα με γνώστες του αντικειμένου δύναται να προβεί σε έρευνες ακόμα και με ταχύτητα 10-11 κόμβων. Μετά την κατάρριψη του αναγνωριστικού της ΤΗΚ, ο τουρκικός προπαγανδιστικός μηχανισμός έσπευσε να αναμοχλεύσει την υπόθεση του 1996, έγινε δε λόγος για επικείμενη προσπάθεια ανάσυρσης των συντριμμιών του F-16, όπως έγινε και με το RF-4 ανοιχτά της Συρίας. Ακολουθούν εικόνες της πορείας του σκάφους όπως τις κατέγραψε το ΑΙS.


Διαβάστε περισσότερα...

H Φωτογραφία της εβδομάδας

Κυριακή 24 Ιουνίου 2012


Κουίζ: Ποιος είναι ο εικονιζόμενος κύριος και τι σχέση έχει με την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία; Την απάντηση θα την βρείτε εδώ. Πρόκειται για τον πρώην πιλότο της ΤΗΚ Οσμάν Τσιτσεκλί, ο οποίος εργάζεται πλέον στην πολιτική αεροπορία (Τurk Ηava Υollari). Στις 8/6/1996 ο κ.Τσιτσεκλί "παραβίασε κατά λάθος" τον Ελληνικό Εθνικό Εναέριο χώρο στην περιοχή της Χίου, όπου και είχε μια ατυχή συνάντηση με Μ2000 της ΠΑ. Οι μαγκιές των Τούρκων ιπταμένων είχαν ως αποτέλεσμα των θάνατο του ενός και την βραχεία νοσηλεία του εικονιζόμενου Τσιτσεκλί στο νοσοκομείο της Χίου.

Η πρόσφατη κατάρριψη τουρκικού RF-4 ξύπνησε άσχημες μνήμες στον απόστρατο κ.Τσιτσεκλί, ο οποίος ένοιωσε την ανάγκη να βγει στα ΜΜΕ της χώρας του και να παραπονεθεί για την "μπρουτάλ" αντιμετώπιση του από τους Έλληνες ιπταμένους.

Θα πρέπει να τονίσουμε σε όλους τους τόνους πως "καουμποιλίκι" των Τούρκων χειριστών, επιβραβεύεται από το επίσημο Τουρκικό κράτος με κάθε ευκαιρία. Σε προχθεσινές του δηλώσεις ο Τούρκος υπουργός Εργασίας Φαρούκ Τσελίκ υποστήριξε πως "ακόμη και αν παραβιάσαμε τον Συριακό εναέριο χώρο η αντίδραση δεν θα έπρεπε να είναι η κατάρριψη. Το περιστατικό είναι απαράδεκτο. Η Τουρκία δεν θα μείνει σιωπηλή για πολύ, θα απαντήσει είτε στο διπλωματικό επίπεδο είτε αλλιώς". Προς το παρόν βέβαια οι τουρκικοί λεονταρισμοί έχουν αποδειχθεί κενό γράμμα.

Διαβάστε περισσότερα...

Πορεία 090

Τετάρτη 16 Μαΐου 2012

Νωρίς το πρωΐ, κάπου στην δυτική Ελλάδα. Ο κόσμος πηγαίνει στις δουλειές του κι εσύ φυσικά δεν αποτελείς εξαίρεση. Ακούγοντας στο ράδιο τις ειδήσεις να μιλάνε για την ανικανότητα των πολιτικών να σχηματισουν κυβέρνηση, περνάς την πύλη του αεροδρομίου και κατευθύνεσαι στο κτήριο της Μοίρας. Καλημερίζεις τους συναδέλφους σου, παραγγέλνεις έναν καφέ βιαστικά στην καντίνα και μπαίνεις στο γραφείο εκπαίδευσης για να επιβεβαιώσεις το πρόγραμμα της ημέρας. Είσαι προγραμματισμένος για το πρώτο κύμα σε εκπαιδευτική πτήση αξιολόγησης χειριστή.

Ο ΑΕ (Αξιωματικός Επιχειρήσεων, ο Υδκτης δηλαδή) πανταχού παρών να συντονίζει το πρόγραμμα, με χειριστές και τεχνικούς, να λαμβάνει αναφορές για τα αεροπλάνα και την κατάστασή τους, να σκέφτεται δεκάδες πράγματα ταυτόχρονα, να συντονίζει όλο το προσωπικό, από τους στρατεύσιμους οδηγούς μέχρι το ποιός ίσως να κοιμήθηκε αργά την προηγούμενη νύχτα.

Ενημερώνεται από τον Αρχιμηχανικό για την βραδυνή βάρδια των τεχνικών που ξενύχτησαν άλλη μια φορά στο υπόστεγο για να είναι τα αεροπλάνα έτοιμοπόλεμα με το πρώτο φως στην γραμμή πτήσεων. Δεκάδες λεπτομέρειες που πρέπει να αξιολογήσει ταυτόχρονα, να τις βάλει σε σειρά και να φροντίσει ώστε το πρόγραμμα να κυλήσει όπως ακριβώς είχε ετοιμαστεί την προηγούμενη μέρα: στην εντέλεια χωρίς καμμία καθυστέρηση.

Καπού ανάμεσα στα νεανικά πρόσωπα με τις φόρμες πτήσεων στην καντίνα συναντάς τον υπό αξιολόγηση χειριστή. Νέος, χαρούμενος που έχει φτάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι προ της αξιολόγησης, μιας συνεχούς προσπάθείας από τότε πού ξύπνησε ο ιός του αεροπόρου μέσα του. Χιλίαδες ώρες στο αέρα εσύ, λίγες εκατοντάδες αυτός. Πρόθυμος αλλά και σίγουρος με δύο τρείς κουβέντες ξέρεις ότι η πτήση μάλλον θα κυλήσει ομαλά..εκτός και έαν τύχει κάτι!


Πας στο SOR (Squadron Operation Room/Θάλαμος Επιχειρήσεων της Μοίρας, σε ενισχυμένο καταφύγιο) για την προ πτήσεως ενημέρωση (briefing) σε θέματα καιρού, γενικής κατάστασης καθώς και το δελτίο πληροφοριών της ημέρας, το οποίο τον τελευταίο καιρό είναι πολύ πλούσιο μιας και οι απέναντι βρίσκονται εδώ κι ένα μήνα σε συνεχείς ασκήσεις, με πολύ κόσμο έξω από τις μονάδες σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας για την χώρα μας.

Κατευθύνεσαι τώρα στο γραφείο για το briefing του σχηματισμού σου. Πάνω από τους χάρτες η σχεδιάση είναι κάτι παραπάνω από σχολαστική. Οι συνάδελφοί σου και τα αεροπλάνα που σου έχει εμπιστευτεί η Πατριδα, πρέπει όχι μόνο να εκτελέσουν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους την αποστολή τους, αλλά να το κάνουν με απόλυτη ασφάλεια. Απόλυτη. Καμμία λεπτομέρεια δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής, να καταγραφεί και να σχεδιαστεί τρόπος αντιμετώπισης κάθε ενδεχομένου. Από τον καιρό και τα εναλλακτικά αεροδρόμια, μέχρι το που υπάρχουν καλώδια υψηλής τάσης και περάσματα αποδημητικών πουλιών. Η πτήση σχεδιάζεται σχολαστικά σε κάθε της λεπτομέρεια κι ελέγχεται ξανά και ξανά μέχρι να έχουν καλυφθεί τα πάντα.Οκ παιδιά; Και Όπως είπαμε: προσοχή στο egress (την επιστροφή στην βάση) εκεί που παρά την κούραση δεν πρέπει να υπάρχει χαλαρότητα!

Προχωράς προς το δωμάτιο των σωστικών για να φορέσεις τον εξοπλισμό διάσωσης, την φόρμα anti-g, να πάρεις την τσάντα με την μάσκα και την κάσκα σου και να κατευθυνθείς στο βανάκι που θα σε πάει πρώτα να υπογράψεις την παραλαβή του αεροπλάνου και μετά στο καταφύγιο που σε περιμένει μαζί με τους τεχνικούς για τον προ πτήσεως οπτικό έλεγχο, και σκαρφαλώνεις στο κόκπιτ.΄Χειριστές και τεχνικοί σαν καλοκουρδισμένο ρολόϊ, σε μια ρουτίνα που δεν σ αφήνει να εφυσηχάζεις ούτε δέκατα του δευτερολέπτου. Τα checklists βγαίνουν από τις τσέπες και η διαδικασία κρατά αρκετά λεπτά μέχρι να ολοκληρωθεί. Την ίδια ώρα οι τεχνικοί προχωρούν κι εκείνοι στους ελέγχους, αποσυνδέουν την γεννήτρια πεπιεσμένου αέρα, απασφαλίζουν τα συστήματα, βγάζουν τα προειδοποητικά, βιδώνουν τις θυρίδες και με τις κατάλληλες κινήσεις των χεριών σε ενημερώνουν ότι μπορείς να ξεκινήσεις την τροχοδρόμηση. "Τσιμπάς" λίγο τη μανέτα μπροστά και τα ρουθούνια σου πιά δεν γεύονται τις μυρωδίες της άνοιξης αλλά της καμένης κηροζίνης από τα προπορευόμενα αεροπλάνα.

Φωτογραφία © Ιωάννης Λέκκας http://www.eagleaviation.gr/

Πηγαίνεις στο last chance (στην άκρη του διαδρόμου πριν να μπεις σε αυτόν για την απογείωση), επικοινωνώντας με τον πύργο. Εκεί οι τεχνικοί ολοκληρώνουν τον έλεγχο, υψώνουν με τα χέρια τους τις αφαιρούμενες κόκκινες ταινίες ενώ κι εσύ εκτελείς τους δικούς σου τελευταίους ελέγχους, διασταυρωτικός έλεγχος πηδαλίων, πυξίδα, κοιτώντας τα όργανά σου. Ο μικρός μπροστά διαβάζει το checklist και ενώ είσαι έτοιμος για απογείωση, ο πύργος ακούγεται στην συχνότητα: "Tiger blue, παραμένεις στην θέση σου". Ενώ προσπαθείς να καταλάβεις τι έχει γίνει κι ελέγχεις πάλι τα όργανα ενώ οι τεχνικοί αναφέρουν με τα σήματα χειρός ότι όλα είναι εντάξει, με την άκρη του ματιού σου βλέπεις τα δύο οπλισμένα αεροπλάνα ετοιμότητας (readiness) να τροχοδρομούν βιαστικά έξω από τα καταφύγιά τους. Σε λιγότερο από δύο λεπτά σ' έχουν προσπεράσει και παίρνουν γραμμή στον διάδρομο για άμεση απογείωση. Ασυνήθιστο αλλά η προσοχή σου είναι όλη στραμμένη στο αεροπλάνο σου και τον σχηματισμό σου. Δεν υπάρχει χρόνος και διάθεση για άλλες σκέψεις. Οι υπόλογοι αφαιρούν τους πύρρους ασφαλείας από τα όπλα ενώ ο πύργος σε πληροφορεί ότι ακυρώνεται η προγραματισμένη αποστολή σου, "Tiger blue, αλλαγή σχεδίου πτήσης θα πάρεις πορεία ανατολική αρχικά 0-9-0, καθώς και νέες εντολές εν πτήση σε επαφή με τον Κρόνο"

Οι διαταγές που λαμβάνεις είναι να πετάξεις combat profile, όπως δηλαδή σε καιρό πολέμου, προς την περιοχή της Λέρου. Eκεί συναντάς και άλλα μαχητικά, οπλισμένα και σε CAP, σε θέσεις εναέριας περιπολίας μάχης δηλαδή και σε λίγο διατάσσεσαι να εκτελέσεις εικονική προσβολή σε στόχο στα διεθνή ύδατα. Κλασσικό Pop-up σε αποστολή ΤΑΫΝΕ. Ο μικρός ανταποκρίνεται με το παραπάνω. Τα πάντα είναι τόσο ρεαλιστικά που το μόνο που λείπει είναι η άφεση πυρών! Αφού εκτελέσετε τις προσβολές παίρνεις τον δρόμο της επιστροφής, το egress.

Όσο για την πτήση αξιολόγησης, δεν υπάρχει καλύτερη και πιο ρεαλιστική πτήση για να αξιολογήσεις κάποιο νεαρό αεροπόρo: Train the way you 'll fight...

Η προαναφερόμενη πτήση έλαβε χώρα ένα ανοιξιάτικο πρωϊνό. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα είναι συμπτωματική.

Διαβάστε περισσότερα...

Αιέν Υψικρατείν: Ρόδος 8 Φεβρουαρίου 1995

Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012


Μια διαφορετική επέτειος για την Π.Α σήμερα..κλίκ στην εικόνα για περισσότερα

Διαβάστε περισσότερα...

Αιέν Υψικρατείν: Δεκαπέντε χρόνια μετά...

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

Επειδή, μέρες που είναι, μερικές επέτειοι είναι καλό να μην ξεχνιούνται - από κανέναν: Στις 8 Οκτωβρίου 1996, ανοιχτά της Χίου, έλαβε χώρα σκληρή αερομαχία μεταξύ αεροσκαφών της Τουρκικής Αεροπορίας και Ελλήνων αναχαιτιστών. Η απόπειρα κατάρριψης ελληνικού μαχητικού Μ2000 EGM από τον κυβερνήτη του τουρκικού F-16, Nαίλ Ερντογάν, προκάλεσε την άμεση αντίδραση του έμπειρου Έλληνα χειριστή. Το αποτέλεσμα;

-Δηλώσεις και πλάνα του διασωθέντος πιλότου Οσμάν Τσιτσεκλί απο το νοσοκομείο της Χίου.-



Ας σημειωθεί ότι το περιστατικό ακολούθησε η εκκωφαντική απουσία των γνωστών τουρκικών λεονταρισμών, οι οποίοι αντικαταστάθηκαν από "επίθεση φιλίας" του τότε πρωθυπουργού Ερμπακάν.

Περισσότερα για την αερομαχία και τα επακόλουθα της:

Αιέν Υψικρατείν : Χίος ,8 Οκτωβρίου 1996

Διαβάστε περισσότερα...

Αιέν Υψικρατείν και υπείροχον έμμεναι άλλων

Τρίτη 12 Ιουλίου 2011

Σαν σήμερα τον Ιούλιο του 1922, λίγο πριν την κατάρρευση του μετώπου έλαβε χώρα η πιο διάσημη αερομαχία της Μικρασιατικής εκστρατείας. Ένας άγνωστος αεροπορικός πόλεμος σε μια λησμονημένη εκστρατεία που κόστισε έναν ακόμα ξεριζωμό για εκατομμύρια Έλληνες και τον θάνατο σε 23 Έλληνες Αεροπόρους. Το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τιμήσουμε εκείνους που πολέμησαν και έπεσαν υπέρ Πατρίδος και να μάθουμε από τα λάθη του παρελθόντος παραδειγματιζόμενοι από Έλληνες όπως ο Αεροπόρος Χριστόφορος Σταυρόπουλος.


Το καταρριφθέν από τον Σταυρόπουλο Breguet 14 B2

12/7/1922

Τουρκικό αεροσκάφος Breguet εμφανίστηκε πάνω από τις φίλιες γραμμές, ρίχνοντας προκηρύξεις και αναγνωρίζοντας συγχρόνως τις θέσεις των ελληνικών στρατευμάτων. Ο Ανθυπασπιστής Ευάγγελος Παπαδάκος και ο Λοχίας Χριστόφορος Σταυρόπουλος της Β’ Μοίρας Αεροπλάνων (Στρατιωτική Αεροπορία), με αεροσκάφη Nieuport και Spad αντίστοιχα, απογειώθηκαν εσπευσμένα από το Μπαλ Μαχμούτ προς αναζήτηση του εχθρικού Breguet.Το αεροσκάφος του Ανθυπασπιστή Παπαδάκου συναντήθηκε με το τουρκικό σε ύψος 2.800 μέτρων και συνήφθη 20λεπτη αερομαχία. Τελικά, το εχθρικό Breguet αναγκάστηκε να απομακρυνθεί λόγω μηχανικής βλάβης. Τότε ο Λοχίας Σταυρόπουλος το κατεδίωξε και ύστερα από αερομαχία το κατέρριψε φλεγόμενο μέσα στις ελληνικές γραμμές, με αποτέλεσμα το θάνατο χειριστή και παρατηρητή (διοικητή του αεροδρομίου Τσάι).


Ο Αεροπόρος Λοχίας Χριστόφορος Σταυρόπουλος, Β' Μοίρα Στρατιωτικής Αεροπορίας

Χειριστής του Τουρκικού Breguet 14 B2 ήταν o Λοχαγός Αχμέτ Μπαχατίν και παρατηρητής ο πολίτης χειριστής Κεμάλ Μπέης. Και οι δύο τάφηκαν σύμφωνα με τα μουσουλμανικά έθιμα και με στρατιωτικές τιμές, ενώ δυο μέρες αργότερα οι Ανθυπολοχαγοί Νικόλαος Δέας και Ιωάννης Χατζηκαμάρης της Β’ Μοίρας Αεροπλάνων (Στρατιωτική Αεροπορία) με αεροσκάφος Breguet 14, αφού εκτέλεσαν αναγνώριση όψεως, πέταξαν σε ύψος 50 μέτρων πάνω από το τουρκικό αεροδρόμιο Εμπερκιόϊ. Με φωτοβολίδες γνώρισαν στους Τούρκους τις φιλικές διαθέσεις τους και στη συνέχεια έριξαν ερματισμένο φάκελο, που περιείχε τα ατομικά είδη των φονευθέντων στην αερομαχία της 12ης Ιουλίου 1922 Τούρκων αεροπόρων, καθώς και μια επιστολή, με την οποία πληροφορούσαν τις τουρκικές αρχές για το θάνατό τους και την ταφή τους στον ελληνικό τομέα. Ο Λοχίας Σταυρόπουλος προήχθη σε Ανθυπολοχαγό και συνέχισε να πετά με την επιστροφή του στην Ελλάδα. Δυστυχώς βρήκε τραγικό θάνατο τον Σεπτέμβριο του 1923 όταν ενώ εκτελούσε ακροβατικούς ελιγμούς σε χαμηλό ύψος, το αεροσκάφος του κατέπεσε και συνετρίβη στο αεροδρόμιο Γουδή.

Διαβάστε περισσότερα...

The Shooting Down of the Turkish F-102s

Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010

By Demetrius Stergiou

In our attempt to get out of the ordinary discussions, we decided to do a small photographic dedication, accompanied by a narrative of an incident that in our opinion is the most important contribution of the F-5 in the modern history of the EPA. This decision fell after dozens of phone-calls and requests by Cockpit readers. And for those that haven't understood yet, or do not know, let us clear that we are talking about the shooting down of a Turkish F-102 by a Greek F-5 on July 21 1974, and the destruction of a second one. The incident which resulted in two Turkish pilots loosing their lives was recalled by one of the two Greek protagonists, then young Pilot Officer and today retired Brigadier General Thomas Skamparthonis.

"...I reported to the Icarus School (Greek Air Force Academy) in October of 1968 and joined the 44th Training Class. The 44th was the first that completed four years in the Academy, since up to that time the years for graduating were three, as was the same in the Army and Navy Academies. The Icari (cadet pilots) of the 43rd Class, been in the transition stage from three to four years, were sworn as Pilot Officers at 3 1/2 years and we were the first to be commissioned at 4 years. So I was sworn in as a Pilot Officer in September of 1972.

The years at the Academy passed relatively fast. In the first year the basic training was conducted, and this included 35 hours on T-6 Texans and Harvards. We soloed at 25 hours, which is considered late by today's standards, as this was attributed the T-6 being pretty difficult for the young cadets. From the next year (1969-1970) things for the cadets at Icarus School changed with the of the T-41D Mescaleros of the 360 MAE (Mira Arhikis Ekpedefsis, Basic Training Squadron). My class, the 44th, was the last to train with the Harvards.

In the second year we continued our training with the T-37. At that time we didn't go to Kalamata for this, but to Elefsis. There, the 361 EMA using the T-37 and the 362 EMA using the T-33A for advanced training were stationed, as wells as the 355MTM. In the second year we concluded our basic training, logging some 70-75 hours, while at the third year, in the advanced stage, we logged 120 hours in the T-33.

Of course at the time my Class was at the advanced stage, Kalamata opened (1970-71), so most T-33 hours were logged there. This change however was not the last for my class. When we reached our fourth year at the Academy, the EPA leadership decided that the Icari should pass another stage of training, called the "operational" and this provided for the conversion on the F-84F and for us to trained in air-to-ground weapons tactics only. We were to use all weapons that the F-84F was capable of using and fire these. At some point the EPA leadership finally decided that this was "risky" – despite our significant flying experience gathered the previous three years, so we logged at Larissa the amount of hours necessary (50-60) using the T-33 again. These were Canadian-built MkIII's, and were used because of their greater weapon carrying capability.

I was sworn in as Pilot Officer in September of 1972 and was transferred to 111 PM (Fighter Wing) at Nea Anchialos. At that time the F-5 was used as an unofficial lead-in-fighter training aircraft (“LIFT”) for newly commissioned pilots that would then transfer to other aircraft, foremost F-104Gs and F-84Fs (the F-104G-units also had two-seaters). I was appointed to 337MAH – a Day Interceptor Squadron, as was the title and the main task of the unit at the time. We had a secondary fighter-bomber role. The operational conversion training for me along with other four of my classmates that were transferred together with me, started immediately, with ground school for the aircraft systems (it was named KEM) and the classes of flight theory, and by the late 1972/early 1973 we started flying the F-5, going solo after seven hours – if I remember correctly.

Young Flt.Lt. Thomas Scampardonis seen in front of an EPA F-5A, in the 1970s. (T. Skampardonis' private collection, via Nicholas Tselepidis)


After 50 hours flown over a span of four to five month, I was declared operational and took part in all the Squadron’s activities. This happened in early summer of 1973. Time passed quickly as that year was full of events, but I have to say that absolutely nothing warned us of what was about to follow in the summer of 1974. Our relations with Turkey seemed – and probably were – quite good. No reason for scrambles, interceptions and things like that. Of course as a fighter squadron we always had readiness, but, as far as I can remember in the one year I was operational in the squadron, we did not do one single interception of Turkish aircraft. Significantly, only four months before the Turkish invasion of Cyprus, in April of 1974, we visited the THK air base of Bandirma in a squadron-exchange program within the NATO. We remained there for ten days, returning the visit made to us by the Turkish F-5s a few months back. I repeat that nothing – but really nothing – was indicative of what was about to follow in July and August of 1974.

Flt. Lt. Skampardonis (seen to left) together with a colleague from the 111PM at Nea Anchialos (T. Skampardonis' private collection, via Nicholas Tselepidis)


Even as of July of 1974, with all that happened in Cyprus, we didn't have readiness or alerts, at least not in the Air Force. This I know because the day of the Turkish invasion I was on leave. That morning I went to the balcony to drink my morning coffee when a neighbor informed me that a general mobilization was ordered. Without believing her I opened the television and got the first glimpse of the situation. I packed my things, said “goodbye” to my wife and took my car to the road for Anchialos. This took me many more hours than usual since many parts of the Athens-Lamia freeway were closed, so when I finally arrived at my base it was late in the afternoon.

I was ordered to get into my anti-G suit and done the life-west, and head for the shelter that was assigned to me after a short briefing. The last hours of July 20th (**) passed quietly and from what I am in a position to know there were not any Turkish violations over the Aegean the whole day long.

The next day, however, things would change. From early morning we had massive violations of the Athens F.I.R. by Turkish aircraft. Me and my colleagues were all inside our aircrafts and waited. Our readiness were of five and two minutes, so we were sitting inside the F-5 cockpit with seatbelts on, waiting for the order to scramble. About 1:30 in the afternoon, a scramble was sounded and to my surprise, I was in the first pair to take off. My leader was Flt. Lt. Dinopoulos, senior than me in the squadron, serving as an instructor. Without having time to think I started both engines, went out of the shelter, and waited a while to be called by my No.1. This did not happen so I went on the frequency calling my No.1. I haven’t got any answer so I taxied on the taxiway waiting for Dinopoulos to lead me to the holding point.

When he came to the connection point I was in, with a series of hand-signals he explained that he had no radio and could neither transmit nor receive anything. With another signal he told me to lead as No.1 and he would follow watching my moves and covering me as a wingman. Flt. Lt. Dinopoulos should have aborted and return to his shelter actually. This was what our orders provided for in such cases. He didn't do it however and preferred to take-off without me ever knowing the reason for such a decision. I estimate, without being certain, that weighing the situation he followed the unwritten rule that in times of crisis, even with a malfunction, aircraft always take off one way or another. It was certainly a gutsy decision that showed his level of training and professionalism. I went ahead and did exactly what I used to do in training or regular flights without being anxious about anything.

According to Themis Vranas from the Greek magazine Pitsi, the first of the two F-5As claimed to have been involved in the incident on 22nd July is the 66-9137, seen here wearing a red line on the fin. (Ptisi & Themis Vranas, via Nicholas Tselepidis)


In our briefings we were specifically ordered to have our weapons switches in the Off position and to do nothing more than a visual ID of the bogeys we would meet. We had no briefing that would indicate that we should be ready for all instances. Of course our unit (111PM) was combat ready with all anti-aircraft guns armed, manned and in position, high security measures etc. So before we took off I knew we would fly a typical interception, a procedure done many timed before in peacetime.

I followed the instructions of the Mt Pelion Radar station (call-sign “Joker”) and we started climbing heading for the North Aegean. Dinopoulos followed from a relative long distance flying always higher than me (I don't know exactly how much) in order to be able to watch my movements and the surrounding area. I always followed Joker's instructions that constantly changed my heading and altitude.

You see, our "targets" were many that day. After two or three such changes of level and heading I was ordered by Joker to head for the area between the islands of Aghios Efstratios and Limnos at a lever of 20.000ft. While I was still climbing to about 18.000ft with a 350 knots speed, I was warned by Joker to look for bogeys at 20 degrees right. I turned my attention to that area and almost immediately I saw two Turkish F-102s flying in a tight formation to my left, on a distance no greater than 200 meters. Instinctively and without any delay I stopped climbing, broke hard left and started turning to get behind them. Almost immediately I realized they were doing the same, since I had always visual contact seeing them at my left (8 o'clock). I reported to Joker – and to tell you the truth, when I saw them turning behind me I thought they were going to head back east to their base. This, however, did not happen!

They continued turning in order to get at my 'six and this was evident now. I had full throttle and was on maximum turn rate trying to keep visual contact. In this effort my speed dropped to 300 knots so I gradually started lowering my nose since we met at the same level but they were in a better position, because they were flying level while I broke my climb.

After at least four such turns I reported to Joker that I was engaged and continued turning while descending. At a certain point I lost visual contact but I continued turning and looking out my canopy in order to regain visual. Now I was flying at less than 10.000ft and as I was looking in all directions I saw at the rather wavy sea water tower climbing very high and then turning in a big oil spill. Then I realised what happened and turned my attention to Dinopoulos trying to locate him. I asked Joker where he was but got back no specific answer.

The other F-5A involved should have been the 38414, repainted in "Aegean Blue" sheme during the 1980s, and photographed in 1984, in Italy, while on a squadron exchange. According to other sources, the other F-5A from the engagements with THK F-102As was 63-8414, however. (Capt. Nikos Karatzides, via Nicholas Tselepidis)


I was ordered to return to Anchialos and a few moments later I was given a vector for a new bogey that was heading also west like me. I followed Joker's instructions but was unable to find him. Visibility was not that good that day. When I landed, Dinopoulos' aircraft passed over the runway. I stopped at the end of the runway and waited for him to join me. I was surprised to see that both his wingtip Sidewinders were missing. Stoping our aircraft at the apron we got out – and before we could say anything to each other we were surrounded by colleagues and technicians asking all kinds of questions. Almost immediately a jeep came and took us away from this pandemonium. We were both questioned separately and returned to our duties. After a while I found out what had happened.

Dinopoulos was following from a distance and being higher was not seen by the two Turkish pilots. He watched all the engagement descending and closing. Before he could do anything he saw the bay of the leader F-102 open and an AIM-4 Phalcon been fired at me. The missile missed since we were both in a tight sustained turn so they were out of parameters. Without been noticed Dinopoulos closed in range. Let me add here that the target was clearly identified visually. As you know the F-5A had no radar. When you had a visual on the target, you turned the weapons switch on, in the “ARM” position, selecting guns or missiles. At that time we had only the early AIM-9Bs on our F-5A. A lock-on on the target was achieved when – after selecting the missile, and after its seeker head was warmed up and establishing a contact with the hot exhaust gas of the target – you heard a screeching sound that was sharper as the seeker head was turning closer to the target. Then you were ready to fire. Distance was calculated visualy also through the gunsight. For example, when the surface of the target was covering all the gunsight, you were 1200 meters away; if the surface was covering half the gunsight, distance was also half etc. If I remember correctly the optimal distance for the AIM-9B was about 800 meters. Having these parameters, Dinopoulos turned the weapon switch “ON” and fired immediately one Sidewinder.

The missile was, however, was not ready yet and – lacking the time to "warm-up" - missed. The second Sidewinder in the meantime was ready to fire and gave a loud sound signal. Dinopoulos fired the second missile without hesitation. The missile hit dead-center and he had to brake hard right in order to avoid being hit by the debris of the F-102 that was burning while crashing into the sea.

THK F-102A Delta Dagger seen in the 1970s, and looking the same as the two examples engaged by the Greek fighters on 22nd July 1974. (Tom Cooper collection)


The same night we learned that in Turkish television it was reported that two Turkish fighters had shot down two Greek ones. The Greek side did not announce (and did not confirm or deny) anything. Long time after that we learned that the second Turkish pilot (we do not know if he was the No.1 or No.2 of their formation) lost his direction probably due to shock. He was panicked, thought that we were on his tail and made extensive and unnecessary use of his afterburner, thus going “bingo fuel” and finally crash-landing on a highway. His aircraft was destroyed and he died of his injuries later at the hospital.

We also learned that the Turkish pilots were probably high ranking ones and we got word that the leader was a Lieutenant Colonel, and his wingman a Major. After this, nothing happened: there were no news. We returned to normal pace and the Turks did not show up over the Aegean even at the second phase of the Cyprus invasion in August 1974. What changed that day was that from now on Greek fighters always took off with the weapons switches in the “ON” position and that the Turks did not show up over the Aegean for years. And when I say years, I mean years. From what I am in a position to know, their first hesitant attempts to fly over the area were done in 1976-77.

Many years later I was serving in Naples, at “Air-South” Command, when a Turkish pilot approached me and we started to talk. When he stared to tell me about the capabilities of his country's Air Force, he mentioned that the Turkish F-102's shot down two Greek F-5's. When I asked him if I look like a zombie he changed colour. I have never seen a more embarrassed man in my life..."

Brig. Gen. Thomas Skampardonis describing the head-on pass during the engagement with two THK F-102As while bieng interviewed by Demetrius Stergiou. (Savvas Vlassis, via Nicholas Tselepidis)


Even if some say that the Greek pilots involved in this incident were mistreated by PA General Staff, and were not given the proper promotions, Thomas Skamparthonis denied this strongly. He did not deny however that both he and Dinopoulos were not given any medal or commendation for their combat. From our point of view we believe that not going public and recognizing this incident is not the right way, especially since the Turkish side still claims - foremost through the internet – that their F-102s shot down the Greek F-5's!

That the "other side" has always maintained an affection for propaganda and winning the last impression, is well known, even if some Greeks in key positions cannot or are not willing to understand it. It is almost certain that the same tactic will be continued in the future. Is it not time for PA to end its silence and state the facts? Twenty seven years have passed and we believe this should be done soon!


Note

The AIM-4 carried by the Turkish F-102's were probably of the -D version, fielded in 1963 for use against fighter aircraft. However, we can only be sure that the missile was practically useless in air combat within the visual distances, especially under the specific conditions that the Turkish pilot used it in: sustained turn at maximum degrees and high G's. It is certain that despite the improvements of this version, kinetically it was almost the same missile as the -C version, intended for use against the Soviet bombers, not in manoeuvring combat against enemy fighters.

(*) Ikarus is the name of the cadet in theHellenic Air Force Academy, the "Sholi Ikaron"

(**) The date has been confirmed now as the 22nd by numerous other PA pilots who were in the air that day, especially 339 Mira F-4E pilots, Air Vice Marshalls (Ret.):
- Panagiotis Mpalles
- Stephen Skrekas,
- George Skarlatos
- Panagiotis Manousos,
- Member of Parliament, Ministerof Defence and Colonel (Ret.) Spilios Spiliotopoulos.

Also we have the report by the then Colonel P. Semertzakis who studied all official PA reports during the invasion of Cyprus and was submitted in December 1974 to the PA General Staff, and which analysed all aspects of the aerial operations.

The Greek MoD George Averoff, member of the civilian Government that lead the Country to free democratic elections in the fall of 1974, during his meeting with State Departments Undersecretary of State Hartman, also mentioned the 22nd July as the date of this engagement.

www.acig.org/artman/publish/article_298.shtml

Διαβάστε περισσότερα...

Αιέν Υψικρατείν : Αegean Spike

Κυριακή 21 Μαρτίου 2010

Ραντάρ 64N6 "Big Bird" της 11ης ΜΚΒ

Αφορμή για το παρόν σημείωμα απετέλεσαν ορισμένες ενδιαφέρουσες φωτογραφίες του συστήματος S-300, που δημοσίευσε η Πολεμική Αεροπορία στην επίσημη ιστοσελίδα της.. Στην πρώτη, το 60+ τόννων θηρίο που βλέπουμε είναι ο κινητός σταθμός ραντάρ 64N6 Big Bird του συστήματος S-300 PMU1 της 11ης Μοίρας Κατευθυνομένων Βλημάτων της ΠΑ. Το εικονιζόμενο ραντάρ διάταξης φάσης (κωδικός Tombstone κατά το ΝΑΤΟ) είναι μεγάλης εμβέλειας (~300 χμ) και μπορεί να εντοπίσει αεροσκάφη, πυραύλους πλεύσης και βαλλιστικούς πυραύλους ακόμα σε περιβάλλον ισχυρών ηλεκτρονικών αντιμέτρων. Τα συλλεγόμενα δεδομένα προωθούνται στον σταθμό διοίκησης της πυροβολαρχίας και από εκεί αναλαμβάνουν να "καθαρίσουν την μπουγάδα" οι πύραυλοι 48N6 καθοδήγησης TrackVia Missile με μέγιστη ακτίνα 150 χμ (40χμ για τακτικούς βαλλιστικούς πυραύλους).

Η εικόνα των -βάρους 1,9 τόννων- πυραύλων του συστήματος είναι σίγουρα πρώτη ανάμεσα στις ζοφερές σκέψεις που περνάνε από το μυαλό των Τούρκων αεροπόρων κατά την διάρκεια των "εκπαιδευτικών" τους πτήσεων στον Νότιο τομέα, πολύ περισσότερο δε, στις σκέψεις των Τούρκων επιτελών που προγραμματίζουν τακτικά αποστολές αεροφωτογράφησης για να εντοπίσουν πιθανές μετασταθμεύσεις του συστήματος-πονοκέφαλο.. Υπενθυμίζεται ότι ο τραγικός θάνατος του Σμηναγού Ηλιάκη σημειώθηκε κατά τη διάρκεια αναχαίτισης τέτοιας αποστολής αεροφωτογράφησης στην Ανατολικής Κρήτη, σε περιοχές ανάπτυξης του S-300. Το F-16 Βlock50 του υποσμηναγού Χαλίλ Οζντεμίρ το οποίο συγκρούστηκε με το μαχητικό του σμηναγού Ηλιάκη αποτελούσε μέρος σχηματισμού 2 F-16 τα οποία συνόδευαν αεροσκάφος αναγνώρισης RF-4.

Το σύστημα ανεπτυγμένο κάπου στην Ελληνική επικράτεια..(φωτογραφία από την ιστοσελίδα της ΠΑ)

Τα ελληνικά αντιαεροπορικά συστήματα έχουν προσφέρει και αυτά το μερίδιο "δυσάρεστων εμπειριών" που τους αναλογεί, στα "άγνωστα ίχνη" κατά την διάρκεια του 30ετούς ακήρυχτου ελληνοτουρκικού πολέμου στο Αιγαίο. Χαρακτηριστικό είναι δε ένα περιστατικό που έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 1999 (18/3). Κατά την διάρκεια νυχτερινής παραβίασης του Εθνικού Εναέριου Χώρου στην Λήμνο από τουρκικό F-16 (που λίγο έλειψε να εξελιχθεί σε υπερπτηση) το κοκπιτ του τουρκικού μαχητικού ξαφνικά έγινε "χριστουγεννιάτικο δέντρο" από τα προειδοποιητικά λαμπάκια του RWR, όταν α/α σύστημα OSA (SA-8) προχώρησε στον εγκλωβισμό του αεροσκάφους. Ο άτυχος Τούρκος πιλότος ξεκίνησε αμέσως αμυντικούς ελιγμούς απομακρυνόμενος τάχιστα προς την α/β Παλαιοκάστρου (Μπαλικεσίρ), με μόνες απώλειες τον πληγωμένο εγωισμό του και το λερωμένο κάθισμα ACES.

Το γεγονός θορύβησε έντονα την Άγκυρα η οποία την επομένη κάλεσε τον Έλληνα επιτετραμμένο Μιχάλη Χριστίδη στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών για να του επιδώσει διάβημα διαμαρτυρίας! Στο διάβημα η Άγκυρα απειλούσε πως αν επαναληφθεί παρόμοιο γεγονός κατά την διάρκεια των "τουρκικών πτήσεων ρουτίνας" (νύχτα επάνω από την Λήμνο)! θα καταστρέψει τους πυραύλους. To μνημειώδους θρασύτητας κείμενο εξηγούσε ότι η τουρκική πλευρά θεωρούσε τον εγκλωβισμό εχθρική ενέργεια (ενώ προφανώς η νυχτερινή υπερπτήση οπλισμένων μαχητικών είναι ένδειξη αισθημάτων φιλίας) και έφτανε σε σημείο να αμφισβητήσει την Ελληνική κυριαρχία λέγοντας ότι με βάση τις συμβάσεις της Λωζάννης και των Παρισιών, τα νησιά πρέπει να είναι αφοπλισμένα και ότι «γι' αυτό το λόγο η Ελλάδα έχει περιορισμένο δικαίωμα κυριαρχίας στα νησιά».

Eκτέλεση βολής από ελληνικό OSA-AK στο πεδίο βολής Κρήτης

Ο τότε Έλληνας ΥΠΕΞ -και σημερινός πρωθυπουργός ΓΑΠ- εν μέσω της βαρυφορτωμένης ατζέντας των ημερών (εξεταστική για το φιάσκο Οτσαλάν - "ανθρωπιστικοί" βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ στην Σερβία) δεν βρήκε τον χρόνο να εξετάσει τέτοιες ασημαντότητες. Και μια ακόμα τουρκική πρόκληση έμεινε ουσιαστικά αναπάντητη.. Περιττό να προσθέσουμε ότι αυτή ήταν και η τελευταία γνωστή περίπτωση τουρκικής ενόχλησης λόγω εγκλωβισμού από α/α στο Ανατολικό Αιγαίο. Κάτι το οποίο σίγουρα δεν οφείλεται στην παύση των τουρκικών παραβιάσεων..


*Spike : Ένδειξη του Radar Warning Receiver για εγκλωβισμό του α/φους. Ακολουθείται από clock position ή αζιμούθιο -ένδειξη της διεύθυνσης της απειλής- και από τον τύπο της, αν είναι γνωστός. Κατά την διάρκεια ασκήσεων η κλήση "Βuddy spike" χρησιμοποιείται για να ειδοποιήσει τον πιλότο ότι ο εγκλωβισμός έγινε από φίλια μέσα.

Διαβάστε περισσότερα...

Σε ανύποπτο χρόνο..

Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010

Γράφαμε τον περασμένο Ιούλιο ("Mehmetcik Busters") σχετικά με την προπαγανδιστική εκστρατεία της Άγκυρας εναντίον του Έλληνα αεροπόρου που ενεπλάκει σε αερομαχία με ζεύγος μαχητικών της ΤΗΚ το 1996 :

"Άλλο ένα κομμάτι των Ψυχολογικών Επιχειρήσεων της Τουρκίας ήταν και η δήθεν προσφυγή της οικογένειας του Ερντογάν στο ΕΔΑΔ εναντίον της Ελλάδας η οποία μάλιστα συνοδεύτηκε απο δηλώσεις "δικηγόρου" της οικογένειας σε πρωτοσέλιδα και κανάλια, καλλιεργώντας έτσι ένα κλίμα τόσο στην Τουρκική όσο και στην Ελληνική κοινή γνώμη, πρόσφορο για κατάρριψη Ελληνικού μαχητικού από την Τουρκική Αεροπορία."

"Όλα τα παραπάνω ενισχύουν τις υποψίες ότι τον Μάϊο του 2003 εκτελέστηκε ένα οργανωμένο σχέδιο το οποίο ευτυχώς δεν είχε την προβλεπόμενη από τους σχεδιαστές του κατάληξη."


Αρκετούς μήνες μετά μαθαίνουμε μέσω των αποκαλύψεων της εφημερίδας Ταράφ ότι το 2003 κάποιοι φίλοι και σύμμαχοι στην Άγκυρα σχεδίασαν την δημιουργία θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο:
"Κατά τις πτήσεις στο Αιγαίο θα παρενοχλούνται τα αεροσκάφη της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και θα διαμορφωθεί κλίμα σύγκρουσης. Εάν είναι δυνατόν, θα προκληθεί πτώση ενός αεροσκάφους μας από την ελληνική πολεμική αεροπορία και εάν δεν πραγματοποιηθεί αυτό, θα προκληθεί πτώση δικού μας αεροσκάφους με πυρά, σε κατάλληλο χώρο και χρόνο από πιλότο του Ειδικού Σμήνους το οποίο έχει αναδιαρθρωθεί. Θα διοχετευτούν στα ΜΜΕ ειδήσεις περί της πτώσης του αεροσκάφους μας από την ελληνική πολεμική αεροπορία και θα παρουσιαστεί η αδυναμία της κυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στο θέμα αυτό"(Tαράφ : Τουρκικό σχέδιο για θερμό επεισόδιο με Ελλάδα)

Διαβολικές Συμπτώσεις..


Διαβάστε περισσότερα...

Αιέν Υψικρατείν : Για το αρχείο σας..

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009

Στις 8 Οκτωβρίου 1996, ανοιχτά της Χίου, έλαβε χώρα σκληρή αερομαχία μεταξύ αεροσκαφών της Τουρκικής Αεροπορίας και Ελλήνων αναχαιτιστών. Η απόπειρα κατάρριψης ελληνικού μαχητικού Μ2000 EGM από τον κυβερνήτη του τουρκικού F-16, Nαίλ Ερντογάν, προκάλεσε την άμεση αντίδραση του έμπειρου Έλληνα χειριστή. Το αποτέλεσμα;

-Δηλώσεις και πλάνα του διασωθέντος πιλότου Οσμάν Τσιτσεκλί απο το νοσοκομείο της Χίου.-



Ας σημειωθεί ότι το περιστατικό ακολούθησε η εκκωφαντική απουσία των γνωστών τουρκικών λεονταρισμών, οι οποίοι αντικαταστάθηκαν από "επίθεση φιλίας" του τότε πρωθυπουργού Ερμπακάν.

Περισσότερα για την αερομαχία και τα επακόλουθα της:

Αιέν Υψικρατείν : Χίος ,8 Οκτωβρίου 1996

Διαβάστε περισσότερα...

Ο "Άγνωστος" πόλεμος

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009

(o Σμήναρχος (Ι) ε.α. Παναγιώτης Γεωργιάδης,Airforces Monthly)

Το γνωστό Αγγλικό περιοδικό
Air Forces Monthly στο τρέχον τεύχος του φιλοξενεί ένα άρθρο γραμμένο από τον Σμήναρχο (Ι) ε.α. Παναγιώτη Γεωργιάδη στο οποίο αναφέρεται σε μια αναχαίτιση που πραγματοποίησε ο ίδιος ως αρχηγός ζεύγους ετοιμότητας το 1994.

Η συγκεκριμένη αναχαίτιση δεν έγινε πρωτοσέλιδο, δεν ρωτήθηκε γι αυτήν στο press room ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος, δεν έκανε δηλώσεις ο εκπρόσωπος του State Department, ούτε είχαμε αύξηση της έντασης μεταξύ δύο χωρών του ΝΑΤΟ με κίνδυνο να προκληθεί θερμό επεισόδιο. Ήταν άλλο ένα περιστατικό ρουτίνας από τα χιλιάδες που έχουν συμβεί καθημερινά τα τελευταία 40 και πλέον χρόνια. Είναι πραγματικά ενοχλητικό να ακούμε προεκλογικά ελάχιστες αναφορές στο θέμα της Τουρκικής επεκτατικής πολιτικής, και τα δύο μεγάλα κόμματα να κατηγορούν το ένα το άλλο λες και τώρα μαθαίνουν για πρώτη φορά το τι γίνεται στο Αιγαίο.

Ένα απο τα F-5 της 343 Μοίρας Αναχαίτισης Ημέρας(ΠΑ)

Το συγκεκριμένο περιστατικό είναι χαρακτηριστικό για πολλούς λόγους
. Πρώτα απ όλα το Αεροδρόμιο από το οποίο σηκώθηκαν τα αναχαιτιστικά μας ήταν η 113ΠΜ που βρίσκεται στο Αεροδρόμιο Μακεδονία της Θεσσαλονίκης. Από το Μάρτιο του 2001 κανένα μαχητικό της ΠΑ δεν έχει για βάση την 113ΠΜ, και τα καταφύγια αεροσκαφών παραμένουν είτε άδεια είτε φιλοξενούν F-5 τυλιγμένα με πλαστικό για …μελλοντική επανενεργοποίησή τους, αποδυναμώνοντας έτσι τον Βόρειο Τομέα. Η κατ’ ευφημισμόν πλέον 113 «Πτέρυγα Μάχης» φιλοξενεί τα πυροσβεστικά CL-415 της 383 ΜΕEA. Η εγγύτητα της Μίκρας τόσο στον Έβρο όσο και στα σύνορα με την ΠΓΔΜ, είναι ένα πλεονέκτημα το οποίο αφήνουμε ανεκμετάλλευτο.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι τα α/φη που σηκώθηκαν ήταν τα Northrop F-5A, τα οποία είχαμε αρχίσει να παραλαμβάνουμε το 1965, σχεδόν 30 χρόνια νωρίτερα. Το F-5A ήταν ένα σχετικά φτηνό στην αγορά αλλά και στην χρήση δικινητήριο μαχητικό, χωρίς ραντάρ, με περιορισμένη ακτίνα δράσης αλλά εξαιρετικά ευέλικτο. Ήταν ιδανικό για ελιγμούς BFM (Βασικούς Ελιγμούς Μάχης) και γι αυτό το λόγο προς το τέλος της καρρίερας του στην ΠΑ χρησιμοποιήθηκε ως άτυπο προκεχωρημένο εκπαιδευτικό μετά το Τ-2 και πριν τα μαχητικά 3ης γενιάς. Παρ’ ολ’ αυτά οι Έλληνες Αεροπόροι εκμεταλλεύθηκαν στο μέγιστο τις ικανότητές τους και εφαρμόζοντας τις σωστές τακτικές, κατάφεραν να φέρουν τα Τουρκικά F-16 στο σταυρόνημα του φωτοπολυβόλου τους. Η ΠΑ αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα οργανισμού που παρακολουθεί τα διεθνώς τεκταινόμενα, τα μελετά και τα προσαρμόζει στις δικές μας ανάγκες και τα εφαρμόζει στην πράξη με απόλυτη επιτυχία. Είναι σαφές ότι το φιλότιμο και οι ικανότητες περισσεύουν, όπως είναι επίσης σαφές ότι μόνον αυτά δεν αρκούν. Δεν επιτρέπεται ν’ αφήσουμε την ΠΑ να μείνει πίσω από πλευράς συστημάτων για οικονομικούς λόγους, για τον απλούστατο λόγο ότι θα χάσουμε τον μοναδικό ίσως αποτρεπτικό παράγοντα πολέμου που έχουμε. Η ΠΑ είτε μας αρέσει είτε όχι είναι ο κυριότερος λόγος που η Τουρκία δεν αποτολμά ένα θερμό επεισόδιο, πολύ δε περισσότερο έναν πόλεμο.

Η έμφαση στην συνεχή εκπαίδευση με ότι αυτό συνεπάγεται σε άλλους τομείς όπως η διαθεσιμότητα και η ασφάλεια πτήσεων, είναι μονόδρομος προκειμένου να διατηρηθεί το προσωπικό σε κατάσταση που θα επιτρέπει στην ΠΑ να βρίσκεται ένα βήμα μπροστά σε επίπεδο τακτικής. Και αυτή η έμφαση αποδίδει αποτελέσματα στους ουρανούς του Αιγαίου.

Το 1994 ήταν σημαντική χρονιά λόγω της εξαγγελίας και πραγματοποίησης με ασκήσεις έκτοτε, του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος-Κύπρου. Η ΠΑ μετά από πολλά έτη, μελέτησε και σχεδίασε επιχειρήσεις επάνω από την Κύπρο και συμπεριέλαβε πιο ενεργά τη Μεγαλόνησο στα πολεμικά της σχέδια. Για τα επόμενα χρόνια, οι Τουρκικές παραβάσεις των Κανόνων Εναέριας Κυκλοφορίας και οι παραβιάσεις του Εθνικού μας Εναέριου Χώρου, παρουσίασαν γεωμετρική πρόοδο και συνεχίζουν μέχρι σήμερα. Από τα εκατοντάδες ετήσια περιστατικά, πήγαμε στα χιλιάδες. Οι ασκήσεις Νικηφόρος-Τοξότης έγιναν στην κυριολεξία πρόβες πολέμου καθώς σχεδόν το σύνολο των διαθέσιμων μαχητικών της ΠΑ και της ΤΗΚ βρίσκονταν στον αέρα, σε συνθήκες που αν τις χαρακτηρίσουμε επικίνδυνες μάλλον θα είμαστε μετριοπαθείς στην εκτίμησή μας. Είναι χαρακτηριστικό ότι τότε οι αναφορές στα δελτία ειδήσεων για πτώσεις Τουρκικών μαχητικών αυξήθηκαν επίσης, αναφέροντας φυσικά ως αιτία της πτώσης τη «μηχανική βλάβη» αν και είχαμε π.χ. και το φαινόμενο να «ξεχνάει» ο Τούρκος χειριστής να γυρίσει την τροφοδοσία της μηχανής σε καύσιμο από τις εξωτερικές δεξαμενές.


Η κατάσταση αυτή συνεχίζεται και σήμερα, με μικρές αλλαγές από το 1994. Τα readiness είναι πολλά, η ΠΑ εκτελεί την αποστολή της και πολιτική λύση δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Η λύση είναι να είμαστε έτοιμοι ν' αντιμετωπίσουμε στον αέρα οποιαδήποτε Τουρκική κίνηση. Μόνο έτσι θα έχουμε εξασφαλισμένη την ειρήνη.

"Σοφόν εν βούλευμα πολλάς χέρας νίκα"

Διαβάστε περισσότερα...

Αιέν Υψικρατείν : Χίος ,8 Οκτωβρίου 1996

Κυριακή 5 Ιουλίου 2009

"Mehmetcik Busters"

Ίσως το πιο γνωστό περιστατικό εναέριας μάχης μεταξύ ελληνικών και τουρκικών αεροσκαφών έλαβε χώρα ανοιχτά της Χίου την 8η Οκτωβρίου 1996
,πρίν απο 13 χρόνια.

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Μιλiέτ την επομένη της αερομαχίας (στην φωτογραφία ο Τσιτσεκλί μεταφερόμενος στο νοσοκομείο).

Πρωταγωνιστές αυτή την φορά ήταν ζεύγος τουρκικών F-16 της 192 Filo (ένα -C και ένα διθέσιο -D) τα οποία απογειώθηκαν απο την αεροπορική βάση Παλαιοκάστρου (Balikesir) και εισήλθαν στο FIR Αθηνών μαζί με ακόμα 4 F-4 της τουρκικής αεροπορίας στα πλαίσια των αποστολών τις οποίες όπως είπαμε σε προηγούμενη ανάρτηση η ΤΗΚ βαφτίζει αυθαιρέτως "εκπαιδευτικές" και για τις οποίες χρησιμοποιεί τον κωδικό "Ελεύθερη Θάλασσα" (Ηur Deniz)..Στην πραγματικότητα πρόκειται για κανονικότατες επιχειρησιακές αποστολές ,στην συγκεκριμένη περίπτωση τα 2 τουρκικά F-16 θα έπαιζαν τον ρόλο συνοδείας στην τετράδα των F-4E τα οποία θα εκτελούσαν εικονική αποστολή SEAD(καταστολή εχθρικής αεράμυνας) εναντίον στόχων στην Σκύρο .Με την είσοδο του τουρκικού σχηματισμού στο FIR Αθηνών ,ζεύγος Μ2000 ΕGM της 331 Μοίρας τα οποία εκτελούσαν καθήκοντα επιφυλακής λαμβάνουν εντολή απο το ΕΚΑΕ για ταχύτατη απογείωση και σύντομα βρίσκονται στον αέρα .


O θύτης. Το "236" της ΠΑ

Μερικά λεπτά αργότερα οι δύο σχηματισμοί εμπλέκονται εντός ελληνικού εναερίου χώρου ανοιχτά της Χίου (τα F-4 εκμεταλεύονται την εμπλοκή των M2K με τα F-16 της συνοδείας και αποχωρούν). Οι τούρκοι πιλότοι αρνούνται να αποχωρήσουν απο τον ΕΕΧ και αντιδρούν σπασμωδικά επιδεικνύοντας ιδιαίτερη επιθετικότητα σε σημείο επικίνδυνο ,μάλιστα απεμπλέκονται 3 και περισσότερες φορές μόνο και μόνο για να ξαναμπούν στο "merge" με τα ελληνικά αεροσκάφη ,αδιαφορώντας παντελώς για το γεγονός ότι βρίσκονται εντός ελληνικού εναερίου χώρου καταδιωκόμενοι απο οπλισμένα ελληνικά αεροσκάφη τα οποία δεν αστειεύονται...

Κατα το τρίτο head on pass "η εξωτερική δεξαμενή του τουρκικού F-16" που το παράκανε ,"εξεράγει".....Κατα μια εκδοχή στο τελευταίο merge το F-16 ( 91-0023 ) του Ερντογάν "κλείδωσε" το Μ-61 Vulcan του επάνω στο αεροσκάφος του Γρίβα χωρίς να γίνει γνωστό αν πρόλαβε να ανοίξει πύρ..Σύμφωνα με την ίδια εκδοχή το επόμενο δευτερόλεπτο ένας πύραυλος Magic II εκτοξεύεται απο το ελληνικό Mirage θέτoντας τέλος στο επικίνδυνο παιχνίδι των Τούρκων..Το περιστατικό λαμβάνει χώρα 9 μίλια απο της ακτές της Χίου,εντός ελληνικού εναερίου χώρου.Ο αντισμήναρχος Osman Cicekli προλαβαίνει να εκτιναχθεί και μετά απο 30 λεπτά ένα ΑΒ-205 SAR της ΠΑ τον εντοπίζει και τον μεταφέρει σε νοσοκομείο της Χίου.Ο υποσμηναγός Ναίλ Ερντογάν δεν στέκεται τόσο τυχερός..

Ο Cicekli μεταφέρεται σε νοσοκομείο της Χίου απο Έλληνες στρατιωτικούς ,σε κατάσταση σόκ.

Το δεύτερο F-16 μόλις αντιλαμβάνεται το τι έγινε,απεμπλέκεται αμέσως και απομακρύνεται με πλήρη μετάκαυση προς τα Μικρασιατικά παράλια ,βάζοντας τέλος στην πιο γνωστή ελληνοτουρκική αερομαχία απο την επικράτηση των Δινόπουλου/Σκαμπαρδώνη εναντι 2 τουρκικών F-102 το 1974 (προσεχώς σε νέα ανάρτηση..)

Υπήρξε κάποιο killmark μετά απο την αερομαχία της 8ης Οκτωβρίου? Σαφώς και υπήρξε ,όχι όμως αυτό που έκανε την εμφάνιση του αρχικώς και το οποίο ήταν 100% κατασκευασμένο..Το πραγματικό killmark απεικόνιζε ένα φαντασματάκι με αραχνούφαντο βέλο και φέσι και απο κάτω την επιγραφή ..mehmetcik busters.Η ζωή του εν λόγω σήματος υπήρξε βραχύβια και σε μερικούς μήνες το πανελ ξαναβάφτηκε

O Cicekli και το θέμα της εθνικότητάς του παραμένουν αντικείμενο διχογνωμίας, μιας και υπάρχει εντός της ΠΑ διαδεδομένη η φήμη ότι επρόκειτο για Ισραηλινό χειριστή. Η Τουρκική πλευρά -ανεπίσημα πάντα- το αρνείται σθεναρά, χωρίς όμως στα δεκατρία χρόνια που πέρασαν από τότε ο εν λόγω χειριστής να δώσει κανένα σημάδι ζωής. Φυσικά άν λάβουμε υπ όψιν μας το γεγονός ότι εκείνη την εποχή η Τουρκοισραηλινή στρατηγική συμμαχία που εγκαινιάστηκε το'92 βρισκόταν στο απόγειο της και το ότι στα ανώτατα κλιμάκια της Τουρκικής Στρατιωτικής Ιεραρχίας κυριαρχούν οι Ντονμέδες, δηλαδή Τούρκοι Εβραϊκής καταγωγής , ίσως αυτή η φήμη να έχει κάποια βάση. Σε κάθε περίπτωση δεν έχει καταστεί δυνατό ούτε να επιβεβαιωθεί αλλά ούτε και να διαψευσθεί κάτι τέτοιο.


Δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας (8 Οκτ 1996) ενδεικτικό του κλίματος που επικρατούσε τις ημέρες πρίν απο το περιστατικό.Έλαβαν χώρα τουλάχιστον 20 εμπλοκές και δεκάδες αναχαιτήσεις καθώς τα τουρκικά μαχητικά προσπάθησαν "ετσιθελικά" να παρεμποδίσουν την διεξαγωγή της άσκησης Νικηφόρος-Τοξότης

Επίσης αξίζει ν' αναφερθεί ότι ο Έλληνας χειριστής αποτέλεσε αντικείμενο παρακολούθησης από την ΜΙΤ η οποία το έκανε γνωστό μ' έναν τρόπο που στον πολύ κόσμο δεν έγινε αντιληπτό. Η Τουρκική πλευρά εκτός από την παρακολούθηση διέδωσε και διάφορες άλλες φήμες που αναπαρήγαν τα καθεστωτικά τουρκικά ΜΜΕ, ότι δήθεν ο Έλληνας χειριστής είχε ψυχολογικά προβλήματα και άλλα τέτοια φαιδρά. Τίποτε από αυτά δεν ευσταθεί μιας και ο Έλληνας χειριστής πετάει ακόμα και μάλιστα εξελίσσεται κανονικά στην ιεραρχία της ΠΑ.


Τουρκικές ψυχολογικές επιχειρήσεις εν δράση : δημοσίευμα της Χουριέτ(04.03.2004) το οποίο μας "ενημερώνει" ότι το Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων δικαιωμάτων έκανε δεκτή την προσφυγή εναντίον του Έλληνα πιλότου

Άλλο ένα κομμάτι των Ψυχολογικών Επιχειρήσεων της Τουρκίας ήταν και η δήθεν προσφυγή της οικογένειας του Ερντογάν στο ΕΔΑΔ εναντίον της Ελλάδας η οποία μάλιστα συνοδεύτικε απο δηλώσεις "δικηγόρου" της οικογένειας σε πρωτοσέλιδα και κανάλια, καλλιεργώντας έτσι ένα κλίμα τόσο στην Τουρκική όσο και στην Ελληνική κοινή γνώμη, πρόσφορο για κατάρριψη Ελληνικού μαχητικού από την Τουρκική Αεροπορία. Φυσικά η δήθεν "προσφυγή" αυτή ήταν απλώς ένα μέρος του σχεδιασμού των τουρκικών υπηρεσιών καθώς σύμφωνα με την Γραμματεία του ΕΔΑΔ δεν έλαβε χώρα ποτέ. (βλέπε εικόνα παρακάτω)


Η απάντηση του ECHR σε email για την δήθεν προσφυγή έναντι της Ελλάδος : Τα παραμύθια του τμήματος Ψυχολογικών επιχειρήσεων της ΜΙΤ αποκαλύπτονται..

Πώς όμως φτάσαμε απο το 1996 ,στις "σικέ" προσφυγές 7 χρόνια μετά το περιστατικό?

Aρκετά χρόνια αργότερα -το 2003- ενα πρωτοεμφανιζόμενο ελληνικό περιοδικό δημοσιεύει την ιστορία της κατάρριψης με τρόπο που δίνει την ευχέρεια στους τουρκικούς μηχανισμούς να ξεκινήσουν μια έντονη προπαγανδιστική εκστρατεία. Σύμφωνα με δηλώσεις υπεύθυνου του περιοδικού στην εφημερίδα Χουριέτ,το άρθρο το οποίο κατα δήλωση του "έφερε ένας φίλος του", δημοσιεύτηκε καθαρά για δημοσιογραφικούς σκοπούς αλλά και για να συνεισφέρει στις ελληνοτουρκικές σχέσεις!!. Λίγο πολύ μέσω του συγκεκριμένου άρθρου κατηγορείται η Ελλάδα ότι αρνήθηκε να προβεί σε ενέργειες για την ανάσυρση του α/φ του Τούρκου εισβολέα , λές και η ΤΗΚ για παράδειγμα έσπευσε να δώσει εκατομύρια δολλάρια για να ανασύρει το α/φους του Ν.Σιαλμά..

Λίγες μέρες αργότερα ένας απόστρατος τούρκος πτέραρχος σε συνέντευξη του στην Μιλιέτ "επιβεβαιώνει" την καταγγελία του περιοδικού και ξεκινά την εκστρατεία λάσπης εναντίον του υποτίθεται "ψυχικά ασταθούς" Έλληνα πιλότου. Πηγαίνωντας ένα βήμα παραπέρα δήλωσε ότι "το δημοσίευμα του περιοδικού αποτελεί σημαντικό βήμα για την εξιχνίαση του επεισοδίου, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών και οι σχετικές αρχές πρέπει να επιληφθούν του επεισοδίου."

Το σχετικό δημοσίευμα άφησε ερωτηματικά ως προς τις σκοπιμότητες που εξυπηρετούσε ,μάλιστα κατα κάποιους ώς σκοπό την προετοιμασία της Ελληνικής κοινής γνώμης για μια κατάρριψη ελληνικού μαχητικού απο τους Τούρκους. Όλα τα παραπάνω ενισχύουν τις υποψίες ότι τον Μάϊο του 2003 εκτελέστηκε ένα οργανωμένο σχέδιο το οποίο ευτυχώς δεν είχε την προβλεπόμενη από τους σχεδιαστές του κατάληξη.






Διαβάστε περισσότερα...

Αιέν Υψικρατείν: Ρόδος 8 Φεβρουαρίου 1995

Κυριακή 28 Ιουνίου 2009

Mirage F-1 της 342 Μοίρας τροχοδρομεί στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου.Τα F-1 της ΠΑ σήκωσαν το βάρος των αναχαιτήσεων στο Αιγαίο για πάνω απο 27 χρόνια! (φωτογραφία απο την σελίδα του Μ.Σολανάκη)

Ρόδος,8 Φεβρουαρίου 1995 : Σχηματισμός 4 τουρκικών F-16 εισέρχεται στο FIR Αθηνών χωρίς να καταθέσει σχέδια πτήσης ,κατα την πάγια τουρκική τακτική.Το ΕΚΑΕ δίνει άμεσα εντολή στα αεροσκάφη ετοιμότητας να απογειωθούν.Σύντομα η παράβαση των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας εξελισεται σε παραβίαση του Ελληνικού εναέριου χώρου . .Ένα ζευγάρι Μιράζ F-1 που μετασταθμεύουν στην 126η Σμηναρχία μάχης στο Ηρακλείο αρχίζουν να τροχοδρομούν και σε λίγες στιγμές βρίσκονται στον αέρα και καθ'οδόν προς τα άγνωστα ίχνη..

Δύο χρόνια νωρίτερα ένας ακόμα συνάδελφος των 2 χειριστών ο Νικόλαος Σιαλμάς ξεκινούσε κάπως έτσι την ημέρα του : υπερασπιζόμενος τους Ελληνικούς ουρανούς απο τον ανατολίτη εισβολέα.Η τραγική απώλεια του χειριστή της 342 σαφώς και δεν είχε ξεχαστεί απο τους Έλληνες αεροπόρους...

Μια αρκετά σπάνια φωτογραφία.Ο Τούρκος εισβολέας Μουσταφά Γιλντιρίμ απολαμβάνει την ελληνική φιλοξενία του ΕΣΥ σε νοσοκομείο της Ρόδου,αυτή την φορά άνευ ανθοδέσμης

Το merge των δύο σχηματισμών γίνεται 6 ναυτικά μίλια δυτικά των ακτών της Καρπάθου ,στις 11.37 και ενω τα τουρκικά α/φη είχαν πάρει πορεία προς τις μικρασιατικές ακτές .Κατα την διάρκεια της εμπλοκής με τα σαφώς πιο σύγχρονα F-16 ,οι πιλότοι της 334 καταφέρνουν να απομονώσουν το F-16 του υποσμηναγού Μουσταφά Γιλντιρίμ χρησιμοποιώντας τακτικές αμοιβαίας υποστήριξης που είχαν αναπτυχθεί ειδικά για την αντιμετώπιση των ανώτερων σε πτητικά χαρακτηριστικά μαχητικών της LM..O τούρκος εισβολέας προσπαθώντας να αποτινάξει το στενό μαρκάρισμα των 2 Mirage κατα την διάρκεια της εμπλοκής ,εκτελεί βύθιση με μεγαλύτερο βαθμό καθόδου απο αυτό που θα έπρεπε..Προσπαθώντας να βγεί απο την βουτιά συνειδητοποιεί ότι δεν θα τα καταφέρει και εκτινάσεται με επιτυχία.Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα το αεροσκάφος του καρφώνεται στα νερά του Αιγαίου 16 μίλια νοτιανατολικά των ακτών της Ρόδου και η 334 σημειώνει ακόμα ένα maneuver kill εκδικούμενη την θάνατο του υποσμηναγού Νίκου Σιαλμά

ΑB-205 SAR της Πολεμικής Αεροπορίας

Μόλις το περιστατικό γίνεται γνωστό ,ένα ε/π ΑΒ205 απογειώνεται απο την Ρόδο και μετά απο 20 λεπτά διασώζει τον Τούρκο χειριστή ,ο περίπατος του οποίου στον ελληνικό εναέριο χώρου διεκόπη με πολύ δυσάρεστο τρόπο...Μετά απο μια σύντομη παραμονή σε νοσοκομείο της Ρόδου ,ένα C-130 της ΠΑ που απογειώθηκε απο την Ρόδο μεταφέρει τον ανατολίτη εισβολέα σε Τουρκικό αεροδρόμιο ,γεγονός με το οποίο αποτελεί και defacto αναγνώριση της "στρατικοποίησης" των Δωδεκανήσων και της επάρκειας των ελληνικών σωστικών μέσων απο την Τουρκία..

Ενδεικτική της θρασύδειλης στάσης της τουρκικής ηγεσίας είναι η παντελής έλλειψη των συνηθισμένων λεονταρισμών όταν η τουρκική αυθαιρεσία συναντά έμπρακτη αντίδραση απο τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.Ο Τούρκος πρόξενος στην Ρόδο Νιαζίν Ανταλίν επισκέφτηκε τον Γιλντιρίμ στο νοσοκομείο και κατόπιν δήλωσε στα τοπικά μέσα ότι "το περιστατικό όχι μόνο δεν θα επηρεάσει αρνητικά τις ελληνοτουρικές θέσεις αλλά μάλιστα θα τις ενδυναμώσει"!! .. Επίσης πρόσθεσε ότι η τουρκική πρεσβεία στην Αθήνα τον ενημέρωσε ότι "το περιστατικό ωφείλεται σε μηχανική βλάβη" και εξέφρασε την "ευγνωμοσύνη του για την γρήγορη διάσωση του πιλότου"

YΓ Η επίσημη εκδοχή εκατέρωθεν μιλάει για "αστοχία του συστήματος τροφοδοσίας καυσίμων" του τουρκικού F-16..





Διαβάστε περισσότερα...

Αιέν Υψικρατείν : Λέσβος,27 Δεκεμβρίου 1995

Παρασκευή 26 Ιουνίου 2009

Το ΕΣΥ στην υπηρεσία της Τουρκικής Αεροπορίας...Ο ΧΟΣ του καταριφθέντος F-4E ,Οgur Kilar, απολαμβάνει την ανθοδέσμη του σε νοσοκομείο της Λέσβου

Λέσβος,27 Δεκεμβρίου 1995 : Ζεύγος τουρκικών F-4E της 112 Filo παραβιάζει τον ελληνικό εναέριο χώρο ανατολικά της Χίου λίγο μετά το μεσημέρι ,στις 2 μ.μ,πραγματοποιώντας κατόπιν θρασύτατη υπερπτηση της νήσου με πορεία βόρεια-βόρειοδυτικά συνεχίζοντας προς Λέσβο.Το ΕΚΑΕ είχε ήδη θέσει σε ετοιμότητα τα ελληνικά αεροσκάφη επιφυλακής ,2 εκ των οποίων (F-16 της 330 Μοίρας) απογειώθηκαν ταχύτατα απο την Λήμνο με κατεύθυνση τους προκλητικούς ανατολίτες εισβολείς.Το merge των 2 σχηματισμών (η συνάντηση δλδ) γίνεται μέσα σε λίγα λεπτά ,δυτικά της νήσου Λέσβου και κατόπιν της άρνησης των Τούρκων να αποχωρήσουν εξελίσεται σε μια σκληρή αερομαχία ,την οποία όλοι οι συμμετέχοντες θα θυμούνται για πολύ καιρό...

Ο Ogur Kilar μεταφέρεται σε ελληνικό νοσοκομείο..Ο τυχοδιωκτισμός των καραβανάδων της Άγκυρας σκότωσε τον συνάδελφο του και τραυμάτισε (μόνο ,δυστυχώς) το γόητρο της "πανίσχυρης" υποτίθεται ΤΗΚ

Όλα τα εμπλεκόμενα εχθρικά αεροσκάφη φέρουν βλήματα αέρος-αέρος μικρού βεληνεκούς AIM-9 ,γεγονός το οποίο απο μόνο του καθιστά τον ισχυρισμό του τουρκικού γενικού επιτελείου περι "εκπαιδευτικών πτήσεων" γελοίο.Ανεπισήμως μάλιστα στους κόλπους της ΤΗΚ οι συγκεκριμένες αποστολές στο "διεθνή εναέριο χώρο του Αιγαίου" αποκαλούνται Ηür Deniz ,δηλαδή "Ελεύθερη Θάλασσα".Κατά την διάρκεια της συμπλοκής ένα εκ των 2 τουρκικών αεροσκαφών εξαναγκάζεται απο τον έμπειρο Έλληνα χειριστή Γ.Θ σε ακραίο ελιγμό εκτός φακέλου πτήσης και ο χειριστής του πληρώνει τα απερίσκεπτα "παιχνίδια" του με τον σκληρότερο δυνατό τρόπο..

Το τουρκικό F-4E με σειριακό αριθμό 67-301 συντρίβεται με μεγάλη ταχύτητα στα νερά του Αιγαίου και εξαφανίζεται μαζί με ένα απο τους δύο χειριστές του ονόματι Altug Κaraburun...ο έτερος του πληρώματος του διθέσιου μαχητικού Ogur Kilar, XOΣ (Χειριστής Οπλικών Συστημάτων) , διεσώζεται απο Ελληνικό ε/π SAR τύπου ΑΒ-205 και μετά απο σύντομη αλλά ευχάριστη παραμονή σε ελληνικό νοσοκομείο της Λέσβου μεταφέρεται πίσω στην Τουρκία .Είναι άξιο αναφοράς ότι τα τουρκικά ε/π που συμετείχαν στην έρευνα κατέθεσαν κανονικότατα σχέδια πτήσης και τα πλοία του τουρκικού ναυτικού υπάκουσαν πιστά της εντολές της φρεγάτας του ΠΝ "Μακεδονία" η οποία είχε τον τακτικό έλεγχο της επιχείρησης ..



Διαβάστε περισσότερα...

Αιέν Υψικρατείν..

Το παρόν είναι το πρώτο μέρος απο ένα αφιέρωμα στις γνωστές και άγνωστες περιπτώσεις (7 γνωστές και αρκετές άγνωστες...)που η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο ανάγκασε τους Έλληνες χειριστές να υπερασπίσουν εμπράκτως τoν εθνικό χώρο, τα κυριαρχικά μας δικαιώματα αλλά και την σωματική τους ακεραιότητα στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα που δεν επιδέχεται παρερμηνειών..Υπάρχει λόγος που το Π προηγείται του Α.Ίσως η προβολή των περιστατικών αυτών είναι σήμερα περισσότερο αναγκαία απο ποτέ για πολύ συγκεκριμένους λόγους :

1) Είναι γνωστή πλέον στο πανελλήνιο μέσω πολλών δημοσιεύματων η άθλια προσπάθεια δημιουργίας ψευδών εντυπώσεων για τις δήθεν "εκατοντάδες απώλειες Ελλήνων χειριστών στο ψυχρό πόλεμο του Αιγαίου" με κύριο στόχο την κάμψη του ηθικού της ενοχλητικής ελληνικής κοινής γνώμης -προαπαιτούμενο για "ευέλικτες" παραχωρήσεις..- ,δυστυχώς και μέσω αποστράτων αξιωματικών της Αεροπορίας-υποψήφιων Μαυρογιαλούρων.

2) Λιγότερο γνωστή αλλά εξίσου άθλια η χοντροκομένη προπαγάνδα του ανατολίτη γείτονα ,ο οποίος προσπαθεί να εκμεταλευτεί την αδικαιολόγητη σιωπή της ελληνικής πλευράς και στο θέμα αυτό..Δυστυχώς η ελληνική πλευρά δεν φαίνεται να εχει την διάθεση να εκμεταλευτεί σε επικοινωνιακό επίπεδο της (πολλές) επιτυχίες της στον καθόλου "ψυχρό" πόλεμου του Αιγαίου και σχεδόν ενοχικά κουκουλώνει αδιακρίτως ότι θα μπορούσε να προκαλέσει σύγκρυο στις μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες (κατα Κονδύλη) που αποτελούν την εκάστοτε πολιτική ηγεσία και ταυτόχρονα εξοβελίζει τους λιγοστούς "άσσους" της ΠΑ ,οι οποίοι δεν έκαναν τίποτα διαφορετικό απο αυτό για το οποίο εκπαιδεύτηκαν.

Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό (δεκαετία 1980) κατα το οποίο ένας Τούρκος αξιωματικός στο Nατοικό Στρατηγείο της Νάπολης(ΑirSouth Command ) προσπάθησε να κοκορευτεί στον υπηρετούντα εκεί Έλληνα βετεράνο αεροπορό Θωμά Σκαμπαρδώνη κομπάζοντας για τις ικανότητες της ΤΗΚ και την δήθεν κατάρριψη δυο ελληνικών F-5 στο Αιγαίο ,το καλοκαίρι του1974..Όταν ο Έλληνας αεροπόρος τον ρώτησε αν μοιάζει με φάντασμα ,ο κατάχλωμος Τούρκος ανέκρουσε πρύμναν και αποχώρισε με θαυμαστή σβελτάδα*

*το καλοκαίρι του 1974 ο Σμηναγός (Ι) Γ. Δινόπουλος και ο Aνθυποσμηναγός (Ι) Θ. Σκαμπαρδώνης κατέρριψαν ζεύγος τουρκικών F-102 μετά απο σκληρή αερομαχία βορειοανατολικά του Αγ.Ευστρατίου,θα αναφερθούμε σε επόμενη ανάρτηση

Η αλήθεια είναι ότι το Αιγαίο ανέκαθεν αποτελούσε λίαν εχθρικό χώρο για τους Τούρκους αεροπόρους και το άθλημα των παραβιάσεων και υπερπτήσεων έχει αποδειχθεί ιδιαιτέρως ανθυγιεινό για τα "άγνωστα ίχνη" τα τελευταία 30 χρόνια ,όπως θα δούμε στην συνέχεια...

Διαβάστε περισσότερα...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP